I OSK 1966/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 88/13 w sprawie ze skargi A. W. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II SAB/Wa 88/13, po rozpoznaniu skargi A. W. (dalej powoływana jako skarżąca), zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej powoływana jako Spółka) do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 14 października 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania powołanego wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem dnia 14 października 2011 r. A. W. wezwała Spółkę w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. W. Pismem z 13 grudnia 2012 r. Spółka zwróciła pismo A. W. zatytułowane "skarga" z dnia 9 listopada 2012 r. a zawierające wniosek o stwierdzenie bezczynności Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W., reprezentowana przez radcę prawnego Ł. B., zarzuciła Spółce bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 14 października 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako Ppsa) jako niedopuszczalnej, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. powyższą skargę uwzględnił i zobowiązał Spółkę do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie wytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Z tego względu żądana przez skarżącą informacja w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których jest właścicielką, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wbrew stanowisku Spółki, przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżąca wystąpiła z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeśli chodzi zaś o zakres podmiotowy ustawy, to należy wskazać na treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Spółka jest zaś w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem. Już z tej przyczyny Spółka jest podmiotem obowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Niezależnie od tego wskazać wypada, że jest ona podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów tak konstytucyjnych, jak i ustawowych. W rozpoznawanej sprawie bezczynność Spółki wynikała właśnie z błędnego przeświadczenia, że żądana przez skarżącą informacja nie jest informacją publiczną. Mając na uwadze okoliczność, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zakłada szybkość udzielania informacji publicznej (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku – art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), podjęcie jakichkolwiek działań przez Spółkę dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność i po upływie ponad roku od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, daje podstawy do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego: a) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż żądanie informacji skierowane w indywidualnej sprawie, nie w interesie publicznym, dotyczy informacji publicznej udostępnianej w trybie w/w ustawy, podczas gdy zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, informacja taka choć rodzajowo uwzględniona w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy nie dotyczy sprawy publicznej i z tego względu nie stanowi informacji publicznej; b) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. poprzez błędną i niezgodną z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż informacją publiczną udostępnianą w trybie w/w ustawy, jest informacja w sprawie konkretnego (indywidualnego) roszczenia cywilnego związanego z wybudowaniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości, której właścicielem jest wnioskodawca i związane z nią dokumenty, które wpływają na zasadność tego roszczenia: c) art. 1ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku podmiotów, do których w/w ustawa ma zastosowanie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 udostępnianiu podlegają wszystkie dokumenty, zakwalifikowane zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w tym dokumenty bez związku z zakresem wykonywanych przez te podmioty zadań publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, podczas gdy w przypadku tych podmiotów udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji tych podmiotów w związku z wykonywanymi przez te podmioty zadaniami, a nie wszystkie informacje przykładowo skatalogowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. 2. naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 141 § 4 Ppsa poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w sposób należyty z pominięciem stanowiska Spółki, że w przypadku podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji tych podmiotów w związku z wykonywanymi przez te podmioty zadaniami, a nie wszystkie informacje przykładowo skatalogowane w art. 6 ust. 1 tej ustawy; b) art. 3 § 1 Ppsa oraz art. 149 Ppsa poprzez uwzględnienie skargi pomimo tego, że żądanie przez skarżącego informacje nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a zatem Spółka nie pozostawała w bezczynności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że zaskarżony wyrok nie uwzględnia okoliczności, iż informacja skatalogowana art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie jest informacją publiczną, jeżeli nie dotyczy sprawy publicznej. W niniejszej sprawie żądanie skarżącej dotyczy udostępnienia informacji, które składają się na indywidualny stosunek prawny łączący skarżącą ze Spółką, związany z wybudowaniem na nieruchomości skarżącej linii elektroenergetycznej. Informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru publicznego, a ujawnienie dokumentów może mieć wpływ na zasadność indywidualnego roszczenia co przesądza o tym, że niniejsza sprawa nie dotyczy sprawy publicznej. Ponadto Spółka wskazała, iż w niniejszej sprawie istnieje konflikt dwóch wartości konstytucyjnie chronionych – prawa do informacji oraz prawa do obrony własnego interesu na zasadzie równości stron i uzasadnionym jest odpowiednie wyważenie tych dwóch wartości. Przyjęcie w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że żądane dokumenty, które nie mają związku z zadaniami wykonywanymi przez Spółkę, stanowią informację publiczną doprowadza do naruszenia równości stron w zakresie prowadzonego sporu cywilnego oraz do ograniczenia prawa do ochrony ważnego interesu gospodarczego oraz prawa do obrony praw Spółki w sposób nieproporcjonalny i nieadekwatny do celu jakim jest zapewnienie dostępu do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w odniesieniu do podmiotów sklasyfikowanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tylko informacje pozostające w dyspozycji takiego podmiotu w związku z wykonywanymi zdaniami, a nie wszystkie informacje objęte katalogiem z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 Ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 Ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa procesowego i materialnego zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do kwalifikacji żądanych przez skarżącą dokumentów, jako informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do oceny pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć bowiem należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z powołanych przepisów, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do organów władzy publicznej, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy wykładni normy prawnej zawartej w art. 6 ust. 1 u. d.i.p. należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanych przepisów pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko. Wbrew twierdzeniom Spółki, żądane przez skarżącą informacje stanowią informację publiczną i – jak wynika ze sprawy – nie doszło do jej upublicznienia ani też informacja ta nie została skarżącej udzielona zgodnie z wnioskiem. Natomiast zaznaczyć trzeba, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym w sposób taki aby wnioskodawca mógł się z nią zapoznać. Jak to zostało ujęte we wniosku skarżącej z dnia 14 października 2011 r., wszelkie ewentualne decyzje administracyjne (a więc jeśli doszło do ich wydania), które stanowiły podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznej należącej do Spółki, a znajdującej się na działce skarżącej, posiadają walor informacji związanej z wykonywaniem zadania publicznego przez Spółkę i dotyczą bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p., gdyż świadczenie usług publicznych w zakresie dystrybucji energii elektrycznej następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów u.d.i.p. oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 20 grudnia 2013 r. sygn. I OSK 2218/13, z 13 grudnia 2013 r. sygn. I OSK 1858/13, z 15 października 2013 r sygn. I OSK 1212/13,z 15 października 2013 r. sygn. I OSK 1094/13). Odnosząc się do drugiego z zarzutów naruszenia prawa materialnego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnego znaczenia prawnego okoliczność, że skarżąca jednocześnie realizuje swoje roszczenia cywilnoprawne wobec Spółki. Informacja o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze u.d.i.p., będąca rodzajem informacji treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP, który statuuje obywatelskie prawo do informacji publicznej. Zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb wynikający z u.d.i.p., a sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Samo bowiem formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącego wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na ww. działce w trybie u.d.i.p. Zatem w zaskarżonym wyroku nie doszło do błędnej wykładni art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Również trzeci z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów a nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły celowi realizowania zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że żądane kserokopie decyzji dotyczące budowy linii elektroenergetycznych, z których to dokumentów i decyzji Spółka wywodzi swoje prawa do linii elektroenergetycznych są w rozumieniu u.d.i.p. informacjami publicznymi do udostępnienia których zastosowanie ma tryb przewidziany w tej ustawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 art. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. uznać należy za chybiony. Fakt, że skarżąca kasacyjnie spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oznacza, że spółka ta była zobowiązana do załatwienia wniosku skarżącej w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej lub wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, albo wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji albo wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na dobra prawnie chronione. Odnosząc się do zarzutu uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa, należy podkreślić, iż art. Ten stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi, iż z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia zarówno w przypadku, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu, jak i w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2006 r., I OSK 990/05, LEX nr 198283). W związku z powyższym art. 141 § 4 Ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok NSA z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11, LEX nr 1135531). Taki przypadek w sprawie poddanej kontroli Sądu nie zachodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania, a Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze oraz wszechstronnie wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast fakt, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niekorzystne dla skarżącej kasacyjnie, nie oznacza, iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. W związku z tym, że bezzasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, to tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył art. 149 Ppsa oraz art. 3 § 1 Ppsa. Naruszenia tych przepisów Spółka upatruje bowiem w nieuwzględnieniu wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi. Zatem Sąd I instancji zasadnie uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do zaniechania odpowiedniego zachowania się Spółki, co uzasadniało podjęte przezeń w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.