II SA/Rz 72/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. II SA/Rz 72/13 Uzasadnienie W dniu 20 lipca 2012r. "A." Spółka z o.o. z siedzibą w W. zawiadomiła Prezydenta Miasta [...], że zamierza przystąpić do wykonania robót budowlanych pn. Instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej składająca się z antenowej konstrukcji wsporczej oraz urządzeń sterujących, wraz z osprzętem i urządzeniami zasilającymi, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, realizowane pod nazwą -stacja bazowa telefonii komórkowej [...] na działce nr 1043 obr. [...] przy ul. T. w R. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] Prezydent Miasta [...] sprzeciwił się zamiarowi wykonania robót budowlanych objętych wskazanym wyżej zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza złożonego zgłoszenia oraz załączonych materiałów, pod kątem zgodności z przepisami wykazała, że przedmiot zgłoszenia tj. stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nie zawiera się w katalogu robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę i nie spełnia obowiązujących przepisów prawa. Zgłaszany zamiar inwestycyjny obejmuje budowę odrębnej budowli składającej się z szeregu elementów, które razem stanowić będą jedną całość techniczno-użytkową, wraz z instalacjami i urządzeniami, zwaną stacją bazową telefonii komórkowej i tym samym podlega regulacjom ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010r.), zwanej dalej P.b., które w takim wypadku obliguje do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a wcześniej do uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w myśl przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że robót objętych zgłoszeniem, w żadnym wypadku nie można zakwalifikować jako montażu urządzeń zdefiniowanych w ustawie Prawo budowlane, zgodnie bowiem z art. 3 pkt 9 tej ustawy pod pojęciem urządzeń budowlanych należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu, lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zdaniem organu pierwszej instancji z przepisów tych jednoznacznie wynika, że montaż urządzeń ma miejsce wówczas, gdy istnieje już obiekt budowlany, na którym te urządzenia mają być zainstalowane, natomiast w omawianej sprawie poszczególne elementy stacji nie są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. T. i stanowią one wg organu odrębny obiekt. W odwołaniu od w.w. decyzji "A." Sp. z o.o., zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji na podstawie i w granicach prawa, - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wskazanie na podstawie jakich dowodów organ ustalił, iż ponadnormatywne oddziaływanie będzie występować na nieruchomościach /działkach ewidencyjnych/ wymienionych w decyzji oraz nie wyjaśnienie, na jakiej podstawie organ podnosi, iż "...takie rozmieszczenie oddziaływań wyklucza możliwość zabudowy tych nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami", 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 30 ust. 5 P.b. przez zastosowanie w sytuacji, gdy upłynął już w niniejszej sprawie 30 dniowy termin liczony od dnia doręczenia zgłoszenia do wniesienia przez Prezydenta Miasta [...], w drodze decyzji, sprzeciwu, - art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 P.b. poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy zgłoszenie nie dotyczy budowy, lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie narusza przepisów prawa, - art. 3 pkt P.b. poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy planowana do realizacji inwestycja nie stanowi budowli w rozumieniu tego przepisu, - art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art.3 pkt 9 P.b. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w zakres pojęcia "urządzenia", którym posłużono się w hipotezie normy art. 29 ust.2 pkt 15 P.b. wchodzą wyłącznie "urządzenia budowlane", o których mowa w normie art. 3 pkt 9 P.b., - art. 46 ust. 3 i art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z uwagi na błędną wykładnię wskazanych norm polegającą na uznaniu, iż wobec faktu, iż nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury, to wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu pozostałej infrastruktury telekomunikacyjnej wymaga uzyskania takiej decyzji, a następnie pozwolenia na budowę. Odwołująca się spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2012r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości, jednocześnie na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 4 P.b. wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych pn. Instalacja stacji bazowej telefonii komórkowej składająca się z antenowej konstrukcji wsporczej oraz urządzeń sterujących, wraz z osprzętem i urządzeniami zasilającymi, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, realizowane pod nazwą - stacja bazowa telefonii komórkowej [...] na działce nr 1043 obr. [...] przy ul. T. w R. i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Roboty takie podlegają zgłoszeniu w przypadku, który określony został w art. 30 ust. 1 pkt 3b /urządzenia o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych/. Zmiana brzmienia tego przepisu miała miejsce w dniu 17 lipca 2010r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych /Dz. U. Nr 106 poz. 675 z 2010r./ i polegała na doprecyzowaniu tego przepisu jednoznacznym przesądzeniem, że antenowe konstrukcje wsporcze oraz instalacje radiokomunikacyjne, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy P.b. W związku z tym instalowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 15 w zw. z art.30 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy P.b. Od powyższej zasady istnieją jednak trzy wyjątki: - gdy instalowane urządzenie ma wysokość mniejszą niż 3 m - nie jest wymagane nawet dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b a contrario), - gdy instalowane urządzenie stanowić będzie przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, lub przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm/, konieczne będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, - gdy instalowanie urządzenia wiąże się z tak istotną ingerencją w konstrukcję istniejącego obiektu, że wykonywane roboty muszą być kwalifikowane jako rozbudowa, lub nadbudowa obiektu budowlanego - wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest instalacja na istniejącym budynku mieszkalnym stacji bazowej telefonii komórkowej składająca się z antenowej konstrukcji wsporczej oraz urządzeń sterujących, wraz z osprzętem i urządzeniami zasilającymi. W uzasadnionych przypadkach stosownie do przepisu art. 30 ust. 7 P.b. organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń, lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dokonując weryfikacji powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wziął pod uwagę załączoną przez inwestora "Kwalifikację przedsięwzięcia", wg której w pkt 5 na stronie 7 stwierdza się, że "dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze, lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Jednocześnie stwierdza się, że "pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania /zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów Dz. U. Nr 192 poz. 1883 z 2003r/. Jednakże w.w analiza dotyczy oddziaływania związanego z emisją promieniowania elektromagnetycznego w odniesieniu do obecnie istniejącego stanu zainwestowania sąsiednich nieruchomości. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 P.b. jest zagadnieniem szerszym i polega również na zagwarantowaniu zgodnie z art. 4 P.b., prawa zabudowy /w tym nadbudowy/ w dowolnym czasie własnej nieruchomości, pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami. Z akt sprawy /kwalifikacji przedsięwzięcia i wyrysu z ewidencji gruntów/, wynika że przebieg głównych wiązek promieniowania anten sektorowych znajduje się na wysokościach m.in: 12.40m /dla maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny sektorowej 4°/ od poziomu terenu działki nr 1175/1, 9.40m /dla maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny sektorowej 6°/ od poziomu terenu działki nr 1184, 7.20m /dla maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny sektorowej 6°/ od połaci dachu budynku zlokalizowanego na działce nr 1050. Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji stwierdził, że w obszarze występowania ponadnormatywnych wartości poziomów elektromagnetycznego promieniowania > 0,1 W/m2 pochodzącego od projektowanych anten, znajduje się nie tylko działka nr 1043, do której inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale i m.in. wskazane powyżej działki nr 1175/1, 1184 i 1050. Oznacza to, że zamierzenie objęte wnioskiem inwestora może wprowadzić ograniczenie i uciążliwość dla terenu sąsiedniego. W przypadku planowanej budowy nowego obiektu, jak i nadbudowy obiektu istniejącego, a także jego ewentualnej rozbudowy może okazać się ona ograniczona, lub niemożliwa ze względu na naruszenie przepisu § 314 zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Okoliczność ta przesądziła o potrzebie zastosowania przepisu art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. i nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę z zapewnieniem udziału stron znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji. Odnosząc się zaś do zarzutu skuteczności wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu organ II instancji uznał, że zachowany został 30 - dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Stosownie do treści art. 30 ust. 5 P.b., zgłoszenia wykonania prac budowlanych należy dokonać przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania prac budowlanych można przystąpić, jeśli w terminie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Termin określony w art. 30 ust. 5 jest terminem prawa materialnego. Wniesienie sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 P.b. należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na jego dalsze losy. W niniejszej sprawie inwestor zawiadomił organ o zamiarze przystąpienia do wykonywania robót budowlanych w dniu 20 lipca 2012r. Zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2012r. została doręczona odwołującemu w dniu 20 sierpnia 2012r. /data stempla pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Zaskarżona decyzja została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 9 sierpnia 2012r. W związku z czym termin do wniesienia sprzeciwu został przez organ zachowany. "A." sp. z o.o., z siedzibą, w W. przy reprezentowana przez pełnomocnika adwokata A. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - 1. art 138 § 1 pkt. 2) K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wniesieniu sprzeciwu i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie ww. robót budowlanych, w sytuacji, gdy po upływie terminu zawitego organ II instancji winien był umorzyć postępowanie w I instancji, - 2. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego a tym samym błędne ustalenie, że planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również niewyczerpujące wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, a tym samym nie działanie przez organ II instancji w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - 3. art. 30 ust. 5 P.b. poprzez: a. niezastosowanie i zgłoszenie sprzeciwu pomimo, iż 30-dniowy termin zawity do jego wniesienia do zgłoszonych przez Skarżącą robót budowlanych już upłynął, wobec czego po uchyleniu przez Wojewodę zaskarżonej decyzji organu I instancji niniejsze postępowanie administracyjne winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, b. błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ odwoławczy uchylając wydany sprzeciw może wnieść nowy sprzeciw po upływie materialno - prawnego terminu na jego wniesienie, - 4. art 30 ust. 7 pkt. 4) P.b. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie wprowadza, nie utrwala bądź nie zwiększa ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, - 5. § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 toku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez zastosowanie w sprawie do inwestycji, która nie zalicza się to kategorii budynków. Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, orzeczenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka w dniu 20 lipca 2012 r. zawiadomiła Prezydenta Miasta [...] o zamiarze przystąpienia do wykonania robót budowlanych p.n. "instalacja składająca się z antenowej konstrukcji wsporczej oraz urządzeń sterujących wraz z osprzętem i urządzeniami zasilającymi na istniejącym obiekcie budowlanym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. prezydent zgłosił sprzeciw uznając, iż planowane zamierzenie inwestycyjne wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił decyzję Prezydenta zgłaszając równocześnie własny sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia zmian wykonania robót budowlanych nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót objętych zgłoszeniem. Powyższy stan faktyczny w zakresie zdarzeń procesowych Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, dając im wiarę. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Zgodnie z ogólną zasadą zamieszczoną w art. 28 ust. 1 prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Przepis art. 29 p.b. określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast art. 30 p.b. wskazuje jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia. Zgłoszenie zamiaru budowy ma charakter wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy K.p.a., z uwzględnieniem szczególnej regulacji prawa budowlanego. W ramach prowadzonego postępowania obowiązkiem organu jest ustalenie, czy zamierzona inwestycja odpowiada wymaganiom prawa i mogą być realizowane. W przedmiotowej sprawie podstawą do wniesienia sprzeciwu było uznanie, iż planowane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W wyniku zmian prawa budowlanego dokonanych w art. 140 ustawy o udostępnieniu informacji, które weszły w życie z dniem 15 listopada 2008 r. (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227) oraz zmiana z dnia 17 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która polegała na doprecyzowaniu przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3b jednoznacznym przesądzeniem, że antenowe konstrukcje wsporcze oraz instalacje radiokomunikacyjne, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym są rodzajem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy prawo budowlane. Przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu jest dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało złożone lub uzupełnione (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06). Termin trzydziestodniowy do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego ma charakter zawity i z uwagi na to, iż jest to termin prawa materialnego, który nie może być przedłużony, a jego upływ skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu (patrz: wyrok NSA z dnia 26 października 2009 r., II OSK 1674/08, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2009 r., II OSK 193/08). Po upływie tego terminu właściwy organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie termin trzydziestodniowy zastrzeżony dla wniesienia sprzeciwu zaczął swój bieg w dniu 21 lipca 2012 r., tj. następującym po dniu złożenia zgłoszenia wykonania planowanych robót. Decyzja organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. uchylająca decyzję organu I instancji i zawierająca własny sprzeciw wydana została z uchybieniem 30-dniowego terminu do jego wniesienia. A zatem nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uchylił decyzję organu II instancji. Prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy winien w oparciu o wykładnię prawa budowlanego, ustawy o udostępnianiu informacji ocenić zasadność zgłoszonego przez Prezydenta w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. sprzeciwu. W punkcie II wyroku Sad orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w oparciu o art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego (Dz.U. Nr 167, poz. 1349 ze zm.).