II SA/Lu 122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz A. Z.kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], którą organ ten odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu własnej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], nr [...], zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], nr [...], wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Rozstrzygniecie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie M. pozwolenia na budowę przepompowni ścieków P-0, P-1, P-1a, P-10, P-11, P-12 i P-13 oraz sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącza energetycznego do przepompowni P-1 usytuowanego na działkach nr [...] i [...], przyłącza do przepompowni P-1a przebiegającego przez działki nr [...] i [...], przyłącza do przepompowni P-10 na działce nr [...], przyłącza do przepompowni P-11 przebiegającego przez działki nr [...], [...], [...], [...], przyłącza do przepompowni P-12 usytuowanego na działce nr [...] i przyłącza do przepompowni P-13 usytuowanego na działce nr [...] i w ul. S.j w M.-O., gmina M. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], nr [...], Starosta [...] – działając na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane – zmienił powyższą decyzję z dnia [...] maja 2006 r. w zakresie przebiegu trasy sieci kanalizacji sanitarnej i lokalizacji przepompowni P-12 oraz trasy przyłącza energetycznego do ww. przepompowni. W wyniku dokonanej zmiany lokalizacja przepompowni P-12 oraz przyłącza kablowego nn 0,4 kV wraz ze złączem kablowo-pomiarowym do tej przepompowni została wyznaczona na działce nr [...]. Z kolei przebieg sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej wyznaczono na działkach nr [...], [...], [...],[...] i [...], a przewodu tłocznego na działkach nr [...] i [...]. W dniu [...] lipca 2012 r. A. Z. (dalej jako skarżąca) złożyła odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wyjaśniając, że nie doręczono jej tej decyzji, lecz o jej wydaniu dowiedziała się "ustnie". Skarżąca stwierdziła, że pominięcie jej w postępowaniu zakończonym przedmiotowym rozstrzygnięciem jest wadliwe. Podniosła, że jej status strony w tym postępowaniu wynika zarówno z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i z art. 28 k.p.a. Bezsporne jest bowiem, że jest ona właścicielem działki położonej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką, na której wyznaczono nową lokalizację przepompowni P-12. Co więcej, krawędź tego obiektu – zgodnie z dokonaną powyższą decyzją zmianą – znajdzie się w odległości nie większej niż 0,5 m od działki skarżącej (nr [...]), co w świetle § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest sprzeczne z prawem i niedopuszczalne. W piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca zmieniła kwalifikację swojego odwołania, wnosząc, by potraktowano je jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżąca wskazała jako podstawę swojego żądania przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uznając, że skarżącej nie przysługuje w tej sprawie status strony. Postanowienie to uchylił jednak Wojewoda [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (postanowienie z dnia [...] września 2012 r., nr [...]). W ocenie organu odwoławczego postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a., albowiem, jeżeli żądanie wznowienia postępowania zgłasza osoba, która powołuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., badanie, czy posiada status strony w sprawie może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Mając powyższe na uwadze Starosta [...] w dniu [...] października 2012 r. wydał postanowienie, którym wznowił na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] organ I instancji, działając na podstawie 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego skarżąca nie posiadała statusu strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Organ wyjaśnił, że sam fakt graniczenia działki będącej własnością A. Z. z działką, na której planowany jest obiekt budowlany nie przesądza o przyznaniu jej statusu strony w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Podstawy do takiego uznania zachodziłyby wówczas, gdyby nieruchomość skarżącej znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, pod którym to pojęciem – stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Tymczasem – jak podkreślił organ – w przedmiotowej sprawie warunek ten nie jest spełniony, bowiem przedmiotowa inwestycja nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej (działek nr [...] i [...]). Organ wskazał, że z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, wynika, iż po jego korekcie ułożenie sieci grawitacyjnej i przewodu tłocznego przewidziano w pasie drogowym ul. T. wzdłuż działki nr [...], w tym na długości 40 m w jednym wykopie z przewodem grawitacyjnym w odległości 2,0 m od granicy działek nr [...] i [...] (obie stanowiące własność skarżącej). Przepompownię P-12 o średnicy 1,0 m zlokalizowano natomiast w pasie drogowym drogi gminnej w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Projektowana infrastruktura przebiega zatem całkowicie poza działkami skarżącej. Ponadto – jak podkreślił organ – w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...], nr [...], wydanej w przedmiocie środowiskowej uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, Wójt Gminy [...] stwierdził, że dla planowanej inwestycji nie zachodzi obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, oraz odstąpił od utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania. Zdaniem Starosty, interesu prawnego skarżącej w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nie można również wywodzić z powołanego przez nią § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem przepis ten odnosi się jedynie do zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępowych nieskanalizowanych oraz podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3. Przepompownia nie zalicza się natomiast do tych urządzeń, albowiem pracuje w systemie kanalizacji grawitacyjno-ciśnieniowej i jest urządzeniem przepływowym. Organ dodał, że żadne przepisy nie regulują dopuszczalnych odległości przepompowni od innych obiektów budowlanych lub granic nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania A. Z. Wojewoda [...] – powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko Starosty [...], iż skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą decyzję w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2006 r. Organ przyznał, że wprawdzie skarżąca była stroną w pierwotnym postępowaniu o pozwolenie na budowę, jednak zakres zmiany tego pozwolenia, przyjęty w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nie dotyczy jej działek. Przepompownia P-12 oraz sieć kanalizacji sanitarnej prowadzona wzdłuż działki nr [...] będą bowiem oddziaływać wyłącznie na działki inwestora, tj. w omawianym przypadku na działkę nr [...], zaś teren wokół nich (w tym działki skarżącej) nie znajdzie się w obszarze oddziaływania tego obiektu. Dlatego za strony postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uznano jedynie te podmioty, przez działki których przebiega przeprojektowany odcinek sieci. W ocenie Wojewody, subiektywna ocena skarżącej dotycząca obniżenia komfortu użytkowania jej nieruchomości, a co za tym idzie, żądanie zaliczenia działek nr [...] i [...] do obszaru oddziaływania zmienionego odcinka kanalizacji sanitarnej i przepompowni P-12, projektowanych na sąsiedniej działce, nie znajduje uzasadnienia w żadnych przepisach. Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie w szczególności nie znajduje zastosowania przepis § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem przepompownia ścieków - jako, że nie służy do czasowego gromadzenia nieczystości - nie zalicza się do urządzeń wymienionych w tym przepisie. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie Starosty [...], odmawiające na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., jest prawidłowe. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że nie przysługiwał jej status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie M. pozwolenia na budowę przepompowni ścieków P-0, P-1, P-1a, P-10, P-11, P-12 i P-13 oraz sieci kanalizacji sanitarnej, przyłącza energetycznego do przepompowni P-1 usytuowanego na działkach nr [...] i [...], przyłącza do przepompowni P-1a przebiegającego przez działki nr [...] i [...], przyłącza do przepompowni P-10 na działce nr [...], przyłącza do przepompowni P-11 przebiegającego przez działki nr [...], [...], [...], [...], przyłącza do przepompowni P-12 usytuowanego na działce nr [...] i przyłącza do przepompowni P-13 usytuowanego na działce nr [...] i w ul. S. w M.-O.; - art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną interpretację, niezastosowanie i uznanie, że skarżacej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2012 r.; - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwą interpretację skutkującą nieobjęciem działek nr [...],[...] obszarem oddziaływania spornego obiektu; - § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, iż przepompownia P-12 zlokalizowana na działce nr [...] nie powinna być posadowiona z zachowaniem odległości od granicy działki wynikającej z tego przepisu. W ocenie skarżącej przepis § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia - wbrew stanowisku organów - nadaje jej przymiot strony w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r., zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. O jej interesie prawnym w tej sprawie świadczy fakt, iż na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. przepompownia P-12 została zlokalizowana w odległości 1,50 m od granicy z jej działką nr [...]. Ponadto skarżąca podkreśliła, że uczestniczyła jako strona w pierwotnym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w ramach którego przepompownia P-12 przewidziana była na działce nr [...]. Skarżaca podniosła, że po realizacji spornej inwestycji przepompownia P-12 ulega ciągłym awariom. Skutkiem tych awarii jest natomiast unoszenie się uciążliwego zapachu nieczystości. Dlatego też – zdaniem A. Z. – dla obiektu tego powinien być sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 23 maja 2013 r. skarżaca wyjaśniła, że w dniu 20 sierpnia 2012 r. złożyła do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2012 r. Skarżaca przedłozyła kopię tego wniosku wraz z załącznikami, okazując jednoczesnie jego oryginał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Na wstępie wskazać należy, że objęte w niniejszej sprawie kontrolą Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania administracyjnego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.). Przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. enumeratywnie wskazują przyczyny, które obligują do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jedną z tych przyczyn jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie A. Z., domagając się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r., jako podstawę swojego żądania wskazała właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że pomimo posiadania przez nią interesu prawnego w tym postępowaniu, nie zapewniono jej w nim udziału w charakterze strony. Dokonując w ramach wszczętego postępowania wznowieniowego oceny powyższej okoliczności, organ I instancji uznał, że skarżąca nie posiada legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., albowiem nie przysługiwał jej przymiot strony w tym postępowaniu. Przekonanie to skutkowało wydaniem przez organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia spornego rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2012 r., która następnie została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena interesu prawnego skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. jest błędna. Wskazać należy, że decyzja ta została wydana w przedmiocie zmiany w trybie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej "Pr. bud.", decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie M. pozwolenia na budowę. Bezspornym jest natomiast, że skarżąca brała udział jako strona w pierwotnym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (okoliczność ta wynika z akt sprawy, a nadto została potwierdzona zarówno w skardze, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), co oznacza, że organ I instancji uznał wówczas, iż skarżąca należy w tym postępowaniu do kręgu podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Pr. bud., a mówiąc ściśle, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływanie będącej przedmiotem tego postępowania inwestycji. W tej sytuacji, skoro skarżąca w dalszym ciągu jest właścicielką tych samych działek, co do zasady przysługuje jej przymiot strony również w postępowaniu o zmianę przedmiotowego pozwolenia. Powyższe stanowisko znajduje oparcie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 grudnia 1998 r. (sygn. akt IV SA 485-487/98, publ. ONSA 2000 r., nr 1, poz. 18) pomimo, że do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przewidzianej w art. 36a Pr. bud. nie ma zastosowania art. 155 k.p.a., a tym samym zmiana taka nie wymaga zgody wszystkich stron postępowania, należy przyjąć, że te podmioty, które były stronami postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, są też stronami postępowania w sprawie zmiany tej decyzji. Winny one bowiem mieć możliwość ochrony tych praw, które mogłyby ucierpieć na skutek niekorzystnej dla nich zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można przy tym z góry przyjmować, że charakter proponowanej zmiany nie narusza ich praw. Taka ocena winna mieć miejsce w postępowaniu przeprowadzonym z udziałem osób, których praw postępowanie to może dotyczyć (por. Z. Kostka: Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s. 114-115). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy administracji, odmawiając uznania skarżącej za stronę postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r., zakończonego decyzją z dnia 3 lipca 2012 r., naruszyły art. 28 ust. 2 w związku z art. 36a Pr. bud. oraz błędnie oceniły wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji wadliwym było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Podkreślić należy, że powyższe uchybienia, zarówno dotyczące prawa materialnego jak i przepisów postępowania, miały istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna naruszają prawo również z innego powodu. Jak wynika z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r., w dniu 20 sierpnia 2012 r. skarżąca złożyła do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r., będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie. Mając na uwadze tę okoliczność należy podkreślić, że niedopuszczalne jest jednoczesne prowadzenie postępowania wznowieniowego oraz postępowania o stwierdzenie nieważności, dotyczących tej samej decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji postępowanie wznowieniowe należy zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 859/09, LEX nr 597916; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Po 61/10, LEX nr 756144). W związku z powyższym w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. koniecznym było ustalenie, czy wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2012 r. skutkował wszczęciem postępowania nieważnościowego w sprawie przedmiotowej decyzji, w celu ewentualnego zawieszenia postępowania wznowieniowego do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności. Brak jakichkolwiek ustaleń w powyższym zakresie świadczy o naruszeniu przez organy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje zaś uzasadnienie w art. 200 powołanej ustawy. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji w pierwszej kolejności ustali, czy w sprawie jego decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. zmieniającej pozwolenie na budowę z dnia [...] maja 2006 r., toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Jeśli tak, organ zawiesi przedmiotowe postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu jego zakończenia. Jeżeli jednak powyższa podstawa do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie okaże się aktualna, organ – mając na uwadze wnioski zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku – zakończy postępowanie rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., lub przewidzianym w § 2 tego przepisu, w zależności od wyniku ustaleń faktycznych. Ewentualnie, gdyby okazało się, że do czasu ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji postępowanie nieważnościowe w sprawie decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. zakończyło się jej usunięciem z obrotu prawnego, organ umorzy przedmiotowe postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe.