III SA/Kr 1080/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Grażyna Danielec Protokolant Magdalena Karcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala Pismem z dnia 5 grudnia 2011r. W. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia w trybie § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, (Dz. U. nr 239, poz. 2404 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem MSWiA", potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury. W. K., były funkcjonariusz Policji podał, że do dnia 30 września 2008r. pełnił służbę w Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji, jednocześnie wskazując, że przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, nie powinno mieć zastosowania kryterium wprowadzone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734), zwanego dalej "rozporządzeniem Rady Ministrów", dotyczące "bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia", co znalazło odzwierciedlenie między innymi w wyroku WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 z dnia 8 kwietnia 2010r. oraz w wyroku WSA w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 535/10 z dnia 27 stycznia 2011r. W dniu 27 grudnia 2011r. przedmiotowe żądanie, zgodnie z właściwością, wynikającą z ostatniego miejsca pełnienia służby w Policji przez W. K., zostało przekazane do Komendy Miejskiej Policji. Komendant Miejski Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 219 kpa oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. nr 8, poz. 67 ze zm.) w związku z § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA, odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1994-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że W. K. do służby w Policji został przyjęty z dniem 18 lipca 1994r. i do dnia 15 lutego 1996r. pełnił służbę w KRP W. Następnie od 16 lutego 1996r. do 31 sierpnia 1996r. pełnił służbę w Kompanii Pogotowia Policyjnego i Patrolowania KRP N, od 1 września 1996r. do 31 marca 1999r. w Kompanii Patrolowo - Interwencyjnej Wydziału Prewencji KRP N, od 1 kwietnia 1999r. do dnia 30 czerwca 2000r. w Wydziale Kryminalnym KMP N oraz od dnia 1 lipca 2000r. do 30 września 2008r w Sekcji Kryminalnej KMP N. Organ I instancji wskazał, że akta osobowe W. K. nie zawierają informacji w postaci dokumentów lub jakichkolwiek innych materiałów potwierdzających fakt pełnienia przez niego służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, zaś kserokopie rozkazów o wyróżnieniu lub kserokopie wyciągów z takich rozkazów, zawierają uzasadnienia, w większości których znajduje się informacja, iż wyróżnienie zostało przyznane z uwagi na wzorowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych, zatrzymanie sprawców, odzyskanie mienia i przejawianą w służbie inicjatywę. Nie ma natomiast w nich informacji, że trakcie realizacji zadań wystąpiło zagrożenie życia i zdrowia funkcjonariusza. Organ I instancji podkreślił, że zwrócono się do odpowiednich komórek/jednostek organizacyjnych Policji, w których W. K. pełnił służbę, a także do Zespołu do spraw Kontroli KMP N, jako komórki prowadzącej rejestr wydarzeń nadzwyczajnych, czy W. K. był rejestrowany w związku z wydarzeniem nadzwyczajnym. Żadna z tych jednostek nie odnalazła dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez W. K. czynności, w warunkach o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Po poinformowaniu wnioskodawcy o zakończeniu czynności polegających na zebraniu dokumentacji będącej podstawą do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami i możliwości wniesienia do sprawy innych dokumentów, dowodów będących w posiadaniu strony, a nieznanych organowi mogących mieć wpływ na wydanie zaświadczenia W. K. podał, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu i wskazał, że dokumentacja potwierdzająca uczestnictwo w czynnościach zagrażających zdrowiu i życiu znajduje się i odzwierciedla uczestnictwo w ww. czynnościach w prowadzonych sprawach operacyjnych, zawartych w teczkach operacyjnych objętych klauzulą niejawności oraz w wykonywanych czynnościach dochodzeniowo - śledczych. W. K. podkreślił, że wielokrotnie w prowadzonych czynnościach operacyjno - dochodzeniowych uczestniczył w przeszukaniach, doprowadzeniach, konwojach, zatrzymaniach osób podejrzewanych jak i podejrzanych o popełnienie przestępstw, w tym zagrażających życiu i zdrowiu. Jednakże organ I instancji stwierdził, że przeprowadzona komisyjnie kwerenda dokumentacji dotyczącej wykonywania czynności przez W. K. nie wykazała dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Odnośnie stanowiska W. K., że przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia nie powinno mieć zastosowania kryterium wprowadzone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczące "bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia" organ I instancji stwierdził, że wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 został wydany w indywidualnej sprawie i ma charakter odosobniony, a przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów nadal stanowi prawo powszechnie obowiązujące, co bezwzględnie obliguje ograny administracji do jego stosowania. Organ I instancji powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. sygn. akt II SA/Wa 1493/10, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001r. sygn. akt II SA/Ka 1943/99 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Wa 1101/10 oraz stwierdził, że, pomimo dołożonej staranności, nie znaleziono w posiadanych zasobach archiwalnych dokumentacji dającej podstawy do wydania W. K. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ I instancji wyjaśnił, że służba w Policji wiąże się ze stałym niebezpieczeństwem dla danego funkcjonariusza, a niejednokrotnie jest pełniona z narażeniem życia i zdrowia, jednakże nie można a priori zaliczyć jej do sytuacji określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów bez spełnienia przesłanki odnośnie minimalnej liczby zdarzeń (co najmniej 6 razy w ciągu roku), w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zatem w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. K., który zarzucił, że naruszone zostało prawo materialne, a na poparcie swojego poglądu przywołał wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 z dnia 8 kwietnia 2010r., w myśl którego rozporządzenie Rady Ministrów w zestawieniu z treścią przepisu art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji jest niezgodne z regulacją ustawową jako aktem wyższego rzędu. W ustawie brak jest bowiem upoważnienia do dookreślenia, a tym samym zawężenia kryterium podwyższenia emerytury, określonego w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy; co uczyniono w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, używając zwrotu "bezpośrednio". Zdaniem W. K. unormowanie zawarte w przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy. Skarżący podkreślił również, że. Rozporządzenie to narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Dodał też, iż organ, odmawiając wydania żądanego zaświadczenia, oparł się jedynie na braku danych potwierdzających istnienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, o którym mowa w § 4 pkt rozporządzenia Rady Ministrów. Ponadto skarżący podkreślił, że organ, wydając postanowienie, nie dołożył należytej staranności i w sposób dowolny rozstrzygnął sprawę, ponieważ dokonano wybiórczej i pobieżnej analizy materiałów. Nie poddano bowiem analizie książek wydarzeń, telegramów realizacyjnych i innych materiałów z czynności dochodzeniowo - śledczych oraz operacyjnych. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia 25 czerwca 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz treść przepisów mających zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku W. K. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] 2000r. Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję nr [...] zobowiązującą właściwych przełożonych do odnotowywania podejmowanych czynności służbowych mających wpływ na prawo do podwyższenia emerytury funkcjonariuszy jednostek Policji woj. [...] w Rejestrze czynności służbowych. Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach osobowych W. K. brak jest rejestrów, które stanowiłyby podstawę do wydania przedmiotowego zaświadczenia, a w toku postępowania ustalono, że w Komendzie Miejskiej Policji w N nie prowadzono przedmiotowego rejestru. Te okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, stanowiły podstawę do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, a organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego i słusznie przyjął, że brak było podstaw do wydania W. K. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie o 0,5 % podstawy wymiaru emerytury policyjnej. Organ odwoławczy wskazał również, że rozkazy personalne dotyczące wyróżnień nagrodą motywacyjną za osiągnięcia w służbie, w żaden sposób nie wskazują na wykonywanie zadań służbowych z narażeniem życia lub zdrowia policjanta. Natomiast protokół powypadkowy z dnia 4 sierpnia 1997r. dotyczy wypadku, któremu uległ funkcjonariusz w dniu 22 czerwca 1997r. Zdarzenie to wprawdzie miało związek ze służbą, lecz skręcenie stawu skokowego prawej nogi na uszkodzonym chodniku po zakończeniu służby trudno uznać za narażenie życia lub zdrowia. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że powołane w zażaleniu wyrok WSA w Opolu, kwestionujący zasadność stosowania kryterium "bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia", został wydany w indywidualnej sprawie i ma charakter odosobniony. Natomiast organ zobowiązany jest do stosowania procedur prawa materialnego i procesowego, w tym rozporządzenia Rady Ministrów. Skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł W. K., zarzucając mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; 2) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów niezgodnego z ustawą i Konstytucją; 3) naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4) naruszenie art. 80 kpa poprzez pobieżną i wybiórczą, a tym samym dowolną ocenę dowodów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 218 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. Odnosząc powyższe zasady do zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że działania organów obu instancji podjęte w celu załatwienia wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia były prawidłowe. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że zbadane zostały akta osobowe skarżącego, a także zwrócono się o udzielenie potrzebnych informacji do odpowiednich jednostek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę. Podkreślić trzeba, że w wyniku podjętych czynności ustalono, że Komendant Rejonowy Policji W, Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji ani też Naczelnik Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej Policji nie posiadają dokumentów potwierdzających, że skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Zaznaczyć trzeba, że także z Zespołu do spraw Kontroli KMP, jako komórki prowadzącej rejestr wydarzeń nadzwyczajnych w jednostce, nie uzyskano stosownych danych umożliwiających wydanie skarżącemu żądanego zaświadczenia. Również sam skarżący po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu. Nie można zatem postawić organom zarzutu, że nie zostały dokładnie sprawdzone posiadane dokumenty, zwłaszcza że organy podjęły działania zmierzające do uzyskania potrzebnych danych z innych możliwych źródeł. Dlatego w ocenie Sądu wydanie zaskarżonego postanowienia było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym w koniecznym zakresie. Nie są zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 80 kpa, gdyż stan faktyczny potrzebny do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądanego zaświadczenia został przez organy prawidłowo ustalony, a następnie przedstawiony w uzasadnieniu. Dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Sąd uznał za niezasadny uznał także zarzut naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Natomiast § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Sąd podziela stanowisko organów, że warunkiem koniecznym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie zaistniał pogląd, że niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1943/99). Trafnie zatem przyjęły organy, że istnieje oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie niesie ze sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a z realnym i bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Jeżeli więc, jak wskazano wyżej, odpowiednie komórki policyjne, w których znajdują się dokumenty dotyczące okresu służby skarżącego, nie posiadają dokumentacji, która by potwierdzała, że skarżący w trakcie pełnienia służby, co najmniej 6 razy w ciągu roku, podejmował czynności dochodzeniowo - śledcze w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, to zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że regulacja zawarta § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów przekracza delegację ustawową i tym samym jest sprzeczna z Konstytucją RP. Zdaniem Sądu upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin zostało sformułowane przez ustawodawcę w taki sposób, że w rozporządzeniu dopuszczalne było sprecyzowanie szczegółowych warunków podwyższania emerytury z uwzględnieniem specyfiki służby poszczególnych rodzajów funkcjonariuszy. Przyjęcie stanowiska, że takie doprecyzowanie w rozporządzeniu nie było dopuszczalne, prowadziłoby w konsekwencji do stwierdzenia, że samo pełnienie służby w Policji powoduje stan zagrożenia zdrowia i życia, a więc uprawnia do podwyższenia emerytury. Nie taka była intencja ustawodawcy, ponieważ art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy wyraźnie mówi o "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" i w ust. 6 odsyła do szczegółowej regulacji zawartej w rozporządzeniu. Skoro zaś unormowanie zawarte w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, nie wykracza poza upoważnienie ustawowe, to ten przepis rozporządzenia musi być rozumiany wprost i niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach rozporządzenia przesłanek warunkujących wzrost wymiaru emerytury. W świetle przytoczonych regulacji, nie jest również zasadne stanowisko skarżącego wyrażone na rozprawie, że podwyższenie podstawy wymiaru emerytury stanowi rekompensatę za lata służby. Takie podwyższenie wymaga bowiem spełnienia przesłanek opisanych w rozporządzeniu precyzujących termin "warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Podsumowując, zdaniem Sądu nie można zasadnie postawić organom zarzutu pobieżnego badania dostępnej dokumentacji. Przeciwnie, organy wyczerpały wszystkie możliwości poszukiwania istotnych dla sprawy faktów opartych na dokumentach, a skoro dokumentacja ta nie dawała podstaw do wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia, zasadnym było zastosowanie art. 219 kpa i wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Skoro zaś zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.