III SAB/Kr 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie SO. del. Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie uwierzytelnionych kopii decyzji administracyjnych z dnia 2 listopada 1999 r. Nr [...] i decyzji Nr [...]- o ile taka w jego sprawie została wydana, a co wynika z decyzji nr [...] z dnia 31 października 2012 r. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 21 listopada 2012 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że decyzja Nr [...] została w roku 2005 przekazana za pośrednictwem Komendy Wojewódzkiej Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do prowadzonego wówczas postępowania administracyjnego o sygn. III SA/Kr 1208/05 i nie została później zwrócona do Komendy Powiatowej Policji. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia 21 listopada 2012 r. Komendant Powiatowy Policji sprostował oczywistą omyłkę polegającą na błędnym oznaczeniu w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia 31 października 2012 r. numeru decyzji poprzez zmianę nr "[...]" na [...]". Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. K. J. wniósł na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie przez Komendanta Powiatowego Policji sprawy wydania uwierzytelnionej kopii decyzji Nr [...]. K. J. zarzucił, że Komendant Powiatowy Policji nie wydał mu odpisu decyzji, której był wystawcą, i której oryginał powinien posiadać. Organ nie podjął też żadnych czynności w celu ustalenia, gdzie znajduje się oryginał decyzji. K. J. podniósł również, że Komendant Powiatowy Policji powinien był wydać, zgodnie z art. 74 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie o odmowie wydania odpisu decyzji, a nie pismo informujące, które nie jest czynnością kończącą sprawę. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zażalenie K. J. jest bezzasadne. Zdaniem organu, powoływanie się w obecnym stanie faktycznym i prawnym przez K. J. na art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nieuprawnione. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że pismem z dnia 21 listopada 2012 r. Komendant Powiatowy Policji udzielił K. J. wyczerpującej odpowiedzi, z której wynika, że przedmiotowa decyzja Nr [...] nie została zwrócona do KPP. Organ zwrócił się w tej sprawie zarówno do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poinformował telefonicznie, że przedmiotowej decyzji nie posiada. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie udzielił odpowiedzi. Dodatkowo Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że organ nie odmówił wydania K. J. uwierzytelnionej kopii przedmiotowej decyzji lecz wyłącznie poinformował, że jej obecnie nie posiada. Nie można bowiem sporządzić uwierzytelnionej kopii dokumentu, którym się fizycznie nie dysponuje. Komendant Wojewódzki Policji nadmienił również, że przedmiotowa decyzja przestała już obowiązywać, gdyż została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. Z kolei skarga K. J. na przedmiotową decyzję została oddalona prawomocnym i ostatecznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, który podlega powadze rzeczy osądzonej i powoduje, że sprawa nim rozstrzygnięta została ostatecznie załatwiona. Równocześnie organ pouczył K. J., że zgodnie z art. 239 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego. Pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą na niewydaniu mu uwierzytelnionego odpisu decyzji z dnia 2 listopada 1999 r. Nr [...]. Skarżący zarzucił, że zarówno Komendant Powiatowy Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji pominęli kwestię, że sprawy wydawania uwierzytelnionych odpisów decyzji administracyjnych znajdują oparcie w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, np. art. 73. Skarżący podniósł również, że to nie dysponent, ale wystawca dokumentu powinien mieć jego egzemplarz. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, że decyzja Nr [...] nie obowiązuje już w obiegu prawnym. Zdaniem skarżącego, organ ten niewłaściwie interpretuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 1018/09, w którym Sąd nie orzekł, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik, ani że decyzja Nr [...] została wyeliminowana z obiegu prawnego, gdyż Sąd nie był do tego uprawniony. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi. Organ podniósł, że pomimo tego, że obecnie nie jest wiadomym, w dyspozycji którego organu znajduje się decyzja Nr [...], to jednak jej istnienia nikt nie kwestionuje. Organ wskazał również, że decyzja Nr [...] została doręczona skarżącemu, który potwierdził, że dysponuje jej egzemplarzem. Organ ponownie powtórzył, że przedmiotowa decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] utrzymaną w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Organ stwierdził, że skarżący wielokrotnie był informowany, że decyzja Nr [...] wraz z całością akt administracyjnych została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i do tej pory nie wróciła do Komendy Powiatowej Policji. Zdaniem organu, dysponując potwierdzeniem odbioru tych akt administracyjnych nie można mówić o zgubieniu, czy też "zatajeniu" decyzji, ponieważ obecnie nie przedstawia ona żadnej wartości dowodowej. Za niezrozumiały uznał organ zarzut, że jako wystawca dokumentu powinien nim dysponować. Organ wyjaśnił, że obecnie toczą się zainicjowane przez skarżącego liczne sprawy przed różnymi organami i trudno jest ustalić, który organ i do jakiej sygnatury dysponuje wymienioną wyżej decyzją. Komendant Powiatowy Policji dodał, że zwracał się do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i w Warszawie o podanie, czy posiadają decyzję Nr [...], jednak żaden z nich nią nie dysponuje. Natomiast Komenda Główna Policji nie udzieliła odpowiedzi. W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji uznał, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż podjął prawem przewidziane czynności, a poza tym nie można wydać odpisu decyzji, której organ obecnie nie posiada. W pismach z dnia 25 lutego, 30 marca i 2 maja 2013 r. skarżący podtrzymał swoją skargę. Na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził z urzędu, że na dzień rozpoznania niniejszej sprawy w tut. Sądzie znajdują się akta 92 spraw ze skarg K. J. Odpowiadając na pytania Sądu skarżący oświadczył, że oryginał decyzji otrzymał w 1999 r., ale go zgubił, natomiast uwierzytelniony odpis tej decyzji jest mu potrzebny do prowadzenia różnych innych postępowań. Skarżący podał, że było prowadzonych kilka spraw - związanych z decyzją Nr [...] - przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i obecnie w toku jest co najmniej jedna, a nadto prowadzone są co najmniej dwie sprawy przez Komendanta Głównego Policji oraz przed Sądem Rejonowym toczy się sprawa o nadanie klauzuli wykonalności tej właśnie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.: "Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach." Z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) sprawy w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). O bezczynności organu można mówić wtedy, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Skarga na bezczynność ma natomiast na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. W piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r. skarżący wyjaśnił, że jest to skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Jednak zdaniem Sądu, pismo to nie stanowi skargi w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz skargę w rozumieniu przepisów Działu VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zatytułowanego "Skargi i wnioski". Również pismo skarżącego z dnia 12 grudnia 2012 r., określone przez niego jako zażalenie, jest skargą w rozumieniu przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). W przedmiotowych pismach skarżący zarzuca bowiem Komendantowi Powiatowemu Policji oraz Komendantowi Wojewódzkiemu Policji nieprawidłowe rozpatrzenie jego wniosku o wydanie uwierzytelnionej kopii decyzji Nr [...] z dnia 2 listopada 1999 r. Komendanta Powiatowego Policji. Treść pism skarżącego, który twierdzi, że organ wydający decyzję powinien dysponować jej egzemplarzem, a w razie zniszczenia lub zgubienia powinien ją odtworzyć, że Komendant Powiatowy Policji nie podjął żadnych czynności w sprawie ograniczając się jedynie do wydania pisma informującego, że nie posiada przedmiotowej decyzji w swojej siedzibie - wskazuje jednoznacznie na skargę na nienależyte wykonanie zadań przez ten organ, o czym stanowi art. 227 Kpa: "Art. 227. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw." Wniesienie takiej skargi uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną – zawiadomieniem. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega w takim przypadku odrzuceniu (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt I OSK 1110/04, niepubl., orzeczenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. II SA/Go 417/09, WSA w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 357/08 niepubl.). Skoro zatem skarga K. J. jest w rzeczywistości skargą, o której mowa w art. 227 k.p.a., to nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych i z tego względu należy ją odrzucić. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, jakoby Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania mu odpisu decyzji Nr [...]. Należy bowiem zauważyć, że oryginał przedmiotowej decyzji został doręczony skarżącemu w 1999 r. Skarżący przyznał to na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. Rację ma także Komendant Powiatowy Policji stwierdzając, że wymieniona wyżej decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, albowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. Nr [...], którą m.in. orzeczono o wygaśnięciu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę. Skoro zatem decyzja Nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego to nie wywołuje ona już skutków prawnych. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego.