II SA/Sz 86/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – Spółce A pozwolenie na budowę stacji bazowej obejmującej budowę, technicznego , [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że po rozpatrzeniu wniosku w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej [...]. Starostwo postanowieniem z dnia [...] zobowiązało inwestora do uzupełnienia dokumentacji ustalając termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia [...], a następnie pismem z dnia [...] w trybie art.61 § 4kpa zawiadomiło strony postępowania - właścicieli działek na kierunkach promieniowania anten, o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na zawiadomienie wpłynęły pisma stron oraz protest mieszkańców wobec planowanej budowy stacji bazowej. Wnoszący uwagi sprzeciwiają się m.in. lokalizacji stacji bazowej wiążąc projektowane usytuowanie stacji z obawą o zdrowie i życie mieszkańców. W dniu [...] inwestor złożył uzupełnienie dokumentacji. W dniu tym również wpłynął do organu wniosek W. i T.K. oraz W. G. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek ten organ przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i postanowieniem z dnia [...] znak:[...] zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę . Na postanowienie o zawieszeniu postępowania złożyła zażalenie Spółka A Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie. Starosta stwierdził dalej, że załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany zgodny jest z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] wydaną przez Wójta Gminy. Dla projektowanej inwestycji przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku którego Wójt Gminy wydał w dniu [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia podając w uzasadnieniu decyzji m.in., że z opracowania kwalifikacyjnego dostarczonego przez inwestora a sporządzonego przez E. S. wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki każdej z anten w zakresie [...] w odległości od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności i realizacja przedmiotowego zamierzenia w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z treści wskazanej decyzji wynika również, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar [...]. Projekt budowlany uzupełniony w związku z postanowieniem organu jest kompletny. Wykonany został a następnie sprawdzony pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu. Projektanci i sprawdzający projekt złożyli oświadczenie na podstawie art. 20 ust.4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 Pb tj. złożył wniosek w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji w okresie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lokalizacja inwestycji na którą nie wyrażają zgody strony postępowania została rozstrzygnięta przez organ właściwy w sprawie tj. decyzją ostateczną Wójta Gminy z dnia [...], która jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli A. U. i E.U. oraz M. C. A. i E. U. podnieśli, że uzasadnienie zawarte w oświadczeniu E.S. mija się z prawdą, ponieważ "w odległości do metrów występują już miejsca dostępne dla ludzi oraz zabudowania". Dlatego, zdaniem wnoszących odwołanie, zasadne jest uzyskanie zgody po przeprowadzeniu odpowiednich pomiarów wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. M. C. podniósł zarzut nie zachowania staranności "przy rozpatrywaniu dokumentów zgromadzonych w sprawie kwestionując zgodność z prawem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której jest mowa o ułożeniu wewnętrznej linii zasilającej, nie ma natomiast mowy o przyłączu energetycznym, nie może więc stanowić kompletnego dokumentu dotyczącego pozwolenia na budowę. O wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako strona nie został poinformowany. Ponadto odwołujący się podniósł zarzuty skierowane przeciwko decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych, kwestionując między innymi przyjętą w tym postępowaniu ocenę złożonego przez inwestora i sporządzonego na jego zlecenie raportu oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania M.C. oraz E. U.i A.U., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę po spełnieniu przez inwestora warunków wynikających z art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej zwanej "Pr.bud."). Powyższe przepisy obejmują między innymi wymogi, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzją o warunkach zabudowy oraz z wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z odrębnymi przepisami, kompletności projektu i wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń, a także sporządzenie i sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wojewoda wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto Wójt Gminy decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu wniosku Spółki A w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia umorzył postępowanie uznając, że przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar [...] i nie jest zlokalizowana na obszarze objętym programem [...]. Organ stwierdził, że powyższe decyzje Wójta Gminy są ostateczne i wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej do czasu ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Projekt stacji bazowej [...] pozostaje w zgodzie z powyższymi decyzjami, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki nie narusza natomiast odnośnych przepisów. Inwestor przedłożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Stronom zaś zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym I i II instancji oraz ustosunkowano się do wniesionych uwag. Odnosząc się do zarzutów odwołań, organ II instancji stanął na stanowisku, że treść załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę analizy kwalifikującej przedsięwzięcie do sporządzenia raportu stacji bazowej telefonii cyfrowej nr [...] nie budzi wątpliwości. Powyższa analiza została opracowana w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przywołane przepisy, opis inwestycji, charakterystyka systemu antenowego, wyznaczenie równoważnej mocy wypromieniowanej oraz wnioski nie budzą wątpliwości w świetle obowiązujących przepisów prawa. Opracowanie zawiera ustalenia dla każdej z anten określające: równoważną moc promieniowaną (EIRP), odległość środka elektrycznego wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania. Wyznaczenie tej odległości dokonane zostało z uwzględnieniem zarówno kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania jak również pochylenia wiązki. Wojewoda podkreślił, że stosownie do wniosku zawartego w powołanym opracowaniu, przedmiotowa inwestycja zwolniona jest z wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji zwolniona jest również z uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał także, iż w opracowaniu stwierdzono, że dla anten o mocy promieniowanej większej niż [...] najbliższe miejsca dostępne dla ludności, rozpatrując od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównego kierunku promieniowania anten, znajdują się w odległości większej, a dla anten, o mocy promieniowanej izotropowo mniejszej niż [...] w odległości większej. Organ II instancji za niezasadne uznał zarzuty odwołujących się, w przedmiocie niezgodności zaskarżonej decyzji z decyzją Wójta Gminy z dnia [...], jak też zarzuty dotyczące nieprawidłowości powstałych w postępowaniach zakończonych decyzjami wspomnianego organu gminy. Wojewoda wyjaśnił, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i w oparciu o przedłożone przez inwestora dokumenty, zasadnie przyznano właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom tych nieruchomości, które zlokalizowane są na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten w odległości do od środków elektrycznych tych anten, status strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. C. oraz E. U. i A.U., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa; 2) art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; 3) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z 140 i 143 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); 4) art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) 5) § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 w zw. z § 5, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem"). W uzasadnieniu skargi skarżący w kwestii naruszenia przepisów postępowania podnieśli m.in., że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu " ", nie poddając jej własnej ocenie. Tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz nie ocenił zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czym naruszył także art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. W zakresie naruszenia § 4 rozporządzenia skarżący zaznaczyli, że organ całkowicie zignorował okoliczność, iż po dokonaniu superpozycji energii wysokiej częstotliwości wypadkowa pola ponadnormatywnego gwałtownie wzrasta i przy pracy maksymalnej całej stacji może dojść do bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia oraz doszło już do naruszenia i ograniczenia prawa własności sąsiadujących właścicieli. W kwestii natomiast naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 Pr.bud. skarżący podkreślili, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wprowadzając w decyzji o pozwoleniu na budowę ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w promieniu, nie wskazał jednocześnie przepisów Konstytucji RP, które pozwalają na wprowadzenie takich ograniczeń. Dokonanie tego dla prywatnego podmiotu gospodarczego bez uprzedniego wywłaszczenia jest rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ nie wskazał i nie podał, w jaki sposób będzie kontrolował obszar do od planowanej inwestycji, aby uniknąć zagrożenia zdrowia i życia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu " ", istotne jest bowiem, że Wójt Gminy, właściwy w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w uzasadnieniu decyzji znak: [....] z dnia [...] potwierdził, że stacja bazowa nr [...], nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie należy do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar [...] i nie jest zlokalizowana, na obszarze objętym programem [...]. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę E. U. oraz A. U. Na rozprawie w dniu [...] Stowarzyszenie " ", reprezentowane przez – Z. G., złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie. Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., , Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił Stowarzyszenie " " do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Na rozprawie, w dniu 20 stycznia 2011 r. Z. G. - Stowarzyszenia " " poparł skargę oraz podniósł, że aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zmierza do tego, że przyjmowane przez organ kwalifikacje przedsięwzięcia sporządzone przez inwestora nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Wydanie decyzji powinno bowiem być poprzedzone szczegółową analizą inwestycji, pod kątem, jakie anteny, jakie typy i o jakiej mocy mają być zamontowane. Wyjaśnione powinno być także pojęcie " " oraz sposób ustalania przebiegu wiązki. W szczególności należałoby ustalić, czy wiązka nie przebiega przez zabudowania i teren dostępny dla ludzi. Z. G. podkreślił, że organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Reprezentujący Stowarzyszenie powołał się także na art. 64 Konstytucji RP, jako podstawę odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] uczestnik postępowania – G. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 7- 9, art. 11 i art. 107 § 3 kpa, - poprzez nie wyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak " ", " ", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego, brak udowodnienia, iż organ samodzielnie dokonywał tych ustaleń, czy też dokonał tego na podstawie dokumentu pozaadministracyjnego przedłożonego przez inwestora; 2) art. 32 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez dokonanie własnej oceny czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 3) art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, art. 143 oraz art. 144 Kodeksu Cywilnego w zw. z art. 21, art. 31 ust 3 oraz art. 64 ust 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela. 4) art. 34 ust. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt. 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie takiej analizy w projekcie budowlanym. 5) art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 w zw. z art. 107 § 1 kpa, w zw. rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez przywołanie całego normatywu bez konkretnej jednostki prawnej. 6) art. 72 ust 1 pkt. 1 oraz art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez poczynienie własnych ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 października 2009 r., w sprawie, po rozpoznania skargi M. C. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego M.C. kwotę. tytułem zwrotu kosztów postępowania. W jego ocenie, stanowisko Wojewody o wiążącym charakterze dla organu administracji architektoniczno-budowlanej właściwego do wydania pozwolenia na budowę decyzji w przedmiocie warunków zabudowy bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy za prawidłowe. Stąd też nie znajduje potwierdzenia zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. poprzez brak oceny co do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd uznał jednak, że ustalenia wymaga jaki charakter posiada wydana w sprawie decyzja Wójta Gminy o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wyżej wymienionej stacji bazowej. W decyzji z dnia [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, Wójt Gminy w pkt rozstrzygnięcia, dotyczącym ochrony środowiska, zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowana inwestycja może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym Spółka A wystąpiła do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kpa w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) umorzył postępowania. Odnosząc się do tej decyzji Sąd, między innymi stwierdził, że Wójt Gminy, wydając decyzję z dnia [...] o umorzeniu postępowania na podstawie nie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów Prawa ochrony środowiska, nie rozstrzygnął sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań co do jej istoty, który to walor posiadałaby decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ ten wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, a w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowym stanowiska, decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania, w szczególności w razie zmiany przepisów, nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej i możliwe jest następczo wydanie kolejnej decyzji merytorycznej, pomimo uprzedniego wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., II SA/Rz 793/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r., II SA/Po 53/09 (dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). W konsekwencji organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji nie były związane treścią decyzji Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego, organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były dokonać ustaleń w przedmiocie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, uwzględniając treść raportu oddziaływania na środowisko w świetle wymagań co do jego treści na podstawie aktualnych przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto powinny także uwzględnić stanowiska wszystkich stron postępowania, w szczególności dotyczące natężenia pola elektromagnetycznego, ponieważ oddziaływanie takiego pola, w powiązaniu z polami pochodzącymi z innych źródeł emitowania, może powodować kumulowanie oddziaływań. W sprawie organy powinny były ustalić, czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (np. inne stacje bazowe lub linie energetyczne). Nie można bowiem wykluczyć, że oddziaływanie stacji bazowej łącznie z innym urządzeniem spowoduje zwiększenie dopuszczalnych barier oddziaływania. Z uwagi na możliwe oddziaływanie kumulatywne, nie można zatem ograniczać oceny oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej tylko do oceny jej parametrów, bez sprawdzenia, czy nie znajduje się ona w zasięgu oddziaływania innych urządzeń, ponieważ nie można wykluczyć, że przez kumulację zmieni ona parametry oddziaływania. W przypadku wystąpienia tego rodzaju okoliczności nie wykluczona jest bowiem konieczność ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przez Spółkę A przedsięwzięcia, jako kwalifikującego się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według Sądu, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydał decyzje bez dokonania koniecznych w sprawie ustaleń, uchybiając art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd uznał za przedwczesne rozpatrzenie, zarzutów dotyczących naruszenia art. 140 – 144 Kodeksu cywilnego oraz innych wskazanych w skardze. Zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skarżąca Spółka A kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r. i sprawę przekazał temu sądowi do ponownego rozpoznania. W konkluzji dokonanej oceny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "trafnie skarga kasacyjna zarzuca, że zaskarżony nią wyrok został wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że ustawa ta ma zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. W konsekwencji powyższego naruszenia niezasadne jest stanowisko tego Sądu, że organy nie były związane decyzją Wójta Gminy z dnia [...] i że ciąży na nich obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w tym również wyjaśnienia czy zasięg oddziaływania stacji nie obejmuje innych urządzeń wytwarzających pola elektromagnetyczne (w tym również inne stacje bazowe telefonii komórkowej) co będzie miało wpływ na natężenie tego pola. Te okoliczności mogłyby być przedmiotem oceny organów środowiskowych lecz wobec faktu, że decyzja z dnia [...] jest ostateczna w toku instancji kwestie wskazane przez Sąd pierwszej instancji nie mogą być przedmiotem ponownej oceny przez organy". Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji rozpoznający ponownie sprawę do wzięcia pod uwagę wskazanej wyżej oceny w zakresie konieczności zastosowania art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku oraz do ponownego rozpoznania sprawy, w tym oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze M. C., oraz podniesionych w piśmie uczestnika postępowania G. N. i Stowarzyszenia "". Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznał sprawę na rozprawie w dniu [...]. Biorący udział w rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania Spółka A wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania G.N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że wraz z żoną są właścicielami działki budowlanej, którą zamierzają wykorzystać dla celów zarobkowych. Tymczasem maszt telefonii komórkowej usytuowany jest od granicy ich działki w związku z czym wiedzą jakie jest faktycznie oddziaływaniu skumulowane wszystkich anten w kierunku ich nieruchomości, a zatem nie wiedzą jakiego rodzaju, co do wysokości mogą wybudować ze względu na to oddziaływanie. Prezes Stowarzyszenia " " wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że zasadniczą jej wadą jest brak ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, a ponadto wskazał na niewyjaśnienie w decyzji Wojewody kwestii pokrywania się decyzji lokalizacyjnej z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany w zakresie ilości, mocy i naruszenia poszczególnych, co uniemożliwia dokonanie obliczeń faktycznego oddziaływania inwestycji i w tym zakresie powołał się na informację uzyskaną z Ministerstwa Środowiska, której kopię złożył do akt, a ponadto powołał się na wyroki NSA o sygn. II OSK 1830-10, II OSK 1014/11 i II OSK 1328/11 oraz WSA o sygn. II SA/Po 708/11. Ponadto dodał, że obszar oddziaływania inwestycji, powinien być ustalony na podstawie art. 44 ustawy o ochronie środowiska w związku z art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z w a ż y ł, co następuje : Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych organów orzekających w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Przed przystąpieniem do omówienia powodów, które legły u podstaw stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, oraz uchylnie decyzji organu I instancji, podkreślenia wymaga okoliczność związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy obecnym (ponownym) rozpoznaniu sprawy, wykładnią prawa dokonaną w niej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej określonej jako : "P.p.s.a."), Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w istotnej mierze zależna jest od ustalenia reżimu prawnego jaki obowiązywał w dacie jej wydania. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku kasacyjnym, obligując Sąd pierwszej instancji do wzięcia pod uwagę, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, jego oceny w zakresie konieczności zastosowania art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji uznał zatem za celowe przypomnienie, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., z dniem doręczenia organowi pierwszej instancji żądania strony tj. wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę stacji bazowej [...] wraz z budową masztu, montażem anten, anten, posadowieniu kontenera i ułożeniu linii zasilającej na działce nr [...]. W dniu [...] w którym wydana została zaskarżona decyzja, obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 dalej określona jako : "ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku"), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Stosownie jednak do wyżej wskazanego art. 153 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie ustawy zmienianej w art. 144, to jest ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 z późn.zm.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Ponadto, przepis art. 154 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku stanowi, że w przypadku postępowań w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10 (a więc między innymi decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej sprawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia może złożyć wniosek, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, to jest wniosek o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Wniosku takiego, jak wynika to z akt sprawy i na co zwrócił uwagę Sąd drugiej instancji w wyroku, inwestor w niniejszej sprawie nie złożył. Powyższy wywód prowadzi do konkluzji, że w zakresie uwarunkowań środowiskowych zaskarżona decyzja powinna uwzględniać wymagania wynikające z art. 46 ust. 4 pkt 29 ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej określonej jako : "ustawa P.o.s." ). W myśl tego przepisu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Dodać jeszcze należy, iż zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy P.o.s., postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W świetle zebranego w aktach administracyjnych materiału jest poza sporem, że przed złożeniem wniosku w niniejszej sprawie inwestor uzyskał decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego (decyzja Wójta Gminy z dnia [...] obejmująca planowane przedsięwzięcie), jak również decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kończącą postępowanie administracyjne w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia umorzeniem tego postępowania po dokonaniu merytorycznych rozważań i ocen prawnych. Obydwie te decyzje stały się ostateczne i jako takie wiązały organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, co przesądził jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. uchylając wyrok WSA z dnia 10 lutego 2011 r. i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Niezależnie od tego, że skład Sądu ponownie rozpatrujący przedmiotową sprawę również tak uważa, to ponadto taką ocenę prawną Sądu drugiej instancji jest związany. Z względu wiążący dla organu architektoniczno-budowlanego charakter decyzji lokalizacyjnej i środowiskowej, bezprzedmiotowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji są wszystkie te zarzuty skargi a także argumenty uczestnika postępowania G.N. podniesione w piśmie procesowym z dnia [...] (k. i nast. akt sądowych) oraz zarzuty Stowarzyszenia " " reprezentowane na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. (prot. k. 572 t. III akt sądowych) oraz na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. (k. 219 – 220 t. V), które dotyczyły kwestii przynależnych do procedury środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Nie jest bowiem dopuszczalne, ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.) kwestionowanie w skardze decyzji ostatecznej wydanej w innej sprawie, choćby funkcjonalnie powiązanej ze sprawą będącą aktualnie przedmiotem sądowej kontroli. Z tego samego powodu organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie nie były uprawnione do badania w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym okoliczności, które miały znaczenie dla przyjęcia przez Wójta Gminy w decyzji z dnia [...], że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zauważyć też trzeba, że w stanie faktycznym i prawnym stanowiącym podstawę orzekania w niniejszej sprawie, o czym była mowa wyżej, podnoszone w odwołaniu zarzuty co do zasadności takiego stanowiska Wójta Gminy nie mogły stanowić przyczyny do zamieszczenia w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany orzeczenia nakładającego obowiązek ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ brak było ku temu podstawy prawnej takiej jaką wprowadził art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Brak natomiast wniosku inwestora o ponowne przeprowadzenie tej oceny, o czym była mowa na wstępie, niniejszych motywów uniemożliwiał także nałożenie obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny środowiskowej w trybie art. 154 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 88 ust. 1 pkt 1. Tak więc bezprzedmiotowe, w aktualnym stanie sprawy okazały się prezentowane na rozprawach wywody Stowarzyszenia " " dotyczące omawianej tu kwestii i odwołujące się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wskazane przez Stowarzyszenie orzeczenia nie mogą stanowić punktu odniesienia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skoro wydane zostały w sprawach innych przedmiotowo, to jest w sprawach dotyczących środowiskowych uwarunkowań, a nie w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego (vide wyroki II OSK 925/09, II OSK 602/09) lub zapadły wprawdzie w sprawach przedmiotowo tożsamych, ale dotyczyły decyzji wydanych w innym stanie prawnym (vide wyroki WSA o sygn. II SA/Po 708/11, wyroki NSA o sygn. II OSK 1328/11). Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że w stanie prawnym właściwym z uwagi na treść art. 153 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisko, nie istniał przepis obligujący organ do nałożenia w decyzji o pozwolenie na budowę obowiązku ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wobec tego chybione jest stanowisko Stowarzyszenia "" wskazujące na brak analizy projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Zmiana zamierzenia inwestycyjnego w okresie pomiędzy wydaniem decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia a wnioskiem o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu ma znaczenie prawne w odniesieniu do postępowań w tym ostatnim przedmiocie, wniesionych i prowadzonych na podstawie stanu prawnego obowiązującego po wejściu w życie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W ocenie Sądu, zasadny jest natomiast stawiany skargą M. C. oraz podnoszony przez uczestników postępowania zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7-9, art. 11, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa. Chodzi mianowicie o to, że zarówno w skardze jak i w pismach uczestników postępowania podniesiono zarzut ograniczenia prawa własności właścicielki nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania spornej inwestycji, a jednocześnie kwestionowano, już na etapie postępowania odwoławczego, prawidłowość przyjętego ustalenia stwierdzającego, że "że wzdłuż osi głównej wiązki każdej z anten w zakresie w odległości od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności". Zauważyć należy, że Sąd administracyjny badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę stan faktyczny przyjęty w sprawie przez orzekające w niej organy administracyjne i nie jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń faktycznych. Dlatego sposób gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez te organy podlega eocenie sądowej, gdyż rzutuje z kolei na ocenę przyjętych w decyzji ustaleń faktycznych i stanowi punkt wyjścia dla kontroli materialno-prawnej prawidłowości decyzji. Wyjaśnienie kwestii zasięgu oddziaływania elektromagnetycznego anten zamontowanych na maszcie nie tylko stanowi zatem w odniesieniu do stron i uczestników postępowania przejaw przestrzegania w postępowaniu administracyjnym zasad ogólnych określonych w art. 7, 8 i 11 kpa, ale również wpływa na możliwość skutecznego dokonania przez sąd materialnoprawnej oceny zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. O tym, że ustalone zostało istnienie takich osób i nieruchomości świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym Wojewoda wskazał na prawidłowe działanie organu I instancji, który przyznał status strony postępowania właścicielom nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania spornej inwestycji. W ustaleniach decyzji organów obu instancji orzekających w sprawie brak jest jednak wyjaśnienia kwestii usytuowania anten, których zamontowanie przewiduje projekt. Starosta w uzasadnieniu swojej decyzji, poza powołaniem się na ustalenia wynikające z decyzji lokalizacyjnej oraz środowiskowej, w zasadzie nie zawarł żadnych własnych ustaleń na okoliczność wynikającego z projektu budowlanego usytuowania masztu antenowego i poszczególnych anten oprócz wskazania, że z opracowania kwalifikacyjnego dostarczonego przez inwestora a sporządzonego przez E. S., wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki każdej z anten w zakresie w odległości od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ II instancji również ograniczył się do ogólników i podobnie jak organ I instancji nie dokonał ustaleń własnych, a przytaczając następujący fragment oceny kwalifikacyjnej: " (...)dla anten o mocy promieniowanej większej niż najbliższe miejsca dostępne dla ludności, rozpatrując od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównego kierunku promieniowania anten, znajdują się w odległości większej niż a dla anten, o mocy promieniowanej izotropowo mniejszej niż - w odległości większej" nie wyjaśnił jak należy rozumieć i z czego to wynika, że przyjęto odległość większą niż od najbliższych miejsc dostępnych dla ludności", co świadczy ponadto o niepełnym odniesieniu się do wniesionych odwołań, a zatem o naruszeniu przez Wojewodę art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W tej sytuacji, jak to już wyżej zostało podniesione, Sąd, który nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej, gdyż to przynależne jest właściwym organem administracji publicznej orzekającym w tej sprawie w drodze decyzji administracyjnej, nie ma możliwości ustosunkowania się do twierdzeń skargi oraz uczestnika postępowania – G. N. , że przedmiotowa inwestycja właściwie z uwagi na zasięg jej oddziaływania ogranicza możliwości zagospodarowania ich nieruchomości. Z wyjaśnień G. N. na rozprawie w dniu [...]. wynika, że maszt antenowy usytuowany jest od granicy jego działki budowlanej, co stoi na przeszkodzie jego zamierzeniu inwestycyjnemu związanemu z planem budowy na tej działce pensjonatu. Podjęta przez Wojewodę próba wyjaśnienia tej kwestii, dopiero w odpowiedzi na skargę, nie konwaliduje braków ustaleń faktycznych wskazanych w decyzji. To decyzja bowiem jest władczym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej i jako taka podlega kontroli sądowej, a nie odpowiedź na skargę. Na organach orzekających ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.) i poddania go wszechstronnej ocenie (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), której istota zarówno co do toku rozumowania i przyjętych na jego podstawie ustaleń faktycznych, jak i co do ocen prawnych dokonanych w odniesieniu do tych ustaleń powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.) wyjaśniającym stanowisko organu i treść decyzji. Uzasadnienie to powinno być zrozumiałe nie tylko dla organu, ale również dla stron postępowania, dla Sądu jak i dla każdej innej osoby, która może je czytać. W sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany dotyczy przedsięwzięcia wymagającego specjalistycznej wiedzy, wymóg sporządzenia uzasadnienia decyzji w zrozumiały sposób jest szczególnie istotny z punktu widzenia realizacji prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż strona, która nie zna lub nie rozumie terminologii specjalistycznej dotyczącej spornego zagadnienia nie będzie w stanie ocenić, czy jej interes prawny został naruszony. Z powyższych względów należało uchylić zarówno decyzję zaskarżoną jak i decyzję ja poprzedzającą celem dokonania przez właściwy organ w sprawie administracyjnej pełnych, własnych ustaleń faktycznych szczególnie w zakresie usytuowania inwestycji względem nieruchomości sąsiednich i wyjaśnienia kwestii wpływu zasięgu oddziaływania projektowanych anten na prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie w jakim prawo budowlane udziela im ochrony. Zaznaczenia jednak wymaga, że dla wyjaśnienia sprawy w tym zakresie nie są miarodajne wywody Stowarzyszenia " " odwołujące się do argumentacji pozaprawnej, wynikającej z innych źródeł niż prawo powszechnie obowiązujące w rozumieniu art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W szczególności do takich źródeł nie należy informacja Ministerstwa Środowiska publikowana na stronie internetowej posła, na którą powołał się Prezes Stowarzyszenia na rozprawie. Dlatego należało uwzględnić skargę i orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparte zostało na przepisie art. 152 P.p.s.a., zaś w przedmiocie kosztów Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 tej samej ustawy.