I SA/Sz 244/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2005 r. oraz odsetek od wpłat dziennych za ten miesiąc 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 października 2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej - po rozpoznaniu odwołania O. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką") od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., nr [...], którą określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] r. w kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek od wpłat dziennych za ten miesiąc w kwocie [...] zł – uchylił w całości decyzję organu I instancji i w tym zakresie orzekł co do istoty w ten sposób, że określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za [...] r. w kwocie [...] zł oraz wysokość odsetek od wpłat dziennych za ten miesiąc w kwocie [...] zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego w dniach od [...] r. do [...] r. przeprowadził w Spółce kontrolę podatkową dotyczącą przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku akcyzowym w okresie od [...] r. do [...] r., w wyniku której ustalił, że kontrolowany podmiot w ww. okresie dokonywał obrotu olejem opałowym przeznaczonym do celów opałowych oraz olejem napędowym przeznaczonym do celów żeglugi. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w obrocie wskazanymi paliwami, wobec Spółki zostało wszczęte postępowanie podatkowe, które zakończono wydaniem opisanej powyżej decyzji z dnia [...] r. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynikało bowiem, że w [...] r.: 1) w przypadku [...] transakcji sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego do celów opałowych, w łącznej ilości [...] litrów, Spółka dokonała sprzedaży bez pobrania (w stosownym terminie) wymaganych przepisami prawa oświadczeń nabywców, o jego przeznaczeniu do celów opałowych; 2) w odniesieniu do oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi w łącznej ilości [...] litrów: – w przypadku [...] transakcji dotyczącej sprzedaży tego oleju Spółka uzyskała od nabywcy oleju oświadczenie złożone na kwicie bunkrowym o przeznaczeniu nabywanego oleju, które to oświadczenie nie spełniało wymogów przewidzianych przepisami prawa, gdyż nie zawierało danych identyfikacyjnych środka transportu, którym dokonano dostawy przedmiotowego paliwa; – w przypadku [...] transakcji sprzedaży dotyczącej ww. oleju, Spółka dokonała tankowania oleju do zbiorników innych niż na stałe zamocowane w jednostce pływającej, podczas gdy podmioty nabywające przedmiotowy olej nie posiadały upoważnienia właściwego naczelnika urzędu celnego uprawniającego do takiego tankowania. W tym stanie sprawy organ I instancji uznał, że w każdym z ww. przypadków po stronie Spółki powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika dalej, że Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym, kwestionując poczynione ustalenia oraz stanowisko organu, podniosła m.in. zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 68 oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.". Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Spółki, uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego i określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za [...] r. oraz wysokość odsetek od wpłat dziennych za ten miesiąc w kwotach niższych niż określone przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił, że w badanym okresie Spółka w dwóch przypadkach dokonała sprzedaży oleju napędowego z przeznaczeniem do celów żeglugi, którego odbiorcami były podmioty nieposiadające w dacie zakupu ważnego upoważnienia właściwego naczelnika urzędu celnego uprawniającego do tankowania do zbiorników innych niż na stałe zamocowane w jednostce pływającej (w [...] r. upoważnienia te były aktualne i nie utraciły swojej ważności). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji błędnie uznał, że w przypadku oleju opałowego przeznaczonego do celów opałowych, Spółka może obniżyć należną akcyzę o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu tych wyrobów na cele opałowe , wskazaną w "Notach korygujących", wystawionych przez Spółkę z o.o. A. z siedzibą w [...]. Ustosunkowując się zaś do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał m.in., że powoływany przez Spółkę przepis art. 68 § 1 i § 2 O.p. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie oraz że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p., albowiem z uwagi na fakt wszczęcia w niniejszej sprawie w dniu [...] r. postępowania karnego skarbowego, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Organ podkreślił również, że wbrew stanowisku Spółki, zobowiązanie podatkowe w sprawie powstało nie z tytułu importu wyrobów akcyzowych, lecz w związku z naruszeniem warunków uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego (oleju opałowego przeznaczonego do celów opałowych) oraz z tytułu niespełnienia warunku do zastosowania zwolnienia od akcyzy paliwa przeznaczonego do celów żeglugi. W skardze do Sądu Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze Spółka podniosła zarzuty i przedstawiła argumentację na ich poparcie, wskazując na: 1) naruszenie art. 145 § 2 w zw. z art. 140 O.p., poprzez doręczenie bezpośrednio Skarżącej, a z pominięciem jej pełnomocnika, m.in. zawiadomienia o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, postanowień, o których mowa w art. 140 O.p.; 2) przedawnienie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 68 § 1 O.p.; 3) naruszenie art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym (zasada jednofazowości podatku); 4) przedawnienie zobowiązania podatkowego najpóźniej z dniem [...] r. na podstawie art. 70 § 1 O.p. Spółka zakwestionowała w tym miejscu stanowisko organu co do tego, że samo wszczęcie postępowania karnego skarbowego dotyczącego zobowiązania podatkowego Skarżącej (ostatecznie wobec Z. D.) na skutek wydania (sporządzenia) w dniu [...] r. postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego skutkowało zawieszeniem z dniem [...] r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie; 5) naruszenie art. 83 ustawy o działalności gospodarczej w zw. z art. 284b § 3 O.p.; 6) naruszenie art. 83 ustawy o działalności gospodarczej w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; 7) naruszenie art. 120 O.p. oraz art. 7 Konstytucji RP; 8) naruszenie art. 13 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym; 9) naruszenie art. 165 O.p.; 10) naruszenie art. 19 ust. 3 w zw. z art. 19 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W szczególności organ nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 70 § 1 O.p., z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za [...] r. z dniem [...] r. Wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] r. wszczął śledztwo prowadzone pod sygn. akt [...], o przestępstwo określone w art. 54 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 38 § 2 ustawy kodeks karny skarbowy, w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, że przepisy dotyczące postępowania karnego skarbowego nie wiążą momentu wszczęcia śledztwa z doręczeniem postanowienia o wszczęciu śledztwa, jak ma to miejsce w przypadku wszczęcia postępowania podatkowego. Powołując treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., organ wskazał, że z uwagi na niezaprzeczalny fakt wszczęcia w dniu [...] r. postępowania karnego skarbowego, z tym dniem uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od faktu, iż dopiero w dniu [...] r. przedstawiono Z. D. zarzuty. Pismami z dnia [...] r. oraz [...] r., stawający w sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki, zakwestionował stanowisko skarżonego organu co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i przełożył dokumenty dotyczące prowadzonego postępowania karnego skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.". Zaskarżona decyzja może zostać wzruszona przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję m.in. wówczas, gdy stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podkreślić przy tym należy, że okoliczność, że sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. może wzruszyć wszystkie akty wydane w granicach danej sprawy nie oznacza, że wyrok oddalający skargę jest równoznaczny z oceną prawidłowości tych wszystkich aktów. Zauważyć bowiem trzeba, że warunkiem zastosowania wskazanego przepisu jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie (art. 145 P.p.s.a.). Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, stwierdził, że wydano ją z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że zasadniczym problemem wymagającym rozstrzygnięcia jest kwestia, czy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku akcyzowym za [...] r. W związku z powyższym, na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.a.", opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Z art. 6 ust 1 u.p.a. wynika, że obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu (tj. wystąpienia jednego ze zdarzeń określonych w art. 4 i art. 5 u.p.a.). Skoro zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w przypadku sprzedaży oleju opałowego oraz oleju napędowego powstaje z chwilą zaistnienia określonych okoliczności, z którymi przepisy prawa podatkowego wiążą powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), to w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie pięcioletni termin przedawnienia określony w art. 70 § 1 O.p., liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podkreślić przy tym należy, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania - wskazywany przez Skarżącą - art. 68 § 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (tj. zobowiązanie, które powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego podatku), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przepis ten bowiem - jak to jednoznacznie wynika z jego treści - odnosi się wyłącznie do decyzji konstytutywnych, tj. decyzji, które ustalają zobowiązanie podatkowe. Nie ma natomiast zastosowania do decyzji deklaratoryjnych, tj. decyzji określających takie zobowiązanie. Wskazać także należy, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), sam upływ terminu przedawnienia powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego bez względu na to, czy postępowanie podatkowe się toczy, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.02.2010 r., sygn. akt II FSK 1594/08). Przy czym, określony w art. 70 § 1 O.p., pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega wydłużeniu w przypadku wystąpienia okoliczności mających wpływ na jego bieg. Stosownie bowiem do treści przepisów art. 70 § 2, § 3, § 4 i § 6 O.p., ustawodawca przewidział, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, a ponadto - zgodnie z § 8 ww. artykułu - zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym w ogóle nie ulegają przedawnieniu. W rozpoznawanej sprawie pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za [...] r., o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., upłynął [...] r. Natomiast decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu [...] r., to jest po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, wskazał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 O.p., albowiem z uwagi na fakt wszczęcia w dniu [...] r. postępowania karnego skarbowego, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Także w odpowiedzi na skargę podał, że Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] r. wszczął śledztwo prowadzone pod sygn. akt [...], o przestępstwo określone w art. 54 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 38 § 2 ustawy kodeks karny skarbowy, w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe zdarzenie uzasadniało, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o ile podejrzenie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, którego dotyczy przedawnienie. Oznacza to, że początkową datę zawieszenia biegu terminu przedawnienia wyznacza wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z kolei datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia o jakim mowa w art. 303 lub 325a Kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, które to postanowienie określa nadto zakres prowadzonego postępowania przygotowawczego (tak: Komentarz do art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Wskazania wymaga również, że istotne znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.07.2012 r. w sprawie P 30/11, w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Analizując zagadnienie zawieszenia biegu terminu przedawnia zobowiązania podatkowego Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, tj. z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie. W związku z czym podatnik nie ma wiedzy o podjęciu czynności, która w tak istotny sposób wpływa na zakres jego praw. Powoływana zaś wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe, jak i nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W tym zakresie winna istnieć transparentność działań organów podatkowych. Trybunał stwierdził, że naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Organy skarbowe w trakcie pięcioletniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewniają. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest odpisu powoływanego przez organ odwoławczy postanowienia z dnia [...] r. o wszczęciu śledztwa. Znajdują się w nich jedynie kopie pism: z dnia [...] r., zawierającego informację, że w dniu [...] r. Referat [...] Urzędu Celnego w [...] m.in. w sprawie podatku akcyzowego za [...] r. wszczął śledztwo pod sygnaturą [...]; z dnia [...] r. z ww. Referatu, który w związku ze śledztwem o sygn. [...] wystosował zapytanie, czy zakończono już postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej zobowiązania Spółki w podatku akcyzowym za [...] r.; z dnia [...] r. stanowiącego odpowiedź na pismo z [...] r. Z akt sprawy, jak i z zaskarżonej decyzji nie wynika zatem, aby wskazywana przez organ odwoławczy okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia została przez ten organ zbadana pod kątem przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. – w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.07.2012 r. o sygn. akt P 30/11. Stwierdzić także należy, że, poprzestając na wskazaniu okoliczności, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., organ odwoławczy odstąpił również od zbadania, czy zaistniały inne - przewidziane w przepisach art. 70 § 2, § 3, § 4, § 6 i § 8 O.p. - przyczyny, dla których przedawnienie nie wystąpiło. Tym samym uznać należy, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów procesowych (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w tym zakresie. Sąd nie odniósł się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, uznając, że zajęcie stanowiska w tej kwestii byłoby przedwczesne. Mając na względzie powyższe rozważania, uznając, że w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów procesowych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ celny poczyni zatem niezbędne ustalenia faktyczne co do występowania w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 70 § 2, § 3, § 4, § 6 i § 8 O.p., a w szczególności przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z uwzględnieniem treści powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego i - w zależności od tych ustaleń - wyda stosowne rozstrzygnięcie. Ponadto na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi ([...] zł), opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł).