II SA/Kr 394/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skargi Hodowli [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Hodowli [...] Sp. z o.o. w K. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z 16 października 2012 r., na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zmian.) oraz w zw. z rozporządzeniem Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]) po rozpatrzeniu wniosku Hodowla [...] sp. z o.o. w K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa siedmiu wiat dla hodowli norek na działce nr [...] obr. [...] w K. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wydania warunków zabudowy dla ww. inwestycji wpłynął w dniu 2 sierpnia 2012 r., przy czym sześć z siedmiu wiat, których wniosek dotyczy, są obiektami już zrealizowanymi. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w toku postępowanie uzyskano: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 28 sierpnia 2012 r. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 13 września 2012 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z 20 września 2012r., w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią, opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 5 października 2012 r. w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego w strefie ochronnej [...]. . Organ uznał, że lokalizacja wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego jest sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. z przepisami odrębnymi. Objęta wnioskowanym terenem inwestycji działka jest położona w pasie 100m od Starorzecza rzeki[...]. W myśl przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek [...] oraz zbiorników wodnych - m. in. starorzeczy W. w pobliżu T. ([..]), z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ wskazał również, że nie ma zastosowania § 3 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia, który zwalnia z zakazu budowę obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego K. przewiduje, że działka nr [...] obr.[...] położona jest w obszarze ZO tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), system zielem i parków rzecznych. Potwierdzeniem niezgodności przedmiotowego zamierzenia jest również uzyskana w trakcie postępowania opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 5 października 2012r. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Hodowla [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędną interpretację ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w kontekście zapisów rozporządzenia Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, jak również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie przez organ, że nie zostały spełnione przesłanki z tego przepisu; naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy poprzez niezastosowanie przez organ przy wydaniu decyzji zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. W uzasadnieniu strona odwołująca się podała, że przedmiotowa działka ma charakter zabudowy siedliskowej, mieszczącej się w pojęciu rolniczej przestrzeni produkcyjnej, określonej w Studium dla terenów ZO. Działalność prowadzona na tej działce to działalność hodowlana, zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym jako chów i hodowla pozostałych zwierząt, a wszystkie obiekty zlokalizowane na działce oraz obiekty, których dotyczył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, są funkcją ściśle związane z działalnością rolniczą, jaką jest hodowla. Podkreślono, że w przedmiotowym terenie działalność polegająca na hodowli norek prowadzona jest przez obecnego inwestora od 1987 r., w oparciu o wymagane przepisami prawa pozwolenia, a hodowla podlega stałej kontroli służb weterynaryjnych i innych, właściwych do kontroli tego rodzaju przedsięwzięć. Stąd § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego winien znaleźć zastosowanie. Działalność polegająca na hodowli norek mieści się bowiem w pojęciu rolniczej przestrzeni produkcyjnej zatem zapisy studium uprawniają do jej kontynuacji w przedmiotowym obszarze. Ponadto nieruchomość została sklasyfikowana jako zabudowana i zainwestowana, co zwalnia ją w myśl studium, z zakazu zabudowy. Ponadto w aktach sprawy w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK widnieje pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 8 lipca 2009 r., w którym organ stwierdza, że w przypadku starorzecza "[...]" określenie jego granic bez zamieszczenia mapy w rozporządzeniu jest utrudnione ze względu na charakter zbiornika (częściowo zarastający, a nawet historyczny, tj. nie stanowiący już od wielu lat zbiornika wodnego). Dalej organ stwierdza, że kwestia określenia granic w rozporządzeniu należy do kompetencji Wojewody jednak po przeprowadzeniu szczegółowej wizji terenowej przy starorzeczu "[...]" wrysowano przybliżony zasięg starorzecza i przebieg strefy w odległości 100 m od jego granicy. Według dołączonego do pisma załącznika, przedmiotowa działka znajduje się bezpośrednio przy granicy tej strefy. Tymczasem wizja lokalna miała miejsce w 2009 r., czyli przed istotnymi zmianami w drożności koryta starorzecza, które nastąpiły w 2010 r. poprzez zasypanie jego fragmentu przez jednego z właścicieli działek. W tym okresie miała również miejsce powódź, której skutki wywarły również znaczny wpływ na stan krajobrazu w tym rejonie. Zaznaczono, że organ nie zastosował się do przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy blokuje możliwość rozwoju i modernizacji przedsięwzięcia, a także dochowanie zgodności z przepisami art. 61 i art. 62 Prawa budowlanego, nakładającymi obowiązek kontroli staniu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, jego estetyki oraz otoczenia. Władztwo planistyczne. nie jest ograniczone, a jego wykonywanie musi podlegać kontroli z punktu widzenia prawidłowego wyważenia interesu publicznego oraz indywidualnych interesów właścicieli działek. Fakt ograniczenia prawa własności skarżoną decyzją jest więc bezsprzeczny także w związku z prowadzeniem działalności w oparciu o wymagane przepisami prawa pozwolenia, pod stałą kontrolą służb weterynaryjnych i innych, właściwych do kontroli tego rodzaju przedsięwzięć. Organ administracji wydając decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, a ponadto dowolną ocenę materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] lutego 2013 r. znak [...] na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz U. z 2012 r. nr 647 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasada wolności zagospodarowania wyrażona w art. 6 ust. 2 pkt 1 realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia jej realizację. Niezależnie bowiem od wolności zagospodarowania przestrzennego, planowane zamierzenie inwestycyjne nie może pozostawać w sprzeczności z koniecznością uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego zagadnienia ładu przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy wskazuje pięć przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu. Teren planowanej inwestycji znajduje się w całości w granicach [...] Parku Krajobrazowego. W związku z tym planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami rozporządzenia Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Kolegium odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 734/11, w którym podkreślono, że przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi dotyczy również zgodności z przepisami aktów prawa miejscowego, stanowionych przez organy samorządu terytorialnego (tak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2007 r., sygn. akt: II OSK 943/06). Zgodnie z art. 94 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Organ odwoławczy przytoczył § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia i wskazał, że objęta wnioskowanym terenem inwestycji działka nr [...] Obr [...] jest położona w pasie 100 m od starorzecza rzeki [...]. Tym samym planowana inwestycja jest niezgodna z powołanymi przepisami rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, a więc jest niezgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium podzieliło również pogląd wyrażony przez organ l instancji zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania wyjątek określony w § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Działka w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego K. znajduje się w obszarze ZO tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), system zieleni parków rzecznych. Pod tym terminem, zgodnie z zapisami Studium, należy rozumieć: łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne (Główne funkcje). Z kolei Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego stanowią: utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta oraz -płaszczyzny ekspozycji widokowej; zagospodarowanie terenów objętych ochroną prawną zgodnie z przepisami ustalonymi dla tych terenów oraz planami ochrony; obejmowanie ochroną prawną obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych; wprowadzanie zalesień ze szczególnym uwzględnieniem strefy zwiększenia lesistości; udostępnienie terenów jako ciągów spacerowych i rowerowych ze szczególnym uwzględnieniem połączeń z terenami ZP. Generalnie, w obszarach tych, zgodnie z zapisami Studium, należy wykluczyć zabudowę, a budowa nowej sieci infrastruktury winna uwzględniać ochronę walorów krajobrazowych terenu. Organ nadmienił, że orzeczenie, na które powołano się w uzasadnieniu odwołania (sygn. akt II SA/Kr 614/11 z 19 lipca 2011 r.) zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2012 r. sygn. akt. II OSK 2452/11. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła Hodowla [....] Sp. z o.o. z siedzibą w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie, - naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie przez organ przy wydaniu decyzji zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym również jego zabudowy, - błąd u ustaleniach faktycznych polegający na błędnej interpretacji treści Studium - naruszenie art. 7 oraz art. 77 kpa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy, jak też dowolną ocenę materiału dowodowego. W uzasadnieniu strona skarżąca argumentowała, że wyrażony w § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wyjątek od zakazu ustanowionego w § 3 ust 1 pkt 7 będzie miał zastosowanie, bowiem przytoczony przepis zwalnia z zakazu budowę nowych obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych. W niniejszym stanie faktycznym działka o nr [...] jest objęta zakresem Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego dla Miasta K. i zgodnie z tym dokumentem jest ona położona w obszarze ZO — tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna), którego główne kierunki zagospodarowania przestrzennego określone zostały na stronie [...] . Jak wynika z zawartego tam wyliczenia zakaz prowadzenia nowych inwestycji obowiązuje wyłącznie na obszarach określonych jako tereny niezabudowane. Od 1987 r. na przedmiotowej działce prowadzona jest działalność rolniczo-hodowlaną, zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] jako chów i hodowla pozostałych zwierząt, która mieści się w pojęciu rolnicza przestrzeń produkcyjna. Dodatkowo na przedmiotowym terenie, w oparciu o wydane przez odpowiedni organ pozwolenia budowlane, zostały wybudowane dwa budynki gospodarcze służące prowadzonej działalności gospodarczej - jeden o pow. 30m2 w 1989 r., a drugi o pow. 70m2 w 1992 r. Strona skarżąca podkreśliła, że polskie ustawodawstwo nie definiuje pojęcia teren/działka zabudowana. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który w wyroku z 17 lipca 2007 r., sygn.. akt l SA/Bd 419/07, uznał, że działka zabudowana to określenie działki ewidencyjnej, na której zlokalizowane są istniejące budynki lub budowle. Ponadto WSA w tymże wyroku w skład działki zabudowanej zaliczył zarówno grunty zabudowane jak i tereny rolne wchodzące w skład jednej działki ewidencyjnej. Ze względu na takie rozumienie powyższego terminu wysnuć należy wniosek, że całą działkę nr [...]obr. [...] w K. należy uznać za teren zabudowany. Organ l instancji, ani Organ odwoławczy w swoich decyzjach nie podważały faktu, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne realizowane ma być na terenie zabudowanym. Strona skarżąca konkludowała, że zakaz wynikający ze Studium nie dotyczy terenów zabudowanych i zainwestowanych, co implikuje stwierdzenie, że w/w dokument dopuszcza możliwość czynienia kolejnych inwestycji na terenach już wcześniej zabudowanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: 4» Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie ze względu na wszystkie zarzuty w niej podniesione. Na wstępie trzeba wskazać, że na obszarze wnioskowanym do ustalenia warunków zabudowy, w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, a zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., w tym przepisy art. 59 - 64, a także przepisy rozporządzenia Wojewody w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] ). W rozpoznawanej sprawie zarówno w odwołaniu jak w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 4 lutego 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 16 października 2012 r. odmawiającą, po rozpatrzeniu wniosku spółki Hodowla [...] sp. z o.o. w K. , ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa siedmiu wiat dla hodowli norek na działce nr[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. " przede wszystkim zakwestionowano prawidłowość ustaleń dotyczących położenia ww. działki, wskazując, iż ma to istotne znaczenie dla sprawy. Kwestia ta ma w istocie kluczowe znaczenie dla sprawy ponieważ w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. zgodnie, z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być zgodne z przepisami odrębnymi tj. w tym przypadku z § 3 ww. rozporządzenia Wojewody nr [...] z 17. 10. 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Mając to na uwadze organy wskazały na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy ze względu na niezgodność wnioskowanego zamierzenia z przepisami odrębnymi tj. dyspozycją z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody nr [...] zakazującą budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek [...] oraz zbiorników wodnych -starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rej. J. , starorzeczy W. w pobliżu T. [...] , z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W ocenie Organów l i II instancji w sprawie nie ma natomiast zastosowania § 3 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia, który zwalnia z zakazu budowę obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych. Odmienne jest stanowisko Skarżącego, który przede wszystkim kwestionuje ustalenia organów, zgodnie z którymi działka nr[...] położona jest w strefie ochronnej o jakiej mowa w cyt. § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, a dodatkowo wskazuje, że w sytuacji gdyby uznać, iż przedmiotowa działka nr [...] znajduje się w pasie szerokości 100 m od zbiorników wodnych Starorzecza W. i starorzeczy W. w pobliżu [...] to obowiązujące studium uwarunkowań , kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na tym terenie nową zabudowę. W tej sytuacji zadaniem organów rozpatrujących sprawę było wykazać w sposób jednoznaczny, czy działka nr [...] znajduje się w obszarze, który stosownie do ustaleń § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia nr [...] znajduje się w obszarze w którym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów. W kontekście powyższego trzeba stwierdzić, że w ocenie Sądu nie wszystkie ustalenia dokonane w sprawie są wystarczające, a nadto w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania uchybiając dyspozycji z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W związku z tym należy podnieść w sprawie brak jednoznacznych ustaleń, iż działka nr ][...] obr. [...] z wnioskowanymi do ustalenia warunków zabudowy sześcioma wiatami i siódmą planowaną znajduje się w obszarze ochronnym , a zatem objętym zakazem zabudowy. Co prawda organy powołały się w tym zakresie na pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 5. 10. 2012 r., w którym wskazano, że "działka nr [...] obr. [...] znajduje się na terenie strefy ochronnej S. [...] " oraz powołano ww. przepis rozporządzenia Wojewody graficzny nie zawierający opomiarowania nie można jednoznacznie zweryfikować położenia przedmiotowej działki w pasie 100 m od Starorzecza W. . Także inne dokumenty przedłożone do akt administracyjnych sprawy, w tym mapy z zaznaczoną działką inwestora nie pozwalają jednoznacznie wykazać czy zarzuty Skarżącego, poddającego w wątpliwość, położenie działki nr [...] w strefie ochronnej - zasługują na uwzględnienie. Warto podkreślić, że Skarżący kwestionując przyjęte przez organy położenie działki w strefie ochronnej powołuje się również na stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażone w piśmie 8 lipca 2009 r. , w którym Dyrektor wskazał, że: określenie granic Starorzecza "[...]" bez zamieszczonej mapy w rozporządzeniu jest utrudnione ze względu na charakter zbiornika "częściowo zarastający, a nawet historyczny tj. nie stanowiący od wielu lat zbiornika wodnego. Nadto trzeba mieć na uwadze zarzuty, w których Skarżący podnosi, że w ostatnim okresie tj " w 2010 r. nastąpiły zmiany obszaru starorzecza W. poprzez zasypywanie jego fragmentu przez jednego z współwłaścicieli działek" oraz także ze względu na powódź, która spowodowała dodatkowe zmiany na tym terenie. W tej sytuacji ocenie Sądu organ odwoławczy nie odniósł się w sposób wystarczający do zarzutu nieustalenia przez organ dokładnego miejsca położenia działki nr [...] względem strefy ochronnej o jakiej mowa w cyt. § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody oraz nie uwzględnił konieczności dokładnego wyjaśnienia tej kwestii także ze względu na brak załącznika graficznego do ww. rozporządzenia. Trudno uznać za wystarczające ogólnikowe wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , że "z akt sprawy wynika, iż objęta wnioskowanym terenem inwestycji działka Nr [...] położona jest w pasie 100 m od starorzecza rzeki W. [...] ". Trzeba zważyć, że organ II instancji nie wskazał na konkretny dokument i ustalenia, które zobowiązany był poczynić prowadząc postępowanie odwoławcze, mimo iż kwestia położenia przedmiotowej ma zasadnicze znaczenie przy rozpatrzeniu pozostałych zarzutów odwołania (podobnie jak skargi). Nie odniósł się także do ww. graficznego załącznika do pisma RDOŚ w K. z 5. 10. 2012 r, na którym wyrysowana została co prawda "strefa ochronna obszaru [...], jednak bez opomiarowania. Nadto trzeba wskazać, że część kserokopii fragmentów map i zdjęć lotniczych przedłożonych do akt administracyjnych sprawy jest niepodpisana i niepotwierdzona, nie ma zatem znaczenia dowodowego. Podsumowując dokumentacja przedłożona w aktach sprawy jest niepełna i w części nieprzydatna, a nadto nie wiadomo w oparciu o jakie dokumenty ustalone zostało położenie działki nr [...] obr. [...] . Powyższe ustalenie powinno być precyzyjne także ze względu na fakt, że strona skarżąca podnosi, iż działka nr [...] znajduje się w pobliżu granicy strefy ochronnej. Stąd konieczność jednoznacznego i - co należy wyeksponować -w sposób możliwy do zweryfikowania ustalenia jak przebiega strefa ochronna starorzecza W. w pobliżu [...] oraz czy strefa ta obejmuje działkę nr [...] lub jej część. Powyższe ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, co pozwoli uczynić zadość dyspozycjom z art. 7 kpa (zasada prawdy obiektywnej), art. 11 kpa (wyjaśniania zasadności przesłanek) oraz art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A tego nie wykonał należycie organ odwoławczy. A zatem uznając, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy w sposób nie budzący wątpliwości wskaże czy działka nr [...] znajduje się w strefie ochronnej, wskazując w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowody, na których się oparł stosownie do dyspozycji z art. 107 § 3 kpa. Co do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że nie zasługują one uznanie. Nie można uznać za zasadny zarzutu, zgodnie z którym w sytuacji gdyby nawet działka nr [...] znajdowała się w strefie ochronnej starzorzecza W. – [...] to w sprawie znalazłby zastosowanie § 3 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, a to ze względu na ustalenia Studium, zgodnie z którym działka nr [...] położona jest w obszarze ZO (tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna) system zieleni i parków rzecznych, natomiast główne kierunki zagospodarowania przestrzennego to: utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta oraz płaszczyzny ekspozycji widokowej (1), zagospodarowanie terenów objętych ochrona prawną zgodnie z przepisami ustalonymi dla terenów oraz planami ochrony (2), obejmowanie ochroną prawną obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych (3), wprowadzanie zalesień ze szczególnym uwzględnieniem połączeń z terenami ZP. Mając na uwadze treść § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia na podkreślenie zasługuje to, że zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 (budowania nowych obiektów) podlega wyłączeniu co do obszarów, do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych, ponieważ a jak wynika z ustaleń studium obowiązującego dla przedmiotowego obszaru przesłanka " jednoznacznego dopuszczenia budowy" dla przedmiotowego obszaru nie została spełniona. Nie można także uznać, iż działka nr [...] jest zainwestowana skoro znajdują się na niej wybudowane nielegalnie wiaty. Dla sprawy nie ma znaczenia, że działalność gospodarczą polegającą na hodowli norek Strona skarżąca prowadzi legalnie od kilkudziesięciu lat. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem innych przepisów postępowania , co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.