IV SA/Po 55/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Bożena Popowska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi A. T. i P. T. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] września 2010 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB albo organ I instancji), na podstawie art. 119 i 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej upea) nałożył na A. T. i P. T. (dalej Inwestorzy, Żalący albo Skarżący) grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł, i opłatę za wydanie postanowienia w kwocie [...] zł, wzywając jednocześnie Inwestorów do jej zapłaty w terminie 14 dni pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2010 r., tj. wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w miejscowości W., gmina K. w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia, pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego nakazanej rozbiórki obiektu. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w miejscowości W., gmina K., Inwestorzy wybudowali budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 134,2 m2. Obiekt powstał w latach [...]-[...] i jest budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Pb bądź Prawo budowlane). Posiada ściany, dach i jest trwale połączony z gruntem. Inwestor prowadził roboty budowlane bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego pozwolenia na budowę, które wygasło przed datą rozpoczęcia budowy. Potwierdził to Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1999 r., orzekając o wygaśnięciu pozwolenia na budowę z powodu nie rozpoczęcia budowy przed upływem dwu lat. PINB na skutek zgłoszonego sprzeciwu wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy w dniu [...] listopada 2008 r., z urzędu wszczął postępowanie administracyjne. W toku przeprowadzonego postępowania organ wydał dnia [...] maja 2009 r. decyzję nr [...] (dalej decyzja z [...] maja 2009 r.) nakazującą dokonanie rozbiórki wzniesionego budynku mieszkalnego. Inwestorzy złożyli odwołanie od decyzji z [...] maja 2009 r. do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB), który "decyzją" [winno być "postanowieniem"; k. 19 akt administracyjnych nr [...]] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] czerwca 2009 r.) orzekł, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. Kontrole przeprowadzone przez PINB w dniach [...] września 2009 r., [...] maja 2010 r. i [...] września 2010 r. potwierdzają, że do dnia dzisiejszego obowiązek nałożony decyzją PINB z [...] maja 2009 r. nie został zrealizowany, mimo upomnienia skierowanego do zobowiązanych w dniu [...] września 2009 r. Zdaniem PINB, środkiem najmniej uciążliwym, a jednocześnie najbardziej skutecznym, prowadzącym bezpośrednio do wykonania obowiązku jest grzywna w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania nakazanej rozbiórki. Wysokość grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu, wynikającej z pb, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku i 1/5 ceny 1 m 2 powierzchni użytkowej ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 121 § 5 upea). Budynek objęty nakazem rozbiórki ma powierzchnię zabudowy 134,20 m2, a zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie ustalenia ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego - cena 1 m2 została ustalona na kwotę [...] zł. W związku z tym grzywna w celu przymuszenia w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Jednocześnie w razie niewykonania obowiązku organ I instancji zastrzegł, że wobec Zobowiązanych zostanie wykonany środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Opłata za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny wynosi [...] zł (art. 64a § 1 pkt 1 upea). A. i P. T., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym (dalej Pełnomocnik), pismem z dnia [...] września 2010 r. złożyli zażalenie na postanowienie z [...] września 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik Żalących wskazał, że postanowienie z [...] września 2010 r. doręczono na Jego adres dnia [...] września 2010 r. Dnia [...] września 2010 r. pełnomocnik źle się poczuł z uwagi na nagły atak choroby – rwa kulszowa i nie był w stanie do dnia [...] września 2010 r., mimo zastosowanego leczenia, sporządzić ostatecznej wersji dokumentu. Począwszy od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. pełnomocnik Żalących przebywał na zwolnieniu lekarskim z uwagi na niezdolność do pracy. Dopiero po ustaniu choroby mógł on przystąpić do dokończenia sporządzania środka odwoławczego. Pełnomocnik prowadzi kancelarię prawniczą jednoosobowo. Odwołujący nie złożyli zażalenia bez własnej winy. Jako załącznik do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik Żalących dołączył zaświadczenie lekarskie z którego wynika, że w dniach od [...] do [...] września 2010 r. był on niezdolny do pracy. Do tego wniosku dołączono zażalenie na postanowienie z [...] września 2010 r., w którym Żalący wnoszą o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania PINB i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], WWINB uchylił postanowienie PINB z [...] lipca 2010 r. nr [...], w którym organ I instancji nałożył na Inwestorów grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowienie z [...] września 2010 r. zostało wydane, kiedy jeszcze nie upłynął termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) na wcześniejsze postanowienie WWINB z "[...] sierpnia 2010" [winno być "[...] sierpnia 2010"] r., które zostało doręczone Odwołującym dnia [...] września 2010 r. W dalszej części zażalenia Odwołujący podnieśli, że choć pozornie postanowienie WWINB jest formalnie dlań korzystne, gdyż uchylone zostało wcześniejsze postanowienie PINB, to w rzeczywistości doprowadziło ono do wymierzenia wyższej grzywny, niż pierwotnie, co jest sprzeczne z zakazem reformationis in peius obowiązującym w postępowaniu administracyjnym. Żalący, powołując art. 33 upea zwrócili nadto uwagę, że w sprawie zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, który z uwagi na Ich sytuację materialną jest niewykonalny. Żalący podkreślili, że niezasadnie uznano Ich za odpowiedzialnych wzniesienia samowoli budowlanej, która stanowi Ich dom rodzinny. Nie mają Oni możliwości zamieszkania w innym miejscu. W sprawie zaistniały podstawy do wznowienia wcześniejszych postępowań administracyjnych z uwagi na nowe okoliczności sprawy, które ujawniły się na skutek prowadzonego przez organy ścigania dochodzenia odnośnie realizacji inwestycji, a które zakończyło się umorzeniem z uwagi na brak znamion przestępstwa w tym postępowaniu. Prowadzenie egzekucji w takiej formie jest nie tylko dla Żalących uciążliwe i krzywdzące, ale zagraża egzystencji całej rodziny, co jest niedopuszczalne w państwie prawa i sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi o ochronie własności i poszanowani praw jednostki. Postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] października 2010 r.), PINB na podstawie art. 123, 134, 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 9 upea, w związku ze wszczętym postępowaniem egzekucyjnym w administracji w sprawie wyegzekwowania obowiązku wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawiając dotychczasowy przebieg sprawy wyjaśnił, że wystawiony dnia [...] września 2010 r. tytuł wykonawczy nr [...] zawierał pouczenie o możliwości wniesienia zarzutów na podstawie art. 33 upea w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Został on doręczony Żalącym wraz z postanowieniem z [...] września 2010 r., które zostało odebrane przez pełnomocnika Żalących dnia [...] września 2010 r. W zażaleniu z [...] września 2010 r. na postanowienie z [...] września 2010 r. sformułowano również zarzut zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zażalenie złożono wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jednakże wniosek o przywrócenie uchybionego terminu dotyczył terminu złożenia zażalenia. Natomiast pismo nie zawierało wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 58 § 2 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów nie został w treści pisma Pełnomocnika sformułowany. Pismem z [...] listopada 2010 r. A. i P. T. reprezentowani przez radcę prawnego złożyli zażalenie na postanowienie z [...] października 2010 r. W uzasadnieniu Żalący się podkreślili, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia obejmował również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów na podstawie art. 33 upea. Pełnomocnik Żalących się nie widział potrzeby formułowania dwu odrębnych wniosków o przywrócenie terminu, skoro PINB przesłał Mu postanowienie z [...] września 2010 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2010 r. jako jedną sprawę, a termin do zaskarżenia obu aktów prawnych był jednakowy. Natomiast z uzasadnienia zażalenia jasno wynika, że podniesione w nim zostały zarówno zarzuty przeciwko tytułowi wykonawczemu, a zatem wnioskiem o przywrócenie terminu objęty został również zarzut z art. 33 upea. Poza tym organ I instancji winien był zbadać, jaki był zamiar i cel wniosku o przywrócenie terminu, a nie opierać się na jego dosłownym brzmieniu. Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] listopada 2010 r.), WWINB utrzymał w mocy postanowienie z [...] października 2010 r. W uzasadnieniu WWINB wskazał, że instytucja procesowa przywrócenia terminu znajduje zastosowanie w razie wystąpienia łącznie czterech przesłanek, wymienionych w art. 58 § 1 i 2 kpa. Są to kolejno: a) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swej winy, b) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, c) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, d) dopełnienie wraz z wnioskiem o wrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył PINB, strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, a jedynie do wniesienia zażalenia na postanowienie. Zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz prawo wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego to dwie odrębne instytucje. Jakkolwiek nic nie stoi na przeszkodzie by oba środki zaskarżenia były zamieszczone w jednym podaniu, tak wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i zarzutów winien być sformułowany odrębnie odnośnie każdej instytucji. Pouczenia o prawie wniesienia środków zaskarżenia znajdują się odpowiednio w postanowieniu i w tytule wykonawczym. Złożenie zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie oznacza, że łącznie należy wnieść zarzuty. Organ winien wezwać piszącego, gdy treść podania budzi wątpliwości co do żądania. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu był sformułowany precyzyjnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z [...] grudnia 2010 r. A. i P. T. reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego – radcę prawnego, zaskarżyli w całości postanowienie WWINB z [...] listopada 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z [...] października 2010 r., wnosząc o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu WWINB zarzucono naruszenie: art. 8 kpa w zw. z art. 18 upea przez jego niezastosowanie, art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 18 upea przez ich niezastosowanie, art. 58 § 1 kpa przez ograniczenie przywrócenia terminu tylko do złożenia zażalenia na postanowienie o grzywnie w celu przymuszenia, art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 18 upea przez jego nieuzasadnione zastosowanie. W uzasadnieniu Skarżący podkreślili, że logicznym jest, że skoro zarzuty były elementem zażalenia, to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia obejmował także treść zarzutów. Kwestii zakresu podania o przywrócenie terminu nie musiał organ domniemywać - wniosek o przywrócenie terminu dotyczył całej treści zażalenia na postanowienie PINB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Konstrukcja art. 58 § 1 kpa nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, których celem, z uwagi na słuszny interes obywateli, będzie dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Jeżeli organ miał wątpliwości co do zakresu wniosku, winien wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania jego treści. WWINB niekonsekwentnie wskazał, że w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie grzywny zawarty jest zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz jednocześnie ograniczył przywrócenie terminu tylko do złożenia zażalenia na postanowienie o grzywnie w celu przymuszenia. Skarżący stwierdzili nadto, że przekroczenie terminu do złożenia odwołania uregulowane zostało w art. 134 kpa. Tymczasem PINB w K. stwierdzał przekroczenie terminu do złożenia zarzutów, a nie zażalenia. Podstawą prawną postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do złożenia zarzutów winien być art. 134 kpa w związku z art. 18 upea. Uchybienia tego WWINB w postępowaniu zażaleniowym nie konwalidował, choć akt administracyjny zawierający błędną podstawę prawną nie może ostać się w obrocie prawnym (k. 4-7 akt IV SA/Po 55/11). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], WWINB wniósł o oddalenie skargi wnosząc o jej oddalenie jako bezzasadnej (k. 10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Jednocześnie sądowa kontrola aktów administracyjnych podejmowanych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie może prowadzić do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 upea). Konstrukcja, rola i znaczenie środków ochrony o charakterze administracyjnoprawnym występujących w upea jest uzależnione od celu tego postępowania. Dlatego przedmiotem tych środków nie może być dążenie do zmiany tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę postępowania egzekucyjnego (W. Piątek/A. Skoczylas, Komentarz do art. 29 upea, w: red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 180, nb 5). Badając zgodność z prawem postanowienia WWINB z [...] listopada 2010 r. i poprzedzającego jego wydanie postępowania Sąd podzielił ustalenia faktyczne organów obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Postępowanie legalizacyjne co do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w miejscowości W., gmina K., toczyło się w 2009 r. w zostało umorzone, wobec nie przedłożenia przez Skarżących zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie dysponowali wówczas kwotą [...] zł tytułem opłaty legalizacyjnej (k. 38 akt IV SA/Po 55/11). Pełnomocnik Skarżących nie występował o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej ani z wnioskiem z art. 155 kpa (k. 50 akt IV SA/Po 54/11). Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie było zagadnienie skutecznego złożenia przez Skarżących wraz z zażaleniem od postanowienia z 3 września 2010 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutu z art. 33 upea dotyczącego zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 upea, tytuł wykonawczy winien zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek zaskarżenia przysługujący wyłącznie zobowiązanemu w pierwszym etapie postępowania. Przesłanki zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zostały w sposób enumeratywny wymienione w art. 33 upea. Jedną z nich jest zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 upea). Upea nie reguluje natomiast w sposób autonomiczny zagadnień dotyczących obliczania terminów postępowania oraz dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, któremu strona uchybiła nie własnej winy. W tym zakresie odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy kpa, stosowane w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednio, stosownie do art. 18 upea. W doktrynie podkreśla się w sposób wyraźny, że kpa stosowane są również w kwestii przywrócenia terminów przewidzianych w ustawie egzekucyjnej (R. Hauser, A. Skoczylas, Odpowiednie stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w: red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2004 r., s. 107, akapit 4). O przywróceniu terminu w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 58 kpa, w którego paragrafach ustawodawca określił cztery przesłanki które muszą wystąpić łącznie, by mogło dojść do przywrócenia uchybionego terminu. Pierwszą z nich jest złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, drugą pozostaje uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, trzecią jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, a czwartą pozostaje dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której został on ustanowiony. Biorąc pod uwagę stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia odgrywa pierwsza ze wskazanych przesłanek. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu oznacza złożenie przez stronę podania, które organ obowiązany jest rozpatrzyć. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Nie można podzielić poglądu, zgodnie z którym organ administracji w drodze interpretacji treści oświadczenia strony winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia (wyrok NSA z 3.3.2008 r., I OSK 268/07, niepubl., akceptowane przez B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 284 nb 11). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyżej zaprezentowany pogląd. Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik Skarżących składając pismem z dnia [...] września 2010 r. zażalenie na postanowienie z [...] września 2010 r. złożył jedynie wniosek o przywrócenie terminu do "złożenia zażalenia na decyzję PINB z dnia [...] września 2010 r., w sprawie [...]", pomijając zupełnie kwestię złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. O zastosowaniu przez organ I instancji zbyt uciążliwego środka pełnomocnik Skarżących wspomniał jedynie w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie z [...] września 2010 r. Twierdzenia pełnomocnika Skarżących, że składając zarzut złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia nie znajdują uzasadnienia w złożonych dnia 21 września pismach procesowych, zarówno przy zastosowaniu językowych, jak i pozajęzykowych metod wykładni oświadczeń woli. Należy w tym miejscu podkreślić, że do obowiązków fachowego pełnomocnika procesowego jakim jest radca prawny należy precyzyjne wyrażanie zajmowanego w danej sprawie stanowiska, w tym nie budzące wątpliwości formułowanie wniosków procesowych. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżących nie wniósł ani w sposób wyraźny, ani dorozumiany o przywrócenie terminu do złożenia zarzutu, w chwili obecnej nie może przerzucać ciężaru swego zaniechania na organy administracji publicznej, które nie były zobowiązane do dekodowania jego treści z ogólnego charakteru składanych w postępowaniu pism. Organ administracji publicznej nie ma obowiązku wzywać pełnomocnika strony będącego adwokatem bądź radcą prawnym, by doprecyzował pochodzące od pełnomocnika oświadczenie woli, zawarte w piśmie procesowym. Jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 145 pkt 1 lit. c ppsa Sąd uznał przy tym błędne oznaczenie podstawy prawnej decyzji organów obu instancji przez brak powołania art. 18 upea. Przepis art. 18 upea, zawierający normę prawną, prawidłowo zastosowaną przez organy obu instancji, istnieje w systemie prawnym. Z uwagi na prawidłowość podjętych w sprawie rozstrzygnięć, uchybienie to należało uznać za nieistotne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. ja