I FZ 177/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. sp. z o.o. z/s we W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 163/12 wzywające do uiszczenia wpisu od skargi J. sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. J. Sp. z o.o. we W. (zwana dalej "Spółką" bądź "skarżącą Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, określającą Spółce za maj 2009 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 0 zł oraz, na podstawie art. 103 ust. 1 i art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), kwotę podatku do zapłaty w wysokości 435.915,00 zł. Mając powyższe na uwadze Spółka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 435.915,00 zł. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej we W. w sporządzonej odpowiedzi na skargę wskazał na inną kwotę mającą stanowić wartość przedmiotu sporu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał Skarżącą do wyjaśnienia rozbieżności w wysokości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze i odpowiedzi na skargę pod rygorem wyznaczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca Spółka podniosła, iż kwota podana przez Dyrektora Izby Skarbowej jest niezgodna z zaskarżoną decyzją, w związku z czym nie może być uznana za wartość przedmiotu zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 163/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 870.328,00 zł oraz wezwał skarżącą Spółkę do uiszczenia wpisu w wysokości 8.704,00 zł. We wniesionym zażaleniu Spółka wskazała, że nie jest dla niej zrozumiałe dlaczego Sąd I instancji ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia właśnie w takiej wysokości. Wskazała w tym zakresie, że w toku postępowania zabezpieczającego organ podatkowy dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki kwoty 434.413, 00 zł wraz z odsetkami od tej kwoty. Wskazując ponadto, że decyzja zobowiązywała Spółkę do uiszczenia innej kwoty niż podana przez organ w odpowiedzi na skargę wniosła o zmianę wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 435.915, 00 zł , czyli taką jaką zawarto w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W złożonym zażaleniu strona zakwestionowała prawidłowość ustalenia wpisu sądowego od wniesionej przez nią skargi. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem prawidłowego wpisu w przedmiotowej sprawie ma interpretacja pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia", gdyż właśnie ta wartość determinuje charakter oraz wysokość należnego wpisu. W myśl art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Należy również zauważyć, że ustawodawca w art. 215 P.p.s.a. nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 P.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenie nie mogą być należności pieniężne. Przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. (zob. również B.Dauter, B.Gruszczyński , A.Kabat, M.Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też, "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193), gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem". Mając powyższe na uwadze, należy zatem stwierdzić, że istotne jest ustalenie czego dotyczyła zaskarżona przez stronę decyzja. Ta zaś obejmowała swoim zakresem nie tylko obowiązek zapłaty zaległości podatkowej – wynikający z dyspozycji art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ale również odnosiła się okoliczności dotyczących tak podatku należnego, jak naliczonego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz.24), wskazał, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W przypadku gdy podatnik zaskarża w całości określone rozstrzygnięcie organu, wpisem należnym jest wpis wyliczony w oparciu o wszystkie zagadnienia ujęte w zaskarżonej decyzji, a zatem w tej konkretnej sprawie, zarówno odnoszące się do kwestii związanej z ustaleniem istnienia czynności opodatkowanych, jak i prawidłowości w zakresie podatku naliczonego. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd I instancji, nie związany granicami skargi, zobowiązany jest do kompleksowej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Strona powinna mieć zatem na uwadze, że ewentualne uwzględnienie jej skargi ma wpływ na ocenę prawidłowości zadeklarowanego przez nią podatku należnego, jak i naliczonego, którego istnienie było kwestionowane przez organ. Skoro zatem podatnik zaskarżył całość decyzji, to w sprawie konieczne jest wyliczenie wartości przedmiotu sporu w oparciu o wszystkie elementy decyzji stanowiące różnicę między wartościami deklarowanymi przez stronę wg deklaracji VAT-7 a zakwestionowanymi przez organy podatkowe. Tym samym, należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez Sąd I instancji w zaskarżonym zarządzeniu była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.