II SO/Ke 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. Ł. o ukaranie Burmistrza K. grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia oddalić wniosek. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosku z dnia 11 kwietnia 2013 r. L. Ł. domagał się na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., wymierzenia Burmistrzowi grzywny za nieprzekazanie w terminie jego skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 19 lutego 2013 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynęła jego skarga na bezczynność Burmistrza, która została przesłana do sądu administracyjnego w dniu 18 marca 2013 r., pomimo, że termin do jej przekazania upłynął w dniu 6 marca 2013 r. Skarżący dodał, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dnia od dnia jej otrzymania. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że skarga na bezczynność wraz z aktami została do WSA w Kielcach przekazana zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie 30 dni. Zdaniem organu art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie tylko w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca, gdyż informacje, których żądał skarżący w swoim wniosku, nie są informacjami publicznymi. W takich przypadkach organ nie wydaje decyzji lecz zawiadamia zainteresowanego pismem, która to czynność ma charakter materialno – techniczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie odnieść się należy do zajętego przez organ stanowiska, że w sprawie nie miał zastosowania przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zmianami), dalej określanej w skrócie ustawą, 15 dniowy termin na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu. Rację ma organ, że gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, to nie ma on obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą. Burmistrz nie zwrócił jednak uwagi, że jeżeli strona nie zgadza się z działaniem organu, twierdząc, że wszczęta przez nią sprawa administracyjna winna zostać załatwiona poprzez wydanie decyzji, to może ona złożyć skargę na bezczynność organu (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10 dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak właśnie postąpił w niniejszej sprawie L. Ł. W takiej zaś sytuacji, skoro skarżący wnosi skargę na bezczynność organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, organ nie może, argumentując, że wnioskowana informacja nie jest regulowana przez tę ustawę, według własnej oceny, dowolnie zmieniać tego trybu i stosować terminy przekazania akt wraz z odpowiedzią na skargę z ustawy P.p.s.a., regulującej ten termin korzystniej dla niego. Pomimo tego, w ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Z kolei stosownie do treści art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny . Z treści tego przepisu wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie bądź, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w terminie przewidzianym w cytowanym na wstępie art. 21 pkt 1 ustawy, tj. w terminie 15 dni, które to uregulowanie stanowi lex specialis do art. 54 § 2 P.p.s.a. Podkreślić należy, że zastosowanie tego środka nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że Sąd wydając orzeczenie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 ustawy, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Jak wnika z załączonej przez organ kserokopii dziennika korespondencji pism wpływających do Urzędu Miasta i Gminy, a także z treści wniosku o ukaranie, przesyłka zawierająca skargę na bezczynność wpłynęła w dniu 19 lutego 2013 r., a zatem 15 dniowy termin do przekazania sądowi akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę upłynął 6 marca 2013 r. Tymczasem organ odpowiedź na skargę na bezczynność wraz z aktami przekazał 18 marca 2013 r. Tak więc niewątpliwie doszło do opóźnienia w wykonaniu przez Burmistrza obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 ustawy. Jednakże, w ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., gdyż opóźnienie w przekazaniu skargi na bezczynność nie było znaczne, impulsem do jej przekazania przez organ nie był wniosek skarżącego o ukaranie grzywną, skoro nastąpiło to jeszcze przed złożeniem tego wniosku, a ponadto opóźnienie nie było efektem złej woli i chęci uchylenia się Wójta od kontroli sądu administracyjnego, lecz zostało spowodowane błędnym zinterpretowaniem przepisów i w konsekwencji zastosowaniem terminu z art. 54 § 2 P.p.s.a., zamiast z art. 21 pkt 1 ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że nałożenie grzywny na organ byłoby niezasadne i na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.