I SA/Gd 385/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi "A" na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 10 września 2012 r. A. Spółka z o.o. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności przeniesienia z mocy prawa, prawa własności niezabudowanej nieruchomości. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, objętej księgą wieczystą, prowadzoną przez sąd rejonowy. Wskazana nieruchomość, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 26 października 2006 r. nie jest przeznaczona pod zabudowę, znajduje się natomiast w strefie zieleni urządzonej, a w karcie planu ustanowiony jest zakaz zabudowy. W dniu 5 stycznia 2012 r. Wojewoda wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 - decyzja ta zastała zaskarżona przez szereg podmiotów i do dnia dzisiejszego nie jest decyzją ostateczną - przewidywany termin wydania decyzji przez organ II Instancji to wrzesień - październik 2012 r. Zgodnie z zapisem przedmiotowej decyzji, część nieruchomości, o której mowa powyżej, została przeznaczona pod budowę [...]. W związku z powyższym, zgodnie z przepisem ustawy, na podstawie której została wydana przedmiotowa decyzja - art. 24e ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 26 poz. 133), za grunt przejęty przez Województwo z mocy prawa przysługuje Spółce odszkodowanie. W związku z podjęciem z przedstawicielami spółki celowej, zajmującej się realizacją tego przedsięwzięcia EURO 2012 - spółki B. S.A., rozmów na temat wysokości przysługującego Spółce odszkodowania z tytułu przejęcia części gruntów oraz sposobu przekazania tych nieruchomości, pojawił się szereg wątpliwości w kwestiach podatkowych, a w szczególności odnoście podatku od towarów i usług. Wątpliwości te dotyczą, co do zasady, dwóch aspektów: zwolnienia Spółki od ewentualnej zapłaty podatku od towarów i usług w związku z przeznaczeniem gruntów, których własność przejdzie z mocy prawa na rzecz Województwa, jako gruntów niezabudowanych i nieprzeznaczonych pod zabudowę - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub korzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług jako dostawa towarów używanych (w stosunku do których nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy - Spółce, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego); obowiązku wystawienia przez Spółkę faktury VAT w związku z otrzymanym odszkodowaniem. W związku z powyższym zadano następujące pytania: - Czy dostawa towarów używanych - nieruchomości niezabudowanych i nieprzeznaczonych pod zabudowę (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a przede wszystkim przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwalnia Spółkę od uiszczenia podatku od towarów i usług od wypłaconego odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości? - Czy, kiedy i z jaką stawką podatku VAT Spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury VAT w związku z otrzymaniem odszkodowania z tytułu utraty prawa własności gruntu, związanego z otrzymaniem decyzji lokalizacyjnej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012? Zdaniem wnioskodawcy, przedmiotowe nieruchomości są gruntami niezabudowanymi i zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie są przeznaczone pod zabudowę, są natomiast przeznaczone jako zieleń urządzona. Mając na uwadze fakt, że między innymi przez nieruchomości należące do Spółki przebiega trasa projektowanej [...], która jest realizowana jako przedsięwzięcie Euro 2012, zgodnie z ustawą z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w ocenie wnioskodawcy, przeniesienie własności nieruchomości nastąpi z mocy wydanej prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Strony - Spółka oraz Województwo - nie będą zawierać żadnej umowy cywilnoprawnej - w tym umowy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Według wnioskodawcy, nieruchomości należy zakwalifikować jako towar w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Co do zasady, towar taki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Potwierdzenie powyższego, w przekonaniu wnioskodawcy, wynika przede wszystkim z wykładni językowej przepisu art. 7 ust. 1 pkt l ustawy o VAT, na którego treść się powołuje. W związku z powyższym, wnioskodawca sądzi, że bezspornym jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług przeniesienia własności nieruchomości należących do niego, a z mocy prawa stających się własnością Województwa, na mocy decyzji o ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia, zgodnie z ustawą o Euro. Nie mniej jednak, wnioskodawca jest przekonany, że mając na uwadze treść przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT "zwalnia się od podatku: (...): * dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; * dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę; (...)". Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dostawa towarów używanych - gruntu nieruchomości niezabudowanych i nieprzeznaczonych pod zabudowę, należących do Spółki - spełnia wymagania niezbędne do uzyskania zwolnienia przedmiotowego z jej opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wynika to z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym grunt należący do Spółki jest przeznaczony na zieleń urządzoną oraz faktu, że Spółka w dniu zakupu nieruchomości nie mogła skorzystać z możliwości obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem przedmiotowych nieruchomości od Skarbu Państwa – Agencji Mienia Wojskowego w 2003 r. Wnioskodawca wywodzi, iż mając na uwadze systematykę źródeł prawa, opisaną w art. 87 Konstytucji RP - jednym z aktów prawa powszechnie obowiązującego - w tym wypadku jedynie na obszarze działania organu je stanowiącego - jest prawo miejscowe. W przedmiotowej sprawie, jak podnosi wnioskodawca, najistotniejsze znaczenie ma zakwalifikowanie gruntu należącego do Spółki, który ma przejść na mocy decyzji lokalizacyjnej na rzecz Województwa. Bezspornym jest, iż zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647), przeznaczenie terenu - w tym przeznaczenie go pod zabudowę - jest określone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, względnie, w razie jego braku, decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, a nigdy nie na podstawie decyzji lokalizacyjnej, wynikającej ze "spec ustawy" - ustawy o EURO. Stanowisko takie jest również licznie reprezentowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Tytułem przykładu Wnioskodawca wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt I FSK 830/2007. Wobec powyższego, według wnioskodawcy, Uchwała przyjmująca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego - jedynym właściwym do określenia przeznaczenia gruntów znajdujących się na terenie Miasta, a należących do Spółki i wyłącznie według jej zapisów winno się określać przeznaczenie trenu. Tym samym wnioskodawca prezentuje pogląd, iż w przypadku towarów używanych - gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na teren zieleni urządzonej, a przejętych przez Województwo w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012 – [...], na mocy wydanej decyzji lokalizacyjnej, jest zwolnione od podatku od towarów i usług w związku z odpłatną dostawą towarów - nieruchomości w zamian za odszkodowanie. Wnioskodawca wyjaśnił, że w momencie nabycia przedmiotowej nieruchomości, w dniu 31 grudnia 2003 r., nie korzystał z możliwości odliczenia podatku od towarów i usług w związku z jej nabyciem. Odnosząc się do drugiej kwestii, związanej z obowiązkiem zawartym w przepisie art. 106 ustawy o VAT, dotyczącym wystawienia faktury VAT za uzyskanie odszkodowania, w ocenie wnioskodawcy, biorąc pod uwagę ogól okoliczności - przejęcie nieruchomości z mocy decyzji lokalizacyjnej i wypłatę z tego tytułu odszkodowania - istnieje obowiązek wystawienia faktury VAT "ze stawką podatku zw.". Powyższe związane jest z faktem zwolnienia Wnioskodawcy od obowiązku zapłaty podatku VAT od uzyskania przedmiotowego odszkodowania, a ponadto obowiązku wydania nieruchomości, który, jak powszechnie wiadomo, jest niezależny od woli wnioskodawcy. Wobec czego, wnioskodawca sądzi, że zupełnie nieuzasadnionym byłoby pomniejszenie uzyskanego odszkodowania o podatek VAT - co natomiast związane jest z wystawieniem faktury VAT ze stawką podatku VAT "w innej wysokości niż zw.". Interpretacją indywidualną z dnia 7 grudnia 2012 r. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie o art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa, prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. W kontekście powyższego, mając na względzie zasadę powszechności opodatkowania podatkiem VAT, wskazano, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wskazana czynność (przeniesienie prawa własności z nakazu), o ile dokonujący czynności działa jako podatnik tego podatku. W myśl do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy, stawka podatku w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 23% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 oraz art. 146f. Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powołanej regulacji wynika, że opodatkowaniu podlegają dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych - tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami rolnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Analizując powyższy problem organ wskazał, że Dyrektywa 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE L z 2006r. nr 347/1 ze zm.) w zakresie definicji pojęcia "teren budowlany" odsyła do ustawodawstw krajowych, stanowiąc w art. 12 ust. 3, że "teren budowlany" oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. Z uwagi na brak definicji legalnej pojęć "teren budowlany" oraz "teren niezabudowany bądź przeznaczony pod zabudowę" na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, niezbędnym jest zastosowanie reguł wykładni systemowej zewnętrznej i sięgnięcie do ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647), która posługuje się pojęciem "teren". Jak wynika z art. 1 tej ustawy, określa ona: * zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, * zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy * przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. W świetle art. 15 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zakwalifikowanie gruntu (terenu) do tej lub innej kategorii wynika z planów gminy co do przyszłej zabudowy. Plany te dotyczą terenów, a nie formy władania gruntem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 cyt. ustawy aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym: * lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, * sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W złożonym wniosku poinformowano, że Spółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, która - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - nie jest przeznaczona pod zabudowę i jest, na mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 (decyzja nie jest decyzją ostateczną), w części przeznaczona pod budowę [...]. Wobec tego, na mocy art. 24e ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, Spółce przyznano odszkodowanie. W stosunku do przedmiotowej nieruchomości gruntowej Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zdaniem organu rozważenia wymaga, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.) określa sposób przeznaczenia danego terenu (działki), podobnie jak decyzja o lokalizacji i warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z zapisów wyżej cytowanego przepisu art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu należy uważać zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Stosownie do art. 6 pkt 1 ostatnio wymienionej ustawy, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. W oparciu o przepis art. 23 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012, na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu, wydaje wojewoda w terminie 1 miesiąca od złożenia wniosku. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Nieruchomości, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 stała się ostateczna - art. 24a ust. 3 ustawy. Natomiast, stosownie do treści art. 24e ust. 1 tej ustawy, za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, o których mowa w art. 24a ust. 3 oraz w art. 24d ust. 3, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między spółką celową lub innym właściwym podmiotem, a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. W ocenie organu, w przypadku realizacji inwestycji związanej z budową [...] w trybie przepisów wskazanej ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym mieć na uwadze przepis art. 24f ustawy, który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez towary używane, o których mowa w art. 43. ust. 1 pkt 2, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel (art. 43 ust. 2 ustawy). W oparciu o dyspozycję art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury, o czym stanowi art. 106 ust. 4 ustawy. Szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT i innych dokumentów z nimi zrównanych uregulowane zostały w przepisach obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2011 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12. Natomiast, w myśl § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część lub całość należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek i ratę, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano część lub całość należności od nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Fakturę wystawia się również nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi każdą kolejną część należności (zaliczkę, przedpłatę, zadatek lub ratę) - § 10 ust. 3 rozporządzenia. W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-4 i 7-11, ust. 16a i 16b oraz ust. 19a ustawy fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia, faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego. Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz treść powołanych przepisów prawa, organ stwierdził, że dostawa niezabudowanych nieruchomości (działek) dokonana na rzecz Województwa w zamian za odszkodowanie (art. 24e ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012), jako przeznaczonych pod zabudowę, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone były jako nie przeznaczone pod zabudowę, w chwili wydania ostatecznej decyzji o lokalizacji tej inwestycji nie będzie podlegała zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, lecz podlegała będzie opodatkowaniu stawką podstawową, tj. 23%, stosownie do przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec tego, odnosząc się do prezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy, stwierdzić należy, iż opisana we wniosku czynność sprzedaży nie będzie dokonana jako dostawa towaru używanego, albowiem - jak wynika z treści powołanego uprzednio przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy, zwolnienie objęte wskazaną normą stosuje się wyłącznie do rzeczy ruchomych. Tym samym, dostawa dokonana przez wnioskodawcę na warunkach opisanych we wniosku nie może korzystać ze zwolnienia także na tej podstawie. Natomiast w kwestii wystawienia przez wnioskodawcę faktury VAT, dokumentującej przedmiotową czynność, organ stwierdził, iż faktura winna wskazywać, iż dotyczy sprzedaży nieruchomości gruntowej, podlegającej opodatkowaniu według 23% stawki VAT. Organ wyjaśnił, że powołany przez wnioskodawcę przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 397 ze zm.), wydany na podstawie delegacji ustawowej (art. 106 ust. 8 ustawy), dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu własności towarów w zamian za odszkodowanie. W tej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT i innych dokumentów z nimi zrównanych uregulowane zostały natomiast w przepisach cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Rozstrzygając zatem kwestię momentu wystawienia faktury należy dokonać wykładni powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług w zgodzie z przepisami rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie organu, obowiązek wystawienia przez wnioskodawcę faktury powstanie w momencie powstania obowiązku podatkowego, tj. w chwili otrzymania całości lub części zapłaty w związku z przyznanym odszkodowaniem z tytułu utraty prawa własności gruntu, związanym z otrzymaniem decyzji lokalizacyjnej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej reprezentującego Ministra Finansów, Spółka, w złożonym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wskazała, że interpretacja narusza przepisy: - art. 120, 121 § 1 i 122 ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa; w sposób niebudzący zaufania podmiotu do organu prowadzącego postępowanie w sprawie; niepodjęcie przez organ niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - naruszenie przepisu art. 4 i 7 ordynacji podatkowej poprzez zakwalifikowanie czynności opisanej we wniosku jako czynności wykonanej w celu "zarobkowym" i w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą a co za tym idzie błędnego zakwalifikowania czynności jako opodatkowanej podatkiem VAT; - naruszenie przepisu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 3 pkt 9 ordynacji podatkowej poprzez uznanie czynności opisanej we wniosku o wydanie interpretacji za czynność dokonaną przez podmiot zobowiązany do zapłaty podatku VAT; - naruszenie przepisu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 3 pkt 9 ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że czynność dostawy gruntu nieprzeznaczonego pod zabudowę jest wykonana w celu zarobkowym, ponieważ jest ona wykonana z mocy nakazu organu władzy, a otrzymane świadczenie odszkodowawcze jest świadczeniem ekwiwalentnym. A co za tym idzie nie może być uznana jako dostawa towaru w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ nie ma obligatoryjnego elementu "zarobkowości" dokonanej czynności. - Naruszenie przepisu art. 50 ust 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że decyzja lokalizacyjna wydana w oparciu o przepisy ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w piłce nożnej EURO 2012 zmienia dla strony postępowania zagospodarowanie nieruchomości przejętej przez Skarb Państwa wbrew zapisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisom obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - naruszenie przepisu art. 65 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 87 ust 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stoi w hierarchii źródeł prawa wyżej niż akt prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A nadto uznaniu przez organ zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości opisanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wydaną w przedmiotowej sprawie decyzją o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 roku. Przy jednoczesnym obowiązku organu stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - czyli w tym wypadku przedsięwzięcia Euro 2012 - w momencie uzyskania pozwolenia na budowę przez innego wnioskodawcę lub w momencie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidującego inne zagospodarowanie terenu niż określone w decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012; - naruszenie przepisu art. 29 ust 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że otrzymanie ekwiwalentu - odszkodowania za utraconą własność nieruchomości w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną przedsięwzięcie Euro 2012 jest sprzedażą, a tym samym obrotem będącym podstawą opodatkowania. Spółka podzieliła natomiast pogląd organu w przedmiocie braku możliwości skorzystania ze zwolnienia w przypadku opisanej czynności prawnej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. W przedmiocie naruszenia przepisów prawa zawartych w ordynacji podatkowej oraz ustawie o podatku od towarów i usług skarżąca wywodzi - mając na względzie normę prawną, wynikającą z art. 4 i 7 ordynacji podatkowej - że powstanie obowiązku podatkowego zostało wyraźnie skonkretyzowane. Nie wszystkie czynności prawne, czy faktyczne, dokonane przez podatników VAT czynnych muszą być kwalifikowane jako czynność — zdarzenie powodujące obowiązek zapłaty tegoż podatku. Natomiast podatnikiem zobowiązanym do zapłaty tego podatku są wyłącznie skonkretyzowane podmioty poprzez definicję ich cech charakterystycznych w poszczególnych ustawach podatkowych. W przypadku podatku od towarów i usług VAT, katalog podmiotów podlegających opodatkowaniu został wskazany w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W przypadku Spółki wykonywane czynności podlegać będą opodatkowaniu VAT wyłącznie w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast ustawa o VAT określa w sposób wystarczająco wyraźny, co należy rozumieć przez prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, wskazana definicja legalna ma wspólny element z tą przedstawioną w ordynacji podatkowej (art. 3 pkt 9 ustawy) oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2) - a elementem tym jest "zarobkowy" charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Treść przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT precyzuje, iż opodatkowaniu VAT podlega obrót, a tenże kwalifikowany jest m. in. jako kwota uzyskana ze sprzedaży. Podczas gdy w przedmiotowej sytuacji nie może być mowy o sprzedaży w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, albowiem własność nieruchomości przechodzi z mocy wydanej decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, a nie w wyniku zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, tym samym czynność ta nie jest obrotem w rozumieniu ustawy o VAT i nie podlega temu podatkowi. Spółka, przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu, który zakwalifikował czynność opisaną we wniosku -przeniesienie z mocy wydanej decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 własności gruntu Spółki na rzecz Skarbu Państwa - jako czynność podlegającą opodatkowaniu. Spółka zauważa, że nie miała wpływu na fakt przejęcia lub nie przedmiotowej nieruchomości, jak i nie dokonała jej w celu zarobkowym, a co za tym idzie brak wpływu na wydanie decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia w znaczny sposób ogranicza swobodę prowadzonej działalności gospodarczej, a dodatkowo czynność taka nie może być traktowana jak czynność wykonana w celach zarobkowych. W ocenie Spółki efektem wydania decyzji lokacyjnej przedsięwzięcia Euro 2012 jest jedynie otrzymanie świadczenia ekwiwalentnego - odszkodowania za utraconą własność, a nie jak wskazał organ, obrót będący podstawą opodatkowania - czyli czynność dokonana w celach zarobkowych. A co za tym idzie, skoro brak jest obligatoryjnego elementu do zakwalifikowania czynności opisanej we wniosku, jako czynności wykonanej w celu zarobkowym i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie można tejże czynności kwalifikować jako czynności opodatkowanej VAT. Jednocześnie stosowanie przez organ wykładni rozszerzającej prawa w celu zakwalifikowania opisanej we wniosku czynności jest niedopuszczalne. W przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadniając przedstawione zarzuty Spółka zaznacza, że organ w wydanej interpretacji wskazał na brak możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego od VAT, w przypadku uznania czynności za opodatkowaną takim podatkiem, na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Organ argumentował powyższe stanowisko poprzez wskazanie, że wydana decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zmieniła przeznaczenie gruntu Spółki - przeznaczając go nie jako tereny leśne (zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), a jako teren pod zabudowę trasy [...]. Jednocześnie organ wskazał, że w związku z wydaniem decyzji, przeznaczenie gruntu się zmieniło i na dzień dzisiejszy jest on przeznaczony pod zabudowę trasy kolei, a jako taki nie może skorzystać ze zwolnienia wskazanego w tym przepisie. Strona podnosi, że zważywszy na treść normy prawnej zawartej w przepisie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z całą stanowczością należy stwierdzić, iż przeznaczenie gruntu pod zabudowę lub nie, można oceniać przez pryzmat zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w przypadku jego braku można posłużyć się wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy, warunkach realizacji inwestycji celu publicznego lub ich lokalizacji na podstawie ustaw szczególnych. W przedmiotowej sytuacji istnieje jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący kategoryczny zakaz zabudowy i przeznaczenia przedmiotowych gruntów wyłącznie pod zieleń. A co za tym idzie, grunt w przekonaniu strony, ze względu na jej sytuację faktyczną, nie jest przeznaczony pod zabudowę. W przypadku natomiast, gdyby czynność przejęcia przez organ gruntu z mocy wydanej decyzji organ podatkowy ocenił jako czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, to dostawa takich terenów korzystałaby ze zwolnienia przedmiotowego opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Spółka zauważa, że wydaną decyzją o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 można by ewentualnie zmienić przeznaczenie części nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa, ponieważ nie na całych nieruchomościach będzie przebiegała linia kolejowa, tzn. nie cała nieruchomość przejęta przez Skarb Państwa będzie przeznaczona pod zabudowę. Dodatkowo sytuację podatkową winno się oceniać z punktu widzenia strony - tj. podmiotu, który ewentualnie byłby obciążony zapłatą VAT. W opisanej we wniosku sytuacji Spółka nie może przeznaczyć nieruchomości pod zabudowę, a więc trudno zaakceptować stanowisko organu, dotyczące zmiany przeznaczenia nieruchomości poprzez wydanie decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi z dnia 23 stycznia 2013 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji z dnia 7 grudnia 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o: 1) uchylenie interpretacji indywidualnej, w części dotyczącej braku możliwości skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia od zapłaty podatku od towarów i usług opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług; 2) uznanie uprawnienia skarżącej do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, co do zapłaty podatku od towarów i usług, opisanego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT z tytułu wykonania czynności przeniesienia własności nieruchomości skarżącej w zamian za ekwiwalentne odszkodowanie. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 2, 5, 7, 20, 21 i 22 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku podatkowego nieprzewidzianego ustawą, a co za tym idzie brak ochrony własności w postaci środków pieniężnych i znaczne ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca podtrzymała pozostałe zarzuty przeciwko wydanej interpretacji wyrażone w złożonym uprzednio wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak również podtrzymała prezentowane we wniosku o wydanie interpretacji stanowisko, podzielając jednakże (w ślad za poglądem wyrażonym w ww. wezwaniu) pogląd organu, iż brak jest podstaw, aby w tej sprawie zastosować zwolnienie od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Argumentując przedmiotową skargę, skarżąca stwierdziła, że organ zdaje się stosować wykładnię prawa wyłącznie na swoją korzyść - in dubio pro fisco, zapominając o wskazaniu skarżącej uzasadnienia swojej interpretacji, zgodnie z przyjętymi powszechnie zasadami wykładni przepisów prawa. Mając natomiast na uwadze normy prawne wynikające z Konstytucji RP, wyrażone w dyspozycji art. 8 w przedmiocie bezpośredniego stosowania ustawy zasadniczej, skarżąca wyraża pogląd, iż organ może działać tylko i wyłącznie w granicach i na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa - art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, Rzeczpospolita Polska jako demokratyczne państwo prawa, które działa za pośrednictwem organów władzy rządowej i samorządowej, zobligowane jest przestrzegać prawa stanowionego przez własne ograny. A co za tym idzie, gdy władza ustawodawcza ustanawia w ustawie o VAT możliwość skorzystania przez podatnika - skarżącą ze zwolnienia przedmiotowego, to organ wydający interpretację indywidualną prawa podatkowego, winien analizując dany stan faktyczny w pełny i w zgodny z powszechnie obowiązującym prawem sposób odnieść się do argumentów skarżącej. W takim wypadku organ wyraziłby z pewnością odmienne stanowisko i "stwierdził, że stanowisko skarżącej, co do możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego, w związku z dostawą terenów niezabudowanych i nieprzeznaczonych pod taką zabudowę może skorzystać z takiego zwolnienia". Skarżąca wskazała na dysonans możliwości skorzystania ze zwolnienia z tegoż podatku, który wskazał również organ samorządowy szczebla wojewódzkiego - Marszałek Województwa, który zwrócił uwagę na możliwość skorzystania przez znaczną część przedmiotowych gruntów ze zwolnienia podatkowego na podstawie przepisu art. 43 ust 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT. Na tę okoliczność skarżąca przytacza - jako dowód - otrzymane pismo, pochodzące z Urzędu Marszałkowskiego, z którego treści wynika prośba o wystawienie faktur korygujących. W dalszej części skargi skarżąca wskazała na normy wynikające z art. 20, 21 i 22 w związku z art. 5 Konstytucji RP, które ustanawiają ochronę przez Rzeczpospolitą Polską takich wartości jak: własność i swoboda prowadzenia działalności gospodarczej. Podczas gdy, w ocenie skarżącej, organ wydający interpretację indywidualną zupełnie zapomniał o tych podstawowych normach konstytucyjnych. Dokonując wspomnianej powyżej wykładni przepisów prawa podatkowego i innych ustaw, zgodnie z wykładnią in dubio pro fisco, organ z całą pewnością naruszył szereg wskazanych powyżej norm konstytucyjnych, a co za tym idzie wydana przez ten organ interpretacja winna być zmieniona, bądź uchylona zgodnie z wnioskami zawartymi w petitum skargi. Skarżąca, wskazała na normę prawną wynikającą z przepisów art. 4 i 7 ordynacji podatkowej twierdząc, że powstanie obowiązku podatkowego zostało wyraźnie skonkretyzowane. Nie wszelkie czynności prawne czy faktyczne, dokonane przez podatników VAT czynnych, muszą być kwalifikowane jako czynność - zdarzenie powodujące powstanie obowiązku zapłaty tegoż podatku. Natomiast podatnikiem zobowiązanym do zapłaty tego podatku są wyłącznie skonkretyzowane podmioty - poprzez definicję ich cech charakterystycznych w poszczególnych ustawach podatkowych. W przypadku podatku od towarów i usług - VAT, katalog podmiotów podlegających opodatkowaniu został wskazany w przepisie art. 15 ust 1 ustawy o podatku VAT. W przypadku skarżącej wykonywane czynności podlegać będą opodatkowaniu VAT wyłącznie w przypadku dostawy towarów lub usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast ustawa o VAT, jak stwierdziła skarżąca, określa w sposób wystarczająco wyraźny, co należy rozumieć przez prowadzenie działalności gospodarczej. Przytaczając definicję działalności gospodarczej, zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, skarżąca wywiodła, że wskazana definicja legalna ma wspólny element z przedstawioną w ordynacji podatkowej (art. 3 pkt 9 ustawy) oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2) - a elementem tym jest "zarobkowy" charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo treść przepisu art. 29 ust 1 ustawy o VAT, w przekonaniu skarżącej, precyzuję, że opodatkowaniu VAT podlega obrót, a ten kwalifikowany jest m. in. jako kwota uzyskana ze sprzedaży. Podczas gdy w przedmiotowej sytuacji nie może być mowy o sprzedaży w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, albowiem własność nieruchomości przechodzi z mocy wydanej decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, a nie w wyniku zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości. Tym, samym czynność ta nie jest obrotem w rozumieniu ustawy o VAT i nie podlega temu podatkowi. W kontekście wskazanych stwierdzeń, skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, który zakwalifikował czynność opisaną we wniosku jako czynność podlegającą opodatkowaniu. Skarżąca podkreśliła, że nie miała wpływu na fakt przejęcia lub nie przedmiotowej nieruchomości, jak i nie dokonała jej w celu zarobkowym - a co za tym idzie brak wpływu na wydanie decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia w znaczny sposób ograniczał swobodę prowadzonej działalności gospodarczej, a dodatkowo czynność taka nie mogła być traktowana jak czynność wykonana w celach zarobkowych. Efektem wydania i "ustatecznienia" się decyzji lokalizacyjnej przedsięwzięcia Euro 2012 jest jedynie otrzymanie świadczenia ekwiwalentnego - odszkodowania za utraconą własność, a nie jak wskazał organ, obrót będący podstawą opodatkowania - czyli czynność dokonana w celach zarobkowych. Wobec tego, skoro brak jest obligatoryjnego elementu do zakwalifikowania czynności opisanej we wniosku, jako czynności wykonanej w celu zarobkowym i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie można tejże czynności kwalifikować jako czynności opodatkowanej VAT. Jednocześnie stosowanie przez organ wykładni rozszerzającej prawa w celu zakwalifikowania opisanej we wniosku czynności jest niedopuszczalne. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżąca stwierdziła, że organ w wydanej interpretacji rozstrzygnął o braku możliwości skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia przedmiotowego od VAT w ww. zakresie, co argumentował poprzez wskazanie, że wydana decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zmieniła przeznaczenie gruntu Skarżącej - przeznaczając go nie jako tereny leśne (zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), a jako teren pod zabudowę trasy [...] - budowy obiektu liniowego. Organ wskazał, że w związku z wydaniem tej decyzji, przeznaczenie gruntu się zmieniło i na dzień dzisiejszy jest on przeznaczony pod zabudowę trasy kolei. Według skarżącej, taka argumentacja nie jest spójna z systemem prawa, tak podatkowego, jak i cywilnego, a jako taka nie może zasługiwać na uznanie i obciążać opisanej we wniosku czynności VAT. Skarżąca ponownie wywiodła, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zagospodarowanie nieruchomości, co do zasady, określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w wyniku braku tego planu, dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz twierdzenie o ewentualnej zmianie przeznaczenia gruntu objętego taką decyzją. Skarżąca zauważyła również, że powstanie obowiązku podatkowego winno być związane z sytuacją faktyczną podatnika zobowiązanego do zapłaty VAT, którym w tym wypadku będzie skarżąca, a nie podmiotu, który na mocy wydanej decyzji (i wyłącznie ten podmiot) może realizować inną inwestycję, niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieruchomości przejęte przez Skarb Państwa nie były i nie są przeznaczone pod zabudowę dla skarżącej. Skarżąca jeszcze raz zwróciła uwagę, że ocena obowiązku podatkowego lub jego braku przez pryzmat wydanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy jednoczesnym jej nietrwałym charakterze, nie może mieć miejsca. Skarżąca, powołując się na normę prawną zawartą w przepisie art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdziła że przeznaczenie gruntu pod zabudowę lub nie, można oceniać przez pryzmat zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w wyniku jego braku, można posłużyć się wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy, warunkach realizacji inwestycji celu publicznego lub ich lokalizacji na podstawie ustaw szczególnych. W przedmiotowej sytuacji istnieje jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący kategoryczny zakaz zabudowy i przeznaczenie przedmiotowych gruntów wyłącznie pod zieleń - grunt ten nie jest przeznaczony pod zabudowę. W przypadku natomiast, gdyby czynność przejęcia gruntu z mocy wydanej decyzji organ podatkowy ocenił jako czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, to dostawa takich terenów korzystałaby ze zwolnienia przedmiotowego opisanego w art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT. Skarżąca powołała się na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłego w składzie siedmiu sędziów w dniu 17 stycznia 2011 roku sygn. akt I FPS 8/10, przedstawiając jako kolejny dowód wypisy z ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, według skarżącej, należy z całą stanowczością podkreślić, że ustawodawca chcąc definitywnie zakończyć rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych znowelizował ustawę o VAT, precyzując tym samym jaki grunt jest terenem budowlanym, czyli przeznaczonym pod zabudowę. Mając natomiast na uwadze powyższe, niewątpliwie grunt z którego wywłaszczono skarżącą jest gruntem nieprzeznaczonym pod zabudowę, i jako taki winien korzystać ze zwolnienia przedmiotowego z zapłaty VAT. Nowelizacja ustawy o VAT wejdzie w życie, w tym zakresie, dopiero od 1 stycznia 2014 roku, co w sposób ostateczny pozwoliłoby skorzystać skarżącej ze zwolnienia przedmiotowego. Niemniej jednak, należy zauważyć, ze taki zabieg ustawodawcy jak widać jest celowy i służy sprecyzowaniu odmiennie interpretowanych przepisów ustawy o VAT. Skarżąca podniosła, że sytuację, czy ewentualna dostawa nieruchomości skarżącej jest wykonywana jako dostawa gruntu przeznaczonego, czy nie pod zabudowę, winno się oceniać wyłącznie z punktu widzenia skarżącej, tj. podmiotu dla którego grunt ten nigdy nie był i nie będzie przeznaczony pod zabudowę. Natomiast interpretacja przepisów ustawy o VAT dokonana w tym zakresie przez Ministra Finansów nie jest poparta żadnymi sensownymi argumentami i pozbawiona jest pełnego uzasadnienia, a co za tym idzie interpretacja taka jako akt administracyjny nie powinna ostać się w obrocie. Skarżąca wyraziła jednocześnie pogląd, że wydaną decyzją o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 można by ewentualnie zmienić przeznaczenie części nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa, ponieważ nie na całych nieruchomościach będzie przebiegała linia kolejowa - tzn. nie cała nieruchomość przejęta przez Skarb Państwa będzie przeznaczona pod zabudowę obiektu liniowego. W opisanej we wniosku sytuacji skarżąca nie może przeznaczyć nieruchomości pod zabudowę, a więc trudno zaakceptować stanowisko organu, dotyczące zmiany przeznaczenia nieruchomości poprzez wydanie decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej reprezentujący Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2013 r. skarżąca stwierdziła, że organ nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu skarżącej w zakresie badania sytuacji prawnej oraz obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług przez pryzmat sytuacji skarżącej. Dlatego też niesłusznym, a z całą pewnością niesprawiedliwym i niezgodnym z prawem jest badanie sytuacji podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku VAT uwzględniając uprawnienie, z którego nigdy nie mógłby on skorzystać - czyli z wydanej decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, która to w ocenie organu również dla skarżącej zmieniała przeznaczenie jej gruntów. Powyższe wydaje się nadto absurdalne z powodu przejęcia z mocy prawa - wydanej decyzji - nieruchomości należącej do skarżącej spółki, na której to treść i sam fakt wydania, jak powszechnie wiadomo, skarżąca żadnego wpływu nie miała. W ocenie Spółki odszkodowanie za grunt jest określone operatem rzeczoznawcy majątkowego w pewnej wartości, wartość ta nie uwzględnia żadnych dodatkowych opłat typu podatku VAT, podatku dochodowego itp. Jednocześnie informuje, iż osoby fizyczne również zostały wywłaszczone w wyniku wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, jednak osoby te otrzymały zwrot odszkodowania w pełnej wysokości opisanej operatami rzeczoznawców, a skarżąca takie odszkodowanie musi pomniejszyć o 23 % podatku od towarów i usług. A co za tym idzie, skarżąca jest traktowana w sposób niezgodny z art. 32 Konstytucji RP, który to nakazuje równe traktowanie podmiotów, ponieważ za tożsamy grunt otrzymała odszkodowanie w wartości niższej o 23%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A. Spółki z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a". W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jest prawidłowe. Zdaniem sądu, w zaistniałym stanie faktycznym organ prawidłowo skonstatował, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii sprowadzającej się do uznania, czy skarżąca jest uprawniona do zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, bądź art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w związku z czynnością przeniesienia z mocy prawa, prawa własności niezabudowanej nieruchomości. W ocenie sądu, organ w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania interpretacji zasadnie przyjął, że skarżąca nie ma podstaw w tak przedstawionych okolicznościach sprawy do zwolnienia od podatku VAT. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w przedmiocie naruszenia przepisów art. 2, 5, 7, 20, 21 i 22 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) Sąd stwierdził, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego stanowi wyłącznie pogląd właściwego organu wydającego taką interpretację w przedmiocie danej sytuacji podatkowo-prawnej wnioskodawcy i akt ten nie rodzi ze swej istoty obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy może jednak wiązać się z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, bądź zdarzeniem przyszłym, o ile okoliczności sprawy wyczerpują znamiona zdarzenia określonego w ustawie podatkowej, niezbędne dla powstania tego obowiązku. Jednak tego typu sytuacja nie może być utożsamiana z nałożeniem na skarżącą obowiązku podatkowego. Zdaniem sądu, rozstrzygając w przedmiotowej sprawie organy nie naruszyły art. 7 Konstytucji RP, albowiem wbrew zarzutom skargi organy władzy publicznej działały na podstawie i w granicach prawa, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wydana interpretacja indywidualna nie może rodzić obowiązku podatkowego, odpowiednio zatem wskazane przepisy art. 2, 5, 20, 21 i 22 ustawy zasadniczej również nie zostały naruszone. Interpretacja nie naruszyła także przysługującej na podstawie przepisów prawa ochrony własności w postaci środków pieniężnych, ani nie ograniczyła swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Zarzuty skarżącej w powyższym zakresie nie mogą zasługiwać na uznanie, albowiem przyjęte przez organ rozstrzygnięcie nie rodzi obowiązku w sferze zapłaty przez skarżącą podatku. Zaskarżona interpretacja nie jest aktem nakładającym określoną przepisami prawa powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Zasadnie zdaniem sądu organ wskazał, że skarżąca ma prawo, nie zaś obowiązek, zastosowania się do przyjętego przez organ rozstrzygnięcia. Tym samym wydana interpretacja nie wiąże skarżącej. W ocenie sądu organ prawidłowo skonstatował, że mając na względzie zasadę powszechności opodatkowania VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wskazana czynność przeniesienie prawa własności z nakazu, o ile dokonujący czynności działa jako podatnik tego podatku. Zasadnie organ wskazał, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - według ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl do art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy, stawka podatku w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. wynosi 23% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 oraz art. 146f. Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powołanej regulacji wynika, że opodatkowaniu podlegają dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami rolnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług. W ocenie sądu, organ prawidłowo przyjął, że w przedmiotowej sprawie rozważenia wymagało, czy decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.) określa sposób przeznaczenia danego terenu (działki), podobnie jak decyzja o lokalizacji i warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ dokonujący interpretacji zasadnie, w ocenie Sądu, przyjął, że w przypadku realizacji inwestycji związanej z budową [...] w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym mieć na uwadze przepis art. 24f ustawy, który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Prawidłowe jest stanowisko organu, który przyjął, że ostateczna decyzja wojewody, na mocy której ustalona będzie lokalizacja przedmiotowej inwestycji przesądzi o charakterze tej działki jako przeznaczonej pod zabudowę. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz treść powołanych przepisów prawa, organ zasadnie skonstatował, że dostawa niezabudowanych nieruchomości (działek) dokonana na rzecz Województwa w zamian za odszkodowanie (art. 24e ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012), jako przeznaczonych pod zabudowę, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone były jako nieprzeznaczone pod zabudowę, w chwili wydania ostatecznej decyzji o lokalizacji tej inwestycji nie będzie podlegała zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, lecz podlegała będzie opodatkowaniu stawką podstawową, tj. 23%, stosownie do przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, sąd stwierdził, ze organ prawidłowo przyjął, że opisana we wniosku czynność sprzedaży nie będzie dokonana jako dostawa towaru używanego, albowiem - jak wynika z treści przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy, zwolnienie objęte wskazaną normą stosuje się wyłącznie do rzeczy ruchomych. Tym samym, dostawa dokonana przez skarżącą na warunkach opisanych we wniosku nie może korzystać ze zwolnienia także na tej podstawie. W kwestii wystawienia przez skarżącą faktury VAT, dokumentującej przedmiotową czynność, sąd uznał stanowisko organu za prawidłowe w tym zakresie, albowiem zasadnie wskazano, że faktura winna wskazywać, że dotyczy sprzedaży nieruchomości gruntowej, podlegającej opodatkowaniu według 23% stawki VAT. W ocenie sądu, powołany przez skarżącą przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 397 ze zm.), wydany na podstawie delegacji ustawowej (art. 106 ust. 8 ustawy), dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku przeniesienia z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu własności towarów w zamian za odszkodowanie. W tej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty. Obowiązek wystawienia przez skarżącą faktury powstanie w momencie powstania obowiązku podatkowego, tj. w chwili otrzymania całości lub części zapłaty w związku z przyznanym odszkodowaniem z tytułu utraty prawa własności gruntu, związanym z otrzymaniem decyzji lokalizacyjnej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej w przedmiocie naruszenia przepisów art. 120, 121 § 1 ordynacji podatkowej, sąd stwierdził, że są one całkowicie bezzasadne. Prezentowany w skardze wywód jakoby prowadzone przez organ postępowanie przeprowadzono w sposób niezgodny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa oraz w sposób niebudzący zaufania skarżącej do organu, jak również bez podjęcia niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie jest uzasadniony. Sąd uznał, że prawidłowo organ przyjął, że podstawą przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia były okoliczności sprawy przedstawione przez skarżącą we wniosku o interpretację, w kontekście przepisów obowiązującego prawa podatkowego. Zdaniem sądu, organ dokonał na tym tle stosownej subsumcji zdarzenia przyszłego do sformułowanej w wyniku wykładni stosownej normy prawnej. Organ dokonał szczegółowej analizy znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów prawa, co konkludował w reasumpcji dokonanych wywodów. W tym miejscu podkreślić należy, że organ - wbrew poglądom skarżącej - nie miał podstaw do podejmowania konkretnych działań służących wyjaśnieniu okoliczności sprawy, skoro przedstawiony w sprawie opis zdarzenia przyszłego był wyczerpujący i wystarczający dla wydania interpretacji. W szczególności zaakcentować należy, iż wniosek spełniał warunki przewidziane w art. 14b § 3 ordynacji podatkowej, albowiem zawierał podlegające ocenie stanowisko. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż stosownie do treści art. 14h ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zdaniem sądu, wbrew podnoszonemu przez skarżącą zarzutowi, organ nie miał prawnej możliwości naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, albowiem przepis ten nie ma zastosowania do postępowań prowadzonych w ramach Rozdziału 1a "Interpretacje przepisów prawa podatkowego" Działu II "Organy podatkowe i ich właściwość" ustawy Ordynacja podatkowa. W kontekście powołanego przepisu art. 14h ordynacji podatkowej należy zaznaczyć, że dowody podlegają analizie wyłącznie w toku prowadzonego przez właściwy organ podatkowy postępowania podatkowego. Ocena tego typu materiału dowodowego (załączniki, uchwała Rady Miasta, wypisu z rejestru) wykracza poza ramy prawne postępowania prowadzonego w związku z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, albowiem organ dokonujący interpretacji przepisów prawa podatkowego nie ma instrumentów prawnych pozwalających na gromadzenie i ocenę tego materiału. Organ uprawniony jest wyłącznie do oceny prezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska, zgodnie z treścią art. 14c ordynacji podatkowej. W przedmiocie naruszenia przez organ przepisu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 3 pkt 9 ordynacji podatkowej, jak również naruszenia przepisu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z wskazanym przepisem ustawy o VAT oraz przepisem ordynacji podatkowej, sąd stwierdził, że ze zwolnień od podatku przewidzianych w art. 43 ustawy o VAT korzystać mogą wyłącznie podatnicy tego podatku. A zatem, skoro sama skarżąca prezentuje stanowisko, że w opisanej we wniosku sprawie będzie miała prawo do zastosowania zwolnień od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2, bądź art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, wewnętrznie niespójne stają się wywody, że w tym zakresie skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 i w efekcie, co sugeruje całościowe uzasadnienie skargi, nie jest podatnikiem w tym zakresie. Tego typu wywód skarżącej jest tym bardziej nieuzasadniony i wewnętrznie sprzeczny, gdyż zgodnie z zajętym we wniosku o wydanie interpretacji stanowiskiem: bezspornym jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług przeniesienia własności nieruchomości należących do skarżącej. Jak wskazują okoliczności sprawy, skarżąca będzie działała zatem jako podatnik VAT i winna wskazane czynności opodatkować według stawki podstawowej. Sąd w pełni podziela stanowisko organu w tym zakresie. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ art. 29 ust. 1 ustawy, sąd uznał, że organ prawidłowo przyjął, że jest on bezpodstawny, tym bardziej, że skarżąca nie wniosła w złożonym wniosku o rozstrzygnięcie, czy i w jakiej części odszkodowanie (w całości, w stosownej części) stanowi podstawę opodatkowania, natomiast wydana interpretacja nie rozstrzygała tych kwestii. Jednocześnie nieuzasadnione, w kontekście rzeczowej argumentacji organu, stają się zarzuty skarżącej o naruszeniu norm art. 4 i 7 ordynacji podatkowej, jak również przepisów art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. W ocenie sądu, organ prawidłowo przyjął, że podstawą przyjętego na tle podatku od towarów i usług stanowiska organu była okoliczność, że na mocy ustawy szczególnej - ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 - w chwili wydania ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 wydana na podstawie art. 23 ust 1 tej ustawy, zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji więc następuje zmiana przeznaczenia gruntu. Odmienna interpretacja powodowałaby, że akt prawa miejscowego, wydany na mocy delegacji ustawowej (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) miałby pierwszeństwo przed szczególnym aktem rangi ustawowej, regulującym konkretne kwestie prawne (w tej sytuacji wiążące się z organizacją finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012). Tego typu wykładnia jest niedopuszczalna, jako że naruszałaby hierarchię źródeł prawa, wynikającą z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. A zatem nieuprawnione są stwierdzenia skarżącej o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie wykładni prawa in dubio pro fisco. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje stanowisko organu w tym zakresie. Zasadnie również organ skonstatował, że na odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii nie mogą wpływać powołane przez skarżącą poglądy prezentowane przez organ samorządowy szczebla wojewódzkiego - Marszałka Województwa, który zwrócił uwagę na możliwość skorzystania przez znaczną część przedmiotowych gruntów ze zwolnienia podatkowego na podstawie przepisu art. 43 ust 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT. W świetle obowiązującego prawa wskazany organ administracji samorządowej nie jest władny do rozstrzygania kwestii związanych z interpretacją przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Takie uprawnienia byłyby bowiem jawnie sprzeczne z normą art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z art. 14j § 1 tej ustawy. W ocenie sądu, powołany przez skarżącą wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt I FPS 8/10 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok ten zapadł w odmiennych okolicznościach, w szczególności nie dotyczył sytuacji podatkowoprawnej mającej miejsce w związku z realizacją inwestycji Euro 2012. Tym samym, w wyroku tym nie analizowano wpływu przepisów ustawy szczególnej na kwestie związane ze zmianą przeznaczenia gruntów. W ocenie sądu, interpretacja indywidualna spełnia cel, w jakim została wydana, albowiem organ dokonał wyczerpującej wykładni prawa, nie wykraczając przy tym poza stan faktyczny przedstawiony przez spółkę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzekającego w niniejszej sprawie przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.