II SA/Gd 848/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 24 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...]; 2. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego B. K. kwotę 200 ,- (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - decyzją z dnia 16 lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 149 § 2, art. 148 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 42, poz. 371 ze zm. - dalej w skrócie jako "ustawa o kombatantach") - odmówił B. K. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 19 września 2003 r., nr [...], którą to decyzją organ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 5 lipca 1999 r., nr [...], o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia 11 maja 1999 roku, nr [...], o pozbawieniu uprawnień kombatanckich (przyznanych B. K. decyzją z dnia 8 stycznia 1981 roku). W uzasadnieniu organ wskazał, iż B. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Do wniosku dołączył oświadczenia świadków: M. R., P. G., S. K., oraz dyplomy, listy gratulacyjne i zaproszenia wystawione przez organizacje kombatanckie, a także oświadczenie S. K. z dnia 22 maja 1973 roku. Organ wskazał na treść art. 149 § 3 k.p.a. i uznał ww. wniosek za spóźniony albowiem wniosek został złożony w dniu 14 maja 2009 r., a dołączony do podania materiał dowodowy pochodzi z okresu 1995 – 2008 r. Miesięczny termin przewidziany na wniesienie podania o wznowienie postępowania został zatem przekroczony. B. K. w dniu 5 sierpnia 2009 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając nowe wnioski dowodowe - oświadczenia R. N. z dnia 26 lipca 2009 r. i L. E. z dnia 27 lipca 2009 roku. Nadto w dniu 23 września 2009 r. B. K. złożył dowód w postaci oświadczenia świadka E. W. z dnia 16 września 2009 roku. Decyzją z dnia 13 października 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 16 lipca 2009 r. o odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż strona w rażący sposób uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. B. K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 772/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję, tj. decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 13 października 2009 roku. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy stanowiła powoływana przez skarżącego kwestia skierowania go do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego przez Armię Krajową. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach, przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a, który to przepis stanowił podstawę pozbawienia skarżącego uprawnień, nie stosuje się wobec osób, które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy. O okoliczności tej niewątpliwie skarżący posiadał wiedzę od dawna i jej powołanie nastąpiło po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Sąd zauważył jednak, iż złożony wniosek o wznowienie postępowania nie opierał się na ujawnieniu nowych faktów lecz dowodów. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. umożliwia wszczęcie postępowania wznowieniowego w sytuacji powołania nowych dowodów. Organ administracji winien był zatem zbadać zachowanie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. w odniesieniu do daty uzyskania przez skarżącego wiedzy o nowych dowodach. Sąd uznał przy tym, że stanowisko organu zawarte w decyzji z dnia 16 lipca 2009 r. jest słuszne. Skarżący winien bowiem w celu zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. złożyć podanie o wznowienie postępowania w ciągu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o zgłoszonych dowodach. Podanie o wznowienie postępowania zostało sporządzone w dniu 10 listopada 2008 r. wraz z dziesięcioma załącznikami stanowiącymi wnioski dowodowe. Podanie to złożono w dniu 14 maja 2009 r., zatem niewątpliwie nastąpiło to z uchybieniem terminu jednego miesiąca, od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wnioskowanych dowodach. Sąd stwierdził ponadto, iż skarżący do złożonego w dniu 5 sierpnia 2009 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączył, na poparcie swoich twierdzeń, nowe dowody w postaci oświadczeń świadków L. E. z 27 lipca 2009 r. i R. N. z 26 lipca 2009 r., a nadto - do pisma złożonego w dniu 23 września 2009 r., dołączył oświadczenie E. W. z 16 września 2009 r. W tej sytuacji - zdaniem Sądu, szczegółowego rozważenia wymagało, jaki charakter mają te dowody, w szczególności czy spełniają one przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz czy ich złożenie nastąpiło w terminie jednego miesiąca od dnia kiedy strona dowiedziała się o dowodach. Sąd wskazał, że skarżący złożył dowody w postaci pisemnych oświadczeń świadków. Art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przedłożone przez skarżącego pisemne zeznania stanowią w istocie dokumenty prywatne. Zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny stanowi dowód na to, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zwarte w dokumencie. Co do zasady, organ może dopuścić w toku postępowania administracyjnego jako dowód dokument prywatny. Dowód ten nie jest jednak tożsamy z dowodem z zeznań świadka. Zgodnie z zasadą bezpośredniości postępowania dowodowego, dokument taki nie może zastępować dowodu z zeznań świadka. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono stanowisko, iż w sytuacji gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd podkreślił, iż powołanie się przez stronę na dowody pisemne nie spełniałoby dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym nowe dowody powołane przez stronę winny istnieć w dacie wydawania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, ponieważ decyzja wydana została w 1999 r., a dokumenty prywatne, w postaci pisemnych oświadczeń, sporządzono w 2009 r. Organ administracji, działając w niniejszej sprawie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., winien potraktować złożone wnioski dowodowe jako wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków składających oświadczenia. W tej sytuacji kluczowe znaczenie dla oceny zachowania terminu z art. 148 k.p.a. miało ustalenie, kiedy skarżący uzyskał wiedzę o tych wnioskach dowodowych tzn. uzyskał informację o tym, iż dana osoba posiada wiedzę umożliwiającą złożenie zeznać na poparcie konkretnych okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem Sądu, organ winien był szczegółowo wyjaśnić tę okoliczność, czego nie uczynił, naruszając przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 148 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Sąd wskazał również, iż ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien dokonać szczegółowych ustaleń umożliwiających ocenę zachowania przez skarżącego terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. W szczególności organ powinien ustalić kiedy skarżący uzyskał informacje o tym, iż świadkowie L. E., R. N. i E. W. posiadają informacje o fakcie skierowania go do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa przez Armię Krajową lub zwerbowania przez tą organizację w celu udzielenia jej pomocy. Po zwrocie akt do organu, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - decyzją z dnia 5 października 2010 roku, uchylił decyzję własną z dnia 16 lipca 2009 roku o odmowie wznowienia postępowania, a następnie - postanowieniem z dnia 7 października 2010 roku, wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia 19 września 2003 r. stwierdzając, iż wniosek o wznowienie postępowania oparty na treści oświadczeń świadków – R. N., L. E. i E. W. został złożony w ustawowym terminie. Następnie, decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach, organ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 19 września 2003 r., którą odmówiono uchylenia decyzji o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przedmiotem jego oceny w postępowaniu wznowieniowym były oświadczenia świadków R. N., E. W. i L. E. Stwierdził również, iż fakt zatrudnienia skarżącego w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego nie budzi wątpliwości. Organ przywołał treść art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a i ust. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach i uznał, że skarżący nie przedstawił dowodów, iż został skierowany do pracy w strukturach Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przez organizację niepodległościową. Organ ocenił, iż z oświadczenia z 27 lipca 2009 r. L. E. wynika, iż nie posiada on wiedzy odnośnie skierowania skarżącego do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego przez organizację konspiracyjną. Świadek R. N. posiada natomiast informacje na temat działalności konspiracyjnej skarżącego od jego dowódcy A. H. "S.", który - jak twierdzi świadek, opowiadał, iż skarżący został na polecenie Wywiadu Komendy Głównej AK skierowany w 1947 r. z odpowiednim zadaniem do Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Organ podkreślił jednak, że ww. osoba nie była bezpośrednim świadkiem tego zdarzenia i nie mogła mieć wiedzy na temat tej okoliczności. Ponadto z oświadczenia świadka nie wynika - zdaniem organu, że skarżący został skierowany do pracy w urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego przez organizację konspiracyjną. Z podobnych powodów organ odmówił wiarygodności oświadczeniu E. W., uznając, iż wiedzę na temat kluczowych okoliczności czerpie on z oświadczeń skarżącego. Reasumując, organ uznał, że powyższe oświadczenia nie dają podstaw do uchylenia decyzji z dnia 19 września 2003 roku. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał, że brak pisemnych dowodów skierowania go do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa przez organizację niepodległościową nie stanowi zasadniczej przeszkody do ponownego przyznania uprawnień kombatanckich, ponieważ z oświadczeń świadków wynika, że mają oni wiedzę o działalności niepodległościowej skarżącego. Skarżący wskazał szczególnie na oświadczenie R. N., który powołuje się na rozkaz generała "S." z 1944 r. o skierowaniu skarżącego do służby w oddziale AK dowodzonym przez C. B. "B.", który w okresie powojennym tworzył struktury UB, a następnie został szefem wojewódzkim UB, uchylając areszt nałożony na skarżącego. Okoliczność ta nie została przez organ w toku przesłuchania świadka dostatecznie wyjaśniona, organ nie ustalił bowiem czy rozkaz ten był wydany w formie ustnej, czy też był utrwalony na piśmie oraz czy świadek wiedzę o tym rozkazie czerpał od generała "S.", czy też był świadkiem wydania tego rozkazu. Pominięcie przez organ tak istotnych ustaleń, zdaniem skarżącego, czyni ocenę dowodów dowolną albowiem pomija ona logiczny ciąg zdarzeń, prezentowany zarówno przez skarżącego, jak i przez świadków. Ponownie rozpoznając sprawę, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - decyzją z dnia 24 sierpnia 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kombatantach, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 20 czerwca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący został skierowany do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa przez organizację niepodległościową. Dowodu takiego nie stanowi oświadczenie świadka L. E., który nie posiada - zdaniem organu, wiedzy odnośnie skierowania skarżącego do pracy w UB przez taką organizację. Także z oświadczenia świadka R. N. nie wynika, aby skarżący był skierowany do pracy w UB przez organizację konspiracyjną. Z kolei świadek E. W. wiedzę na temat kluczowych dla sprawy okoliczność czerpie przede wszystkim z oświadczeń skarżącego. W skardze na opisaną powyżej decyzję B. K. podniósł, że w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Gd 772/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na poczynione przez organ uchybienia, między innymi w postępowaniu dowodowym, oraz sposoby ich uniknięcia. Organ - mimo wskazania przez Sąd linii orzeczniczej, ograniczył się wyłącznie do uznania za dowody oświadczeń złożonych przez osoby zawnioskowane jako świadkowie. Taki sposób przeprowadzenia postępowania, w ocenie skarżącego, narusza zasadę bezpośredniości postępowania i prawa strony. Skarżący wyjaśnił również, iż dwóch świadków jest w podeszłym wieku, zatem zabezpieczenie materiału dowodowego w postaci ich przesłuchania może stać się wkrótce niemożliwe. Zaniechanie przesłuchania wskazanych osób - zdaniem skarżącego, uniemożliwia lub czyni wadliwym uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ponieważ nie opiera się ona na całości materiału dowodowego, który jest możliwy do zebrania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 24 listopada 2011 r. skarżący stwierdził, że organ w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do zawartych w niej zarzutów. Zdaniem skarżącego, nieprzesłuchanie przez organ świadków ma istotny i bezpośredni wpływ na ocenę materiału dowodowego. Podczas rozprawy w dniu 25 stycznia 2012 r. skarżący wyjaśnił, że wszyscy wskazani przez niego świadkowie żyją. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z przepisu tego wynika, że rozpatrując ponownie sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, a także organ, którego działalność była przedmiotem zaskarżenia, związani są nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd poprzednio rozpoznający przedmiotową sprawę, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 12 czerwca 2008 roku, sygn. akt I SA/Sz 161/08, Baza Orzeczeń LEX nr 393265). Przy czym ocena prawna, o jakiej mowa powyżej, dotyczyć może nie tylko wykładni prawa materialnego, ale także braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1177/97, Baza Orzeczeń LEX 47301). Postępowanie wynikające z obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek kasacyjnego wyroku sądu administracyjnego jest przy tym w istocie ponownym postępowaniem, obejmującym całość sprawy, jednak nie wszystkie czynności procesowe muszą być przeprowadzone po raz drugi, tylko bowiem w sytuacji, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe, musiałoby być ono powtórzone od początku. W tym miejscu należy podkreślić, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 roku (sygn. akt II SA/Gd 772/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jasno wskazał, że powołanie się przez stronę na dowody pisemne w postaci oświadczeń świadków – R. N., E. W. i L. E. , nie spełniałoby dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym nowe dowody powołane przez stronę winny istnieć w dacie wydawania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, bowiem decyzja wydana została w 1999 r., a dokumenty prywatne, w postaci pisemnych oświadczeń, sporządzono w 2009 r. Dlatego też Sąd uznał, iż organ administracji - działając w niniejszej sprawie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., winien potraktować złożone wnioski dowodowe jako wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków składających oświadczenia. Sąd wyjaśnił bowiem, że co do zasady, organ może dopuścić w toku postępowania administracyjnego jako dowód dokument prywatny, jednak dowód ten nie jest tożsamy z dowodem z zeznań świadka albowiem - zgodnie z zasadą bezpośredniości postępowania dowodowego, dokument taki nie może zastępować dowodu z zeznań świadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono stanowisko, iż w sytuacji gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ, ponownie rozpoznając sprawę, całkowicie zignorował powyższe wytyczne Sądu. Nie przesłuchał bowiem zawnioskowanych przez skarżącego świadków tj. L. E., R. N. i E. W. W żaden sposób nie uzasadnił również faktu pominięcia tych dowodów w sprawie (dowodów z zeznań świadków), a swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie na ocenie złożonych przez ww. świadków oświadczeń, które - jak wskazywał Sąd, nie mogą zastąpić ich zeznań (chyba, że przesłuchanie ich nie byłoby możliwe). Nie przeprowadzając postępowania dowodowego w tym zakresie organ naruszył zarówno art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i przepisy art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2010 roku , które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, z zasady bezpośredniości postępowania dowodowego wynika, iż dokument w postaci oświadczenia świadka nie może zastępować dowodu z jego zeznań. Teza ta znajduje poparcie w - przywołanych w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 roku, wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 370/88 (ONSA 1988/2/95) oraz z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 1456/97 (Baza Orzeczeń LEX nr 38223), w których wyrażono stanowisko, iż w sytuacji gdy w sprawie są dowody bezpośrednie i nie ma przeszkód do przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, zastąpienie ich dowodami pośrednimi stanowi naruszenie ww. przepisów postępowania Należy w tym miejscu przypomnieć również organowi, iż w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, iż powołanie się przez stronę na dowody pisemne w postaci pisemnych oświadczeń świadków (we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) nie spełniałoby dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym nowe dowody powołane przez stronę winny istnieć w dacie wydawania decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, bowiem decyzja wydana została w 1999 r., a dokumenty prywatne w postaci pisemnych oświadczeń sporządzono w 2009 r. To również z tej przyczyny Sąd uznał, że organ administracji - ponownie rozpoznając sprawę, działając zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., winien potraktować złożone wnioski dowodowe jako wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków składających oświadczenia. Czego organ jednak nie uczynił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu z dnia 20 czerwca 2011 roku, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzje te uchylił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zsadzając na rzecz skarżącego od organu zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżona decyzja o odmowie uchylenia decyzji wydanej w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich nie podlega wykonaniu, zatem orzekanie o możliwości wykonania tej decyzji w trybie ww. przepisu było bezprzedmiotowe. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien prawidłowo przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, mając na uwadze wskazania Sądu zawarte w przedmiotowym uzasadnieniu oraz uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Gd 772/09.