I SA/Bd 256/13

PostanowienieWSA w Bydgoszczy2013-05-14

Skład orzekający: Leszek Kleczkowski, Ewa Kruppik-Świetlicka, Urszula Wiśniewska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku akcyzowego powinna zostać odrzucona, jeśli sprawa pomiędzy tymi samymi stronami i o ten sam przedmiot została już prawomocnie osądzona?
Ratio decidendi
Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa skargi z wcześniej prawomocnie osądzoną sprawą, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 PPSA.
Stan faktyczny
Spółka złożyła wniosek o interpretację indywidualną dotyczącą zwolnienia od akcyzy paliwa lotniczego, argumentując, że wykorzystuje samolot do przewozu pracowników w celach służbowych. Minister Finansów uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe, stwierdzając, że zwolnienie dotyczy wyłącznie sytuacji świadczenia odpłatnych usług lotniczych. Spółka wniosła skargę do WSA, kwestionując błędną wykładnię przepisów. Sąd odrzucił skargę, powołując się na wcześniejsze prawomocne osądzenie identycznej sprawy.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono skarżącej kwotę uiszczonego wpisu od skargi.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. P. i R. I. A. Sp. z o. o. w I. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanowił: 1. Odrzucić skargę 2. Zwrócić skarżącej P. P. i R. I. A. Sp. z o. o. w I. kwotę [...] zł ([...]) tytułem uiszczonego wpisu od skargi W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie zwolnienia od akcyzy paliwa lotniczego spółka podała, że jest właścicielem samolotu pasażerskiego i wykorzystuje go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu pracowników i członków zarządu podróżujących w celach służbowych. Samolot nie jest wykorzystywany na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą, w szczególności na cele osobiste członków zarządu i pracowników spółki. Wnioskodawca nie wykorzystuje samolotu bezpośrednio do celów zarobkowych, tj. nie świadczy usług na rzecz innych podmiotów. Do napędu samolotu służy paliwo lotnicze, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: "u.p.a."). Paliwo do samolotu nabywane jest przez spółkę bez akcyzy. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podmiot zużywający wyroby akcyzowe objęte zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie i przedstawia sprzedawcy paliwa pisemne potwierdzenie przyjęcia przez właściwy urząd celny zgłoszenia rejestracyjnego. Spółka potwierdza odbiór paliwa na dokumencie dostawy i prowadzi ewidencję paliwa objętego zwolnieniem. W związku z powyższym stanem faktycznym strona zadała pytanie, czy jest uprawniona do nabywania zwolnionego od akcyzy paliwa, biorąc pod uwagę, że nie świadczy usług na rzecz innych podmiotów przy wykorzystaniu samolotu? Zdaniem wnioskodawcy, spółka posiada prawo do nabywania paliwa zwolnionego od akcyzy na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Interpretacją indywidualną z dnia 28 grudnia 2012 r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko spółki zawarte we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytaczając treść art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.a. stwierdził, że wskazane zwolnienie od akcyzy dotyczy sytuacji, gdy dokonywany statkiem powietrznym przewóz osób lub towarów służy wyłącznie świadczeniu przez podmiot odpłatnych usług lotniczych. Wobec powyższego, wnioskodawca który nie świadczy odpłatnych usług lotniczych na rzecz innych podmiotów przy wykorzystaniu posiadanego samolotu, lecz wykorzystuje ten samolot w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu pracowników i członków zarządu spółki, nie może korzystać ze wskazanego zwolnienia od akcyzy. Zatem spółka powinna nabywać paliwo używane do posiadanego statku powietrznego na zasadach ogólnych wraz z zapłaconym podatkiem akcyzowym. Wskazana wykładnia przepisów dotyczących przedmiotowego zwolnienia znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu orzeczenia TSUE z dnia 01 grudnia 2011 r. w sprawie C-79/10 Systeme Helmholz GmbH przeciwko Hauptzollamt Nurnberg. W wymienionej sprawie Trybunał orzekł, że art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L 283, s. 51) powinien być interpretowany w ten sposób, że ze zwolnienia z podatku od paliw wykorzystywanych do żeglugi powietrznej przewidzianego przez ten przepis nie może korzystać przedsiębiorstwo, które używa należącego do niego samolotu w celu zapewnienia transportu pracowników do klientów lub na targi handlowe, gdy ów transport nie służy bezpośrednio świadczeniu przez to przedsiębiorstwo odpłatnych usług lotniczych. Organ powołał się również na wykładnię przedmiotowych przepisów wskazaną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 448/12. Końcowo, odnosząc się do wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. o sygn. akt [...] organ stwierdził, że nie jest związany rozstrzygnięciem wydanym w innej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 06 lutego 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej Interpretacji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 32 ust. 2 u.p.a., polegającą na przyjęciu, że prawo do nabywania zwolnionego od akcyzy paliwa lotniczego do napędu samolotu stanowiącego własność skarżącej, nie przysługuje w przypadku wykorzystywania samolotu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu pracowników i członków zarządu spółki. Zdaniem skarżącej, błędne jest stanowisko organu, zgodnie z którym, z treści art. 32 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 u.p.a. wynika, że zwolnienie od akcyzy paliwa lotniczego dotyczy jedynie sytuacji, gdy dokonywany statkiem powietrznym transport służy bezpośrednio świadczeniu odpłatnych usług lotniczych. W ocenie strony, powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że zwolnienie od akcyzy paliwa lotniczego znajdzie zastosowanie w przypadku użycia samolotu do celów gospodarczych, w szczególności w celu przewozu pasażerów lub towarów, przy czym nie jest wymagane, aby przewóz ten odbywał się w ramach odpłatnego świadczenia usług. Ustawa, wskazując przykładowe użycie samolotu do celów gospodarczych, posługuje się bowiem w tym zakresie koniunkcją rozłączną. Stąd też każde wykorzystanie samolotu dla celów prowadzonej działalności gospodarczej uprawnia do stosowania zwolnienia, bez względu na to, czy samolot jest bezpośrednio wykorzystywany do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów, czy też służy tylko do przewozu pasażerów (pracowników) lub towarów posiadacza samolotu w ramach jego działalności gospodarczej. Odnosząc się do wskazywanych przez organ przepisów prawa wspólnotowego, skarżąca podniosła, że jeśli w prawie krajowym istnieje przepis, który jest niezgodny z założeniami dyrektyw, lecz jest on korzystny dla podatników, to należy stosować przepis prawa krajowego. W tym wypadku bowiem dyrektywy byłyby źródłem dodatkowych obowiązków dla podatników. Jeśli więc państwo członkowskie jest zobowiązane do wykonania zobowiązań wynikających z regulacji wspólnotowych, a zrobiło to nieprecyzyjnie, to swoimi nieprawidłowościami nie może obciążać podatnika. W konsekwencji, organ nie miał prawa powołać się na mniej korzystny od przepisu krajowego przepis dyrektywy i na jego podstawie odmówić spółce prawa do nabywania zwolnionego od akcyzy paliwa lotniczego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wskazany przepis przewiduje niedopuszczalność skargi na skutek wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a więc odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości obu spraw. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11, warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (LEX nr 964643). Należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 448/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. P. i R. I. A. sp. z o. o. w I. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. w przedmiocie zwolnienia od akcyzy paliwa lotniczego. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 27 lipca 2012 r. Z akt tej sprawy, znanych Sądowi z urzędu, wynika, że zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa skargi rozpoznanej wskazanym orzeczeniem ze skargą złożoną w niniejszej sprawie. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy zaistniały zatem wszelkie podstawy do jej formalnego załatwienia na podstawie powołanego przepisu procedury sądowoadministracyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W przedmiocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 14.07.2026. · Źródło