I SA/Sz 213/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – zwanej dalej "O.p.", w związku z art. 1a, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121 poz. 844 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.o.l.", oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. nr [...], którą określono S. S.A. z siedzibą w [...] (dalej zwanym "Spółką") zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [...] zł, na którą składały się: [...] zł od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] zł od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (za [...]),[...] zł od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz [...] zł od budowli. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że w dniu [...] r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za [...] r. na łączną kwotę należnego podatku w kwocie [...] zł, wykazując w niej grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Następnie Spółka dwukrotnie złożyła korektę deklaracji (w dniu [...] r. w związku z wydzierżawieniem części działek nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz w dniu [...] r.), w obu korektach wykazując należny podatek w kwocie [...] zł. Burmistrz Miasta i Gminy w ramach czynności sprawdzających wezwał Spółkę ([...] r. i [...] r.) do złożenia niezbędnych wyjaśnień oraz wykazu działek, które są wyłączone z produkcji rolnej lub leśnej na potrzeby kopalni dla eksploatacji na podstawie prawomocnych decyzji o wyłączeniu bądź zakończeniu rekultywacji. Ponadto wezwano Spółkę do przedłożenia korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata [...], polegających na uwzględnieniu powierzchni działek nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...]. W toku postępowania organ ustalił, że S. S.A. z siedzibą w [...] jest osobą prawną, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin, eksploatującą na terenie Gminy [...] zakład [...]. Ustalono również, że Spółka była w [...] r. właścicielem nieruchomości gruntowych położonych w obrębie [...], a stanowiących działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha. Ponadto w roku [...] Spółka była posiadaczem bez tytułu prawnego nieruchomości gruntowej będącej własnością [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha położoną w obrębie [...], oznaczoną w ewidencji gruntów symbolem [...] (klasyfikacja gruntów oznaczonych symbolem [...] istnieje nieprzerwanie od [...] r.), dla której Starosta Powiatowy nie wydał decyzji o zakończeniu rekultywacji ani nie jest prowadzona księga wieczysta. Decyzję o uznaniu rekultywacji za zakończoną, Starosta wydał dopiero [...] r. (decyzja nr [...]). Organ stwierdził przy tym, że Spółka była również dzierżawcą nieruchomości gruntowych, tj.: części działki nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność Gminy [...] (umowa dzierżawy z dnia [...] r. na okres [...] lat z przeznaczeniem na cele transportu, przemieszczania mas nadkładu oraz do ustawienia sprzętu wydobywczego) oraz działek nr [...] i [...] w tym samym obrębie stanowiących własność osób prywatnych, a tym samym niepodlegających obowiązkowi podatkowemu Spółki jako dzierżawcy nieruchomości. Na podstawie zebranych dowodów w sprawie w odniesieniu do roku [...], organ I instancji wymienił szczegółowo działki z podaniem ogólnej ich powierzchni ([...] ha), powierzchni gruntów związanych z działalnością wydobywczą ([...] ha), powierzchni gruntów rekultywowanych ([...] ha) oraz powierzchni gruntów rolnych i leśnych ([...] ha). Organ stwierdził także, że działki wymienione w zestawieniu nie były wyłączone z produkcji rolnej lub leśnej w całości i podlegały działalności wydobywczej lub rekultywacji w pewnych częściach. Nie znaleziono podstaw, aby kwestionować podane przez Spółkę powierzchnie gruntów przeznaczonych na działalność wydobywczą, gruntów objętych rekultywacją oraz gruntów rolnych i leśnych, gdyż nie są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W odniesieniu do działek nr [...] organ I instancji oparł się na danych z ewidencji gruntów, w której wskazane działki zostały w sklasyfikowane w całości pod symbolem [...], a niejako grunty rolne albo leśne. Zdaniem organu, stosownie do art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Przedstawiając uzasadnienie prawne podjętego rozstrzygnięcia, organ I instancji przywołał przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2), ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na orzecznictwo sądowe. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Spółka podniosła zarzuty: 1) naruszenia art. 122 i art. O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności: a) nieprzeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy grunty posiadane przez Spółkę były czy też nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jeśli tak, to jaki obszar był na ten cel zajęty; b) nieprzeprowadzenie ponownego dowodu, o którym mowa w art. 198 § 1 O.p, tj. oględzin; c) mylne i nieodpowiadające u.p.o.l. ustalenie i twierdzenie, że grunty wymienione w zaskarżonej decyzji były objęte działalnością gospodarczą; 2) naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, które zdaniem Spółki jest w wielu przypadkach lakoniczne, niewyczerpujące i bardzo często całkowicie niezrozumiałe; 3) nierozpatrzenia zebranego materiału dowodowego; 4) niewykazania faktu posiadania przez Spółkę "bez tytułu prawnego" części gruntów wskazanych w zaskarżonej decyzji; 5) niewyjaśnienia, na jakich powierzchniach gruntów oparł się organ przyjmując powierzchnię do opodatkowania; 6) niewyjaśniona opieranie się na dowodach nie dotyczących Spółki; 7) niewykazania w zaskarżonej decyzji faktu posiadania przez Spółkę w [...] roku działki o nr [...] jak i tytułu prawnego tego posiadania; 8) naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji kwestii zwolnienia od podatku od nieruchomości dróg w [...] r. znajdujących się na działce nr [...]. Następnie, po zapoznaniu się z aktami sprawy, pełnomocnik Spółki w dniu [...] r. złożył uzupełnienie do odwołania, wskazując, że organ I instancji nie przekazał organowi odwoławczemu wszystkich akt sprawy, a w szczególności postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] rok z dnia [...] r., postanowienia z dnia [...] r. o powołaniu godety – H. K., na biegłego w celu dokonania pomiaru wyrobiska kopalni [...] w obrębie geodezyjnym [...], usytuowanym na działkach [...] w celu ustalenia gruntów, które były przedmiotem eksploatacji kruszyw w ramach działalności kopalni [...] i nie zostały zrekultywowane, oraz samej opinii sporządzonej prze tego biegłego. Ponadto pełnomocnik podniósł kolejne zarzuty, tj. zarzuty: 1) niedopuszczalnego wydania jej w efekcie postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem (drugim) z dnia [...] r. o ponownym wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...], podczas gdy nie zakończono postępowania wszczętego [...] lata wcześniej; 2) niedopuszczalnej przewlekłości postępowania; 3) niedopuszczalnego, jednoczesnego prowadzenia dwóch postępowań podatkowych w odniesieniu do tego samego podatku i tego samego roku podatkowego; 4) niedopuszczalnego nieprzeprowadzenia, pomimo wydanego postanowienia w tym przedmiocie, dowodu z opinii biegłego H. K. i niedołączenie opinii tego biegłego do akt sprawy. W wyniku rozpatrzenia sprawy zainicjowanej odwołaniem Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, jako zgodnej z przepisami prawa i wydanej w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów podniesionych w piśmie z dnia [...] r., stanowiącym uzupełnienie odwołania. Kolegium wskazało, że postanowieniem znak: [...] z dnia [...] r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] dla S. S.A. dla nieruchomości położonej w Gminie [...], obręb [...]. Uzasadnieniem dla wszczęcia postępowania było zaniżenie wielkości wykazanych w deklaracjach podatkowych, które - w ocenie organu I instancji - nie odpowiadały stanowi faktycznemu w pozycjach "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oraz "grunty pozostałe". Wszelkie czynności podejmowane przez organ podatkowy były konsekwencją wszczętego w dniu [...] r. postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że wszczęcie postępowania z urzędu przez organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r., było wadliwe, jednak nie stanowiło rażącego naruszenia przepisów postępowania, gdyż sama treść decyzji odpowiada prawu. Następnie Kolegium zgodziło się z zarzutem Spółki dotyczącym przewlekłości postępowania w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. Zwróciło jednak uwagę, że Spółka nie skorzystała z prawa wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia (w tym przypadku Kolegium) na niezałatwienie sprawy w terminie ani - dalej - po wyczerpaniu trybu zaskarżenia nie wystąpiła do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność organu podatkowego. Z kolei, odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia, pomimo wydanego postanowienia w tym przedmiocie, dowodu z opinii biegłego, Kolegium wskazało, że biegły powołany przez organ I instancji odmówił pomiaru wyrobiska - terenu kopalni [...] bez podania powodu odmowy. Odmowa została zgłoszona ustnie w siedzibie organu podatkowego, a wyjaśnienie w tej kwestii złożyła Kierownik Referatu [...] Urzędu Miejskiego w [...] – E. J. (dowód: notatka służbowa). Przechodząc do merytorycznej treści uzasadnienia swojej decyzji, Kolegium podkreśliło, że przedmiotem sporu między organem podatkowym a Spółką jest istnienie faktycznych i prawnych podstaw zakwalifikowania gruntów pozostałych po wyeksploatowanym złożu surowców mineralnych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przywołując m.in. treść przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., z którego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą, organ odwoławczy wyjaśnił, że zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej polega na faktycznym jego wykorzystywaniu w tej działalności. Konieczne jest jednak w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie jest wystarczający sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę. Wobec powyższego, z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy, przywołując treść art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Kolegium wyjaśniło, co oznacza pojęcie "działalność gospodarcza". Organ odwoławczy wyjaśnił również, czy ww. pojęcie obejmuje rekultywację gruntów poeksploatacyjnych. Organ wskazał mianowicie, że działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji (art. 15 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego) oraz że decyzją Wojewody z dnia [...] r. udzielono Spółce koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego [...], natomiast decyzją Wojewody z dnia [...] r. udzielono Spółce koncesję na wydobywanie kruszywa ze złoża [...]. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Marszałek Województwa zmienił ww. decyzję z dnia [...] r. m.in. w ten sposób, że wydobycie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...] odbywać się będzie na terenie działek nr [...] obręb [...]. Kolegium podkreśliło w tym miejscu, że Spółka w dniu [...] r. wystąpiło do Starosty z wnioskiem o ustalenie kierunku rekultywacji gruntów rolnych i leśnych czasowo zajętych pod potrzeby kopalni [...], wskazując projektowany kierunek rekultywacji jako zadrzewieniowo-zakrzewieniowy z możliwością turystycznego i rekreacyjnego wykorzystania oraz zalesień. W ocenie organu odwoławczego, "poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż" oznacza w tym przepisie rodzaj działalności podejmowanej przez przedsiębiorcę, która wchodzi w zakres pojęcia "działalności gospodarczej", nie zaś rodzaj faktycznie wykonywanych działań technologicznych. Zatem działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej będzie zarówno poszukiwanie, rozpoznawanie lub eksploatacja zasobów naturalnych, przy czym przedsiębiorca może prowadzić działalność w zakresie jednego, dwóch lub wszystkich tych trzech rodzajów działalności dotyczących zasobów naturalnych. Z przepisu tego nie wynika więc, aby działalność gospodarcza przedsiębiorcy dotycząca zasobów naturalnych mogła obejmować jedynie poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, rozumiane jako kolejne fazy związane z wydobywaniem kopalin. Z tego też względu, w ocenie organu odwoławczego, okres następujący po faktycznym zakończeniu wydobywania kopalin, a więc zarówno okres demontażu maszyn i urządzeń, jak i okres rekultywacji gruntu, na którym wydobywano kopaliny, jest okresem prowadzenia działalności gospodarczej na tym gruncie, bowiem taka działalność jest ściśle związana z wydobywaniem kopalin i to właśnie na tym podmiocie wydobywającym kopaliny ciąży obowiązek przeprowadzenia rekultywacji gruntu. Następnie, przywołując treść przepisów art. 4 pkt 18 i pkt 26, art. 20 ust. 1 i ust. 3, art. art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczących rekultywacji, organ odwoławczy stwierdził, że rekultywacja gruntu mieści się w pojęciu działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kopalin, podobnie zresztą jak fazy poprzedzające faktyczne ich wydobywanie na działce, np. wycinka drzew, zdejmowanie humusu (warstwy próchniczej) i innych warstw gruntu, umożliwiające dostęp do kopaliny. Kolegium przywołało również przepisy art. 102 ust. 1 i ust. 6, art. 103 ust.1, art. 106 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2004 r. o ochronie środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), uznając na tej podstawie, że grunty poddane procesowi rekultywacyjnemu są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Do rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych przedsiębiorcę zobowiązują przepisy wymienionych ustaw. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności rekultywacyjne stają się częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów art. 2 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. powoduje, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27.04.1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 (ONSP 1999/13/154) oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że organ I instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] roku, zaś sama decyzja odpowiada przepisom prawa. Organ wskazał, że na stronie [...] decyzji z dnia [...] r. w sposób szczegółowy i czytelny wskazano przedmiot opodatkowania, tj. numery ewidencyjne działek ich powierzchnię ze wskazaniem, które grunty (powierzchnia) przeznaczone są na działalność wydobywczą, które rekultywowane, a które są gruntami rolnymi, leśnymi niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają ustalenia dokonane przez organ I instancji w zakresie powierzchni poszczególnych działek i ich sposobu wykorzystania. W decyzji szczegółowo wymieniono dokumenty, w oparciu o które dokonano stosownego wyliczenia. Kolegium zwróciło również uwagę, że powierzchnia wykazanych do opodatkowania gruntów jest zgodna zarówno z wypisami danych z ewidencji gruntów i budynków, jak i powierzchnią wykazaną przez Spółkę w złożonej deklaracji i późniejszych korektach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutu Spółki w kwestii niewykazania w decyzji organu I instancji faktu posiadania przez Spółkę w roku [...] działki o nr [...] i tytułu prawnego tego posiadania. Wskazało, że w aktach sprawy znajduje się wypis z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że właścicielem działek nr [...] jest [...], a użytkownikiem S. S.A. z siedzibą w [...]. Wszystkie te działki posiadają klasyfikację geodezyjną [...]. Podało również, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta odmówił uznania za zakończoną rekultywacji na działkach o nr ew. [...]. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ ten orzekł o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do całej powierzchni działek o nr ew. [...] oraz odmówił uznawania za zakończoną rekultywacji na działce nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta uznał za zakończoną rekultywację gruntów o powierzchni [...] ha, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położona w obrębie [...]. Wszystkie wskazane decyzje zostały wydane po wszczęciu postępowania na wniosek S. S.A. z siedzibą w [...]. W oparciu o ww. ustalenia Kolegium uznało, że w [...] r. Spółka była użytkownikiem gruntów o powierzchni [...] ha, położonych na działce nr ew. [...]. W konsekwencji, z uwagi na treść art. 3 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że Spółka słusznie została obciążona podatkiem od nieruchomości z tytułu posiadania działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin, który zdaniem Spółki, miałby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, skład orzekający w przedmiotowej sprawie podzielił stanowisko Kolegium wyrażone w decyzji z dnia [...] r. nr [...], uchylającej decyzję Burmistrza w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] rok. Organ odwoławczy stwierdził, że: "Również powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na protokół oględzin dokonanych w [...] r.- tj. po upływie 5 lat od roku, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe jest wątpliwe i niecelowe. Nie można bowiem wywodzić z faktu prowadzenia działalności ([...]) w [...] r. na bliżej nieokreślonym obszarze tego, że w [...] r. było podobnie". Wobec tak wyrażonego stanowiska organu odwoławczego, Burmistrz uznał za niecelowe przeprowadzenie dowodu z oględzin mającego pomóc w ustaleniu, czy na obszarze zajętym przez Spółkę była prowadzona działalność gospodarcza w [...] roku. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał także zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., poprzez nieuwzględnienie w decyzji organu I instancji kwestii zwolnienia od podatku od nieruchomości dróg w roku [...] znajdujących się na działce nr [...]. Organ wskazał, że na podstawie tego przepisu wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlegały drogi, w tym drogi wewnętrzne, w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Tym samym, drogi wewnętrzne znajdujące się na działce nr [...] w [...] r. nie podlegały wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako ni będące drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.). Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o: uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści skargi na okoliczności tam podane, stwierdzenie trwałej niewykonalności obu decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, tak jak w odwołaniu oraz piśmie uzupełniającym to odwołanie, zarzucono: 1) nieodniesienie się do znacznej części zarzutów zawartych w złożonym odwołaniu; 2) podawanie informacji i faktów niezgodnych ze stanem faktycznym; 3) wadliwą ocenę i niezasadne ograniczenie, że "(...) przedmiotem sporu w sprawie jest istnienie faktycznych i prawnych podstaw zakwalifikowania gruntów pozostałych po wyeksploatowanym złożu surowców mineralnych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" (str. [...]); 4) naruszającą prawo aprobatę wydania przez organ I stopnia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. w następstwie postępowania podatkowego wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] rok, przy nie zakończeniu, prowadzonego już przez ponad [...] lata i ciągle trwającego innego postępowania podatkowego, w tym samym przedmiocie, wszczętego postanowieniem z dnia [...] r.; 5) niedopuszczalne wydanie dwóch postanowień w tym samym przedmiocie; 6) prowadzenie dwóch postępowań wobec Spółki, w tym samym przedmiocie, raz wszczętego w [...] r. i drugi raz - w roku [...], bez zakończenia tego pierwszego postępowania; 7) naruszającą prawo akceptację nieprzeprowadzenia, pomimo wydanego postanowienia w tym przedmiocie, dowodu z opinii biegłego i nieprzeprowadzenie tego dowodu bądź niepoinformowanie o tym dowodzie podatnika i nieumieszczenia w aktach sprawy opinii; 8) przewlekłość postępowania; 9) nieprzekazanie organowi odwoławczemu wszystkich akt sprawy; 10) art. 122 i art. 187 O.p. przez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez: a) nieprzeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy grunty posiadane przez Spółkę były czy też nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jeśli tak, to jaki obszar był na ten cel zajęty; b) nieprzeprowadzenie dowodu, o którym mowa w art. 198 § 1 O.p., tj. oględzin, pomimo że dowód ten miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 11) mylne i nieodpowiadające u.p.o.l. ustalenie i twierdzenie, że grunty wymienione w decyzji, w tym objęte obowiązkową rekultywacją poeksploatacyjną, w roku którego dotyczy decyzja były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; 12) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. przez to, że decyzja została wadliwie uzasadniona w zakresie faktycznym i prawnym, a ponadto uzasadnienie to w wielu przypadkach jest lakoniczne, niewyczerpujące i bardzo często - całkowicie niezrozumiałe; 13) sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w tym: a) niewykazanie faktu posiadania przez Spółkę "bez tytułu prawnego" części gruntów wskazanych w decyzji; b) niewyjaśnienie, na jakich powierzchniach gruntów oparł się organ przyjmując powierzchnię do opodatkowania wymienioną w decyzji; c) niewyjaśnione opieranie się na dowodach nie dotyczących Spółki, d) niewykazanie w decyzji faktu posiadania przez Spółkę w [...] r. działki o nr [...], 14) posługiwanie się nieprawdziwym twierdzeniem, że Spółka eksploatuje na terenie Gminy [...] zakład [...]; 15) aprobatę niewyjaśnienia w decyzji organu I stopnia, w oparciu o co i na jakiej podstawie w tabelach znajdujących się w decyzji wydanej przez Burmistrza przedstawiającej "stan zagospodarowania gruntów" Spółki w roku [...], organ podzielił je na te, które są zajęte na działalność wydobywczą oraz te, które są wyeksploatowane lub rekultywowane; 16) błędne opieranie się na wypisie z rejestru gruntów wskazującym Spółkę jako użytkownika gruntów (w tym działki nr [...]), a pominięcie innych okoliczności z tym związanych, znanych Burmistrzowi, że w ewidencji przez wiele lat Spółka figurowała jako tzw. użytkownik dożywotni, wpis ten został dokonany nie na wniosek Spółki, tylko z urzędu, a następnie został skorygowany, pomimo kwestionowania tego faktu przez organ I instancji oraz pomijanie okoliczności, z której wynika, że wpis ten w ewidencji gruntów i budynków został już zmieniony; 17) nieodniesienie się do dowodów w postaci: a) deklaracji DN-1, złożonej przez Nią na podatek od nieruchomości za [...] rok, w tym dołączonego do niej załącznika, z treści którego wynika, że Spółka nie wykazywała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek o podanych powyżej numerach a jedynie działki nr [...]; b) kart ewidencyjnych gruntów będących w trakcie rekultywacji, sporządzone przez Spółkę w roku [...], a składane Staroście Powiatowemu, w których również brak jest tychże działek; 18) nieodniesienie się do zarzutu, że Spółka nie była obowiązana do płacenia podatku od nieruchomości za grunty niebędące w jej posiadaniu Spółki oraz te, nawet będące w jej posiadaniu, które w [...] r. znajdowały się w okresie rekultywacji poeksploatacyjnej oraz szerokiego wywodu zawartego w odwołaniu na ten temat; 19) powoływanie się na dowody niedotyczące Spółki - np. decyzję Naczelnika Miasta i Gminy z [...] r., kiedy to Spółka jeszcze w ogóle nie istniała. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg prowadzonego postępowania podatkowego oraz argumentację na oparcie stawianych zarzutów. W szczególności, w formie tabelarycznej Skarżąca przedstawiła zarzuty zawarte w odwołaniu, podkreślając te, co do których - w jej ocenie - organ odwoławczy się nie ustosunkował. Wskazała również na informacje i fakty niezgodne ze stanem faktycznym, w tym na notatkę służbową sporządzoną przez E. J., a stanowiącą dowód nieprzeprowadzenia dowodu z biegłego, stwierdzając, że notatki tej w momencie zapoznania podatnika z aktami sprawy, nie było w aktach. Spółka podniosła przy tym, że skoro organ dołączył tę notatkę już po zapoznaniu strony z aktami sprawy, to winien był ponowić zawiadomienie, o jakim mowa w art. 200 § 1 O.p. Natomiast, nie czyniąc tego, dopuści się naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 O.p. Skarżąca wskazała także na szereg okoliczności, które - w jej ocenie - świadczą o tym, że organ poczynił wadliwe ustalenia, m.in. na decyzje udzielające Spółce koncesji wydobywczej oraz na skorygowanie w ewidencji gruntów i budynków, sporządzonego z urzędu a błędnego, wpisu co do tego, że Spółka jest tzw. użytkownikiem dożywotnim gruntów, w tym działki [...]. Spółka wyjaśniła również, że jakkolwiek przeprowadziła rekultywację gruntów poeksploatacyjnych na działce [...], ale to nie oznacza, że była posiadaczem tej działki. Spółka dokonała bowiem rekultywacji terenu obcego, który nie był ani jej własnością, ani wydzierżawiony przez nią, ani w bezumownym posiadaniu Spółki, należał on bowiem do S., którego mienie zostało przekazane Spółce na podstawie przepisów ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, w trybie, który nie przewidywał następstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy.) Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. Skład orzekający w sprawie nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Organy podatkowe obu instancji nie naruszyły tych przepisów w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w sprawie zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 122 i art. 187 § 1, oraz zgodne z art. 235 Ordynacji podatkowej. W sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia, zebrany materiał dowodowy został należycie rozpatrzony, a wydaną decyzję w sprawie uzasadniono zgodnie z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy. Odnosząc się do zarzutu nieodniesienia się przez organ odwoławczy do znacznej części zarzutów podniesionych w odwołaniu Sąd zauważa, że wyrażone w art. 120 i w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i zasada dwuinstancyjności oznaczają, iż w przypadku wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji organu I instancji, rozpoznający to odwołanie organ II instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzeć daną sprawę, a nie tylko ustosunkować się do zarzutów odwołania i do rozstrzygnięcia organu I instancji. Obligatoryjną treść decyzji organu odwoławczego wyznacza art. 210 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, przy czym systematyka przepisu art. 210 § 1 wskazuje, że podstawa prawna czyli podanie konkretnych przepisów z zakresu prawa materialnego i proceduralnego powinno nastąpić w części wstępnej (rozstrzygającej) decyzji. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w uzasadnieniu decyzji musi być - między innymi - zawarte uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne . W niniejszej sprawie, organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przepisy prawa materialnego (a także i procesowego) i uzasadnił bądź to ich zastosowanie, bądź brak podstaw do ich zastosowania - a więc wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. Przedstawił także uzasadnienie faktyczne. Brak odwołania się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów jest wadliwością (naruszeniem przepisów postępowania- zasady przekonywania) jednakże, w ocenie Sądu nie jest to naruszenie, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do działek nr [...] organ I instancji oparł się na danych z ewidencji gruntów, w której wskazane działki zostały w sklasyfikowane w całości pod symbolem [...], a niejako grunty rolne albo leśne. Prawidłowo w ocenie Sądu organ swoje rozstrzygnięcie oparł o zapisy tej ewidencji. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze skład orzekający w sprawie uznał, że słusznie organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaakceptował przeprowadzone postępowanie dowodowe i podjęte ustalenia w tym zakresie. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie ograniczył się tylko do rozstrzygnięcia sporu w zakresie faktycznych i prawnych podstaw zakwalifikowania gruntów pozostałych po wyeksploatowanym złożu surowców mineralnych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem składu orzekającego mając dodatkowo na względzie regulację przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, należy uznać, że w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przyjęto właściwe ustalenia w zakresie kwalifikacji opisanych wyżej działek. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o prawidłowości objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów poeksploatacyjnych posiadanych przez Spółkę poddanych rekultywacji stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu należy wskazać, że grunty, obok budynków lub ich części oraz budowli lub ich części, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym w 2007r., z opodatkowania tego wyłącza grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem takich, które zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2), przez którą rozumie ona działalność, o jakiej mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych w określonych, szczególnych warunkach (art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2). Czyniąc określone grunty przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości omawiana ustawa dokonuje też podziału tego przedmiotu opodatkowania ze względu na jego cechy funkcjonalne, wyróżniając pośród nich grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1). Z podziałem takim związane jest też zróżnicowanie reglamentowanych ustawą stawek opodatkowania, których ostateczne ustalanie wysokości pozostawione zostało kompetencji właściwej terytorialnie rady gminy. Wyróżniając grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uznaje za nie, jak to wynika z przepisu jej art. 1a ust. 1 pkt 3, grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Stosownie do tego przepisu nie są też związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej takie grunty (podobnie jak budynki lub budowle), które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jak wynika z przepisów Działu IV Tytułu II ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), zawierającego szczegółowe regulacje dotyczące ochrony powierzchni ziemi jako jednego z zasobów środowiska, władający powierzchnią ziemi, na której występuje m.in. niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu (jak niewątpliwie ma to miejsce np. w przypadku wydobywania kopalin metodą odkrywkową), obowiązany jest do przeprowadzenia jej rekultywacji (art. 102 ust. 1), która polega na przywróceniu do stanu poprzedniego (art. 103 ust. 1). W przypadku takim koszty tej rekultywacji ponosi podmiot, który spowodował niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu (art. 102 ust. 6). Warunki tej rekultywacji podmiot zobowiązany do jej przeprowadzenia winien jest uzgodnić z organem ochrony środowiska, które to uzgodnienie następuje w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji (art. 106 ust. 1 i 2). Zawierając przepisy o ochronie zasobów środowiska (Tytuł II), rozumianej jako podejmowanie lub zaniechanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, a w szczególności polegających m.in. na przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13), ustawa - Prawo ochrony środowiska wskazuje równocześnie, że ochrona tych zasobów realizowana jest zarówno na podstawie jej przepisów, jak i na podstawie przepisów szczególnych (art. 81 ust 1). I tak, w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją tego złoża ochroną środowiska odsyła ona do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, zaś w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych - do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.). W świetle z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.), działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji. Wniosek o udzielenie takiej koncesji związany jest z obowiązkiem przedstawienia projektu zagospodarowania złoża, zaopiniowanego przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust. 2). Projekt ten winien m.in. zawierać - jak to wynika z obowiązującego w 2003 r. przepisu § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. Nr 157, poz. 1866) - określenie sposobu likwidacji zakładu górniczego oraz przewidywanego sposobu rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Z przepisów art. 26c Prawa geologicznego i górniczego wynika również, iż obowiązkiem przedsiębiorcy, który uzyskał koncesje na działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, jest utworzenie funduszu likwidacji zakładu górniczego (o ile obowiązek taki nie wynika z odrębnych przepisów), którego środki gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym i pochodzą, w przypadku wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, z odpisu 10 % opłaty eksploatacyjnej, jaką przedsiębiorca obowiązany jest uiszczać za wydobytą kopalinę. Z kolei z przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.) wynika, że regulując zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów ustawa ta obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt nakłada na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej tychże gruntów (art. 20 ust. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1). Wynika z tego ostatniego przepisu, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona. Wobec przedstawionych unormowań, określających obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu metodą odkrywkową kopalin ze złóż zlokalizowanych na gruntach rolnych i leśnych, za w pełni uzasadnione uznać należy zapatrywanie, jakie legło u podstaw zaskarżonej decyzji podatkowej, że wyrobiska powstałe w wyniku takiej działalności stanowią grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro prowadzenie na tych gruntach działań o charakterze rekultywacyjnym, zmierzających do rolniczego lub leśnego kierunku zagospodarowania tych gruntów, jest ściśle związane z prowadzeniem działalności wydobywczej, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Zasadnym jest tu zwrócić uwagę, w ślad za organami podatkowymi, że kwestia związania z działalnością gospodarczą terenów poeksploatacyjnych podlegających rekultywacji była już przedmiotem bogatego orzecznictwa sądowego i to zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i późniejszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym tereny te, pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak to już wyżej podkreślono, uznając za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle będące posiadaniu przedsiębiorcy, ustawa podatkowa istnienia tego związku wprawdzie nie uzależnia od faktu rzeczywistego wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania w tej działalności, czyni jednakże w tym zakresie wyjątek, wskazując w art. 2a ust. 1 pkt 3, iż nie są związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej te przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być w tej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Niemożność wydobywania kopaliny, wynikającą z jej braku na skutek wyczerpania się złoża, nie sposób uznać za niemożność uwarunkowaną technicznie, skoro sama obecność określonej kopaliny w danym miejscu, podobnie jak jej brak na skutek wyeksploatowania złoża, jest zjawiskiem przyrodniczym, a nie technicznym. Tak więc, grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy może być uznany za nie mogący być wykorzystywanym ze względów technicznych jedynie wówczas, gdy niemożność korzystania z niego wynikać będzie ze zdarzeń nadzwyczajnych, np. z katastrofy ekologicznej, a nie z naturalnego zdarzenia, jakim jest wyczerpanie się zasobów złoża. Przedstawione wyżej stanowisko składu orzekającego w sprawie zostało już zaprezentowane w innych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (n.p. sygn. akt I SA/Sz 401/99 z 20 sierpnia 2009 r., I SA/Sz 484/08, I SA/Sz 621/08 z 11 marca 2009 r. ), a Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrokach z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09) potwierdził jego słuszność. Wbrew twierdzeniom skargi wskazać należy, że organ odwoławczy prawidłowo, stosując niezbędną wobec braku wyjaśnienia w ustawie pojęcia "rekultywacja gruntów" wykładnię systemową zewnętrzną, odwołał się w sprawie do przepisów wskazanych wyżej ustaw. Rezultaty tej wykładni pozwoliły na ustalenie znaczenia pojęcia rekultywacja gruntów, nie zmieniając zakresu znaczenia pojęcia działalność gospodarcza i nie naruszając przepisu art. 217 Konstytucji RP. W ocenie Sądu zarzut Spółki dotyczący nie wykazania w decyzji organu faktu posiadania przez Spółkę w roku [...] działki o nr [...] i tytułu prawnego tego posiadania uznać należy za nieusprawiedliwiony. W aktach sprawy znajduje się wypis z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że właścicielem działek nr [...] jest [...], a użytkownikiem S. S.A. z siedzibą w [...]. Wszystkie te działki posiadają klasyfikację geodezyjną[...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta odmówił uznania za zakończoną rekultywacji na działkach nr ew. [...]. Kolejną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta orzekł o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do całej powierzchni działek nr ew. [...] oraz odmówił uznawania za zakończoną rekultywacji na działce nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie [...]. Natomiast decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta uznał za zakończoną rekultywację gruntów o powierzchni [...] ha, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położona w obrębie [...]. W oparciu o powyższe organ prawidłowo uznał, że w [...] r. skarżąca Spółka była użytkownikiem gruntów o powierzchni [...] ha, położonych na działce nr ew. [...]. Zgodzić się należy z zarzutami skargi, że organ I instancji postanowieniem znak: [...] z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] dla S. S.A. dla nieruchomości położonej w Gminie [...], obręb [...] a zatem wszczęcie postępowania z urzędu przez organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] rok było błędem jednak w żadnym miejscu Skarżąca nie wykazała jaki wpływ na wynik postępowania miało to uchybienie. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję, jak wyżej podniesiono, tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (vide T. Woś, H. Knysiak - Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, W - wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 litera c p.p.s.a. Mając więc na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.