III SA/Kr 1081/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Grażyna Danielec Protokolant Magdalena Karcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji Pismem z dnia 12 grudnia 2011r. M. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia w trybie § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, (Dz. U. z 2004r. nr 239, poz. 2404 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem MSWiA", potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury. M. S., były funkcjonariusz Policji, podał, że do dnia 30 września 2008r. pełnił służbę w Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w N, jednocześnie wskazując, że przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, nie powinno mieć zastosowania kryterium wprowadzone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), zwanego dalej "rozporządzeniem Rady Ministrów" dotyczące "bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia", co znalazło odzwierciedlenie między innymi w wyroku WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 z dnia 8 kwietnia 2010r. oraz w wyroku WSA w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 535/10 z dnia 27 stycznia 2011r. W dniu 27 grudnia 2011r. przedmiotowe żądanie, zgodnie z właściwością, wynikającą z ostatniego miejsca pełnienia służby w Policji przez M. S. zostało przekazane do Komendy Miejskiej Policji w N. Komendant Miejski Policji w N postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 219 kpa oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. nr 8, poz. 67 ze zm.) w związku z § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA, odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1994-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 29 grudnia 2011r. zwrócono się z prośbą do Archiwum Policji w Wydziale Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum KWP, Oddział Zamiejscowy z prośbą o udostępnienie akt osobowych M. S. oraz poinformowano wnioskodawcę o przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie (pismo z dnia 3 stycznia 2012r.). Organ I instancji ustalił, że M. S. został przyjęty do służby w Policji 16 maja 1994r. i do 31 stycznia 1995r. pełnił służbę w byłej Kompanii Pogotowia Policyjnego i Patrolowania KRP w N, w okresie od 1 września 1996r. do 30 kwietnia 1997r. pełnił służbę w byłej Kompanii Patrolowo - Interwencyjnej Wydziału Prewencji KRP w N, w okresach od 1 lutego 1995r. do 31 sierpnia 1996r. od 1 maja 1997r. do 15 października 2001r. i od 1 czerwca 2002r. do 15 października 2002r. pełnił służbę w byłym Komisariacie Policji w G, w okresie od 1 maja 2003r. do 6 maja 2003r. pełnił służbę w Komisariacie Wodnym Policji w K. Natomiast w okresie od 16 października 2001r. do 31 maja 2002r. pełnił służbę w byłym Zespole Obserwacji Sekcji Kryminalnej, zaś od 16 października 2002r. do 30 kwietnia 2003r. oraz od 7 maja 2003r. do 30 września 2008r. w byłej Sekcji Kryminalnej. Organ I instancji stwierdził, że kwerenda akt osobowych w Wydziale Wspomagającym Komendy Miejskiej Policji w N i szczegółowy przegląd dokumentów byłego funkcjonariusza Policji nie doprowadziła do odnalezienia informacji w postaci dokumentów lub jakichkolwiek innych materiałów potwierdzających fakt pełnienia przez M. S. służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Dlatego też organ I instancji zwrócił się do Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w N, Naczelnika Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej Policji w N, Komendanta Komisariatu Policji w Ł z siedzibą w T i Komendanta Komisariatu Wodnego w K o dokonanie analizy posiadanej przez nich dokumentacji dotyczącej faktów, zdarzeń związanych ze służbą M. S., w której mogłyby znajdować się informacje potwierdzające zaistnienie zdarzeń, spełniających przesłanki bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia funkcjonariusza. Ponadto zostało skierowane zapytanie do Zespołu do spraw Kontroli KMP w N, jako komórki prowadzącej rejestr wydarzeń nadzwyczajnych, czy M. S. był rejestrowany w związku z wydarzeniem nadzwyczajnym. Organ I instancji podkreślił, że z informacji uzyskanych od wyżej wymienionych jednostek/komórek organizacyjnych wynika, że w posiadanych i przeanalizowanych zasobach archiwalnych brak jest dokumentacji umożliwiającej potwierdzenie, że M. S. w trakcie służby w Komendzie Miejskiej Policji w N wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Po poinformowaniu wnioskodawcy o zakończeniu czynności polegających na zebraniu dokumentacji będącej podstawą do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami i możliwości wniesienia do sprawy innych dokumentów, dowodów będących w posiadaniu strony, a nieznanych organowi mogących mieć wpływ na wydanie zaświadczenia M. S. podał, że odpowiednie dokumenty znajdują się w aktach postępowań przygotowawczych, teczkach operacyjnych byłej Sekcji Kryminalnej oraz w dokumentacji znajdującej się w Zarządzie w CBŚ KGP w N, co wynikało ze współpracy pomiędzy CBŚ a byłą Sekcją Kryminalną w KMP w N. Jednakże organ I instancji stwierdził, że kwerenda dokumentacji dotyczącej wykonywania czynności przez M. S. za lata 2002 - 2008 została przeprowadzona komisyjnie i nie wykazała dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego w latach 1994-2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Odnośnie stanowiska M. S., że przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie zaświadczenia nie powinno mieć zastosowania kryterium wprowadzone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczące "bezpośredniości zagrożenia życia lub zdrowia" organ I instancji stwierdził, że wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 został wydany w indywidualnej sprawie i ma charakter odosobniony, a przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów nadal stanowi prawo powszechnie obowiązujące, co bezwzględnie obliguje ograny administracji do jego stosowania. Organ I instancji powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. sygn. akt II SA/Wa 1493/10, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001r. sygn. akt II SA/Ka 1943/99 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Wa 1101/10 stwierdził, że, pomimo dołożonej staranności, nie znaleziono w posiadanych zasobach archiwalnych dokumentacji dającej podstawy do wydania M. S. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata 1994- 2008. Organ I instancji wyjaśnił, że służba w Policji wiąże się ze stałym niebezpieczeństwem dla danego funkcjonariusza, a niejednokrotnie jest pełniona z narażeniem życia i zdrowia, jednakże nie można a priori zaliczyć jej do sytuacji określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów bez spełnienia przesłanki odnośnie minimalnej liczby zdarzeń (co najmniej 6 razy w ciągu roku), w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zatem w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. S., który zarzucił, że naruszone zostało prawo materialne, a na poparcie swojego poglądu przywołał wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 178/10 z dnia 8 kwietnia 2010r., w myśl którego rozporządzenie Rady Ministrów w zestawieniu z treścią przepisu art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji jest niezgodne z regulacją ustawową, jako aktem wyższego rzędu. W ustawie brak jest bowiem upoważnienia do dookreślenia, a tym samym zawężenia kryterium podwyższenia emerytury, określonego w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy; co uczyniono w § 4 pkt 1 tego rozporządzenia, używając zwrotu "bezpośrednio". Zdaniem M. S. unormowanie zawarte w przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy. Skarżący podkreślił również, że. rozporządzenie to narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Dodał też, iż organ, odmawiając wydania żądanego zaświadczenia, oparł się jedynie na braku danych potwierdzających istnienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, o którym mowa w § 4 pkt rozporządzenia. Ponadto skarżący podkreślił, że organ, wydając postanowienie, nie dołożył należytej staranności i w sposób dowolny rozstrzygnął sprawę, ponieważ dokonano wybiórczej i pobieżnej analizy materiałów. Nie poddano bowiem analizie książek wydarzeń, telegramów realizacyjnych i innych materiałów z czynności dochodzeniowo - śledczych oraz operacyjnych. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia 25 czerwca 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz treść przepisów mających zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku M. S. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 19 października 2000r. Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję nr [...] zobowiązującą właściwych przełożonych do odnotowywania podejmowanych czynności służbowych mających wpływ na prawo do podwyższenia emerytury funkcjonariuszy jednostek Policji woj. [...] w Rejestrze czynności służbowych. Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach osobowych M. S. brak jest rejestrów, które stanowiłyby podstawę do wydania przedmiotowego zaświadczenia, a w toku postępowania ustalono, że w Komendzie Miejskiej Policji w N nie prowadzono przedmiotowego rejestru. Te okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, stanowiły podstawę do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, a organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego i słusznie przyjął, że brak było podstaw do wydania M. S. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w latach 1994 - 2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie o 0,5 % podstawy wymiaru emerytury policyjnej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że M. S. po zwolnieniu z Policji podjął dalszą służbę w charakterze funkcjonariusza Oddziału Straży Granicznej i aktualnie pełni służbę w Oddziale Straży Granicznej w N, w stopniu chorążego Straży Granicznej. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, M. S. nie ma obecnie interesu prawnego w żądaniu wydania przez organ zaświadczenia, stanowiącego podstawę do podwyższenia podstawy wymiaru emerytury, ponieważ ustalenie tych okoliczności nastąpi dopiero w postępowaniu przed organem emerytalnym, który ustala prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 marca 1998r. sygn. akt II SA 1687/97). Organ odwoławczy wyjaśnił też, że powołane w zażaleniu wyrok WSA w Opolu, kwestionujący zasadność stosowania kryterium "bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia", został wydany w indywidualnej sprawie i ma charakter odosobniony. Natomiast organ zobowiązany jest do stosowania procedur prawa materialnego i procesowego, w tym rozporządzenia Rady Ministrów. Skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł W. K., zarzucając mu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; 2) błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający stwierdzeniu braku interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia i uznanie, że ustalenie tych okoliczności nastąpi dopiero w postępowaniu przed organem emerytalnym, który ustala prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia; 3) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów niezgodnego z ustawą i Konstytucją; 4) naruszenie art. 7 i art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 5) naruszenie art. 80 kpa poprzez pobieżną i wybiórczą, a tym samym dowolną ocenę dowodów. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 218 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. Odnosząc powyższe zasady do zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że zasadny jest zarzut skargi wskazujący na niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego. Jak wynika bowiem z protokołu sporządzonego w dniu 22 lutego 2012r. (k. 35 akt adm.) skarżący poinformował organ o tym, że dokumentacja potwierdzająca pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu znajduje się z Zarządzie Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w N, co wynikało ze współpracy pomiędzy CBŚ a byłą Sekcją Kryminalną KMP w N w latach 2002-2008. Treść powołanego protokołu wskazuje, że skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt Centralnego Biura Śledczego. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia nie tylko nie uwzględnił tego wniosku dowodowego, lecz także nie podał żadnych powodów, dla których wniosek ten nie został uwzględniony. W ocenie Sądu stanowi to naruszenie art. 218 § 2 kpa, ponieważ w ramach przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego nie została zbadana okoliczność mająca istotne znaczenie dla załatwienia wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia. Jak zaś wskazano wyżej przed wydaniem zaświadczenia organ zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy będą zobowiązane do rozpatrzenia złożonego przez skarżącego wniosku dowodowego i dopiero na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania zaświadczenia. Trafny jest także zarzut skargi, że organ odwoławczy błędnie przyjął brak interesu prawnego skarżącego w uzyskaniu zaświadczenia. Fakt, że okoliczności mające znaczenie dla prawa i wysokości emerytury skarżącego są badane w postępowaniu przed organem emerytalnym, nie wyklucza bowiem ubiegania się o wydanie zaświadczenia za zakończone już okresy służby przed wszczęciem postępowania przed organem emerytalnym. Takie stanowisko organu jest błędne i stanowi naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 kpa, gdyż skarżący niewątpliwie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów mających wpływ na prawo i wysokość jego świadczenia emerytalnego. Jednakże w ocenie Sądu wskazane naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 kpa nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu i nie stanowiło podstawy do jego uchylenia. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi, że regulacja zawarta § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów przekracza delegację ustawową i tym samym jest sprzeczna z Konstytucją RP. Zdaniem Sądu upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin zostało sformułowane przez ustawodawcę w taki sposób, że w rozporządzeniu dopuszczalne było sprecyzowanie szczegółowych warunków podwyższania emerytury z uwzględnieniem specyfiki służby poszczególnych rodzajów funkcjonariuszy. Przyjęcie stanowiska, że takie doprecyzowanie w rozporządzeniu nie było dopuszczalne, prowadziłoby w konsekwencji do stwierdzenia, że samo pełnienie służby w Policji powoduje stan zagrożenia zdrowia i życia, a więc uprawnia do podwyższenia emerytury. Nie taka była intencja ustawodawcy, ponieważ art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy wyraźnie mówi o "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" i w ust. 6 odsyła do szczegółowej regulacji zawartej w rozporządzeniu. Skoro zaś unormowanie zawarte w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, nie wykracza poza upoważnienie ustawowe, to ten przepis rozporządzenia musi być rozumiany wprost i niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach rozporządzenia przesłanek warunkujących wzrost wymiaru emerytury. Zatem dla podwyższenia podstawy wymiaru emerytury konieczne jest spełnienie przesłanek opisanych w rozporządzeniu precyzujących termin "warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 ppsa.