II GSK 1705/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 193/13 w sprawie ze skargi Gminy G. na decyzję Zarządu Województwa W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O.; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 193/13, po rozpoznaniu skargi Gminy G. na decyzję Zarządu Województwa W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu części środków finansowych przyznanych w ramach realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], 2. określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz 3. zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] grudnia 2009 r. Zarząd Województwa W. działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013 (IZ) zawarł z Gminą G. umowę o dofinansowanie ze środków europejskich projektu pn. "Budowa pijalni wód mineralnych w uzdrowisku G. wraz z wykonaniem podziemnego ujęcia wód leczniczych". Wskutek czynności kontrolnych, dotyczących realizacji umowy IZ stwierdziła nieprawidłowości w zakresie stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 113, poz. 759 ze zm.; powoływanej dalej jako: P.z.p.), w toku przeprowadzonego przez Gminę G. postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na wyłonienie wykonawcy funkcji nadzoru inwestorskiego. W ocenie IZ, nieprawidłowości te skutkowały koniecznością pomniejszenia wydatków kwalifikowalnych o wartość korekt finansowych, naliczonych według zasad określonych w dokumencie opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego zatytułowanym: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Pismem z dnia [...] sierpnia 2011r. IZ poinformowała Gminę G. o nałożeniu korekt finansowych wyliczonych metodą wskaźnikową w kwocie 2125 zł . Pismem z dnia [...] sierpnia 2011r. IZ powołując się na art. 207 ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U Nr 157, poz. 1240 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.f.p.) wezwała Gminę G. do uregulowania należności w kwocie 129,33 zł w terminie 14 dni od doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie powyższego terminu IZ wszczęła z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu należności. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 u.f.p., IZ zobowiązała Gminę G. do zwrotu części środków przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich w kwocie 129,33 zł i określił termin, od którego nalicza się odsetki. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., IZ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawę naliczenia korekt finansowych stanowiły ustalenia, w świetle których środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 22 ust. 4 P.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w O. Gmina G. wniosła o uchylenie obu powyższych decyzji. Skarżąca wskazała, że stanowisko o istnieniu podstaw do zwrotu środków na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. IZ oparła na błędnym przyjęciu, iż zostały naruszone przepisy art. 7 ust. 1 i art. 22 ust. 4 P.z.p. Strona zwróciła uwagę, że wydanie skarżonych decyzji poprzedzone było nałożeniem korekty finansowej, która zgodnie z dokumentem opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego pt.: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", co do zasady powinna była odpowiadać wartości nieprawidłowości. Definiując pojęcie nieprawidłowości, o której mowa w ww. dokumencie, należy posłużyć się terminem z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z 31 lipca 2006 r., str. 25: powoływanego dalej jako: rozporządzenie nr 1083/2006), określającym nieprawidłowość jako: "jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego". Strona stwierdziła, że stan, w którym nie występuje tak rozumiana nieprawidłowość nie powinien skutkować nałożeniem korekty finansowej. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, gdyż nie miało miejsca naruszenie przepisów P.z.p., nie wystąpiła również przesłanka realnej, czy też potencjalnej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Skarżąca Gmina stwierdziła, że ustalone przez nią warunki udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na wyłonienie wykonawcy funkcji nadzoru inwestorskiego były proporcjonalne oraz związane z przedmiotem zamówienia, zatem nie miało miejsca naruszenie przepisów P.z.p. IZ nie podjęła wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i nie wyjaśniła, czy doszło do wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 a w szczególności, czy doszło do "straty finansowej". Tym samym, nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 154/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uchylił obie decyzje administracyjne. Sąd I instancji stwierdził, że IZ nie dokonała gruntownej analizy wszystkich aspektów związanych z wynikiem przeprowadzonej kontroli działania Beneficjenta. W szczególności nie rozważyła wzajemnych relacji między przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej powoływana jako: u.z.p.p.r.), a przepisami u.f.p. Nie wskazała również z jakich powodów uznała, że w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie obowiązku przestrzegania przez Beneficjenta przepisów P.z.p. należało obrać tryb postępowania zastosowany przez IZ. Zdaniem Sądu, należało ocenić, jaki podmiot i w jakim trybie był zobowiązany do ustalenia, czy doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz do orzeczenia o skutkach tych nieprawidłowości. WSA stwierdził, że art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. nadaje IZ nie tylko prawo, ale i obowiązek, ustalania i nakładania korekt finansowych. Ustalanie korekt finansowych, aby mogło być uznane za rzeczywisty instrument nadzoru nad prawidłowością wydatkowania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej musi być traktowane jako działanie polegające na stwierdzeniu uchybień w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych, a ponadto musi obejmować ocenę wagi tych naruszeń stosownie do art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/06. Bez tej oceny nie można bowiem nakładać korekt finansowych, które uzależnione są właśnie od wagi naruszeń. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że IZ działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. może badać, czy doszło do naruszenia P.z.p., dokonywać oceny wagi tych naruszeń z punktu widzenia budżetu UE i ewentualnie nakładać korekty finansowe. Sąd podniósł, że § 14 ust. 1 umowy w brzmieniu nadanym aneksem z dnia [...] listopada 2010r. przewiduje obowiązek Beneficjenta poddania się kontroli, a § 14 ust.10 umowy daje IZ uprawnienie do wymierzenia korekt finansowych, przy czym beneficjent podpisując umowę wyraża zgodę na zastosowanie przez IZ zaleceń określonych przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w dokumencie pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikator) wraz załącznikiem "Wskaźniki procentowe do obliczania wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE". WSA podkreślił, że ustawodawca nie przewidział dla czynności IZ, polegającej na ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej formy decyzji administracyjnej. Wskazał, że IZ na podstawie własnego postępowania wyjaśniającego i ustaleń powinna stwierdzić, czy w trakcie realizacji projektu objętego dofinansowaniem beneficjent dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. W ocenie WSA, w skarżonych decyzjach brak wystarczającego uzasadnienia w zakresie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, zgodnego z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Za trafny WSA uznał również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków, jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje. Wynika to z samego porównania treści art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. Użycie w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. zwrotu "ustalanie" i "nakładanie" wskazuje na kompetencje instytucji zarządzającej o charakterze władczym, zakładającym jednostronne działanie wobec beneficjenta. Podstawę zaś materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. i zgodnie z którym państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Kompetencje do dokonania korekt finansowych mają charakter władczy. NSA stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie organ uznał, iż beneficjent popełnił nieprawidłowości o jakich mowa w powyższym przepisie, gdyż naruszył przepisy P.z.p., to tym samym był uprawniony do ustalenia i nałożenia na beneficjenta korekty finansowej. Zdaniem NSA nie powinno budzić wątpliwości, że w sprawie ustalenia i nałożenia na stronę skarżącą korekty finansowej powinna być wydana decyzja administracyjna o jakiej mowa w art. 107 § 1 k.p.a., gdyż organ był uprawniony do wydania władczego rozstrzygnięcia na podstawie prawa powszechnie obowiązującego. Nie powinna stanowić przeszkody okoliczność, iż zasady wyliczenia korekty zostały określone w dokumencie opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego pt. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", który to dokument stał się integralną częścią umowy o dofinansowanie projektu na podstawie § 14 ust. 10 aneksu do umowy o dofinansowanie projektu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro IZ na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 15a u.z.p.p.r. była uprawniona do ustalenia korekty finansowej, to tak określona wysokość korekty może stanowić element decyzji podjętej w oparciu o art. 26 ust. 2 pkt 15a omawianej ustawy. Wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uchylił obie decyzje administracyjne. Sąd I instancji powołał się na art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej zwanej: p.p.s.a.) i wskazał, że jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie przed wydaniem decyzji określających kwotę do zwrotu, nie wydano uprzednio odrębnej decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej, która byłaby poprzedzona postępowaniem administracyjnym. Mając na uwadze wyżej przytoczoną wykładnię prawa przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny, oraz stwierdzone fakty nieprzeprowadzenia postępowania administracyjnego i niewydania decyzji na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej, WSA uznał, że zaskarżone decyzje w przedmiocie określenia Gminie G. kwoty do zwrotu wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych zostały wydane przedwcześnie i z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przed wydaniem decyzji w sprawie korekt, IZ winna, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zebrać wszelkie niezbędne dowody, dokładnie rozpatrzyć materiał dowodowy i dokonać jego oceny, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Jako wytyczne dla organu Sad podał, że IZ winna uwzględnić wymóg formalny dotyczący konieczności oparcia postępowania administracyjnego prowadzonego w zakresie określenia stronie kwoty do zwrotu na uprzednio wydanej ostatecznej decyzji administracyjnej o ustaleniu i nałożeniu korekty. Sąd nakazał też organowi wyjaśnienie rozbieżności w wysokości określonej korekty oraz wysokości środków, do których zwrotu Gmina została wezwana. Za przedwczesne WSA uznał wypowiadanie się odnośnie zasadności zarzutów skargi nawiązujących do ustaleń w zakresie naruszenia przepisów P.z.p. oraz w kwestii sposobu obliczania przedmiotowej korekty finansowej. II Skargę kasacyjną złożył Zarząd Województwa W. działający jako Instytucja Zarządzająca - IZ. Wyrok zaskarżył w całości. Wniosł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 190 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu organ w tej sprawie powinien wydać decyzję odnośnie ustalenia i nałożenia korekty finansowej z uwagi na niezbadanie przez organ zasadności korekty i jej wysokości, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego organ zbadał powyższe kwestie, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzji; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi albowiem: a) dokonana przez sąd I instancji ocena sprowadziła się faktycznie do podzielenia stanowiska NSA, a nadto b) Sąd we wskazaniach, co do dalszego postępowania przez organ ograniczył się do określenia podstawy proceduralnej decyzji poprzez wskazanie art. 107 §1 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 15a z.p.p.r., nie wskazując tym samym organowi dalszego postępowania w sprawie, np. - w jaki sposób organ ma określić w decyzji wysokość korekty, skoro możliwe jest ustalenie wysokości korekty w złotych polskich wyłącznie odnośnie części dofinansowania już wypłaconego, a nie ma takich możliwości w stosunku do przewidywanych płatności na przyszłość ("wycofanego wkładu środków europejskich w finansowanie operacji") - w stosunku do których organ dokonuje stosownego pomniejszona o wcześniej ustalony wskaźnik procentowy korekty - albowiem na etapie wydawania decyzji nie sposób ustalić jaką kwotę do rozliczenia beneficjent rzeczywiście przedstawi, - dlaczego organ jest uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu po tym jak decyzja w sprawie korekty stanie się ostateczna (a nie dopiero po uprawomocnieniu się decyzji) skoro ustalenia tej będą miały wiążące znaczenie dla określenia kwoty podlegającej zwrotowi, a w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego kwoty te mogą ulec zmianie lub zostać całkowicie zniesione. - czy decyzja w sprawie ustalenia i nakładania korekt podlega wykonaniu w trybie egzekucji w administracji, - czy wydając decyzję o zwrocie organ stosownie do 207 ust.1 u.f.p. ponownie ma badać, czy w sprawie wystąpiły przesłanki zwrotu środków, skoro powyższe zagadnienie będzie przedmiotem analizy w postępowaniu w sprawie korekty finansowej; co czyni ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego toku postępowania przez organ nie jednoznacznymi i nie odpowiadającymi przesłankom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Organ zwrócił się o rozważenie, czy z uwagi na zagadnienie prawne dotyczące określenia sposobu ustalania i nakładania korekty finansowej występują przesłanki z art. 187 p.p.s.a. do odroczenia rozpoznania sprawy i przedstawienia tego zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ wskazał, że dotychczas nie kwestionowano ustalania i nakładania korekt bez odrębnej decyzji administracyjnej, przy dopuszczalności obrony beneficjenta przed sądami powszechnymi i wskazał na postanowienie SN z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III CZP 9/13, z którego wynika, iż beneficjentowi z umowy o dofinansowanie przysługuje ochrona prawna również przed sądami powszechnymi. III Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przy rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej wyłoniło się następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy ustalenie korekty, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wymaga wydania decyzji administracyjnej.", zatem działając na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. przedstawił to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odpowiedź na powyższe pytanie okazała się niezbędna dla wydania orzeczenia w sprawie niniejszej, bowiem zarzuty kasacyjne odnoszą się do sytuacji prawnej, jaka powstałaby po wydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie korekty, a jednocześnie w ocenie prawnej zawartej w wyroku NSA wydanym w sprawie kwestia ta nie została wyjaśniona w sposób pełny. Uchwałą z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt II GPS 2/14, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów stwierdził, że: "Ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej." IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Z zarzutów kasatora wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Zarządu Województwa W. w przedmiocie zwrotu części środków finansowych przyznanych w ramach realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej i stosując się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1776/12, stwierdził, że przed podjęciem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu części środków na finansowanie organ powinien wydać decyzję administracyjną w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej. Wobec tego, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty wprost zmierzały do podważenia zasadności przywołanego stanowiska Sądu I instancji, jako niezgodnego z prawem, istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie wiązała się z potrzebą rozstrzygnięcia zagadnienia odnoszącego się do prawnego charakteru korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. u.z.p.p.r. i formy jej nałożenia. Wskazana wyżej uchwała NSA wyjaśnia tę kwestię jednoznacznie. Mając na względzie, że wynikająca z art. 269 § 1 p.p.s.a. moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoduje, iż wiążą one sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis, należy uznać, że wiąże ona Sąd, który wystąpił z pytaniem prawnym, także wtedy, kiedy prowadziłoby to do kolizji ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprzednio wyrażonym w tej samej sprawie. W takiej sytuacji należy odstąpić od zastosowania art. 190 p.p.s.a. i wynikającego z niego związania wykładnią prawa dokonaną w poprzednim wyroku NSA. Przenosząc rozważania powyższe na grunt sprawy niniejszej uznać należy, że wykładnia art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. zawarta w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmienna od wykładni zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku, powoduje konieczność jego uchylenia. Kluczowa w kontrolowanym wyroku WSA kwestia konieczności wydania odrębnej decyzji o korekcie, poprzedzającej decyzję o zwrocie środków, w świetle cytowanej wyżej uchwały, została rozstrzygnięta nieprawidłowo. Mając na względzie treść podjętej uchwały oraz wywody powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji skonfrontuje materiał sprawy z treścią uchwały 7 sędziów NSA i wywodami zawartymi w jej uzasadnieniu i mając to na względzie oceni ponownie skargę. Wobec wyjaśnienia zasadniczych kwestii procesowych, Sąd odniesie się przede wszystkim do istoty problemu, tj. czy w świetle materiału sprawy organ prawidłowo ustalił, że wystąpiły przesłanki do nałożenia korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. (czyli korekty będącej wynikiem stwierdzenia nieprawidłowości w rozumieniu art. 98 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 w związku z art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia) w postaci naruszenia procedur z art. 184 u.f.p. w związku z art. 7 i 22 ust. 4 P.z.p. Zważywszy powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. i odstąpił od obciążania nimi Gminy G. z uwagi na fakt, że konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku nie była powiązana ze stanowiskiem skarżącej.