II SA/Gl 670/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Gminy B. w dniu dnia [...] r. podjęła uchwałę Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz.U z 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 15 ust. 2 , art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U.z 2012, poz. 647) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie mieszkalnictwa i usług, obejmującego tereny położone w obrębie K., w rejonie ulicy [...] i potoku [...]. Wymieniona uchwała doręczona została Wojewodzie [...] w dniu 7 grudnia 2012 r. . Pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. organ nadzoru zawiadomił Radę Miejską w B. o wszczęciu postępowania nadzorczego, a następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r., działając w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność tej uchwały. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w toku badania legalności uznano, iż uchwała ta została podjęta z istotnym naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy. W pierwszej kolejności organ wskazał, iż nastąpiło istotne naruszenie art. 20 ust. 1 i art. 15 ust. 1 poprzez niedopełnienie wymogu braku sprzeczności przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. W planie na terenie oznaczonym symbolem 151_M,U-1 dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę usługową, w tym usługi edukacji, opieki zdrowotnej i pomocy społecznej oraz handlu detalicznego. Natomiast w studium B., dla północnej części tego terenu – kierunek zagospodarowania to zieleń użytkowa. Obszar ten przeznaczony został w studium (rozdział I punkt 2.5.2.3) pod różne formy zieleni urządzonej oraz objęty został zakazem zabudowy z wyjątkiem obiektów małej architektury, placów do gier i zabaw, terenowych urządzeń sportowych i rekreacyjnych oraz obiektów budowalnych nie wymagających pozwolenia na budowę. Tym samym wyklucza to możliwość lokalizacji zabudowy jednorodzinnej oraz usługowej. Wojewoda podniósł też, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w planie miejscowym obowiązkowo określa się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, do których należą linie zabudowy, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej, maksymalną wysokość projektowanej zabudowy oraz geometrię dachów. Dla powyższego, przeznaczonego do zabudowy, terenu nie określono wymaganego parametru w postaci wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Wymóg ten wynika z § 4 pkt 6 rozporządzenia i nie jest tożsamy z parametrem intensywności zabudowy wymienionym w art. 15 ust. 2 pkt. 6 ustawy. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego powinien zawierać obowiązujące przepisy w zakresie przeznaczania terenu, jego zagospodarowania i warunków zabudowy, jak również w zakresie innych ustaleń, w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Ich pominięcie stanowi w ocenie organu nadzoru istotne naruszenie prawa. Organ nadzoru dodał też, że § 8 pkt 2 lit. h przedmiotowej uchwały ustalono dla tego terenu zapis - "zakaz lokalizacji na poszczególnych działkach więcej niż jednego budynku, z wyjątkiem budynków gospodarczych i garaży", co prowadzi do niedopuszczalnego ograniczenia prawa własności do nieruchomości. Wreszcie organ ten zakwestionował zapis § 8 pkt 3 przedmiotowej uchwały jako naruszający art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy, stwierdzając, iż zapis "zakaz zabudowy i trwałego utwardzenia terenu określonego w ewidencji gruntu jako użytek leśny" jest błędny w zakresie, w jakim ustalenie zakazu zabudowy odwołuje się jedynie do ewidencji gruntu. Podkreślił, iż plan miejscowy jako akt prawa miejscowego powinien wprowadzać nakazy, zakazy i dopuszczenia umożliwiając jednocześnie ich powiązanie z rysunkiem planu oraz obszarem, na którym obowiązują. Ewidencja gruntów i budynków stanowi jedynie systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych i prawnych władających tymi gruntami, budynkami, lokalami. Do ewidencji mogą być wprowadzane zmiany, co oznaczałoby, że jednocześnie nastąpiłaby wówczas zmiana ustaleń planu, poza trybem jego uchwalania. Dodatkowo organ stwierdził, iż niejasne ustalenia w akcie prawa miejscowego naruszają zasady techniki prawodawczej ustanowione rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. Mając na uwadze powyższe organ nadzoru uznał, że stwierdzenie nieważności przedstawionej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było uzasadnione i konieczne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła Gmina B. Zarzuciła organowi nadzoru naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w terminie uniemożliwiającym złożenie wyjaśnień, co naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i miało istotny wpływ na rozstrzygniecie nadzorcze; naruszenie art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie wyrażające się w braku właściwej oceny uchwały, w stosunku do której zapadło rozstrzygniecie nadzorcze i nie rozróżnieniu przez organ nadzoru "postaci naruszenia prawa"; naruszenie przepisów art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, oraz art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie. Uwzględniając powyższe Gmina wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] oraz zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca wyjaśniła, że wobec jednoczesnego doręczenia jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego oraz przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego nie miała możliwości zaprezentowania własnego stanowiska w sprawie. Podkreśliła, że takie postępowanie organu nadzoru narusza przepis art. 91 ustawy o samorządzie gminnym i stanowi wadę uzasadniającą uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym Gmina jako nieuzasadniony uznała zarzut niedopełnienia wymogu braku sprzeczności miejscowego planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. (uchwała Rady Miejskiej B. Nr [...] z dnia [...] r.). W myśl art. 9 ust. 1 ustawy studium służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej, dlatego też zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy jego postanowienia wyznaczają ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Nie budzi wątpliwości fakt, że zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy studium dla organu sporządzającego plan jest wiążące. Studium jest jednak z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Takie rozumienie roli studium znajduje się w art. 20 ust. 1 ustawy, który stwierdza, że rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (a nie po stwierdzeniu braku sprzeczności z ustaleniami studium, jak stwierdzono w rozstrzygnięciu). Nowelizacja tego przepisu miała podkreślać "strategiczną rolę studium" bez szczegółowego analizowania zgodności w zakresie np. przebiegu poszczególnych linii rozgraniczających. W ocenie skarżącej niewątpliwie w północnej części obszaru objętego planem znajduje się niewielki fragment terenu (o powierzchni ok. 0,15 ha) oznaczony w studium jak teren zieleni, tym niemniej jednak plan uwzględnia zasadnicze ustalenia studium dla tego obszaru, którego istota dotyczy wprowadzania terenów zabudowy mieszkaniowej (z usługami podstawowymi) oznaczonymi jak MN oraz położonych w sąsiedztwie terenów zieleni. Zatem wyznaczony w studium kierunek zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczaniu terenów został utrzymany. Rada Gminy jako twórca polityki przestrzennej gminy, przed uchwaleniem planu dokonała autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium i stwierdziła, że projekt planu nie narusza postanowień studium. Nie podzieliła także Gmina zarzutu braku ustalenia w planie wymaganych wskaźników. Parametr powierzchni zabudowy został w planie określony w inny sposób – poprzez ustalenie maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy (wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej), przy jednoczesnym ustaleniu ilości kondygnacji oraz ustaleniu powierzchni biologicznie czynnej, co w zasadzie prowadzi do oczekiwanego efektu, tj. określenia wielkości powierzchni, jaka może być zabudowana. Nie zostały tym samym naruszone zasady sporządzania planu miejscowego. Nie podzieliła także Gmina zarzutu o braku podstawy prawnej do ustalenia warunku lokalizacji na działce jednego budynku (z wyjątkiem budynków gospodarczych czy garaży). Gmina uznała, że regulacja taka wynika m.in. z zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz zasad kształtowania zabudowy wyrażonych w art. 15 ust. 2 ustawy. Celowi temu służy nie tylko ustalenie wskaźników, o których mowa w pkt 6 przepisu, ale także innych warunków jak np. ilości budynków na działce. Warunek ten mieści się bowiem w pojęciu zasad zabudowy wymienionych w przywołanym przepisie i zapewnia właściwe zagospodarowanie poszczególnych działek budowlanych, "ograniczając nadmierne zagęszczenie kubatur, przy jednoczesnym ich rozdrobnieniu (...)". Gmina podkreśliła wreszcie, że ustalenia planu wprowadziły zakaz zabudowy terenu określonego jako użytek leśny. Ustalenie tego zakazu zgodne jest z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy i służy ochronie gruntów leśnych, a zarzuty naruszenia "Zasad techniki prawodawczej" są zbyt ogólne i trudno się w stosunku do tak sformułowanych zarzutów odnieść. Podobnie nieuprawniony jest też zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a to z uwagi na treść art. 6 i art. 140 Kodeksu cywilnego. W ocenie Gminy, przy uwzględnieniu treści art. 28 ust. ustawy, nie można powiedzieć o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu czy też naruszeniu właściwości organów w tym zakresie, co czynnik skargę niezasadną. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] stwierdził, iż nie znajduje podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnił, iż w jego opinii celem zawiadomienia jest zapewnienie organowi jednostki samorządu terytorialnego wzięcia udziału w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia złożone przez gminę nie miałyby jednak wpływu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...], bowiem nie mogłyby doprowadzić do zmiany treści uchwały ze względu na obowiązujący tryb jej podjęcia. Nawiązując do zgodności uchylonej uchwały z obowiązującym studium uwarunkowań organ nadzoru wyjaśnił, iż zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako aktu kreującego politykę przestrzenną są wiążące dla organów gminy na dalszym etapie postępowania planistycznego. Rada gminy może uchwalić plan dopiero po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu). Nie można podzielić bowiem twierdzeń Gminy, że istotą zapisów studium było wprowadzenie zabudowy w sąsiedztwie terenów zieleni, a stąd plan nie narusza zapisów studium. Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów skargi Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko, powtarzając zaprezentowane wcześniej argumenty. Na rozprawie w dniu 2 maja 2013 r. pełnomocnik Gminy – radca prawny K. D. podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty, podkreślając, iż nie doszło do naruszenia ustaleń studium, które wobec ich ogólnego charakteru zostały uszczegółowione w zapisach planu. Nie podzieliła też pozostałych zarzutów podniesionych przez organ nadzoru w kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym. Także pełnomocnik Gminy A. P. wskazał, iż w jego ocenie nie doszło do naruszenia studium, gdyż w planie zostały doprecyzowane linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Dodał też, że chociaż wskaźnik zabudowy i wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy nie są tożsame to jednak prowadzą do osiągniecia tego samego celu w postaci kształtowania nowej zabudowy. Pełnomocnik organu podtrzymała stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, wskazując na treść art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), sąd administracyjny jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, stosowanie do art. 134 § 1 cytowanej ustawy, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Legalność aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek terytorialnego badana jest tak pod względem formalnym, jak i materialnoprawnym. Zgodnie z art. 148 cytowanej powyżej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] przez Sąd wykazała, że odpowiada ono przepisom prawa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu, a mianowicie naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie do odparcia pozostał ten zarzut podniesiony przez Wojewodę [...] w przedmiotowym rozstrzygnięciu nadzorczym. Z mocy przywołanego art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zasadnie wskazał Wojewoda [...], że aczkolwiek studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i 5 powołanej ustawy). Stopień związania planów z ustaleniami studiów, jak podkreślano wielokrotnie w literaturze i orzecznictwie, zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium uchwala rada gminy, zaś tekst i rysunek studium stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 cytowanej ustawy). Powyższa regulacja oznacza, że dla oceny zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium nie jest wystarczające porównanie jedynie rysunku studium z częścią graficzną planu miejscowego. Studium z założenia jest aktem bardziej elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie aktualnych warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. W analizowanej sprawie dla Gminy B. obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w B. Gminy Nr [...] z dnia [...] r. Już z prostego porównania wyrysu rysunku studium z rysunkiem uchwalonego, kwestionowaną uchwałą planu wynika, że w planie nastąpiła zmiana w stosunku do przeznaczenia terenu określonego w studium. Na rysunku studium przedmiotowy obszar objęty kwestionowaną uchwałą w sprawie miejscowego planu położony jest w dwóch jednostkach, a mianowicie w jednostce o symbolu MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz północna część tego obszaru w jednostce oznaczonej symbolem – ZP – zieleń użytkowa- parki, skwery, ogrody, zieleń izolacyjna. Zgodnie natomiast z rysunkiem dołączonym do kwestionowanej uchwały - zatem zgodnie z planem – cały teren objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą z dnia [...] r. objęty został jedną jednostką o symbolu – 151_M,U-1 czyli – tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Już z tego porównania wymienionych oznaczeń trudno przyjąć, by były one nie sprzeczne, nie można uznać by ustalenia planu nie naruszały ustaleń studium . Dla porównania zgodności ustaleń miejscowego planu z obowiązującymi zapisami studium niewystarczające jednak pozostaje tylko takie proste porównanie. Wskazane jest także odniesienie się do zapisów tekstu tego studium. Analiza tego dokumentu wskazuje, że obszar objęty planem według ustaleń studium stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej jednak z północną częścią terenu przeznczoną na zieleń użytkową. W rozdziale I punkt 2.5.2.3. obszar ten przeznczony jest pod różne formy zieleni użytkowej oraz objęty jest zakazem zabudowy, z wyjątkiem obiektów małej, placów do gier i zabaw, terenowych urządzeń sportowych i rekreacyjnych oraz obiektów budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Tym samym jednoznacznie wykluczono możliwość lokalizacji zabudowy jednorodzinnej oraz usługowej. Z kolei lektura zapisu planu przyjętego kwestionowaną uchwałą wskazuje, że dla terenu oznaczonego symbolem "151_M,U-1" dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę usługową w tym usługi edukacji, opieki zdrowotnej i pomocy społecznej oraz handlu detalicznego. O ile bowiem można uznać, że wprowadzenie na terenie oznaczonym w studium symbolem "MN" - zabudowa jednorodzinna w przedmiotowym planie zabudowy oznaczonej symbolem "M,U" (dokładnie – "151_M,U-1" ) zabudowa mieszkaniowa i usługowa nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium, gdyż podstawową funkcją objętego planem obszaru nadal pozostaje przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem jedynie na tym terenie usług jako dopełnienia funkcji mieszkaniowej, o tyle nie do pogodzenia jest objęcie tym samym przeznaczeniem północnej części tego obszaru, gdzie według studium winna obowiązywać strefa z zakazem zabudowy przeznaczona na różne formy zieleni użytkowej. Zatem zasadnie organ nadzoru stwierdził, że w tym zakresie ustalenia planu, wbrew uchwale Rady Miejskiej w B., iż nie plan nie narusza ustaleń studium, nie polega na prawdzie, a stwierdzona sprzeczność planu ze studium musi prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu. Już uznanie za słuszny tego zarzutu organu nadzoru jest wystarczające do stwierdzenie nieważności uchwały, a zatem w ostateczności uznania rozstrzygnięcia nadzorczego za zasadne i prawidłowe, stąd dokładna analiza merytoryczna pozostałych zarzutów Wojewody [...] jest w zasadzie zbyteczna. Tym niemniej należy uznać, że w ocenie składu sądzącego są one uzasadnione. Za zasadny należy uznać zarówno zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec braku ustalenia w planie wymaganych parametrów i wskaźników – w tym przypadku wielkości zabudowy działki, jak również art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy wobec ustalenia w § 8 pkt 3 lit.a uchwały "zakazu zabudowy i trwałego utwardzania terenu określonego w ewidencji gruntów jako użytek leśny" – jako w sposób niedozwolony ustalenia zakazu dla danego obszaru odwołującego się jedynie do ewidencji gruntów, czy wreszcie ustalenia w § 8 pkt 2 lit.h uchwały – "zakazu lokalizacji na poszczególnych działkach więcej niż jednego budynku, z wyjątkiem budynków gospodarczych i garaży" – naruszającego prawo własności. Na marginesie już tylko wypada zaznaczyć, iż nie podziela skład orzekający zarzutu naruszenia w kontrolowanym akcie prawa miejscowego zasad techniki prawodawczej ustanowionych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. Zdaniem Sądu zasady techniki prawodawczej stanowią swoistą instrukcję sporządzania aktów prawnych, a zatem w takich okolicznościach trudno uznać by jej naruszenie można było oceniać jako istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności danego aktu. Na zakończenie trzeba wyjaśnić, że Sąd podzielił argumentację organu nadzoru wyrażoną w odpowiedzi na skargę odnośnie zarzutu Gminy B. w zakresie naruszenia w postępowaniu nadzorczym art. 61 § 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 91 ust. 5 o samorządzie gminnym oraz art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego wobec doręczenie tegoż zawiadomienia razem z rozstrzygnięciem nadzorczym w tej samej dacie należy wprawdzie uznać za uchybienie procesowe, ale w ocenie Sądu nie jest to uchybienie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko takie uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania mogłoby zostać uznane za podstawę uwzględnienia skargi, czyli mogłoby być podstawą do uchylenia aktu nadzoru. W rozpatrywanej sprawie nie można powiedzieć, by wszczęcie postępowania zawiadomieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. wpłynęło na wynik sprawy zakończonej wydanym rozstrzygnięciem- tj. rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Z tych wszystkich powodów, uznając, że rozstrzygnięcie Wojewody [...] nie narusza przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.