I SA/Sz 927/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2012 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 stycznia 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] r. o nr[...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 1, art. 2, art. 3, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), a także art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) i uchwały Nr XII/308/l 1 Rady Miasta S. z dnia 21 listopada 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K. S. od decyzji z dnia [....] r., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta S., znak [....] , w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2012, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że 2 stycznia 2012 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta S. została wydana decyzja ustalająca K. S. i A. S. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...] zł, w której wskazano położenie nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania oraz, że wymiaru dokonano w oparciu o dane wynikające ze złożonej informacji (IN-1) i z ewidencji gruntów i budynków. Od powyższej decyzji K. S. wniósł odwołanie, wnosząc jednocześnie o ustalenie przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, tj. [...] zł. Uzasadniając ten wniosek podatnik wskazał, że w toku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego przyjęto powierzchnię gruntów pozostałych – [....] m², podczas gdy powierzchnia ta nie wynika ani ze złożonej organowi podatkowemu informacji ani z ewidencji gruntów. Prawidłowa powierzchnia gruntów związana z lokalem mieszkalnym powinna, zdaniem K. S., wynosić [...] m². Następnie, po przytoczeniu stosownych przepisów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z danych przedstawionych przez K. S. i A. S. w formularzu IN-1, opatrzonym datą 18 września 2007 r., wynika że podatnicy są właścicielami: 1. gruntów położonych w S. obręb[...] , stanowiących działki o numerach ewidencyjnych, , [....] o łącznej powierzchni [....] m² w udziale[...] – tj. o powierzchni [...] m², 2. gruntów położonych w S. przy ul.[...] , obręb [...] , stanowiących działkę nr [...] o pow. [....] m², w udziale [...] 3. budynku o pow. [...] m², w tym [...] m² powierzchni budynku o wysokości powyżej [..] m, [...] m² powierzchni budynku o wysokości od [...] m do [..] m oraz [...] m² powierzchni garażu. Organ podatkowy pierwszej instancji, uwzględniając powyższe, w decyzji z 2 stycznia 2012 r., jako przedmiot opodatkowania wskazał: [...] m² powierzchni budynku o wysokości od [...] m do [...] m, [...] m² powierzchni budynku o wysokości powyżej [...] m², [...] m² powierzchni garażu oraz [...] m² powierzchni gruntów. W odwołaniu od wymienionej powyżej decyzji K. S. zakwestionował powierzchnię gruntów związaną z lokalem mieszkalnym. Zdaniem podatnika, powierzchnia ta wynosi [...] m², nie zaś jak to wynika z decyzji – [...] m². Organ odwoławczy stanął natomiast na stanowisku, że określona w kwestionowanej decyzji powierzchnia gruntów, od której K. S. i A. S. naliczono podatek od nieruchomości za 2012 r., jest prawidłowa. Następnie, powołując się na treść art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zarówno z informacji IN-1, złożonej przez podatników, aktu notarialnego Rep A nr [...] z dnia 5 września 2007 r., jak i wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że K. S. oraz A. S. są właścicielami - poza nieruchomościami wymienionymi powyżej w punktach 2-3 - także gruntów położonych w S. obręb [...] , stanowiących działki o numerach ewidencyjnych [...] o łącznej powierzchni [...] m² w udziale [...] , co stanowi [...] m² powierzchni. Uwzględniając zatem stan faktyczny, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, obowiązujące regulacje, a także brzmienie dyspozycji wynikającej z treści art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że kwestionowana przez podatnika decyzja jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem K. S. wniósł skargę do tutejszego Sądu zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art.3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz przepisów regulujących postępowanie podatkowe, tj. art. 222 w zw. z art. 233 Ordynacji podatkowej oraz wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S., ewentualnie o uchylenie zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego. Uzasadniając postawione zarzuty i wnioski skargi podatnik podniósł, że opodatkowanie w jednej decyzji gruntów, na której posadowiony jest lokal mieszkalny oraz gruntów "działek gospodarczych" jest niedopuszczalne, nadto, działki te nie są niezbędne do korzystania z nieruchomości, na której jest posadowiony budynek, ponieważ dojazd do drogi powiatowej (ul. M.) jest możliwy przez ul. H. lub A. - tj. drogi publiczne gminne. W tym zakresie podatnik powołał się na stosowne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, podkreślających, że w przypadku, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, to jest zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja, dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 5 art. 3 tej ustawy jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że skarżący jest właścicielem udziału wynoszącego [...] części w działkach gruntu [....] o łącznej powierzchni [...] m² położonych w S. w obrębie [...] , dla których Sad Rejonowy w S. [...] Wydział Ksiąg wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW nr [...] W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że działki gruntu (w których udział nabył skarżący) stanowią odrębną nieruchomość, a K. S. nie jest ich jedynym właścicielem, a jedynie współwłaścicielem (w [...] części). W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. Stąd nie można w jednej decyzji adresowanej do konkretnej osoby opodatkować udziału we własności gruntu. W postępowaniu podatkowym za strony należy uznać wszystkich właścicieli części ułamkowych działek i to do nich powinna być skierowana decyzja wymiarowa dotycząca tych gruntów. W takiej sytuacji będą oni ponosić solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe dotyczące całej nieruchomości. Do czasu zniesienia współwłasności nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 1748/06). W świetle powyższego, wydanie w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości w stosunku do K. S. i A. S. (z pominięciem pozostałych współwłaścicieli) i objęcie opodatkowaniem przysługującego im udziału w przedmiotowym gruncie zamiast całego gruntu narusza postanowienia powołanego wyżej art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie zachodzi zatem konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania i wydania nowej decyzji w odniesieniu do całego przedmiotu opodatkowania oraz w stosunku do wszystkich podatników. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis sądowy.