I SA/Wr 266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom – sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z/s w B. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów wydana na wniosek spółki A Spółka z o.o. z/s w B., a dotycząca opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak wynikało z akt sprawy w dniu [...] sierpnia 2012 r. spółka wniosła o dokonanie wykładni art. 8 ust. 2 (w brzmieniu do 31 marca 2011 r i od 1 kwietnia 2011 r.) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o VAT). Opisując stan faktyczny podała, że prowadzi działalność usługową (produkcja elementów do [...]). Zakład produkcyjny położony jest w specjalnej strefie ekonomicznej w znacznym oddaleniu od miejscowości. Usytuowanie zakładu, [...]zmianowy tryb pracy połączony z systemem czterobrygadowym utrudnia punktualny dojazd pracowników. Celem zapewnienia prawidłowego toku pracy skarżąca zorganizowała dojazdy do miejsca pracy dla swoich pracowników. Usługi dowozu powierzono firmie zewnętrznej, obejmują one jedynie przewóz z poszczególnych miejscowości do zakładu pracodawcy i z powrotem. Oprócz tej grupy podmiotów z transportu korzystają: potencjalni pracownicy, osoby udające się na rozmowę o pracę oraz pracownicy firm współpracujących ze skarżącą ([...] i [...]). Obowiązek dowozu tej ostatniej grupy wynika z umów zawartych przez spółkę z tymi zakładami (ustnych lub pisemnych). Nabywając usługi transportowe strona otrzymuje fakturę VAT z kwotą podatku naliczonego. Zapłata ma charakter ryczałtowy tzn. nie zależy od liczby przewiezionych osób. Końcowo strona wyjaśniała, że nie pobiera żadnych opłat od osób korzystających z transportu (także w formie potrąceń z wynagrodzenia). W tym stanie faktycznym sformułowała zapytanie dotyczące opodatkowania podatkiem VAT czynności organizowania nieodpłatnych dojazdów do pracy dla pracowników zamiejscowych spółki oraz innych osób wskazanych we wniosku, a zatem zasadności traktowania ww. czynności jako usług odpłatnych w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, zarówno w brzmieniu przed jak i po 1 kwietnia 2011 r. i czy w konsekwencji podlegają one opodatkowaniu ? W opinii strony opisane usługi nie powinny być traktowane jako odpłatne świadczenie usług, a w rezultacie jako czynności opodatkowane. Spółce zaś służy prawo odliczenia podatku naliczonego. Uzasadniając swój pogląd strona wskazała na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu przed i po 1 kwietnia 2011 r., wywodząc, że dla uznania czynności za odpłatne świadczenie usług i ich opodatkowanie konieczny jest brak wynagrodzenia i związku z działalnością gospodarczą podatnika. Niewątpliwie pierwszy z warunków zaistniał, dowóz pracowników (i innych osób) odbywa się nieopłatnie. Nie wystąpiła natomiast druga z ww. przesłanek, gdyż ww. usługi są związane z działalnością gospodarczą spółki. Bez zapewnienia dojazdu do pracy wskazanych osób strona nie mogłaby prowadzić działalności. Na poparcie tej tezy skarżąca przywołała orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) z 16 października 1997 r. C-258/95 i z dnia 11 grudnia 2008 r. C- 371/07 oraz indywidualne interpretacje Ministra Finansów. Zasada ta odnosi się także do usług świadczonych na rzecz potencjalnych pracowników i pracowników firm obcych, co ma uzasadnienie w zwiększeniu możliwości zatrudnienia oraz zapewnieniu prawidłowego działania strony. W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy podzielił pogląd strony co do wyłączenia spod opodatkowania usług dowozu pracowników i potencjalnych pracowników spółki. Zanegował natomiast pogląd o wyłączeniu spod opodatkowania usług dowozu pracowników firm obcych, współpracujących ze stroną. W uzasadnieniu powołał się na przepisy art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i wynikającą z nich zasadę powszechności opodatkowania, która ma odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. Serii L Nr 347 – dalej Dyrektywa). Wskazując na art. 8 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu przed 1 kwietnia 2011 r.) stwierdził, że opodatkowaniu podlega także nieodpłatne świadczenie usług, co zachodzi w przypadku zawiązku usług z działalnością podatnika, który ma prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ww. usługami. Przywołując treść tego przepisu w brzmieniu po 1 kwietnia 2011 r. oraz treść art. 26 ust. 1 Dyrektywy organ podatkowy stwierdził, że opodatkowaniu będzie podlegało użycie towarów stanowiących cześć przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza (w szczególności do celów osobistych podatnika lub pracowników) jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części przy nabyciu towarów. W odniesieniu do usług istotne jest jedynie ustalenie celu świadczenia, jeśli wpisuje się ono w cel działalności gospodarczej to nie podlega opodatkowaniu. W opisywanym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości związek zakupionych usług dowozu pracowników i przyszłych pracowników z działalnością spółki. Okoliczności przedstawione przez stronę dowodzą, że osobiste cele pracowników mają tu znaczenie drugorzędne w stosunku do korzyści pracodawcy. Oznacza to, że nie podlegają one opodatkowaniu zarówno w stanie prawnym przed jak i po 1 kwietnia 2011 r. W tym zatem zakresie stanowisko spółki organ podatkowy uznał za prawidłowe. Nie podzielił natomiast zapatrywania strony na nieodpłatny charakter usług transportu pracowników innych firm. W tym przypadku korzyści pracowników i zatrudniających ich firm są dużo większe niż korzyści gospodarcze skarżącej. Zrealizowane świadczenie nie pozostaje w ścisłym związku z działalnością strony, która nie jest pracodawca dla ww. osób. Związki pomiędzy stroną a firmami zatrudniającymi ww. pracowników są tu bez znaczenia gdyż obowiązek wywiązania się ze zobowiązań wobec skarżącej obarcza firmę (pracodawcę) i to ona winna zapewnić prawidłowy przebieg tej współpracy, w tym personel w określonym miejscu i czasie. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca złożyła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji, w zakresie opodatkowania usług świadczonych na rzecz pracowników firm obcych. Zarzucała naruszenie art. 8 ust. 2 i art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten należy stosować także wówczas gdy strona nabywa usługi od osoby trzeciej, pomimo, że dotyczy on wyłącznie usług wykonywanych przez podatnika lub jego pracowników. Błędne jest także uznanie, że organizowanie dowozu do siedziby podatnika pracowników firm współpracujących nie jest celem związanym z działalnością gospodarczą podatnika. W uzasadnieniu spółka wywodziła, że celem wprowadzenia art. 26 Dyrektywy oraz art. 8 ust. 2 ustawy o VAT było unikanie nieopodatkowanej konsumpcji oraz zapewnienie równego traktowania podatników i osób nieprowadzących działalności gospodarczej, co potwierdza orzecznictwo ETS wyrok z dnia 27 czerwca 1987 r. sygn. akt C- 50/88 i oraz z dnia 26 września 1996 r. sygn. akt C-230/94. Poprawna interpretacja art. 26 Dyrektywy wymaga uwzględnienia, że świadczone nieodpłatnie usługi podlegają opodatkowaniu jako wyjątek od reguły, co nakazuje wykładnię literalną. Ponadto stosowanie ww. przepisu nie może prowadzić do podwójnego opodatkowania, co potwierdza wyrok ETS z dnia 25 maja 1993 r. sygn. akt C-193/91. Zaskarżona interpretacja zasadom tym przeczy umożliwiając podwójne opodatkowanie np. przy zakupie usług gastronomicznych. Powoduje też nierówne traktowanie podatników i osób nie będących podatnikami (też zakup usług gastronomicznych). Prowadzi to do wniosku, że art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT dotyczy wyłącznie usług, które są faktycznie wykonane przez samego podatnika lub pracowników. Taką interpretację potwierdza brak w ww. przepisie warunku zapewnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego. Taką wykładnię potwierdza opinia rzecznika generalnego C-371/07 i w orzeczenie ETS sygn. akt C-193/91. Tak więc art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT ma jedynie zastosowanie do usług wykonywanych przez podatnika własnymi siłami (lub za pomocą pracowników). Gdyby strona sama dowoziła pracowników wówczas koszt zatrudnienia kierowców mógłby być obciążany podatkiem VAT, pod warunkiem, że nie byłby związany z działalnością gospodarczą. W sytuacji jednak gdy dowóz świadczy osoba trzecia to brak związku z działalnością gospodarczą mógłby skutkować pozbawieniem strony prawa do odliczenia podatku VAT. Powyższe stanowisko odnosi się także do wcześniejszego stanu prawnego, bowiem regulacja art. 8 ustawy o VAT wsparta jest na przepisie art. 26 Dyrektywy. W opinii strony istnieje także związek dowozu pracowników z działalnością gospodarczą strony. Skoro bowiem organ podatkowy za uzasadnione uznał trudności z dojazdem pracowników strony do miejsca pracy to ta sama kwalifikacja winna dotyczyć pracowników firm obcych. Dolegliwości związane z nieobecnością tych osób w pracy dotyczą także działalności strony, ponadto taka organizacja dowozu jest dla strony korzystna z ekonomicznego punktu widzenia. Końcowo strona wskazywała na orzeczenie ETS z dnia 20 lutego 1997 r. sygn. akt C-371/07. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie. Na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali swoje zarzuty i wnioski, pełnomocnicy dodatkowo skarżącej wskazali na orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt C- 104/12 oraz z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt C- 464/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, co nakazywało jej oddalenie. Spór między stronami dotyczył interpretacji przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu sprzed jak i po zmianie ustawy o podatku od towarów i usług dokonanej z dniem 1 kwietnia 2011 r. Na wstępie odnotować trzeba, że stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą nie budził wątpliwości, a niezgodność poglądów stron dotyczyła jedynie skutków podatkowych usług dowozu do pracy pracowników firm obcych, które na mocy odrębnych porozumień świadczyły na rzecz strony usługi [...] i [...]. W opinii skarżącej czynność dowozu ww. osób do miejsca położenia zakładu produkcyjnego skarżącej świadczona przez podmiot trzeci (zewnętrzną firmę transportową) nie podgalała opodatkowaniu z dwóch względów. Po pierwsze przepis art. 8 ust. 2 ustawy o VAT (w obydwu objętych wnioskiem stanach prawnych) odnosił się jedynie do usług świadczonych przez podatnika czyli spółkę, co potwierdza powoływane przez stronę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Po drugie opisywana czynność pozostaje w związku z działalnością gospodarczą skarżącej. Odmienny pogląd w tym zakresie przedstawia organ podatkowy, stwierdzając, że opisane czynności podlegały i podlegają opodatkowaniu jako niezwiązane z działalnością gospodarczą spółki. W stanie prawnym obowiązującym przed 1 kwietnia 2011 r. obok warunku związania z działalnością gospodarczą podatnika konieczne było istnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego, co w sprawie występuje. Zaś po tej dacie zastosowanie znajdzie przepis art. 8 ust. 2a ustawy o VAT stanowiący, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Jednocześnie organ podatkowy stwierdził, że powołane przez stronę orzeczenia nie mają zastosowania na gruncie rozpoznawanej sprawy, stronie bowiem służyło prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usług transportowych. W tak zakreślonych granicach sporu i stanowisk stron należy przyznać rację organowi podatkowemu, że opisane przez skarżącą nieodpłatne usługi dowozu pracowników firm obcych będą na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT podlegały opodatkowaniu, jako wyjątek od zasady opodatkowania jedynie świadczeń odpłatnych. Zasadnie owiem wywodzi organ podatkowy, że przepis ten odnosi się także do sytuacji, gdy przekazywane dalej usługi są nabywane od podmiotu trzeciego, w rozpoznawanym przypadku od firmy transportowej. Słusznie także twierdzi, że ww. usługi nie są związane z działalnością gospodarczą skarżącej. Stwierdzenie to odnosi się zarówno do wskazywanego przez stronę w treści zapytania stanu prawnego obowiązującego przed dniem obowiązywania zmiany przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT tj. 1 kwietnia 2011 r. jak i po tej dacie. Marginalnie i jedynie dla porządku odnotować trzeba, że rozważania Sądu ogranicza się do spornej między stronami kwestii opodatkowania usług dowozu pracowników firm obcych, w pełni aprobując wyrażony w interpretacji pogląd dotyczący kwestii opodatkowania pozostałych wskazywanych przez stronę usług tj. dowozu pracowników i przyszłych pracowników skarżącej. Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej interpretacji stwierdzić trzeba, że obie strony sporu mają rację wywodząc, że opodatkowanie usług świadczonych nieodpłatnie stanowi wyjątek od reguły, co nakazuje szczególną ostrożność i precyzyjność przy stosowaniu przepisu odnoszącego się do sytuacji stanowiącej odstępstwo od reguły. W opinii Sądu zasada ta została zachowana przez organ podatkowy dokonujący wykładni przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT zawierającego takie właśnie uregulowania. Teza ta odnosi się zarówno do sposobu odczytania ww. normy w stanie prawnym obowiązującym przed 1 kwietnia 2011 r. jak i przed tą datą. Zasadnie organ podatkowy odczytując przepis art. 8 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym datę 1 kwietnia 2011 r. wywodzi, że opodatkowanie usług nieopłatnych wymagało kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: braku związku usług z działalnością gospodarczą i istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z ww. usługami. Przesłanki te organ podatkowy prawidłowo wywiódł z jasnej i precyzyjnej – zdaniem Sądu - treści art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Stanowił on, że nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług. W kontekście stawianych w skardze zarzutów wskazać trzeba, że przepis ten stanowił o nieodpłatnym świadczeniu (niebędącym dostawą) na rzecz określonych osób. Należy w związku z tym uznać, że opodatkowaniem objęte będą zarówno własne usługi, jak i usługi obce przekazywane przez podatnika. Przekazanie usługi obcej jest bowiem świadczeniem dla wymienionych osób. Teza ta wynika wprost z brzmienia ww. regulacji oraz konstrukcji definicji usługi na gruncie ustawy o podatku VAT. Znajduje także potwierdzenie w piśmiennictwie, wskazać trzeba na komentarz do ustawy o podatku od towarów i usług - stan prawny na dzień 1 kwietnia 2013 r.- autorstwa A. Bartosiewicza zamieszczony w SIP LEX (wydanie VII teza 20 do przepisu art. 8 ustawy o VAT). Poza wyraźnym wskazaniem, że omawiany przepis dotyczy także usług obcych przekazywanych następnie przez podatnika pracownikom lub innym podmiotom autor wskazuje, że nieaktualne są już poglądy wyrażane wcześniej w doktrynie na tle poprzednio obowiązujących przepisów, że opodatkowaniu podlega jedynie własne świadczenie przez podatnika usług na rzecz m.in. pracowników, przekazanie zaś na ich rzecz usług obcych nie podlega opodatkowaniu. Odmiennego poglądu nie sposób wywieść z przywoływanych przez stronę skarżącą orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej). W cytowanym w skardze wyroku ETS z dnia 25 maja 1993 r. sygn. akt C – 193/91 Trybunał rozważał bowiem zupełnie inne kwestie, mianowicie opodatkowania towarów wykorzystywanych dla celów osobistych w sytuacji gdy podatnikowi nie służyło prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu. W uzasadnieniu przeciwstawił im świadczenie usług, jednakże odnosił się do innego stanu faktycznego, w którym strona przekazywała na cele prywatne składniki przedsiębiorstwa, a zatem przedmiotem rozważań nie były kwestie sporne w niemniejszej sprawie. Stąd w opinii Sądu powołane przez stronę orzeczenie nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Podobnie jak powoływane opinie rzeczników generalnych w sprawie sygn. akt C – 193/91 oraz o sygn. akt C – 371/07. Rację ma także organ podatkowy twierdząc, że opisywane przez stronę usługi świadczone na rzecz pracowników firm obcych nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa skarżącej. Trudno bowiem wywieść takie powiązanie w sytuacji gdy strona realizuje usługi na rzecz pracowników zatrudnionych przez obce i niezależne od strony firmy. Nie sposób dopatrywać się związku pomiędzy prawidłowym wykonywaniem obowiązków pracowniczych przez osoby zatrudnione w obcych firmach a działalnością skarżącej. Słusznie wywodzi organ podatkowy, że takiej więzi nie można wyprowadzić z faktu świadczenia przez firmy obce usług na rzecz skarżącej spółki. Podmiotami, które świadczą te usługi nie są bowiem pracownicy tych firm ale same firmy, które winny zorganizować sobie taki sposób funkcjonowania aby zapewnić prawidłowe wywiązanie się ze swoich zobowiązań względem innych podmiotów, w tym strony. Pomiędzy pracownikami firm obcych a stroną nie zachodzą zatem żadne związki, które uzasadniałyby odstępstwo od opodatkowania omawianych usług jako związanych z działalnością skarżącej. Twierdzenia tego nie obala powoływane przez stronę orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które zapadło na gruncie odmiennych stanów faktycznych. W orzeczeniu z dnia 16 października 1997 r. sygn. akt C – 258/95 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że: artykuł 2(1) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby pracodawca, który zapewnia pracownikom bezpłatny dojazd z domu do miejsca pracy, jeśli dzieli je większa niż, minimalna odległość, w sytuacji braku rzeczywistego związku z wykonywaną pracą bądź otrzymywaną pensją, nie świadczył usług za wynagrodzeniem w rozumieniu tego przepisu. Artykuł 6(2) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby usługi przewozu świadczone nieodpłatnie na rzecz pracowników przez pracodawcę na odcinku od miejsca zamieszkania do miejsca pracy z wykorzystaniem samochodu służbowego traktowane były jako wykonywane zasadniczo na osobiste potrzeby pracowników, a zatem do celów innych niż cele prowadzonej działalności. Przepisu tego jednak nie stosuje się w określonej sytuacji, np. w przypadku wystąpienia trudności w zapewnieniu innych odpowiednich środków transportu przy zmianie miejsca wykonywania pracy, lub gdy charakter prowadzonej działalności wymusza na pracodawcy zapewnienie transportu dla pracowników. W tym przypadku usługi przewozu nie są wykonywane na potrzeby inne niż związane z prowadzoną działalnością. Nie ma w tej sytuacji znaczenia fakt, iż pracodawca nie przewozi pracownika własnym pojazdem, lecz zleca innemu pracownikowi świadczenie usług przewozu jego własnym samochodem. Przywołana teza orzeczenia ETS wyraźnie donosi się do pracowników podatnika, nie zaś osób trzecich, których nie łączy z podatnikiem żaden wyraźnie określony związek faktyczny lub prawny. Kolejny zaś z powołanych przez stronę wyroków dotyczy szczególnych okoliczności w których realizowane są świadczenia na rzecz pracowników i kontrahentów podatnika (wyrok z dnia 11 grudnia 2008 sygn. akt C- 371/07). A zatem pomiędzy podatnikiem a podmiotami na rzecz których świadczone były usługi istnieją możliwe do określenia związki pozwalające na odniesienie ich do działalności gospodarczej (kontrahenci podatnika). Odmiennych wniosków nie sposób wywieść z przywołanego na rozprawie orzeczenia TSUE z dnia 21 grudnia 2013 r. sygn. akt C -104/12. Przedstawione poglądy, w zakresie istnienia związku z spornych usług z działalnością skarżącej znajdują zastosowanie także na gruncie stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 kwietnia 2011 r. Podobnie jak tezy odnoszące się do wyłączenia spod zakresu ww. przepisu usług nabywanych od podmiotów trzecich. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT po zmianach za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Końcowo wskazać trzeba, iż słusznie wywodzi organ podatkowy, że przyjęte na gruncie prawa krajowego rozwiązania prawne są zgodne z przepisem art. 26 Dyrektywy VAT 2006/112/WE, zgodnie z którym za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników lub bardziej ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością. Wbrew zarzutom strony skarżącej przyjęta interpretacja nie prowadzi do podwójnego opodatkowania, bowiem jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego oraz stanowiska wyrażonego przez organ podatkowy strona skarżąca jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. usług. Oceny tej nie może uchylać fakt, że w innych stanach faktycznych zasada ta może doznać ograniczenia. Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów prawa materialnego, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270), skargę oddalił.