VII SA/Wa 273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia kategorii drogi gminnej ulicy M. w W. skargę oddala Uchwałą nr [...] podjętą w dniu [...] stycznia 2011 r. Rada Miasta [...] na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 10 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pozbawiła ul. M. w W. statusu drogi publicznej. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. A. w K. Wnosząc o stwierdzenie nieważności podjętej uchwały pełnomocnik skarżącej spółki podał że spółka jest użytkownikiem nieruchomości nr [...],[...],[...] i [...] położonych przy ul. M. oraz właścicielem budynków posadowionych na w/w działkach. Przedmiotowe działki gruntu przylegają bezpośrednio do ulicy M. Nieruchomości skarżącej, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Starego M. uchwalonym przez Radę Miasta [...] Uchwałą nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 2010 roku) w dniu 14 stycznia 2010 roku. znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczalnymi usługami oznaczonym symbolem [...]. Podał także, że ulica M. została zaliczona do kategorii gminnych dróg publicznych uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2003 roku w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie [...] do kategorii dróg gminnych oraz pozbawienia niektórych dróg na terenie [...] kategorii dróg gminnych (załącznik nr [...] do uchwały, poz. [...]). Powyższa uchwała stanowiła potwierdzenie stanu faktycznego istniejącego na tym terenie przez długi okres poprzedzający jej podjęcie - ulica M. jako droga publiczna zapewniała odpowiedni dojazd do nieruchomości pozostających aktualnie w użytkowaniu wieczystym spółki A. Sp. z o.o. od wielu lat. Ulica M. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu Starego M. w § 175 ust. 1 uchwała Rady [...] z dnia [...].01.2010 r. nr [...], została, określona symbolem [...] KPj (ciąg pieszo-jezdny) - szerokość w liniach rozgraniczających według rysunku planu 5,0-9,0 m ul. M., droga gminna. W ocenie skarżącej Spółki uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Starego M. z 14 stycznia 2010 r., a nadto pozbawia nieruchomości skarżącej dostępu do drogi publicznej (przez co działki te utraciły status działek budowlanych) w wyniku czego spółka nie może realizować na nich zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do czego była ona uprawniona na podstawie planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Rada [...] wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Rada wskazała, że skarżąca wykazuje jedynie interes faktyczny, a nie naruszenie interesu prawnego czy uprawnienia, co oznacza, że nie ma legitymacji do wnoszenia skargi w trybie art. 101 u.s.g. Badanie czy uchwała narusza prawo jest możliwe dopiero po wykazaniu naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Przy czym nie może być to samo zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W odniesieniu do merytorycznych zarzutów Rada wskazała, że argumentacja, iż spółka została pozbawiona dostępu do drogi publicznej nie zasługuje na uwzględnienie. Bowiem zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80 Poz. 717 ze zm. dalej u.p.z.p.) przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Podniesiono też, że ul. M. została pozbawiona kategorii drogi gminnej, ponieważ nie spełniała parametrów drogi publicznej określonych w ustawie z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przede wszystkim podnieść należy, ze skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w oparciu o przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wymieniony przepis przyznaje legitymację skargową podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone wskazanym aktem. Zatem chodzi o takie oddziaływania aktu, który powoduje naruszenie uprawnienia, interesu prawnego. Przy czym uprawnienie, interes musi być osobisty, indywidualny, istniejący w dacie wejścia w życie uchwały. Wykazywanie naruszenia interesu prawnego stanowi warunek przeprowadzenia przez Sąd oceny w zakresie legalności uchwały. Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r. o sygn. akt LV_3AM6/25, OSP 1997 r. Nr 4, poz. 83A). Podkreślić należy, że skoro w świetle art.101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, podmiot wnoszący skargę winien wykazać w jaki sposób" doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a "własną indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją " (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Ustalenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie odbywa się wyłącznie na poziomie normatywnym, lecz wymaga skonfrontowania treści normy prawnej z określonym stanem faktycznym. Skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może zatem wnieść ten kto wykaże, że jego interes znajduje ochronę w aktualnie funkcjonującym porządku prawnym i został naruszony kwestionowaną uchwałą rady gminy. Brak takiej ochrony przed działalnością uchwałodawczą gminy przesądza o braku legitymacji i o ile w sytuacji takiej po stronie skarżącego istnieje interes w zaskarżeniu aktu, to przybiera on postać interesu faktycznego, który nie daje podstaw do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała naruszenia przysługujących jej na datę wejścia w życie zaskarżonej uchwały uprawnień. W dacie podjęcia i wejścia w życie zaskarżonej uchwały skarżąca, nie była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych przy ul. M., prawo to nabyła 2 lipca 2012 r., a więc w czasie funkcjonowania uchwały, a co za tym idzie w dacie wejścia w życie uchwały nie istniał interes prawny spółki, uprawnienie które mogło by podlegać ochronie. Przy czym należy podkreślić, że sprzeczność podjętej uchwały z prawem miejscowym nie daje legitymacji do wniesienia skargi. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.