VI SA/Wa 173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 8 oraz na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201 poz. 1540 ze zm., nazywanej dalej "u.g.h.") po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (nazywanej dalej "skarżącą", "Spółką") z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymał w całości w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] dotyczącej cofnięcia zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] skarżącej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych znajdującego się w miejscowości [...] nr dz. [...] w gminie [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 102 punktach na terenie województwa mazowieckiego. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] pismem z dnia [...]października 2011 r. nr [...]poinformował Dyrektora Izby Celnej w [...], że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości [...] nr dz. [...] nie jest wykonywana działalność objęta ww. zezwoleniem. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...]stycznia 2012 r. nr [...]wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, udzielonego skarżącej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w miejscowości [...] nr dz. [...]. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...]sierpnia 2012 r. nr [...] cofnął skarżącej zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. stwierdziwszy, że w sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji, dokonując ustaleń faktycznych zauważył, że Spółka w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości [...] nr dz. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2009 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Niewykonywanie wspomnianej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy: pismo skarżącej z dnia [...] lutego 2011 r. informujące o wyłączeniu z dniem 1 marca 2011 r. z eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych znajdującego się w przedmiotowym punkcie, dokonane w dniu [...] lutego 2011 r. przez skarżącą zgłoszenie zawieszenia eksploatacji automatu HOT SPOT PLATIN nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dniem [...] marca 2008 r. W dniu [...] marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] zatwierdził zmianę akt weryfikacyjnych przedmiotowego punktu gier. W dniu [...] września 2012 r. skarżąca złożyła odwołanie opatrzone datą [...] stycznia 2012 r. (data stempla Poczty Polskiej S.A. - 11 września 2012 r.) od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wniosząc o "uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o umorzenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I-szej instancji". Decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżąca zarzuciła naruszenie: prawa materialnego w postaci art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurą udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem ustawy o grach hazardowych przepisy tego aktu nie mogą być stosowane "; 2) "przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego vr niezbędnym zakresie i oparcie ustaleń faktycznych jedynie na wniosku strony o zmianę akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych w miejscowości [...] gmina [...], wobec czego organ w ogóle nie poczynił ustaleń odnośnie przyczyn zaprzestania działalności w ww. punkcie gier oraz odnośnie oceny tych przyczyn jako siły wyższej". Nadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie i oparcie ustaleń faktycznych jedynie na wniosku strony o zmianę akt weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych w miejscowości [...] gmina [...], wobec czego organ w ogóle nie poczynił ustaleń odnośnie przyczyn zaprzestania działalności w ww. punkcie gier oraz odnośnie oceny tych przyczyn jako siły wyższej. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania i analizie zgromadzonego materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu przepisów ustawy o grach hazardowych, tj. art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 58 i art. 59, Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że z akt sprawy wynika, że skarżąca w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości [...] nr dz. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, zastrzegając jednoczesnie, że niewykonywanie wspomnianej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, czego potwierdzeniem jest: pismo skarżącej z dnia [...] lutego 2011 r. informujące o wyłączeniu z dniem 1 marca 2011 r. z eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych znajdującego się w przedmiotowym punkcie; zgłoszenie skarżącej z dnia [...] lutego 2011 r. o zawieszeniu eksploatacji automatu HOT SPOT PLATIN nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dniem [...] marca 2008 r. Zdaniem organu, powyższe okoliczności świadczyły, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegajacą kontroli (tu: gry na automatach o niskich wygranych) przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził zasadność zastosowania art. 59 pkt 4 u.g.h., którego konsekwencją jest cofnięcie Spółce zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w miejscowości [...] nr dz. [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego. Organ podkreślił, że cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności, zaś jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności było następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości odstąpienia od zastosowania tegoż przepisu z uwagi na nieopłacalność prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemy natury technicznej. Organ zauważył, że podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz.U. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że art. 59 pkt 4 u.g.h. stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, z późn. zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji ww. ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, Dyrektor Izby Celnej w [...] zauważył, że stosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h., do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 1 u.g.h., nakazuje art. 138 ust. 2 wskazanej ustawy. Żądny z wymienionych powyżej przepisów ustawy o grach hazardowych nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zatem nie został uznany za "potencjalny przepis techniczny", tym samym mylna jest argumentacja skarżącej, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej. Dyrektor Izby Celnej w [...], odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, stwierdził, że z ustaleń faktycznych oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego jednoznacznie wynika, że Spółka niewykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w wymianianym punkcie gier. Dlatego zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa należało uznać za niezasadny. Ponadto skarżąca nie przedstawiła w odwołaniu rzeczowych argumentów potwierdzających fakt niewykonywania przez nią działalności objętej zezwoleniem - występowanie siły wyższej. Organy postępowania mają co prawda obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co nie oznacza, że tylko na nich ciąży na nich obowiązek poszukiwania dowodów. Skarżąca zarówno na etapie postępowania I instancyjnego, jak i II instancyjnego nie korzystała z możliwości zapoznania się z materiałami postępowania, jak również z możliwości wypowiedzenia się. Pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., wnosząc o jej uchyelnie wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarzonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1). art. 59 pkt 4 u.g.h. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 iC-217/11 przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem u.g.h., przepisy tego aktu nie mogą być stosowane.; 2). art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22-czerwca 1998 r. poprzez zastosowanie przepisu art. 59 pkt 4ustawy o grach hazardowych), który to przepis nie został notyfikowany Komisji Europejskiej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu dyrektywy, a co za tym idzie nie mógł być stosowany. Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, skarżąca stwierdziła, że organ powinien był odmówić zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa unii europejskiej, zgodnie z którą żadne przepisy prawa krajowego nie mogą przeważać nad prawem wywodzącym się z traktatu, będącym niezależnym źródłem prawa (tak ETS w orzeczeniu w sprawie C-6/64 Costa vs ENEL). W nauce prawa europejskiego podkreśla się, że w przypadku niezgodności norm prawa krajowego z prawem europejskim sąd powinien odmówić zastosowania normy prawa krajowego. Nie jest natomiast konieczne, aby sąd krajowy uzależnił wydanie orzeczenia od uchylenia tej normy albo od formalnego stwierdzenia niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, dokonanego przez inny, upoważniony do tego organ, np. sąd konstytucyjny (S. Biernat [w:] J. Barcz (red.) Prawo Unii Europejskiej. Zagadnienia systemowe, Warszawa 2006, s. 257). Odnosząc tę zasadę wprost do prawa polskiego, doktryna stwierdza, że z postanowienia art. 91 ust. 3 Konstytucji: Trybunał Konstytucyjny i sądy powinny wydedukować zasadę pełnego poszanowania i przestrzegania prawa wspólnotowego, na której straży powinny stać wszystkie polskie organy sądowe. Z późniejszego orzecznictwa ETS wynika, że wyinterpretowana z art. 10 TWE zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego obowiązuje nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej oraz samorządowej, które podobnie jak sąd krajowy, powinny stosować przepisy wspólnotowe i odmawiać stosowania sprzecznych z nimi przepisów krajowych (C 103/88 (Fratelli Constanzo vs. Commune di Milano). Skarżąca podkreśliła, że do stanów faktycznych zaistniałych po 30 kwietnia 2004 r. zastosowanie ma już prawo wspólnotowe, zaś w świetle powołanego przez nią orzecznictwa organy podatkowe mają obowiązek odmowy zastosowania normy prawa krajowego w razie stwierdzenia jej niezgodności z prawem wspólnotowym (orzeczenie ETS C-11/92, The Quenn v. Secretary for Health, ex parte Gallaher Ltd and others, Zb. Orz. 1993, s. 1-3545) - B. Gruszczyński [w:] Gruszczyński, Niezgódka-Medek, Hause, Kabat, Babiarz, Dauter, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007. Skarżąca podkreśliła, że interpretacja Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości polega nie tyle na tworzeniu nowych norm prawnych, ile na odkrywaniu w przepisach traktatowych zawartej w nich treści. Dlatego właśnie przywołane przez skarżącą orzeczenia mają walor uniwersalny, zawarta w nich interpretacja zasad traktatowych wiąże we wszystkich stanach faktycznych, a nie tylko zbliżonych tematycznie. W rozpatrywanej sprawie zastosowanie opisanej wyżej zasady powinno skutkować odmową zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie zastosowania art. 59 pkt 4 u.g.h. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że art. 59 pkt 4 u.g.h. został niewłaściwie zastosowany w sytuacji gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 przepisy ustawy o grach hazardowych stanową "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji ww. ustawy Komisji Europejskiej, nie mogą być one stosowane, Dyrektor Izby Celnej w [...] zauważa, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w powołanym wyżej wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. zajął stanowisko, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał przyjął zatem, że za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji można uznać jedynie te przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...], za taki potencjalny nawet przepis techniczny w rozumieniu zacytowanego wyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie można uznać art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej w [...] zauważył, że stosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h., do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 1 u.g.h., nakazuje art. 138 ust. 2 wskazanej ustawy. Żaden z wymienionych powyżej przepisów ustawy o grach hazardowych nie byt przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zatem nie został uznany za "potencjalny przepis techniczny", tym samym mylna była argumentacja skarżącej, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej nazywanej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 8 u.g.h. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w sprawie są przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 138 ust. 2 u.g.h., do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w [...]. W myśl art. 59 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, w tym w przypadku, o którym mowa w pkt 4 tj. zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W rozpatrywanej sprawie organ ustalił (w związku z pismem Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2011 r.), że skarżąca w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w miejscowości [...] nr dz. [...] nie wykonywała od dnia [...] lutego 2011 r. działalności objętej zezwoleniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2011 r., z którego wynika, że w dniu [...] października 2010 r. funkcjonariusze celni dokonali urzędowego sprawdzenia punktu gier na automatach o niskich wygranych w sklepie Spożywczo-Przemysłowym w [...]. Z pisma wynikało, że strona w przedmiotowym punkcie zaprzestała działalności. Zawieszenie eksploatacji automatów w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w miejscowości [...] nr dz. [...] nastąpiło w dniu [...] lutego 2011 r. Deklaracja wycofania automatu o niskich wygranych z punktu w [...] została zawarta w zgłoszeniu z dnia [...] lutego 2011 r. oraz potwierdzona w piśmie skarżącej z tej samej daty. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] zatwierdził zmiany akt weryfikacyjnych punktu gier, potwierdzając równocześnie, że w dniu [...] lutego 2011 r. do Referatu Dozoru II w [...] Urzędu Celnego w [...] wpłynęło zgłoszenie skarżącej dotyczące wyłączenia w dniu [...] lutego 2011 r. automatu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Okres sześciomiesięczny niewykonywania działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, wynikający z art. 59 pkt 4 u.t.d., rozpoczął swój bieg z dniem 1 marca 2011 r. i upływał z końcem dnia 1 września 2011 r. Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Uwzględniając powyższe, należy podzielić stanowisko organu, że na gruncie rozpatrywanego przypadku termin wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h. upłynął 1 września 2011 r. Powyższych ustaleń faktycznych skarżąca nie kwestionuje, zarzucając wyłącznie niewłaściwe zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h. w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-124/11 i C-217/11 przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.), przepis ten powinien podlegać notyfikacji a skoro nie podlegał, nie mógł stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych (przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) trzech pytań: czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. z 2009 r. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nadto należy zauważyć, podzielając w tym zakresie stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie można uznać za nawet potencjalny przepis techniczny w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. Przepis ten stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z treści którego wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Przepis obecnie obowiązujący zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". Ponadto w nowym prawie wydłużeniu uległ okres, po którym następuje cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności (z 3 do 6 miesięcy). W poprzednio obowiązującym unormowaniu, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych w rozumieniu zacytowanego wyżej wyroku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 32/13). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.