VI SA/Wa 642/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwaną dalej "k.p.a.") oraz art. 92 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. – zwaną dalej także "u.t.d.") w zw. z 1p. 10.2 lit. a i lit. b, 1p. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust.2 załącznika do wym. ustawy, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 15 ust. 2, Rozdział IV Wykresówki, lit. a, ust. 2 rozporządzenia Rady(EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 1 września 2010r. Pana P. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma H.-U. "R." P. R., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] o nałożeniu na wymienionego wyżej przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 20 600 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego.- wykresówka była zapisywana zbyt długo. Do rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Na podstawie art. 68 ust. 1 u.t.d. oraz upoważnienia nr [...] wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej także "WITD") w dniach od [...] marca 2010 r. do [...] kwietnia 2010 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorcy p. P. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma H.-U. "R." P. R., ul. [...],[...][...], polegającą na wykonywaniu krajowego transportu drogowego osób na linii regularnej [...] – [...]. Działalność ta stanowi główny przedmiot działalności przedsiębiorcy, który posiada w tym zakresie licencję Nr [...] oraz zezwolenie o nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym osób. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o transporcie drogowym, przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców a także przestrzeganie przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; przepisów Rozporządzenia Rady(EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.) oraz przepisów umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r. ( Dz.U. z 1999r. Nr 94, poz. 1086 i 1087). Kontrola objęła wymienionym zakresem przedmiotowym okres od 2 marca 2009r. do 22 marca 2010r. i miała na celu, w szczególności, sprawdzenie przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy a także sprawdzenie obowiązku prawidłowego użytkowania urządzenia rejestrującego (tachografu samochodowego) oraz stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzony był pojazd. W celach kontrolnych pobrano wykresówki pochodzące od kierowcy P. G. za okres od dnia 31 marca 2009r. do dnia 02 sierpnia 2009r, kierowcy T. W. za okres od dnia 31 marca 2009r. do dnia 17 sierpnia 2009r., i przedsiębiorcy P. R. za okres 31 marca 2009 r. do dnia 03 sierpnia 2009 r. wykonujących przewozy drogowe w ramach działalności przedsiębiorcy. Na wstępie analizy tarcz dokonano chronologicznej selekcji wykresówek. Ustalono trasy przejazdów, sprawdzając kompletność wykresówek aby następnie dokonać analizy norm związanych z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy zidentyfikowanego na tarczce tachografu. Po przeprowadzonej analizie tarcz tachografu (metoda analizy polegała na odczycie wzrokowym zapisanych na tarczy informacji przy zastosowaniu urządzenia pomiarowego przeznaczonego do wykresówek - [...]) stwierdzono, że przedsiębiorca, będący jednocześnie kierowcą tj. p. P. R.: 1) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczętym o godzinie 04:50 dnia 10.05.2009 r., nie odebrał przepisowego dziennego czasu odpoczynku. Najdłuższy czas odpoczynku wyniósł 7 godzin i 40 minut, a zawarty został w godzinach od 21:10 dnia 10.05.2009 r. do godz. 04:50 dnia 11.05.2009 r. - zgodnie z wykresówką z pojazdu [...]. W powyższym okresie rozliczeniowym kierowca zobowiązany był do odebrania nieprzerwanego minimum 9-godzinnego czasu odpoczynku. W związku z tym stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 20 minut, (wykresówka z dnia 10.05.09 r. wypisana na kierowcę P. R. - kierowca na rewersie wykresówki zawarł opis "19.30 nakaz opuszczenia posesji przez właściciela jazda w poszukiwaniu parkingu"). 2) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczętym o godzinie 11:30 dnia 02.06.2009 r., nie odebrał przepisowego dziennego czasu odpoczynku. Najdłuższy czas odpoczynku wyniósł 8 godzin i 25 minut, a zawarty został w godzinach od 24:00 dnia 02.06.2009 r. do godz. 08:25 dnia 03.06.2009 r. - zgodnie z wykresówką z pojazdu [...]. W powyższym okresie rozliczeniowym kierowca zobowiązany był do odebrania nieprzerwanego minimum 9-godzinnego czasu odpoczynku. W związku z tym stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 35 minut (dowód: wykresówka z dnia 02/03.06.09 r. wypisana na kierowcę P. R., kierowca na rewersie wykresówki zawarł opis "08.25 nakaz opuszczenia posesji jazda na inny parking i 08.30 ponowny nakaz opuszczenia parkingu brak możliwości odebrania odpoczynku w terminie "). 3) w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczętym o godzinie 04:35 dnia 28.06.2009 r. nie odebrał przepisowego dziennego czasu odpoczynku. Najdłuższy czas odpoczynku wyniósł 7 godzin i 10 minut, a zawarty został w godzinach od 21:20 dnia 28.06.2009 r. do godz. 04:35 dnia 29.06.2009 r. - zgodnie z wykresówką z pojazdu [...]. W powyższym okresie rozliczeniowym kierowca zobowiązany był do odebrania nieprzerwanego minimum 9-godzinnego czasu odpoczynku. W związku z tym stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 50 minut, (wykresówka z dnia 28.06.09 r. wypisana na kierowcę P. R. - kierowca na rewersie wykresówki zawarł opis "19.45 nakaz opuszczenia posesji przez właściciela i ochronę"). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami WITD zawiadomił przedsiębiorcę pismem z dnia 16 kwietnia 2010 r., w oparciu o art. 10 § 1 i art. 61 § 1 i 4 k.p.a, o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz pouczeniu o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów wraz z prawem do składania wyjaśnień i zgłaszania żądań w określonym terminie. Odnosząc się do powyższych uchybień w zakresie skracania okresu wypoczynku kierowcy pełnomocnik strony wyjaśnił, że każdy z ujawnionych wyżej przypadków był następstwem zdarzeń niezależnych od kontrolowanego. Jednocześnie podniósł, że na wykresówkach wskazano wyraźną przyczynę odstąpienia od przepisów socjalnych, które zasługują na uwzględnienie, gdyż strona nie miała wpływu na działania osób trzecich, czego konsekwencją było skrócenie odpoczynku dobowego, które nastąpiło bez woli kierowcy. W takim stanie rzeczy nie można przypisać stronie jakiejkolwiek odpowiedzialności za powyższe naruszenia. WITD powołując się, w szczególności, na art. 12 rozporządzenia 561/2006, który zawiera przepisy pozwalające kierowcy na odstępstwo od wymogów w zakresie minimalnego okresu odpoczynku i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu (określonych odpowiednio w art. 6-9) wskazał, że przepis ten nie upoważnia kierowcy do odstępstw od rozporządzenia z powodów, które były znane przed rozpoczęciem podróży. Sytuacja, którą opisano na wykresówkach nie zasługuje na uwzględnienie z powodu możliwości jej przewidzenia. Zadaniem przedsiębiorcy jest między innymi prawidłowa organizacja parkingów, postojów oraz ustalenie szczegółów z właścicielem posesji dotyczącym postoju pojazdu. W tym przypadku zabrakło właściwej organizacji ze strony przedsiębiorcy, co skutkuje brakiem możliwości uwzględnienia opisów zawartych na rewersach każdej z wymienionych przez kontrolującego wykresówkach. Zdaniem WITD, skrócenia dziennych okresów odpoczynków wynikają z niedociągnięć w organizacji pracy kierowców. Przedsiębiorstwo transportowe musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak, aby był on bezpieczny i uwzględniał, na przykład, regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów, etc., a więc tak organizować pracę, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia i spełnić wymagania w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Dlatego też organ nie znalazł podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorstwo za popełnione naruszenie na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d. W związku ze stwierdzeniem skróceń dziennego okresu odpoczynku kierowcy, WITD powołując się na przepis art. 92 ust. 1 i 92 ust. 4 u.t.d. oraz 1p. 10.2 lit. a i b załącznika do tejże ustawy, wymierzył karę w ustalonej w tym przepisie wysokości – w sumie 700 zł, tj. za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny - kwotą 100 zł (w stanie faktycznym - trzech przypadków naruszeń 3 x 100=300 zł) oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę kwotą 200 zl (w stanie faktycznym - dwóch przypadków 2 x 200zł = 400 zł). Niezależnie od powyższego WITD stwierdził, że analiza tarcz wykresówek wykazała w 39 przypadkach brak zapisów wszystkich danych o okresach aktywności kierowców na rewersie wykresówek. W związku z powyższym na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 4 u.t.d. oraz 1p. 11.4.2. załącznika do cyt. ustawy przedsiębiorcy wymierzono karę 19500 zł (39 x 500 zł=19500 zł). Uzasadniając przypisanie tej kary organ wyjaśnił, że podstawą jej wymierzenia były następujące rozbieżności w zapisach ilości przejechanych km: 1) na wykresówce z datą 03.04.2009 r. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 1338 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 06.04.2009 r.). 2) na wykresówce z datą 15.04.2009 r. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 384 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 15.04.2009 r.). 3) na wykresówce z datą 06.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 15 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 07.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 4) na wykresówce z datą 07.04.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 16 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 07.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 5) na wykresówce z datą 07.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 167 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 10.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 6) na wykresówce z datą 10.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 15 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 11.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 7) na wykresówce z datą 13.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 384 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 15.04,2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 8) na wykresówce z datą 15.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 472 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 18.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 9) na wykresówce z datą 18.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 479 kilometrów' w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 20.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 10) na wykresówce z datą 22.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 16 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 22.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 11) na wykresówce z datą 21.04.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 15 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 24.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 12) na wykresówce z datą 25.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 476 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 27.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 13) na wykresówce z datą 23.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 574 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 28.04.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 14) na wykresówce z datą 29.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 14 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 01.05.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 15) na wykresówce z datą 28.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 300 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 28.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.) 16) na wykresówce z datą 02.05.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej.- [...], stwierdzono, że kierowca zakończył trasę [...], kolejną wykresówkę wypisaną na dzień 03.05.09 r., kierowca rozpoczyna przewóz z [...]. Do [...], w związku z tym stwierdzono brak informacji na temat powrotu kierowcy do bazy przedsiębiorstwa lub miejsca zamieszkania kierowcy, (brak km 123). 17) na wykresówce z datą 30.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 649 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 06.05.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 18) na wykresówce z datą 07.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 403 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 10.05.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 19) na wykresówce z datą 08.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 205 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 09.05.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 20) na wykresówce z datą 10.05.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 266 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 11.05.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 21) na wykresówce z datą 09.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 545 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 12.05.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 22) na wykresówce z datą 12.05.2009 r. wypisaną na kierowcę P.R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 316 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 14.05.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 23) na wykresówce z datą 16.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 183 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 17.05.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 24) na wykresówce z datą 17.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 151 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 19.05.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 25) na wykresówce z datą 23.05.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 458 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 25.05.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 26) na wykresówce z datą 27.05.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 1765 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 01.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 27) na wykresówce z datą 04.06.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 208 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 04.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 28) na wykresówce z datą 06.06.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rei. [...] (różnica 155 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 08.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 29) na wykresówce z dalą 10.06.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 205 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 11.06.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 30) na wykresówce z datą 03.06.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 2488 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 14/15.06.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 31) na wykresówce z datą 14/15.06.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 202 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 16.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 32) na wykresówce z datą 16.06.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 183 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 16.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 33) na wykresówce z datą 19.06.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 276 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 23.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 34) na wykresówce z datą 25.06.2009 r. wypisaną na kierowcę T. W. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 184 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 23.06.2009 r. wypisanej na kierowcę T. W.). 35) na wykresówce z datą 03/04.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. G. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 812 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 06.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 36) na wykresówce z datą 03/04.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 452 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z lego pojazdu z dnia 06/07.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 37) na wykresówce z datą 07/08.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 317 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 14.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. G.). 38) na wykresówce z datą 23/24.04.2009 r. wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 496 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 27/28.04.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). 39) na wykresówce z datą 25.06.2009 r, wypisaną na kierowcę P. R. z pojazdu o nr rej. [...] (różnica 109 kilometrów w stosunku do następnej wykresówki z tego pojazdu z dnia 26/27.06.2009 r. wypisanej na kierowcę P. R.). Aby wyjaśnić powyższe rozbieżności organ, m. innymi, przesłuchał w charakterze świadków kierowców zatrudnionych w kontrolowanym przedsiębiorstwie, którzy zeznali, że pojazdy (autobusy) należące do pracodawcy wykorzystywane były w celach prywatnych, tj. tylko i wyłącznie na użytek tych kierowców, na co pracodawca wyraził zgodę. WITD nie dał wiary tym wyjaśnieniom i uznał, że tak duża liczba "brakujących kilometrów" wskazuje na fakt wykonywania przewozów drogowych osób na rzecz przedsiębiorcy. Jednocześnie, aby zweryfikować twierdzenia przesłuchanych świadków i oświadczeń przedsiębiorcy na te okoliczność, organ wezwał stronę do przedstawienia kopii dokumentów finansowo-ksiegowych za okres kontrolny w celu wykazania czy przedsiębiorca dokonywał operacji tankowania pojazdu i wykazał to jako koszt przedsiębiorstwa. Ponieważ kontrolowany nie przedstawił takich dokumentów organ uznał, że wykazane różnice w przebiegu autobusów są wynikiem wykonywania przewozów drogowych na rzecz kontrolowanej firmy. Powołując się na przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia I985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L z dnia 31 grudnia 1985r.) WITD stwierdził naruszenie polegające na nienanoszeniu na użytkowanych wykresówkach aktywności kierowców. Wymienione przepisy wskazują, że czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Jeżeli z jakichkolwiek wyjątkowych okoliczności kontrolowany kierowca nie mógł rejestrować swoich okresów aktywności automatycznie, to powinien zarejestrować je ręcznie na odwrocie wykresówki. Tym samym kontrolowany przedsiębiorca naruszył treść 1p. 11.4.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę kwotą 500 zł. Ponieważ w stanie faktycznym sprawy naruszenie to wystąpiło aż trzydziestodziewięciokrotnie, kara ta wynosi 19 500 zł ( 39 x 500 zł = 19 500zł). Przedmiotowa kontrola wykazała także, iż doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, ponieważ wykresówka z wpisem daty 19/20.06.2009r. oraz 5.07.2009r. zapisywana była przez okres dłuższy niż ten, na który została przeznaczona zgodnie z podziałką czasu, tj. powyżej 24 godzin. W konsekwencji WITD na podstawie art. 92 ust. 2 ust. 1 pkt 8 u.t.d. w zw. z 1p. 11.2 ust. 2 załącznika do wym. ustawy orzekł karę 400 zł (wysokość kary pieniężnej za zbyt długi zapis na wykresówce wynosi 200 zł za każdą wykresówkę, maksymalnie 1000 zł). Biorąc pod uwagę wszystkie stwierdzone naruszenia WITD decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w kwocie 20.600 zł. Od powyższej decyzji strona poprzez swojego pełnomocnika pismem z dnia 1 września 2010 r. wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając naruszenie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 15 ust. 2 Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez pominięcie, że wykresówki związane są swoją treścią wyłącznie z okresem aktywności kierowcy w ramach okresu pracy, nie zaś z kilometrowym przebiegiem pojazdu nie związanym z pracą kierowcy a także naruszenie art. 93 ust. 7 u.t.d. "poprzez nieuwzględnienie tych przepisów w ocenie stanu faktycznego sprawy". Obok naruszenia wskazanych wyżej przepisów materialnoprawnych, odwołujący zarzucił również naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach faktycznych, nie przewidzianych w procedurze administracyjnej oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy bez dowodów podlegających swobodnej ocenie organu. W uzasadnieniu odwołania strona, w szczególności, podniosła, że organ I instancji, aby skutecznie przypisać naruszenie przepisów u.t.d. w postaci okazania wykresówek w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, winien udowodnić w zgromadzonym materiale dowodowym, że w czasie pomiędzy jedną a drugą kreskówką kierowca wykazywał aktywność, tzn. dokonywał przewozu osób. Sama rozbieżność w ilości kilometrów pomiędzy wykresówkami prawa takiego nie daje, gdyż organ nie ustalił z czego ta rozbieżność wynika, a zwłaszcza nie ustalił, że w okresie powstania tych rozbieżności przewozy były wykonywane. Wykresówka jest bowiem związana z czasem aktywności zawodowej kierowcy, a nie z samym korzystaniem z pojazdu w rozmaitych celach w ujęciu przebiegu kilometrowego. Z kolei ujawnione trzy przypadki skrócenia okresu dobowego odpoczynku były spowodowane nadzwyczajnymi wydarzeniami, których kierujący nie mógł przewidzieć, a ilość przekroczeń może być uznana za incydentalną w stosunku do całości kontrolowanego okresu i nie świadczy, wbrew twierdzeniom organu, o wadliwym planowaniu czy organizacji czasu kierowcy. Dlatego takie przypadki mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 93 ust. 7 u.t.d., co winno uwolnić przedsiębiorcę od odpowiedzialności za naruszenie ze względu na incydentalność i brak możliwości przewidzenia w normalnym toku czynności przed rozpoczęciem podróży. Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej także "GITD") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: 1p.10.2 lit.a i lit, b załącznika do u.t.d. GITD podniósł, że w myśl art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Konsekwencją powyższego jest treść 1p. 10.2 lit. a załącznika do u.t.d., który za skrócenie dziennego okresu odpoczynku o czas jednej godziny nakłada karę pieniężną w wysokości 100 zł oraz 1p. 10.2 lit b w/w załącznika, nakładający karę pieniężną za skrócenie dziennego okresu odpoczynku w wysokości 200 zł za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Oceniając stan faktyczny sprawy GITD uznał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy p. P. R. opisanych za dzień 10.05.2009r. i 11.05.2009r. zostało udowodnione, że kierowca w dniu 10.05.2009r. o godzinie 04 : 50 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 04 : 50, winien odebrać wymagany odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 21 : 10 dnia 10.05.2009r. a godziną 04 : 50 dnia 11.05.2009r., który trwał 7 godzin i 40 minut. W związku z powyższym p. P. R. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 20 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Podczas kontroli nieokazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Wykresówka opisana za dzień 10.05.2009r. zawiera na rewersie adnotację o treści: "19 : 30 nakaz opuszczenia posesji przez właściciela jazda w poszukiwaniu parkingu". Organ I instancji zasadnie zatem nie uwzględnił powyższej adnotacji, gdyż wskazana okoliczność wynika z organizacji przewozu leżącej wyłącznie w gestii przedsiębiorcy. Dlatego też GITD uznał za zasadne wymierzenie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w wysokości 300 złotych. Podobnie organ odwoławczy uznał za udowodnione że kierowca w dniu 02.06.2009r. o godzinie 11:30 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 11 : 30 winien odebrać wymagany odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 24 : 00 dnia 02.06.2009r. a godziną 08 : 25 dnia 03.06.2009r., który trwał 8 godzin i 25 minut. Kierowca p. P. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 35 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Wynika to wprost z wykresówki kierowcy p. P. R. opisanej za dni 02/03.06.2009r. oraz zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu opisanego za dni 02/04.06.2009r. Jako bezsporne GITD uznał, że podczas przeprowadzonej kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Wykresówka opisana za dni 02/03.06.2009r. zawiera na rewersie adnotację o treści: "08 : 35 nakaz opuszczenia posesji, jazda na inny parking i 08 : 30 ponowny nakaz opuszczenia parkingu i brak możliwości odebrania odpoczynku w terminie". W takiej sytuacji, zdaniem GITD, organ I instancji zasadnie nie uwzględnił powyższej adnotacji, gdyż wskazana okoliczność wynika z organizacji przewozu leżącej wyłącznie w gestii przedsiębiorcy. Dlatego też wymierzenie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w wysokości 100 zł jest prawidłowe. Zdaniem GITD, analiza wykresówki kierowcy p. P. R. opisanej za dni 28.06.2009r. oraz zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu opisanego za dni 28.06./01.07.2009r.., że kierowca w dniu 28.06.2009r. o godzinie 04 : 35 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu, inicjując tym samym nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego tj. najpóźniej do godziny 04 : 35 winien odebrać wymagany odpoczynek dzienny w wymiarze minimum 9 godzin, również daje podstawę do przyjęcia, że naruszono czas odpoczynku kierowcy. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną 21 : 20 dnia 28.06.2009r. a godziną 04 : 35 dnia 28.06.2009r., który trwał 7 godzin i 15 minut. Pan P. R. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 45 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Podczas kontroli nieokazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków. Wykresówka opisana za dni 02/03.06.2009r. zawiera na rewersie adnotację o treści: "19 : 45 nakaz opuszczenia posesji przez właściciela i ochronę". Organ I instancji zasadnie więc nie uwzględnił powyższej adnotacji, gdyż wskazana okoliczność wynika z organizacji przewozu leżącej wyłącznie w gestii przedsiębiorcy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że zasadnym jest utrzymanie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w wysokości 300 złotych w mocy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, 1p. 11.4 ust. 2 załącznika do u.t.d. GITD wskazał, że zgodnie z art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Konsekwencją powyższego jest treść 1p.11.4 pkt 2 załącznika do w/w ustawy, która sankcjonuje naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy ponownie analizując zgromadzone materiały dowodowe w sprawie uznał, że we wszystkich trzydziestu dziewięciu przypadkach zostało udowodnione, że wykresówki nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy albowiem wystąpiły rozbieżności, opisane szczegółowo w protokole kontroli, z których wynika brak zapisu przebytej drogi w stosunku do stanu licznika kilometrów wpisanego na kolejnej wykresówce używanej w tym samym pojeździe w dniu następnym lub dniach następnych. Zdaniem GITD w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy bezspornie dowodzi rozbieżności w stanach licznika kilometrów wpisanych na wykresówkach użytkowanych w poszczególnych pojazdach, które wahają się od wartości kilkunastu kilometrów do ponad tysiąca kilometrów między stanem końcowym licznika kilometrów danego pojazdu w dniu zakończeniu używania pojazdu a stanem początkowym licznika w kolejnym dniu w którym kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu. GITD podzielił ocenę organu I instancji, że oświadczenia i zeznania w tej sprawie są niewiarygodne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż nie jest możliwym by przewozy w celach prywatnych były wykonywane autobusami na tak długich trasach. Biorąc pod uwagę powyższe, GITD uznał, że zasadnym jest utrzymanie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w wysokości 19 500 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego - wykresówka była zapisywana za długo 1p. 11.2 ust. 2 załącznika do u.t.d. GITD podkreślił, że zgodnie z art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do Rozdziału IV Wykresówki, lit. a, ust. 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 minimalna pojemność zapisu wykresówek, bez względu na ich rodzaj, wynosi 24 godziny. Jeżeli kilka tarcz jest łączonych razem w celu zwiększenia pojemności ciągłego zapisu bez ingerencji obsługi, wówczas połączenia między poszczególnymi tarczami są wykonane w taki sposób, aby w punkcie przejścia z jednej tarczy na drugą nie powstawały przerwy zapisów ani zapisy nie nakładały się na siebie. Konsekwencją powyższego jest treść 1p. 11.2 pkt. 2 załącznika do u.t.d., który za okazanie wykresówki zapisywanej zbyt długo nakłada karę pieniężną w wysokości 200 zł za każdą wykresówkę do maksymalnie 1000 zł; Organ odwoławczy analizując zgromadzony materiał dowodowy uznał, że w postępowaniu kontrolnym zostało udowodnione, że wykresówka kierowcy Pana P. R. opisana za dni 19/20.06.2009r. była zapisywana ponad okres na jaki była przeznaczona od godziny 11 : 30 dnia 19.06.2009r. do godziny 14 : 50 dnia 20.06.2009r. Również za dzień 05.07.2009r. wykresówka tego kierowcy była zapisywana ponad okres na jaki była przeznaczona, co spowodowało wielokrotne nałożenie się zapisów okresów aktywności kierowcy w godzinach 00 : 00 - 24 : 00. Dlatego też GITD uznał, że nie ma podstaw do uchylenia kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji za wyżej opisane naruszenia w wysokości 400 zł. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nałożenia kary pieniężnej za naruszenie z 1p. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 (WE) oraz art. 93 ust. 7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że w żadnym z kwestionowanych przez stronę przypadków nie istniały podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Opisane przez kierowców okoliczności na rewersach wykresówek nie mogły stanowić powodu odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy. GITD wyraził stanowisko, że to na kierowcy, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 (WE), ciąży obowiązek dokonania właściwych adnotacji na rewersie wykresówki bądź na wydruku cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazujących na powód odstępstwa od przestrzegania przepisów w/w rozporządzenia. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że skracanie przerw i odpoczynków było skutkiem konieczności zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Organ odwoławczy podkreślił również, że przedsiębiorca transportowy jako odpowiedzialny za właściwą organizację przewozu, musi uważnie planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów, a więc musi tak organizować trasę, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Jeśli kierowca zdecyduje, że konieczne jest odstępstwo od rozporządzenia i że nie będzie ono zagrażało bezpieczeństwu drogowemu, musi wskazać odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy natychmiast po zatrzymaniu się. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczności wskazane przez przedsiębiorcę na rewersach wykresówek powstały wskutek przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy związanych z organizacją wykonywania przewozu drogowego i tym samym nie mogły stanowić uzasadnionego odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy. W związku z powyższym strona, w ustalonym stanie faktycznym, nie mogła skutecznie powołać się na art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż zaniedbania w organizacji przewozów drogowych nie są w świetle powyższego okolicznością niemożliwą do przewidzenia. GITD oceniając całokształt sprawy, nie dopatrzył się uchybień organu I instancji ani w zakresie prowadzonego postępowania, ani też nieprawidłowości w zakresie zastosowanych przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20600 zł i dlatego utrzymał w całości mocy zaskarżoną decyzję. Dodatkowo GITD przypomniał, że stosownie do art. 92 ust. 1 pkt. 8 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych, zaś zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć 30 000 zł. Ponieważ wymierzona kara odpowiada tym przepisom należy ją uznać za prawidłową. Od powyższej decyzji p. P. R.(zwany w dalszej części także "Skarżącym") poprzez swojego pełnomocnika pismem z dnia 5 lutego 2011 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odniesieniu do naruszenia opartego na art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie 1p.10.2 lit a i b załącznika do tejże ustawy zarzucił: 1) naruszenie art. 12 rozporządzenia nr 561/ 2006 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, przez nieuwzględnienie postanowienia zawartego w tym przepisie do oceny stanu faktycznego sprawy, 2) naruszenie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nie uwzględnienie tego przepisu w ocenie stanu faktycznego sprawy. W odniesieniu do naruszenia opartego na art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 w związku z art. 94 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie 1p. 11.4.2 załącznika do tejże ustawy zarzucił: 1) naruszenie art. 80 kpa przez oparcie rozstrzygnięcia w tym zakresie na domniemaniach faktycznych nic przewidzianych w procedurze administracyjnej, 2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy bez dowodów podlegających swobodnej ocenie organu, 3) naruszenie art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/ 85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym przez pominięcie, że wykresówki związane są swoją treścią wyłącznie z okresem aktywności kierowcy w ramach okresu pracy, nie zaś z kilometrowym przebiegiem pojazdu nie związanym z pracą kierowcy. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu z dnia 1 września 2010 r. Skarżący podniósł, że organy obydwu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie nie na dowodach, lecz na domniemaniach faktycznych, polegających w dodatku na nieuprawnionym wnioskowaniu z ustalonych faktów. Tymczasem kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza wyjątkowo do stosowania jedynie wyraźnie określone konstrukcje domniemań prawnych ( np. w zakresie istnienia pełnomocnictwa - art. 33 § 4 k.p.a.; w zakresie domniemania doręczenia - art. 43 k.p.a; w zakresie domniemania zgodności z prawem dokumentu urzędowego - art. 76 § 1 k.p.a.) natomiast nie dopuszcza domniemań faktycznych. Ponieważ postępowanie dowodowe w procesie administracyjnym opiera się na inkwizycyjnej regule obligującej organ administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na organie administracyjnym. Dlatego organ administracji wydając rozstrzygnięcie winien opierać się wyłącznie na dowodach podlegających swobodnej ocenie organu, nie zaś na domniemaniach faktycznych, do których nie posiada umocowania prawnego. Zdaniem Skarżącego, organy inspekcji transportu drogowego aby skutecznie przypisać stronie naruszenie przepisów ustawy w postaci okazania wykresówek w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, winny udowodnić w zgromadzonym materiale dowodowym, że w czasie pomiędzy jedną, a drugą wykresówką, kierowca wykazywał aktywność, tzn. dokonywał przewozu osób. Tylko takie ustalenie w materiale dowodowym może stanowić podstawę do nałożenia kary pieniężnej na wskazanej podstawie. Karę pieniężną można bowiem w analizowanym stanie nałożyć wyłącznie wtedy, gdy wykresówka nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Jeżeli zaś jakikolwiek okres nie jest okresem aktywności kierowcy, kary pieniężnej nałożyć nie można z braku przesłanek do jej nałożenia. Tym samym sama rozbieżność w ilości kilometrów pomiędzy wykresówkami prawa takiego nie daje, gdyż organy nie ustaliły, z czego wynika ta rozbieżność, a zwłaszcza, że w okresie powstawania rozbieżności przewozy były wykonywane. Skarżący wyraził także pogląd, że w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, strona nie ma żadnego obowiązku współdziałania z organem. Na organie administracji ciąży w całości obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz zapewnienie stronie możliwości wypowiedzenie się w sprawie zebranych dowodów. Z całą pewnością organ tego nie wykonał, co skutkuje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie naruszenia upatrywanego w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy oraz 1p. 11.4.2 załącznika. W zakresie naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz 1p. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy, Skarżący podniósł, że w toku czynności kontrolnych organ ustalił w całym kontrolowanym okresie 3 przypadki skrócenia okresu dobowego odpoczynku spowodowane nadzwyczajnymi wydarzeniami, których kierujący nie mógł przewidzieć, opisanymi każdorazowo na wykresówkach. Taka ilość przekroczeń może być uznana jako incydentalna i w żadnym razie nie jest nacechowana jakąkolwiek prawidłowością w postępowaniu kierowcy. Wbrew wywodom organów obydwu instancji, tego typu zdarzenia nie mogły być w normalnym toku czynności przewidywane przed rozpoczęciem przejazdu. Ilość takich przypadków w stosunku do całości kontrolowanego okresu pozwala na jednoznaczne przyjęcie, iż stwierdzone na wykresówkach zdarzenia są doniosłe, prawdziwe i nie są konsekwencją wadliwego planowania, czy organizacji czasu pracy kierowcy. Takie przypadki w pełni mieszczą w zakresie przedmiotowym art. 93 ust. 7 u.t.d. jako, że stwierdzone naruszenia nastąpiły skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz przewidzieć nie mógł. Skarżący podkreślił, iż w jednym ze stwierdzonych przypadków wystąpiło skrócenie okresu odpoczynku o 35 minut, zaś w dwóch pozostałych odpowiednio o jedną godzinę i 20 minut oraz jedną godzinę i 50 minut. W myśl art. 12 rozporządzenia / WE/ 561/ 2006 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 marca 2006 roku, stwierdzone przekroczenia nie zagrażały bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwiały osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju w celu zapewnienia bezpieczeństwa kierowcy i pojazdu. GITD w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe ustalenia organów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co istotne, sądy administracyjne nie oceniają rozstrzygnięć organu administracji po kątem jego słuszności czy też celowości, jak również nie rozpatrują sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowym zarzutem Skarżącego jest oparcie rozstrzygnięć obydwu organów "nie na dowodach, lecz na domniemaniach faktycznych, polegających na nieuprawnionym wnioskowaniu z ustalonych faktów". Skarżący podnosi, że zwłaszcza w odniesieniu do przypisanego naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej pełnych danych o okresach aktywności kierowcy, organy oparły swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na domniemaniach faktycznych niedopuszczalnych w procedurze administracyjnej. Zdaniem Skarżącego należało udowodnić, że niezgodności między zapisami kilometrów na poszczególnych wykresówkach wynikły z faktu wykonywania przez kierowców przewozów drogowych bez użycia urządzeń rejestrujących, co stanowiłoby podstawę do nałożenia kary pieniężnej z 1p. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, natomiast organ I instancji ustalił jedynie rozbieżności w ilości kilometrów pomiędzy zakończeniem jednej wykresówki i rozpoczęciem następnej, co nie upoważniało organów do wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków odnośnie faktu popełnienia wskazanego wyżej naruszenia. Jednocześnie Skarżący wyraził stanowisko, iż to na organie administracji publicznej w toczonym postępowaniu wyłącznie spoczywa ciężar zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Strona postępowania nie ma żadnego obowiązku współdziałania z organem, a jedynie może wypowiedzieć co do dowodów zgromadzonych w sprawie. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że – wbrew twierdzeniom Skarżącego – zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący a ustalony stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Prowadząc postępowanie kontrolne organ I instancji oparł się, w szczególności, na analizie tarcz tachografów kontrolowanych pojazdów przedsiębiorcy, potwierdzonych za zgodność z oryginałem innych dokumentów okazanych i wykorzystanych podczas kontroli (jak ewidencje czasu pracy, umowy o pracę, rozkłady jazdy, licencje, etc.), protokołach przesłuchań świadków i wyjaśnień złożonych przez stronę postępowania - stanowiących podstawę wydanej decyzji. Wyniki kontroli zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli [...], co do którego kontrolowany nie wniósł jakichkolwiek zastrzeżeń (por: k. 85 akt adm. sprawy). Dlatego też zarzuty Skarżącego, że w przedmiotowym postępowaniu zaniechano ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszono zwłaszcza zasady określone w art. 7 i 77 k.p.a., w ocenie Sądu, są nieuprawnione. To, że Skarżący ma odmienny pogląd w zakresie dokonanej przez organy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów stanowiących podstawę przyjętego stanu faktycznego i nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia nie jest wystarczającym argumentem dla uznania słuszności jego zarzutów. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego nałożenia kary pieniężnej z tytułu 1p. 11. 4 ust. 2 załącznika do u.t.d., co w jego ocenie stanowi najbardziej jaskrawy przejaw naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z naruszeniem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Sąd zauważa, że zgromadzony na tę okoliczność materiał dowodowy bezspornie dowodzi rozbieżności w stanach licznika kilometrów wpisanych na wykresówkach użytkowanych w poszczególnych pojazdach objętych kontrolą. Rozbieżności te wahają się od wartości kilkunastu kilometrów do ponad tysiąca kilometrów między stanem końcowym licznika kilometrów danego pojazdu w dniu zakończeniu używania pojazdu, a stanem początkowym licznika w kolejnym dniu, w którym kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu. Jak wynika z akt sprawy, WITD aby wyjaśnić te kwestie, przesłuchał na tę okoliczność zarówno przedsiębiorcę, jak i zatrudnieniowych przez niego kierowców, którzy zeznali, że występujące różnice są skutkiem wykorzystywania przez nich pojazdów (autobusów) do przewozów prywatnych, w trakcie których nie było obowiązku używania wykresówek. Ustosunkowując się do powyższych wyjaśnień, Sąd podziela ocenę wyrażoną przez organ, że złożone na powyższą okoliczność zeznania i oświadczenia są mało wiarygodne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż trudno przyjąć w realiach sprawy aby przewozy w celach prywatnych były wykonywane autobusami (i to niezależnie od długości trasy). Ponieważ bezspornym jest, że na wykresówkach kierowców P. G., T. W. i P. R. nie zarejestrowano okresów jazdy odpowiadających kilometrom zarejestrowanym przez liczniki kilometrów i wpisanym przez kierowców na awersach wykresówek pojazdów przy ich następnym używaniu, organ miał prawo przyjąć, że z zapisów na tarczach tachografu wynika, iż "nie wszystkie okresy aktywności zostały zapisane na wykresówkach" oraz, że (w całościowym ujęciu tych rozbieżności) "tak duża liczba brakujących kilometrów wskazuje na fakt wykonywania przewozów drogowych na rzecz przedsiębiorcy". Przyjęcie przez organy opisanego wyżej związku przyczynowo-skutkowego, w ocenie Sądu, jest logiczne i wystarczająco oparte na zebranym materiale dowodowym, tj. znajdujących się w aktach sprawy tarcz tachografu, a więc materialnym źródle dowodowym. Dlatego też chybiony jest zarzut Skarżącego "przyjęcia domniemania faktycznego", zamiast ustaleń faktycznych. To, że organ wyciąga ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych określone wnioski nie stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej. Sposób ustalenia stanu faktycznego przez organ, w powiązaniu z przekonującym wnioskowaniem, w ocenie Sądu, nie spowodował przekraczenie granic uznania w ramach swobodnej oceny materiału dowodowego, tym bardziej, jeśli zważy się, że podczas postępowania administracyjnego strona miała zapewnioną możliwość żądania przeprowadzenia innych dowodów, które mogłyby wzruszyć przyjęte ustalenia organu. Skarżący przedsiębiorca nie tylko nie skorzystał z takiej możliwości, ale nie przedstawił - na żądanie organu - żadnych dokumentów bądź innych dowodów uwiarygodniających fakt wykorzystywania pojazdów do celów prywatnych niezwiązanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, w tym, szczególności, faktur bądź paragonów za tankowanie pojazdów, które mogłyby stanowić dowód pośredni w tej spornej kwestii. W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie także związana z powyższą kwestią teza Skarżącego, że to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na jej korzyść i mogą stanowić podstawą do zmniejszenia lub uchylenia (uwolnienia) kary (pieniężnej – jak w rozstrzyganej sprawie). Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 lutego 2008r., (sygnatura akt II OSK 2020/06) wskazał, iż "zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów". Dodać można, że zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008r. - sygn. akt.I SA/ Wa 661/ 08). Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne, w ocenie Sądu, niezasadnym jest tym samym zarzut naruszenia art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W myśl tego przepisu, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karty kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II pkt 1-3 były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Konsekwencją powyższego jest treść 1p.11.4 pkt 2 załącznika do w/w ustawy, która sankcjonuje naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Skoro w trakcie postępowania administracyjnego we wszystkich trzydziestu dziewięciu przypadkach zostało udowodnione, że wykresówki nie zawierały danych o okresach aktywności kierowcy albowiem wystąpiły rozbieżności, opisane szczegółowo w protokole kontroli, z których wynika brak zapisu przebytej drogi w stosunku do stanu licznika kilometrów wpisanego na kolejnej wykresówce używanej w tym samym pojeździe w dniu następnym lub dniach następnych, to wymierzenie kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji w wysokości 19 500 zł, utrzymanej w toku postępowania odwoławczego przez GITD, uznać należy za prawidłowe. Skarżący, kwestionując zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenie lp. 10.2 lit. a i b załącznika do u.t.d. podnosi, iż skrócenie czasu dziennego odpoczynku było spowodowane nadzwyczajnymi zdarzeniami, których kierujący nie mógł przewidzieć, opisanymi każdorazowo na wykresówkach i dlatego organy naruszyły art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Wskazuje też, że naruszenia te miały charakter incydentalny, a okoliczności które je spowodowały należały do nieprzewidzianych i nie wynikły z wadliwego planowania czy organizacji czasu pracy kierowcy. Powyższe przypadki spełniały tym samym przesłankę z art. 93 ust. 7 u.t.d. i związku z powyższym należało odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie. Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd podziela pogląd organów, że w żadnym z kwestionowanych przez Skarżącego przypadków nie istniały podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, gdyż opisane przez kierowców okoliczności na rewersach wykresówek nie mogły stanowić powodu odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 (WE) na kierowcy ciąży obowiązek dokonania właściwych adnotacji na rewersie wykresówki bądź na wydruku cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazujących na powód odstępstwa od przestrzegania przepisów w/w rozporządzenia. Skarżący w postępowaniu nie przedstawił dowodów na okoliczność, że skracanie przerw i odpoczynków było skutkiem konieczności zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Jak słusznie przyjął organ, zgodnie art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe winno tak organizować pracę kierowców, aby ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG)nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Innymi słowy, przedsiębiorca musi tak organizować trasę, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia i spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Ponadto kierowca musi bezwzględnie przestrzegać przepisów i nie przekraczać dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu, za wyjątkiem wystąpienia nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, gdy nie jest w stanie przestrzegać rozporządzenia bez spowodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. Jeśli kierowca zdecyduje, że konieczne jest odstępstwo od rozporządzenia i że nie będzie ono zagrażało bezpieczeństwu drogowemu, musi wskazać odręcznie charakter odstępstwa i jego przyczyny w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy natychmiast po zatrzymaniu się. Przenosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że ponieważ okoliczności wskazane przez przedsiębiorcę na rewersach wykresówek powstały wskutek przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, związanych z organizacją wykonywania przewozu drogowego, tym samym nie mogły stanowić uzasadnionego odstępstwa od przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy. Z adnotacji na wykresówkach wynika bowiem jednoznacznie, że stwierdzone naruszenia norm czasu odpoczynku przez kierowców związane były albo z poszukiwaniem parkingu, albo nakazem opuszczenia parkingu przez kierowców przedsiębiorcy (jak i samego Skarżącego). Tymczasem zadaniem przedsiębiorcy jest także prawidłowa organizacja parkingów, postojów oraz ustalenie szczegółów postoju z właścicielem posesji – czego zabrakło w omawianej sprawie zabrakło. Stąd też doszło do przekroczenia przepisowego dziennego czasu odpoczynku. Jak już stwierdzono wcześniej, przepisy prawa nakładają na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy obowiązek kontroli właściwej organizacji pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń zwłaszcza w zakresie czasu pracy kierowców i naruszeń związanych z użytkowaniem urządzenia rejestrującego. Przy stwierdzeniu naruszeń przepisów transportu drogowego nie jest natomiast konieczne stwierdzenie winy przedsiębiorcy w ich powstaniu. Zasada odpowiedzialności oparta jest na obiektywnym stwierdzeniu naruszenia i braku przesłanek wskazanych w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zasadnie więc, w ocenie Sądu, organy uznały brak tych przesłanek. W związku z powyższym nie można skutecznie powołać się na art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż zaniedbania w organizacji przewozów drogowych nie są w świetle powyższego przepisu okolicznością niemożliwą do przewidzenia. Zdaniem Sądu, organ słusznie przyjął, że okoliczności które opisano na wykresówkach nie zasługują na uwzględnienie z powodu możliwości ich przewidzenia. Jednocześnie, co jest również istotne na tle rozstrzyganej kwestii, przedsiębiorca nie przedstawił dowodów, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, a co ewentualnie mogłoby zwolnic go od odpowiedzialności z tego tytułu. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2009r. ( syg. akt. II GSK 989/08), "okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, ze nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". A zatem niemożliwość przewidzenia naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Niezależnie od przedstawionych ocen wskazać należy, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą. Na powyższe zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał stwierdził, że idea i prewencyjny cel sankcji ustanowionej w art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał zauważył także, że akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców. Przedstawienie powyższej argumentacji, którą Sąd niniejszy podziela w całości, było konieczne dla wykazania wagi i znaczenia przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców a tym samym i podkreślenia, że przepis art. 93 ust. 7 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i winien być interpretowany ścieśniająco. Zauważyć też należy, iż przedsiębiorca odpowiada wobec organu kontrolnego za wadliwe działania kierowcy nie tylko z prawa krajowego (np. art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d.) lecz także z przepisów rozporządzeń wspólnotowych. W tym zakresie należy wskazać na art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 stanowiący, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie to miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub w państwie trzecim. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 77, 80 k.p.a., które miałoby wpływ na wynik sprawy. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom Skarżącego, odpowiada wszystkim niezbędnym elementom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. GITD, jako organ odwoławczy, dwukrotnie merytorycznie rozpoznał sprawę oraz szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów Skarżącego, czemu dał wyraz w bardzo obszernym uzasadnieniu, wyjaśniając zarówno podstawy prawne decyzji, jak i stan faktyczny, który był podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku