II SA/Wa 376/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy oddala skargę. W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w P., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował E. K. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej. Powyższy akt doręczono skarżącej w przedziale czasowym od [...] listopada do [...] grudnia 2009 r. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., skierowanym do Szefa Służby Celnej, E. K. wniosła odwołanie od decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2009 r., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i mianowania z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Wnioskodawczyni złożyła również pismem z dnia [...] listopada 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od aktu mianowania. E. K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa poprzez nieuwzględnienie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. W odwołaniu E. K. podała, że w trakcie odbywania służby od czerwca 1994 r. powierzono jej stanowisko [...], a od czerwca 1997 r. do czerwca 2000 r. zajmowała stanowisko [...]. Ponadto, zdaniem E.K., pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową, jako dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. w mocy w zakresie określenia korpusu. Powyższą decyzję E. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 2409/11 z dnia 25 czerwca 2012 r. stwierdził nieważność ww. decyzji. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do złożenia odwołania od aktu mianowania z uwagi na brak pouczenia w tym przedmiocie. Sąd podniósł, iż w opisanym stanie faktycznym Szef Służby Celnej winien najpierw rozpatrzyć wniesiony wraz z odwołaniem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Decyzją z [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a., Szef Służby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek nadania nowego stopnia służbowego funkcjonariuszom Służby Celnej w terminie do 30 listopada 2009 r. wynikał z przepisu art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a mechanizm przypisywania funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach uregulowany został w ust. 2 – 6 art. 223. W świetle ww. przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska, bądź pełnionych obowiązków. Badając zasadność żądania skarżącej, dotyczącego mianowania na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, że w przypadku skarżącej przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Powołany przepis dotyczy bowiem funkcjonariusza, który spełniał wskazane w nim wymogi w okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. na dzień 30 października 2009 r. Z dokumentów, znajdujących się w aktach osobowych, wynika natomiast jednoznacznie, że w dacie tej skarżąca zajmowała stanowisko [...] i posiadała stopień służbowy [...], nie pełniąc przy tym obowiązków na żadnym ze stanowisk związanych z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych lub pracowników. Wobec powyższego, obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej w P. było mianowanie skarżącej na stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej – zgodnie z dyspozycją art. 223 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Organ podkreślił jednocześnie, że nie kwestionuje faktu zajmowania w przeszłości przez skarżącą stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, co znajduje potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych. Przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej mianowanie na stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej uzależnia jednak od zajmowania, bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy, stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników lub pełnienia obowiązków na tym stanowisku. W zaistniałej sytuacji, mając na uwadze, że we wskazanym okresie skarżąca zajmowała stanowisko [...] i posiadała stopień [...], zdaniem organu przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy nie mógł mieć zastosowania. Organ zaznaczył, że przepis art. 223 ustawy umiejscowiony został w rozdziale 14, zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Umiejscowienie ww. przepisu w tym, a nie innym rozdziale oznacza, że jest to przepis regulujący wyłącznie takie sytuacje, które mogą pojawiać się na tle wprowadzania w życie nowych uregulowań. Powyższe znajduje zaś potwierdzenie w zasadach techniki prawodawczej. Zgodnie bowiem z § 30 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w przepisach przejściowych reguluje się wpływ nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych, a w szczególności rozstrzyga się w nich: - czy i w jakim zakresie utrzymuje się czasowo w mocy instytucje prawne zniesione przez nowe przepisy; - czy zachowuje się uprawnienia i obowiązki oraz kompetencje powstałe w czasie obowiązywania uchylanych albo wcześniej uchylonych przepisów oraz czy skuteczne są czynności dokonane w czasie obowiązywania tych przepisów; sprawy te reguluje się tylko w przypadku, gdy nie chce się zachować powstałych uprawnień, obowiązków lub kompetencji albo chce się je zmienić albo też, gdy chce się uznać dokonane czynności za bezskuteczne; - czy i w jakim zakresie stosuje się nowe przepisy do uprawnień i obowiązków oraz do czynności, o których mowa w pkt 2. Powyższe wskazuje zatem w sposób jednoznaczny, że skoro przepis art. 223 został zamieszczony w przepisach przejściowych, a w analizowanej ustawie wprowadzono nowy katalog stopni służbowych o częściowo zmienionej nomenklaturze i ich gradację, oznacza to, iż ustawodawca tym przepisem dostosował stan zastany do gradacji stopni służbowych, wprowadzonych nową ustawą o Służbie Celnej. Mianowanie na stopień służbowy na podstawie art. 223 generalnie miało na celu mianowanie na stopień odpowiadający dotychczasowej pozycji w hierarchii katalogu stopni służbowych, a tylko w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowiło awans. Odmienna interpretacja zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" prowadziłaby zaś do skutków niedających się pogodzić z zasadami logiki. Organ przywołał orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których Sądy podzieliły interpretację organu, wskazując, że skoro celem regulacji, zawartej w przepisach przejściowych ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r., było zapewnienie płynnej i transparentnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane tą ustawą, to zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie może być odczytywany inaczej, niż jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. W konkluzji organ wskazał, że mianowanie skarżącej na stopień służbowy mieszczący się w korpusie aspirantów nastąpiło z uwzględnieniem wszelkich wymogów, określonych przez ustawodawcę w art. 223 ustawy o Służbie Celnej. Badając zasadność mianowania skarżącej na stopień [...], organ odwołał się do art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. Podkreślił, że Dyrektor Izby Celnej w P., dokonując mianowania skarżącej na stopień służbowy, uwzględnił okres służby funkcjonariusza, jego wykształcenie, doświadczenie, zajmowane stanowisko i posiadany dotychczas stopień służbowy, co znajduje potwierdzenie w arkuszu klasyfikacji, znajdującym się w aktach osobowych skarżącego. Organ odwoławczy ocenił, że mianowanie skarżącej na stopień [...] dokonane zostało prawidłowo, z uwzględnieniem przesłanek zawartych w powyższym przepisie. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa, 2. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego błędną wykładnię, 3. art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego niezastosowanie, 4. art. 223 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego zastosowanie. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 107 § 3 K.p.a., w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo z ostrożności procesowej o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i wskazała, że w jej ocenie decyzja organu wydana została bez podstawy prawnej, bowiem nie istnieje przepis, w oparciu o który wydana została zaskarżona decyzja. Skarżąca zarzuciła również decyzji naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., wynikające z faktu, że w uzasadnieniu decyzji nie przytoczono brzmienia przepisu, stanowiącego podstawę prawną tej decyzji, zaś wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji odnoszą się do przepisu, który nie został ustanowiony. W dalszej części uzasadnienia decyzji skarżąca zakwestionowała wyjaśnienia organu dotyczące pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy". Skarżąca wskazała, że z samego umiejscowienia art. 223 ust. 3 pkt 2 pow. ustawy o Służbie Celnej nie wynika nic więcej niż to, że przepis ten reguluje sposób w jaki przepisy nowej ustawy wpływają na stosunki powstałe pod działaniem ustawy albo ustaw dotychczasowych. Z samego umiejscowienia nie wynika, że te stosunki mają być uregulowane w nowy sposób. Skarżąca wskazała, że bezpośrednio przed wejściem nowych przepisów zajmowała stanowisko związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych. Zdaniem skarżącej, jeżeli wchodzą nowe przepisy, to cały okres przed wejściem w życie tych nowych przepisów bezpośrednio poprzedza dzień, od którego obowiązują nowe przepisy. Nie zgodziła się zatem z wykładnią językową tego zwrotu, dokonaną przez organ. E. K. przywołała też wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku o sygn. akt VIII Pr24/11 z dnia 17 czerwca 2011 r., zgodnie z którym art. 223 ust. 3 pkt 2 pow. ustawy o Służbie Celnej nie należy interpretować, bowiem należy kierować się paremią "clara non sund interpretanda" – co jest jasne nie wymaga interpretacji. Podała też, że sprawy różnych funkcjonariuszy Służby Celnej są rozstrzygane odmiennie, choć ich sytuacja jest identyczna. Skarżąca zarzuciła organowi, że nie odniósł się do jej zarzutu nierównego traktowania funkcjonariuszy, co narusza art. 32 Konstytucji RP. Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że interpretacja art. 223 ww. ustawy, przy uwzględnieniu zarówno wykładni językowej, jak i wykładni systemowej oraz wykładni celowościowej, prowadzi do odmiennego stanowiska niż to, które zaprezentowała skarżąca. Tym samym zarzut naruszenia przez organ art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy poprzez błędną jego wykładnię oraz niezastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy organ uznał za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd nie orzeka przy tym co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność przedmiotowej skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W sprawie niniejszej kwestią sporną jest wykładnia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, a konkretnie użytego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy". Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, wykładnia językowa użytego w tym przepisie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie prowadzi do jasnego i jednoznacznie wskazanego przez niego rezultatu. Może bowiem oznaczać zarówno moment bezpośrednio poprzedzający wejście w życie ustawy, jak też dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy. W sytuacji zatem niejednoznaczności wykładni językowej powołanego przepisu, nie można na niej poprzestać, lecz należy odwołać się do wykładni systemowej oraz celowościowej, służących właśnie do rozstrzygania wątpliwości, które nasuwa wykładnia językowa, a w szczególności pozwalających uzasadnić wybór między różnymi możliwościami interpretacji językowej danego zwrotu czy przepisu. Wykładnię językową w prawie administracyjnym należy stosować ostrożnie, skłaniając się do stosowania wykładni systemowej (por. T. Spyra, Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, str. 58). Wykładnia systemowa zaś wymaga ustalenia znaczenia przepisów w jego kontekście, a co się z tym wiąże z uwzględnieniem miejsca jego usytuowania w akcie normatywnym, zaś tego aktu w systemie prawa. Wykładnia ta sprzeciwia się interpretowaniu przepisów bez uwzględniania jego kontekstu. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, jak wynika z uzasadnienia jej projektu (Sejm RP VI kadencji nr druku: 1492 - http://www.sejm.gov.pl, http://www.senat.gov.pl), miała na celu m. in. uporządkowanie obszaru w zakresie stanowisk i stopni służbowych funkcjonariuszy celnych, w tym stworzenie korpusów stopni służbowych na wzór innych służb mundurowych. Przepisy przejściowe tej ustawy miały natomiast zapewnić płynną i transparentną zmianę dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane tą ustawą. W przepisach art. 223 ust. 2-6, zawartych w Rozdziale 14 ustawy o Służbie Celnej, zatytułowanym "Przepisy przejściowe", określone zostały szczegółowo zasady przyporządkowania funkcjonariuszy celnych, z uwzględnieniem posiadanych przez nich "przed dniem wejścia w życie ustawy" stopni służbowych, do określonych korpusów, bez pozostawienia tych kwestii uznaniu administracyjnemu. Dotychczasowe stopnie służbowe funkcjonariuszy celnych, określone w art. 8 ust. 1 poprzedniej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641), zostały w tych przepisach przyporządkowane do określonych korpusów. Przypisania funkcjonariuszy do określonych korpusów ustawodawca nie uzależnił od okresu ich służby, posiadanych kompetencji i doświadczenia, lecz tylko od stopnia w jakim pełnili służbę "przed dniem wejścia w życie ustawy", a zatem regulacja ta nie miała na celu awansowania funkcjonariuszy z uwzględnieniem dotychczasowego przebiegu służby, co w wielu przypadkach miałoby miejsce, gdyby przepis ten odczytywać tak jak chce skarżący, lecz tylko płynne przeniesienie ich w realia nowej regulacji prawnej. Zgodnie z zasadami wykładni systemowej, przepisów prawa nie można interpretować w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a przy wykładni przepisów należy brać pod uwagę ich miejsce w systematyce wewnętrznej aktu normatywnego. Zawarty w przepisach przejściowych art. 223 ust. 2-6 zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" musi być zatem interpretowany w taki sam sposób w odniesieniu do wszystkich przepisów przejściowych, w których został użyty w tym artykule. Skoro zaś celem regulacji, zawartej w przepisach przejściowych ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, było zapewnienie płynnej i transparentnej zmiany dotychczasowych stosunków służbowych funkcjonariuszy celnych w stosunki kreowane tą ustawą, to zwrot "przed dniem wejścia w życie ustawy" nie może być, zdaniem Sądu, odczytywany inaczej, niż jako odnoszący się do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy. Inna interpretacja tego zwrotu, że chodzi w nim o dowolny okres przed wejściem w życie tej ustawy, prowadziłaby bowiem w efekcie do uznaniowości w zakresie przyporządkowania funkcjonariuszy do określonych korpusów, w zależności od tego jaki okres służby danego funkcjonariusza, poprzedzający wejście w życie ustawy, kierownik urzędu wziąłby pod uwagę. Taki sposób rozumienia tego zwrotu nie prowadzi do sprzeczności w rozumieniu przepisów przejściowych, zawartych w innych artykułach tej ustawy, w których został on użyty i tak np. zgodnie z art. 226 ust. 1 do funkcjonariusza celnego, który przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli do 30 października 2009 r.) rozpoczął i nie zakończył służby przygotowawczej, stosuje się przepisy dotychczasowe, a zgodnie z art. 227 do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli do 30 października 2009r.) stosuje się przepisy Rozdziału 11 ustawy. Z kolei posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 222 ust. 1 zwrotem "w dniu wejścia w życie ustawy" jest uzasadnione tym, że tylko funkcjonariusz, który w dniu wejścia w życie ustawy pełnił służbę w Służbie Celnej, mógł stać się funkcjonariuszem w rozumieniu tej ustawy. Jest bowiem kwestią niebudzącą wątpliwości, że funkcjonariusz celny, który przed wejściem w życie ustawy pełnił służbę w Służbie Celnej, ale w dniu wejścia w życie ustawy już jej nie pełnił, nie mógł stać się funkcjonariuszem w rozumieniu tej ustawy. Skoro tylko funkcjonariusz celny, pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Służbie Celnej, stosownie do art. 222, stawał się właśnie w tym dniu funkcjonariuszem celnym w rozumieniu nowej ustawy, to należy przyjąć, że ustawodawca w sytuacji przewidzianej w art. 223 ust. 2 pkt 3 ustawy racjonalnie użył zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy", a nie "w dniu wejścia w życie ustawy" dla wskazania, że chodzi w nim właśnie o pełnienie służby w ostatnim dniu obowiązywania dotychczasowej pragmatyki służbowej. Rozpatrując treść przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, przy zastosowaniu wykładni systemowej wewnętrznej, zwrócić także należy uwagę, że ustawodawca przepis ten umieścił w Rozdziale 14, zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Przepisy te ze swej istoty odnoszą się do kwestii unormowań zachodzących na styku starej i nowej regulacji prawnej. Cel ustawodawcy, realizowany przepisami przejściowymi, sprowadza się więc do transparentnego powiązania tych dwóch stanów prawnych. Zbędne więc w tym zakresie jest odnoszenie się do stanu prawnego czy, jak w rozpoznawanej sprawie, faktycznego w okresie wcześniejszym. Przyjęcie przez organ, że przepis art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej dotyczy jedynie funkcjonariuszy celnych, którzy bezpośrednio przed dniem wejścia w życie ustawy zajmowali stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnili obowiązki na takim stanowisku, należy zatem uznać za prawidłowe. Skarżąca w dacie wejścia tej ustawy w życie zajmowała stanowisko [...] i posiadała stopień służbowy [...], a więc w oparciu o przepis przejściowy art. 223 ust. 4 ustawy (zgodnie z którym funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej) została prawidłowo mianowana na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej. Bez wpływu na dokonane mianowanie pozostaje natomiast fakt, że skarżąca zajmowała stanowisko służbowe związane z podporządkowaniem funkcjonariuszy celnych, bowiem w okresie od czerwca 1994 r. powierzono jej stanowisko [...], a od czerwca 1997 r. do czerwca 2000 r. zajmowała stanowisko [...] w [...], ponieważ miało to miejsce w okresie poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Tym samym nie spełniała ona wymogów z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy do mianowania na stopień służbowy w korpusie podoficerów młodszych Służby Celnej. Odnosząc się zaś do mianowania skarżącej na stopień służbowy [...], należy wskazać, że nastąpiło to zgodnie z treścią art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, stosownie do którego określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, uzależnione jest od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Organ, dokonując mianowania skarżącej na powyższy stopień służbowy, wziął pod uwagę okres służby, jej doświadczenie, wykształcenie z zakresu zadań Służby Celnej, zajmowane stanowisko i posiadany dotychczas stopień służbowy, co wynika z analizy akt personalnych skarżącej. Uwzględniając powyższe rozważania, za chybiony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia zaskarżoną decyzją art. 32 Konstytucji RP, ponieważ organ administracji dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Służbie Celnej i zasada zaufania obywateli do organów państwa nie została naruszona. Za chybiony Sąd uznał również naruszenie innych przepisów, o których mowa w skardze, w tym szczególnie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje Sądowi podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ przy jej wydaniu prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.