III SA/Wa 62/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi U. O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz U. O. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] września 2012 r. Minister Finansów z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił Skarżącemu – U.O. wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego do osób fizycznych We wniosku Skarżący wyjaśnił, że pełni funkcję członka zarządu spółki z o.o. Z tytułu pełnionej funkcji pobiera wynagrodzenie na podstawie umowy o pracę. W ramach wykonywania obowiązków wynikających z umowy, pracownik jest zobowiązany do wykonywania prac, takich jak między innymi analizy, opinie, raporty, memoranda, prezentacje, itp. będących przejawem twórczej działalności pracownika o indywidualnym charakterze, które odzwierciedlają jego oryginalny i twórczy wkład, a które stanowią utwory będące przedmiotem prawa autorskiego, w rozumieniu przepisów ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych. Strony ustaliły, że pracownik będzie przeznaczał nie mniej niż 60% swojego czasu pracy na wykonywanie utworów będących przedmiotem prawa autorskiego, Pracownik zobowiązany jest do: - prowadzenia ewidencji swych utworów pracowniczych w celu weryfikacji rozliczeń kosztów uzyskania przychodów oraz przechowywania ich wraz z niezbędną dokumentacją przez okres 5 lat dla potrzeb kontroli podatkowej, - złożenia spółce oświadczenia w przypadku zmiany procentowego udziału wynagrodzenia z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych w części wynagrodzenia zasadniczego w celu odpowiedniego zmodyfikowania warunków stosowania umowy w terminie do upływu 14 dni od daty zaistnienia takiej zmiany. Z chwilą stworzenia przez pracownika (podatnika) utworu w ramach obowiązków wynikających ze stosunku pracy, autorskie prawa przechodzą na rzecz spółki w zakresie określonym w umowie. Pracownik jest zobowiązany do przedstawiania spółce do przyjęcia wszelkich utworów stworzonych w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Spółka ma prawo do żądania dokonania przez Pracownika określonych zmian lub poprawek. Strony ustaliły, iż przeniesienie i nabycie praw autorskich do utworów wytworzonych przez pracownika (podatnika) w ramach umowy obejmuje wszystkie pola eksploatacji utworu. Wynagrodzenie miesięczne brutto pracownika podzielone jest na stępujący sposób: - 40% stanowiło wynagrodzenie za wykonywanie obowiązków pracowniczych nie związanych z wykonywaniem prac stanowiących utwory, - 60% (tj. Xx,xx zł.) będzie stanowiło zryczałtowane wynagrodzenie pracownika (twórcy) za przeniesienie na spółkę autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez pracownika w danym miesiącu w ramach obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Jednakże, udział procentowy wynagrodzenia opisanego powyżej może ulec zmianie stosownie do rzeczywistego charakteru pracy pracownika. W związku z powyższym Skarżący zapytał, czy w przypadku gdy oświadczenie złożone przez podatnika spółce okaże się nieprawidłowe (np. w wyniku błędu pracownika czy z jakiegokolwiek innego powodu istniejącego po stronie pracownika), albo gdy stosowne oświadczenie nie zostanie w ogóle złożone (np. w wyniku błędu pracownika czy z jakiegokolwiek innego powodu istniejącego po stronie pracownika) pomimo, iż obiektywnie powinno zostać złożone, przez co płatnik (tj. Spółka - pracodawca) pobierze i odprowadzi za niskie zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, pracownik nie będzie odpowiadać z tytułu takiego zaniżenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za dany rok? Zdaniem Wnioskodawcy, pobierane przez podatnika wynagrodzenie na podstawie umowy o pracę stanowi kategorię przychodu, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f.". Jednocześnie ta właśnie kategoria przychodów została wprost wymieniona w art. 26a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej "O.p.". Zgodnie z art. 26a § 1 O.p. podatnik nigdy nie będzie odpowiadał za zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie jaka odpowiada kwocie zaliczki, której nie pobrał płatnik (tj. Spółka - pracodawca). Ponieważ wynagrodzenie osiągane przez podatnika mieści się w kategorii przychodów wymienionych w art. 26a § 1 O.p., bez znaczenia jest to z jakiej przyczyny dana zaliczka nie zostanie pobrana w odpowiedniej wysokości, gdyż zgodnie z art. 26a § 2 O.p. w takim przypadku nie stosuje się art. 30 § 5 O.p. Dlatego też, jeżeli z jakiegokolwiek powodu płatnik (spółka-pracodawca) nie pobierze zaliczki w odpowiedniej wysokości, podatnik nie będzie mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności z tytułu zaległości powstałej za dany rok podatkowy. Organ oceniając wniosek stwierdził, iż żądane przez Skarżącego rozstrzygnięcie nie miałoby charakteru interpretacji indywidualnej korzystającej z ochrony prawnej wynikającej z przepisów O.p., co byłoby sprzeczne z istotą, jak również celem uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego w trybie i na zasadach art. 14b § 1 O.p.. Przede wszystkim odpowiedź na pytanie czy na podstawie art. 26a § 1 O.p. Skarżący, nie poniesie odpowiedzialności z tytułu zaniżenia wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik i w konsekwencji podatnik nie poniesie odpowiedzialności z tytułu zaległości powstałej za dany rok podatkowy, wymagałoby przede wszystkim od organu podatkowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego przeprowadzenie możliwe jest w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających nie zaś w postępowaniu interpretacyjnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie: art. 120, art. 121 "O.p."; art. 139 § 1 Op.; art. 217 § 1 pkt 4 oraz § 2 O.p. poprzez niewyjaśnienie na jakiej podstawie organ uznał, iż , iż art. 26a § 1 i § 2 O.p. są przepisami proceduralnymi a nie przepisami materialnoprawnymi; art. 14b § 1, art. 14c O.p. poprzez odmowę ich zastosowania. Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ podatkowy miał prawo do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym Skarżący poddał w rzeczywistości ocenie organu wydającego interpretację, własne stanowisko w sprawie potwierdzenia prawidłowości w przedmiocie zadanego pytania, że jeżeli z jakiegokolwiek powodu płatnik (spółka-pracodawca) nie pobierze zaliczki w odpowiedniej wysokości, podatnik nie będzie mógł zostać pociągnięty do odpowiedzialności z tytułu zaległości powstałej za dany rok podatkowy. Organ podatkowy podtrzymał prezentowane w zaskarżonym, postanowieniu stanowisko, że przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz sformułowane pytanie nie dotyczy kwestii podlegających interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p.. Jego merytoryczne rozpatrzenie poprzez wydanie interpretacji uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Skarżącego, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ podkreślił, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Zatem postępowanie o udzielenie interpretacji ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W postępowaniu tym organ ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym dany przepis ma zastosowanie. Ocena w tym zakresie złożonego przez Stronę wniosku była taka, iż istnieje niemożność wydania interpretacji z uwagi na przedstawione zagadnienie. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku jest ocena okoliczności faktycznych oraz ich wpływu na pracodawcę Strony jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy, tj. ocena dokumentów, (m.in. złożonego oświadczenia) na podstawie, których pracodawca Skarżącego wywiązuje się z obowiązków płatnika. Ocena taka jednakże wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. W postępowaniu tym organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym dany przepis ma zastosowanie. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie nakładają natomiast na organ obowiązku potwierdzania, że ewentualne zaistniałe elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zostaną tak a nie inaczej ocenione przez organy podatkowe, bowiem w przedmiotowej sprawie konieczne jest zbadanie czy "oświadczenie złożone przez podatnika spółce okaże się nieprawidłowe (np. w wyniku błędu pracownika czy z jakiegokolwiek innego powodu istniejącego po stronie pracownika), albo gdy stosowne oświadczenie nie zostanie w ogóle złożone (np. w wyniku błędu pracownika czy z jakiegokolwiek innego powodu istniejącego po stronie pracownika). Organ podkreślił, że trudno zgodzić się ze Skarżącym, iż zakres przedmiotowy spornego wniosku wyznaczony zadanym w nim pytaniem pozwala na załatwienie sprawy poprzez wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i że ze strony Organu doszło do naruszenia art. 14b § 1 O.p. Skarżący oczekiwał odpowiedzi dotyczącej sposobu postępowania organów podatkowych w okolicznościach nakreślonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy podkreślił ponadto, że w zaskarżonym postanowieniu pierwszej instancji w żadnym miejscu nie wskazano, że przepis art. 26a § 1 i § 2 O.p. jest przepisem proceduralnym, co miałoby być podstawą odmowy wszczęcia postępowania. Urzędowa wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, nie zaś przepisów regulujących postępowanie podatkowe, bowiem Strona oczekiwała odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku dotyczące oceny okoliczności faktycznych oraz ich wpływu na pracodawcę Strony jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy, tj. oceny dokumentów, (m.in. złożonego oświadczenia) na podstawie, których pracodawca Skarżącego wywiązuje się z obowiązków płatnika. W konsekwencji organ podatkowy wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że ocena taka wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz rozpatrzenie merytoryczne wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 14b § 1. art. 14c § 1 i 2 O.p.; - art. 165a § 1 O.p. - art. 217 § 1 pkt 4 oraz § 2 O.p. poprzez de facto niewyjaśnienie z jakiego konkretnie powodu organ dwukrotnie zdecydował o niewszczynaniu postępowania wbrew żądaniu wniosku Skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że zdaniem Strony żądanie zawarte we wniosku jest jak najbardziej uzasadnione a sam wniosek zasługuje na merytoryczne rozpatrzenie. Skarżący zauważył, że przepis art. 26a § 1 i § 2 O.p. powołany przez Skarżącego został określony przez organ - bez jakiegokolwiek wyjaśnienia czy uzasadnienia - jako przepis proceduralny i na tej podstawie odmówiono wszczęcia postępowania. Jednakże teza ta nie została przez organ w żaden sposób uzasadniona. Świadczy to o stronniczości organu a nawet wręcz można mówić tu o działaniu bezprawnym. W obu instancjach organ przedstawił swoje stanowisko w bardzo mętny sposób zamiast dokonać solidnej i jasnej analizy zagadnienia, której brak w treści zaskarżonego aktu. Pogląd organu jakoby Skarżący nie miał prawa uzyskać interpretacji z tego względu, iż interpretacja taka nie dawałaby jej żadnej ochrony jest całkowicie bezzasadny. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Spór w sprawie sprowadza się do oceny czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że przedstawiony we wniosku skarżącej stan faktyczny oraz postawione na jego tle pytanie nie dotyczyło okoliczności, które mogły być rozstrzygnięte w ramach kompetencji przysługujących organowi interpretacyjnemu w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu na pytanie to należy odpowiedzieć negatywnie, obowiązujące w tym zakresie przepisy, w tym także te będące podstawą orzekania w niniejszej sprawie, nie pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku skarżącej. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n O.p. Postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w rozdziale 1a O.p., jednakże na mocy art. 14h O.p, ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych przepisów O.p. tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Stosownie do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p, organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte. Dokonując analizy przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzić trzeba, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne pozostałe okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W piśmiennictwie podkreśla się, że przepisu tego nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przechodząc zatem do oceny zaskarżonego aktu, w kontekście opisanych przesłanek, warunkujących możliwość wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., stwierdzić trzeba, że nie wystąpiła żadna z przywołanych okoliczności. Poza sporem jest, że skarżąca była legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej, wskazała bowiem, że jest podmiotem zainteresowanym, w rozumieniu art. 14b O.p., rozstrzygnięcie ma dotyczyć jej praw, przedstawiła w tym zakresie okoliczności faktyczne (zaistniałe zdarzenie), do których miała się odnosić interpretacja. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego w sprawie nie wystąpiły także pozostałe okoliczności wykluczające wydanie orzeczenia merytorycznego. Nie można podzielić poglądu zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że przedmiotem analizy miały być stan faktyczny, a nie przepis prawa oraz to, że odpowiedź na pytanie wymagałoby od organu podatkowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego przeprowadzenie możliwe jest w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających nie zaś w postępowaniu interpretacyjnym. Treści zapytania jasno dowodzi, że strona domagała się wyjaśnienia zakresu odpowiedzialności podatnika wynikającej z regulacji art. 26a § 1 O.p. i przedstawiła zgodnie z wymogami art.14 b § 3 O.p. stan faktyczny sprawy i własne stanowisko co do interpretacji wskazanego przepisu. Powoływanie okoliczności faktycznych oraz własnego stanowiska w sprawie jest niezbędnym elementem stanu faktycznego. Również druga z opisywanych uprzednio przesłanek w tej sprawie nie wystąpiła, skarżąca wnioskowała o wydanie interpretacji indywidualnej a nie ogólnej. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w zakażonym postanowieniu, pożądana przez skarżącą ocena nie odnosiła się stanu faktycznego i nie wymagała od organu podatkowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, możliwego do przeprowadzenia w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. . Reasumując niezasadne odstąpienie od wydania interpretacji indywidualnej zawierającej ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy wskazuje na naruszenie art. 14b § 1 oraz art. 14c O.p. Dodatkowo odmawiając wszczęcia postępowania organ interpretacyjny naruszył przepis art. 165a O.p., który przewiduje wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną (tu zainteresowanym), lub z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie mogło być wszczęte. Wniosek pochodził od podmiotu zainteresowanego, w rozumieniu art. 14c § 1 O.p., oraz, jak wskazano wyżej stan faktyczny i przedstawione we wniosku pytanie nie dotyczyło okoliczności, które nie mogły być rozstrzygnięte w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art.217 O.p., bowiem zgodnie z art.14h O.p. przepis ten nie ma zastosowania co do postanowień wydawanych w postępowaniu interpretacyjnym. Przepis ten usytuowany został w rozdziale 16 Działu IV O.p., który nie został uwzględniony w art.14h O.p. tak jak ma to miejsce w przypadku regulacji prawnej zawartej w art.14g O.p., który w przypadku postanowień o pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia, odsyła do przepisów rozdziału 14 i 16 Działu IV O.p. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ interpretacyjny winien dokonać merytorycznej oceny wniosku strony oraz interpretacji art.26a O.p., na gruncie przedstawionego przez stronę stanu faktycznego. Z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej powoływane jako p.p.s.a.), Sąd uchylił postanowienia wydane w obu instancjach. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia.