IV SA/Wr 74/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko oddala skargę. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego L. z dnia [...], nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. S., dalej: skarżąca, od decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G., Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2012 r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko: M. S. na okres świadczeniowy 2012/2013 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że w dniu 10 maja 2012 r. wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko skarżącej na okres świadczeniowy 2012/2013. Następnie pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r., nr PS. VII.13.4251.146.08.AT.2012 organ I instancji wezwał skarżącą, na podstawie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. nr 123, poz. 836, ze zm.), dalej: rozporządzenie do osobistego stawienia się w siedzibie organu w celu uzupełnienia wniosku z dnia 10 sierpnia 2012 r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko poprzez wpisanie rodziców skarżącej w części dotyczącej osób zobowiązanych do alimentacji, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie zawierało pouczenie, iż w przypadku niezastosowania się do wezwania wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego z dnia 10 sierpnia 2012 r. pozostawi się bez rozpatrzenia, zgodnie z § 5 pkt 3 rozporządzenia. Skarżąca w dniu 6 września 2012 r. potwierdziła odbiór powyższego wezwania składając podpis i zamieszczając datę jego odbioru na jego kopii. Następnie wskazaną wyżej decyzją organu I instancji z dnia [...], pozostawiono złożony wniosek bez rozpatrzenia, zgodnie z § 5 pkt 3 rozporządzenia w związku z tym, iż w wyznaczonym terminie wnioskodawczyni nie zastosowała się do powyższego wezwania. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej zmianę i rozpatrzenie wniosku. Podniosła zarzut odmowy przyjęcia przez pracownika organu I instancji zaświadczenia Urzędu Skarbowego o braku dochodów. Stwierdziła, że wypełniła wniosek zgodnie ze wzorem znajdującym się na tablicy ogłoszeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w G., który wisiał dnia 10 sierpnia 2012 r., a następnie został zmieniony, co skarżąca zauważyła w dniu 7 września 2012 r., gdy składała wnioski o przyznanie świadczeń rodzinnych na dzieci. Stwierdziła, że zmieniony wzór nosił datę 1 sierpnia 2012 r. i zawierał nową informację w punkcie 4 dotyczącą wpisania danych rodziców wierzyciela. Zdaniem skarżącej, według ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych art. 2 pkt 2 wyraźnie określa, iż dłużnika alimentacyjny określa osobę zobowiązaną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, po uzyskaniu wyroku sądowego, którego egzekucja okazała się bezskuteczna, jeżeli jest osobą uczącą się w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Stwierdziła, że synowie mieszkają z nią u jej rodziców, którzy ani według jakiejkolwiek ustawy, ani według jakiegokolwiek wyroku nie są prawnie zobowiązani do spłaty długów za dłużnika (byłego zięcia). Podniosła, iż bezprawne wpisanie jej rodziców do listy stanie się podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko nim, co m. in. określa art. 8.1 pkt 3, iż komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku. Stwierdziła, że jej trzej synowie uczą się w szkołach, a MOPS swoim kolejnym działaniem przekracza uprawnienia. Skarżąca podniosła, iż pracownik we wrześniu br. przekazał jej, że jej rodzice nie będą spłacać alimentów, jednak zmuszano ją do wpisania ich na listę, na której być nie powinni, bo nie są w żaden sposób obowiązani za dłużnika do spłaty jego długów na dzieci. Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z § 1 i 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie prawa do funduszu alimentacyjnego na dziecko został według ustawy prawidłowo przez nią wypełniony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania oraz zgromadzonego materiału dowodowego wskazało, że tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (j. t. Dz. U. z dnia 9 listopada 2012 r. poz. 1228) - zwanej dalej ustawą - oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. nr 123, poz. 836 ze zm.) - zwane dalej rozporządzeniem. Według brzmienia preambuły do ustawy, konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji. Ustawodawca w art. 15 ust. 3 ustawy wymienił wymogi, jakie musi spełnić wniosek o przyznanie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wskazując, iż wniosek powinien zawierać: 1) dane dotyczące członków rodziny, w tym: imię, nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu; 2) oświadczenie wnioskodawcy o przekazaniu organowi egzekucyjnemu wszelkich znanych mu informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu, 3) oświadczenie wnioskodawcy o miejscu zamieszkania, wieku, zatrudnieniu i sytuacji ekonomicznej osób zobowiązanych względem osoby uprawnionej do alimentacji. Natomiast zgodnie z treścią przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia postępowanie w sprawie o przyznanie świadczeń wszczyna się na podstawie wniosku o ustalenie prawa do świadczeń, zwanego dalej "wnioskiem", którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Stosowanie natomiast do § 5 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku organ właściwy wierzyciela wzywa pisemnie wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Zgodnie zaś z § 5 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku niezastosowania się do wezwania, o którym mowa w ust. 1 lub 2, organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca we wniosku z dnia 10 maja 2012 r. o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, nie wypełniła prawidłowo oświadczenia o miejscu zamieszkania, wieku, zatrudnieniu i sytuacji ekonomicznej osób zobowiązanych względem osoby uprawnionej do alimentacji, bowiem ograniczyła się do wpisania w tym oświadczeniu dłużnika alimentacyjnego i jego rodziców natomiast nie wpisała swoich rodziców. Podkreślono, że ustawodawca w cytowanym wyżej art. 15 ust. 3 ustawy nie tylko ustanowił wymóg przekazania przez wnioskodawcę organowi egzekucyjnemu wszelkich znanych mu informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu i złożenia oświadczenia w tym zakresie we wniosku (art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy), ale również ustanowił wymóg wypełniania we wniosku oświadczenia o miejscu zamieszkania, wieku, zatrudnieniu i sytuacji ekonomicznej wszystkich osób zobowiązanych względem osoby uprawnionej do alimentacji (art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy). W związku z nieprawidłowym wypełnieniem wniosku, skarżąca została wezwana, pismem nr PS. VII. 13.4251.146.08.AT.2012 z dnia 29 sierpnia 2012 r. przez organ I instancji, do jego uzupełnienia poprzez wpisanie jej rodziców w części dotyczącej osób zobowiązanych do alimentacji, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, z pouczeniem, że nie zastosowanie się do wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W świetle powyższego uznano, że prawidłowo organ I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku, wskazując na nieprawidłowo wypełnione oświadczenie dotyczące osób zobowiązanych do alimentacji, które stanowi jeden z elementów wniosku. Jak wynika z akt sprawy, mimo powyższego wezwania, doręczonego skarżącej w dniu 6 września 2012 r., nie zastosowała się ona do jego treści i nie uzupełniła wniosku, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentu skarżącej o wypełnieniu wniosku zgodnie ze wzorem znajdującym się na tablicy ogłoszeń, który został następnie zmieniony, Kolegium stwierdziło, iż okoliczność ta nie może mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem jak wynika z treści odwołania, skarżąca nie wpisując swoich rodziców w oświadczeniu dotyczącym osób zobowiązanych do alimentacji kierowała się przede wszystkim swoją własną oceną, że jej rodzice nie powinni zostać wpisani w tym oświadczeniu, i że byłoby to "bezprawne". Poza tym skarżąca po wypełnieniu wniosku była wzywana do jego uzupełnienia i - jak wskazała w odwołaniu - rozmawiała z pracownikiem Ośrodka, który przekonywał ją o konieczności wpisania we wniosku jej rodziców i o tym, że nie będą oni płacić alimentów. Nie ma zatem postaw do stwierdzenia, aby nie uzupełnienie przez skarżącą wniosku i poniesienie tego konsekwencji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia było wynikiem skorzystania przez nią ze wzoru wniosku znajdującego się na tablicy ogłoszeń. Z argumentu odwołania, dotyczącego braku obowiązku rodziców skarżącej do spłacania długów alimentacyjnych za dłużnika alimentacyjnego wynika, iż skarżąca błędnie przyjęła, iż wpisanie przez nią rodziców wśród osób zobowiązanych do alimentacji spowoduje, iż automatycznie zostanie na nich przerzucony obowiązek alimentacyjny dłużnika alimentacyjnego, czyli, że oni będą musieli spłacać alimenty, które ma obowiązek płacić dłużnik alimentacyjny. Podkreślono, iż rozumowanie skarżącej jest błędne, bowiem przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości. Obowiązek alimentacyjny regulują przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (zwanego dalej k.r.o.), z przepisów tych wynika, że obowiązek alimentacyjny, jak i roszczenie (tzn. możliwość domagania się zapłaty alimentów) zostały ściśle związane z osobą uprawnionego i zobowiązanego, ponieważ wygasają z ich śmiercią i nie należą do spadku (w rozumieniu art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego). Tak więc zarówno nie jest możliwe domaganie się od kogoś innego niż dłużnik alimentacyjny aby płacił alimenty, które ma obowiązek płacić dłużnik alimentacyjny, jak też nie jest możliwe aby ktoś inny niż małoletni syn skarżącej (reprezentowany przez skarżącą) mógł domagać się od dłużnika alimentacyjnego zapłaty zasądzonych od niego na jego rzecz alimentów. Obowiązek uiszczania alimentów, który może być egzekwowany przez Komornika w postępowaniu egzekucyjnym może wynikać wyłącznie z wyroku sądu zasądzającego alimenty bądź z ugody sądowej lub ugody zawartej przed mediatorem. Jeżeli rodzice skarżącej nie byli stronami postępowania dotyczącego zasądzenia od nich alimentów na rzecz ich wnuków (synów skarżącej), to nie jest możliwe żądanie od nich uiszczania alimentów na rzecz tych wnuków. Tak więc wpisanie ich we wniosku w oświadczeniu dotyczącym osób zobowiązanych do alimentacji nie spowoduje, że będą mieli obowiązek płacenia alimentów na rzecz dzieci skarżącej. Natomiast to, że rodzice skarżącej należą do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wynika właśnie z przepisów k.r.o. i dlatego winni zostać wpisani do wniosku w oświadczeniu dotyczącym osób zobowiązanych do alimentacji. Jednak jak powyżej zostało wyjaśnione, sama przynależność do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji nie powoduje, że będą egzekwowane alimenty od tych osób. Wskazano, iż skarżąca - jako matka - też należy do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji wobec swoich synów, a przecież nie są od niej egzekwowane alimenty na rzecz jej dzieci, co wynika z tego, że nie zostały one od skarżącej zasądzone przez sąd i nie została zawarta ugoda dotycząca ich uiszczania. Fakt, iż skarżąca nie ma obowiązku wpisania samej siebie w oświadczeniu dotyczącym osób zobowiązanych do alimentacji wynika wyłącznie z tego, że wypełniony przez nią wniosek i dołączone do niego dokumenty zawierają już wszystkie informacje, które podaje się w oświadczeniu dotyczącym osób zobowiązanych do alimentacji, a więc informacje dotyczące: stopnia pokrewieństwa skarżącej oraz jej dzieci, jak też miejsca zamieszkania, wieku, zatrudnieniu i sytuacji ekonomicznej. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na to, że organ I instancji pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej z dnia 10 sierpnia 2012 r. o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego na jej syna, aby możliwe było skorzystanie przez skarżącą z przedmiotowych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zasadne będzie złożenie przez skarżącą następnego wniosku, który będzie prawidłowo wypełniony. Poinformowano jednocześnie, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego mogą zostać przyznane od miesiąca, w którym wpłynął wniosek do organu właściwego wierzyciela (art. 18 ustawy) i to tylko taki wniosek, który został prawidłowo wypełniony i do którego zostały dołączone wszystkie wymagane dokumenty. Wniosek nieprawidłowo wypełniony, jak też wniosek niekompletny nie wszczyna postępowania w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Dlatego świadczenia z funduszu alimentacyjnego będą mogły zostać przyznane osobom uprawnionym do alimentów wyłącznie w przypadku złożenia przez skarżącą nowego, prawidłowo wypełnionego wniosku od miesiąca, w którym zostanie on złożony. Uznano zatem, że organ I instancji w sposób prawidłowy przyjął, iż w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki do wydania decyzji o pozostawieniu wniosku skarżącej dotyczącego świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, bez rozpatrzenia - zgodnie z treścią § 5 ust. 3 rozporządzenia. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła, że organ I instancji bezprawnie pozbawił jej niepełnoletniego wówczas syna prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500 zł, zasądzonego w marcu 2011 r. od jego ojca. Jako powód podał nie wpisanie przez skarżącą jej rodziców "do rubryki, jako rzekomo zobowiązanych do płacenia długów za byłego zięcia - ojca syna M." Skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania. Podniosła, że we wniosku prawidłowo wpisała dane ojca swojego syna oraz dane rodziców dłużnika, według wzoru podanego na tablicy znajdującej się w siedzibie organu I instancji w dniu 1 sierpnia 2012 r., który następnie został zmieniony. Wskazała, że zmianę tę zauważyła w dniu 7 września 2012 r. Skarżąca nadal podtrzymała swoje stanowisko, że wpisanie jej rodziców do wniosku w części dotyczącej osób zobowiązanych do alimentacji jest równoznaczne z tym, że zostaną oni zobowiązani do spłacania alimentów należnych jej dzieciom od jej byłego męża. Zarzuciła, że pracownik organu I instancji nie chciał przyjąć od niej zaświadczenia o braku dochodów za rok poprzedni. Zdaniem skarżącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na jej syna powinny być przyznane zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym już na podstawie wniosku złożonego dnia 10 sierpnia 2012 r. Natomiast "w rubryce dotyczącej dłużnika alimentacyjnego wpisani być powinni: dłużnik alimentacyjny oraz ojciec i matka dłużnika." Odnośnie decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła, że "uparte dążenie do wpisania danych jej rodziców we wniosku jest aktem bezprawia, wymierzonym przeciwko jej osobie i jej rodzinie". Zarzuciła pozbawienie jej dzieci pieniędzy i możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb. Skarżąca stwierdziła, że jej rodzice nie należą do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji na zamieszkujących z nimi wnuków. Zarzuciła, że pracownicy organu I instancji naruszyli prawo zabierając bezpodstawnie i bezprawnie alimenty nie będące ich własnością. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie prawnie należnych alimentów na podstawie wniosku złożonego przez nią w sierpniu 2012 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, w przypadku bezskuteczności egzekucji, warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, zwanych dalej świadczeniami z funduszu alimentacyjnego, a także zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego określa powołana wyżej ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przede wszystkim należy podkreślić, iż przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego stanowi jedynie formę pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów, lecz nie przenosi obowiązku alimentacyjnego na państwo. W dalszym ciągu bowiem obowiązek ten ciąży na rodzicach, a także innych osobach określonych przez przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, którzy ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka. Wsparcie państwa ma zatem jedynie charakter pomocniczy, a środki przeznaczane na ten cel są ograniczone. W związku tym ustawodawca jest uprawniony do określenia specyficznych warunków, jakie należy spełnić, aby taką pomoc uzyskać. W ramach swoich uprawnień ustawodawca może zatem zarówno tworzyć odrębne definicje ustawowe (np. definicje "rodziny"), określać sposób ustalania dochodu rodziny, ograniczać kwotę przyznawanych świadczeń, a także ustalać inne wymogi. Tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego został określony w rozdziale 3 i 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a także w przepisach powołanej wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku organ właściwy wierzyciela wzywa pisemnie wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Jeżeli wnioskodawca nie zastosuje się do przedmiotowego wezwania, organ właściwy wierzyciela wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ustawy ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego. Wniosek ten powinien zawierać m.in. dane dotyczące osób zobowiązanych względem osoby uprawnionej do alimentacji. Należy przy tym wyjaśnić, iż świadczenie z funduszu alimentacyjnego – jak wskazano wyżej - ma charakter wyłącznie pomocniczy i finansowane jest ze środków publicznych. Przy czym przyznanie świadczenia następuje wyłącznie na wniosek strony. Skoro zatem skarżąca chce skorzystać ze wsparcia państwa z funduszu alimentacyjnego, musi spełnić wszystkie wymogi określone w ustawie i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Brak przedłożenia wymaganych danych dotyczących rodziców skarżącej obligował zatem organ do wezwania skarżącej do ich uzupełnienia, a ich nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie upoważniało organ do wydania decyzji o pozostawieniu wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, o czym skarżąca była pouczona w wezwaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.