V SA/Wa 544/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. I. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej (Minister, organ odwoławczy) nr [...] z [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON, organ I instancji) nr [...] z [...] maja 2012 r. odmawiającą W. I. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład "G." (skarżący) wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżący [...] marca 2012 r. przekazał do PFRON wniosek Wn-D za miesiąc luty 2012 r. celem ubiegania się o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Po dokonanej analizie ww. wniosku organ I instancji stwierdził, że skarżący nie spełnia 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, którego osiągnięcie przez wnioskodawcę zgodnie z art. 26a ust. 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., zwana dalej: ustawą o rehabilitacji) jest warunkiem koniecznym do uzyskania dofinansowania. Organ wskazał, że z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji wynika, że wskaźnik ten wynosił w miesiącu lutym 2012 r. 5,46%. W związku z tym organ I instancji decyzją z [...] maja 2012 r. odmówił skarżącemu wypłaty wnioskowanego dofinansowania. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie z 8 czerwca 2012 r. w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem wydania decyzji o przyznaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty 2012 r. Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Minister utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że organ I instancji analizując wniosek skarżącego Wn-D za luty 2012, trafnie uznał, iż skarżący nie spełniła 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, zgodnie z art. 26a ust. 1a ustawy o rehabilitacji niezbędnego do uzyskania dofinansowania. Minister wyjaśnił, że zgodnie z powyższym przepisem dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nieosiągającemu wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6 %. Sposób ustalania tego wskaźnika wynika z art. 2 pkt 6 tej ustawy. Wymaga on podzielenia przeciętnego miesięcznego stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych (w etatach) przez przeciętny miesięczny stan zatrudnienia ogółem (w etatach). Natomiast katalog grup osób wliczanych do tych stanów zatrudnienia określa art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Zawarto w nim odwołania do innych przepisów odnoszących się do określonych grup osób zatrudnionych, tj. art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Zdaniem Ministra odwołanie do art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji skutkuje tym, ze do stanu zatrudnienia ogółem i stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych należy wliczać pracowników w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, a odwołanie do art. 28 ust. 3 ustawy o rehabilitacji – tym, że pracodawcy prowadzący zakłady pracy chronionej mogą dodatkowo wliczyć do tych stanów niepełnosprawnych wykonawców pracy nakładczej, o których mowa w tym przepisie. Z kolei zawarte w art. 26b ustawy o rehabilitacji, odwołanie do art. 21 ust. 5 tej ustawy, oznacza obowiązek odpowiednio wyłączenia ze stanu zatrudnienia ogółem osób niebędących osobami niepełnosprawnymi należących do co najmniej jednej z grup wymienionych w art. 21 ust. 5 ustawy o rehabilitacji. Minister podkreślił, że art. 26 b ustawy o rehabilitacji odwołuje się do wyłącznie do ust. 1 i 5 w art. 21 tej ustawy, całkowicie pomija pozostałe ustępy tego przepisu. Przepis art. 26 b nie odwołuje się obecnie, ani nie odwoływał się w przeszłości, do art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, który dotyczy obniżania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych o szczególnych schorzeniach. Przepis art. 4 ustawy odnosi się wyłącznie do obniżania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, od osiągnięcia którego uzależnione jest zwolnienie z wpłat na PFRON, o których mowa w art. 21 ustawy o rehabilitacji. Nie ma zatem żadnych podstaw prawnych aby instytucja obniżania wskaźnika przewidziana w art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji mogła być stosowana do obliczania innych wskaźników związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, w tym dla celów określonych w art. 26a tej ustawy. W związku z powyższym – w opinii Ministra – organ I instancji trafnie wskazał, że analizując wniosek skarżącego Wn-D, należało odmówić wypłaty przedmiotowego dofinansowania za luty 2012 r., gdyż nie został spełniony 6% wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Natomiast zarzut skarżącego, że organ I instancji nie wskazał w oparciu o jakie konkretne przepisy prawne oparta została odmowa wypłaty dofinansowania jest bezzasadny, gdyż w zaskarżonej decyzji powołano się, iż wynika to z brzmienia przepisu art. 26a ust. 1a ustawy o rehabilitacji. Minister za bezzasadny uznał zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 1998 r. poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie, gdyż organ I instancji nie miał żadnych podstaw prawnych by na ich podstawie obniżyć wskaźnik, od którego zależy wyplata dofinansowania. Ponadto Minister nie mógł odnieść się do zarzutów skarżącego, iż PFRON w poprzednim okresie rozliczeniowym wypłacał skarżącemu dofinansowanie (pomimo, iż nie osiągnęła ona 6% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych), gdyż – jak wynika z pisma organu I instancji z 6 listopada 2012 r. – prowadzone jest postępowanie wyjaśniające dotyczące prawidłowości wypłacenia wcześniejszych dofinansowań, a dodatkowo jest to odrębne postępowanie nie mające wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W skardze z 21 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra z [...] grudnia 2012 r. skarżący zarzucił: naruszenia przepisu art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego nieprawidłową wykładnię sprowadzającą się do błędnej interpretacji użytego przez wskazany przepis wyrażenia "odpowiednio na zasadach" polegającej na nadaniu temu wyrażenia takiego znaczenia, które wbrew temu wyrażeniu nakazywać by miało według organu stosowanie do określenia – wskaźnika uprawniającego do uzyskania miesięcznego dofinansowania jedynie przepisów art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3 tej ustawy, podczas, gdy według prawidłowej wykładni wyrażenie "odpowiednio na zasadach" prowadzi do wniosku, że określanie wymienionego wskaźnika powinno nastąpić z uwzględnieniem całości przepisów powołanej ustawy, w tym w szczególności przy uwzględnieniu przepisu art. 21, a zatem także przepisu art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji; naruszenia przepisu art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 1998 r. w sprawie rodzajów schorzeń uzasadniających obniżenie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz sposobu jego obniżania (Dz. U. Nr 124, poz. 820, ze zm.), poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie skutkujące w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniem, że wnioskodawca nie spełnia wymogu minimalnego, wymaganego przepisem art. 26a ust. 1a ustawy o rehabilitacji, wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, podczas, gdy zastosowanie ww. przepisów prowadzi do odmiennego wniosku i powinno skutkować przyznaniem skarżącemu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty 2012 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi skarżący – uzasadniając zarzut wskazany w pkt 1 petitum skargi – wskazał, że w nauce prawa i judykaturze akceptowany jest pogląd, "odpowiednie" stosowanie przepisów charakteryzuje się pewną elastycznością ujęcia i nie może być stosowane w sposób zawężający, jak uczynił to organ I i II instancji. Skarżący podkreślił, że art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji nie dość, że nakazuje stosowanie wskazanych przepisów tej ustawy "odpowiednio", to dodatkowo odwołuje się do pojęcia "zasad" wynikających z przepisu art. 21 ust. 1. ustawy o rehabilitacji. Oznacza to, że ustalenie tych "zasad" powinno uwzględniać całość brzmienia przepisu art. 21 ustawy o rehabilitacji, a nie jedynie treść ust. 1 tego przepisu. Przy wykładni "zasad" wynikających z ust. 1 art. 21 ustawy konieczne jest bowiem uwzględnienie całości brzmienia tego przepisu – w tym ust. 4 art. 21 – nie jest natomiast prawidłowe analizowanie wyłącznie brzmienia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Zdaniem skarżącego zarówno instytucja zwolnienia z obowiązkowych wpłat na Fundusz Rehabilitacji (art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji), jak i instytucja uzyskiwania miesięcznych dofinansowali do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (art. 26a ustawy o rehabilitacji) charakteryzowana jest przez ten sam wskaźnik zatrudnienia uprawniający do skorzystania z opisywanych "dobrodziejstw" ustawy i wynosi 6%. Wskazane instytucje są uregulowane w tym samym rozdziale ustawy oraz odwołują się do analogicznych reguł obliczania wskazanego wskaźnika, jednolicie zdefiniowanego w art. 2 pkt 6 ustawy o rehabilitacji. Skoro zatem w przepisie art. 26b ust. 3 ustawodawca posłużył się odesłaniem do przepisu art. 21 ust. 1 i 5 ustawy, ale nie uczynił tego wprost, lecz posłużył się wyrażeniem "odpowiednio na zasadach", to taka redakcja wskazanego przepisu oznacza, że obliczanie wskaźnika zatrudnienia powinno uwzględniać także i te reguły jego wyliczania, które umożliwiają jego obniżenie w razie zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy. W ten bowiem właśnie sposób ustawodawca założył niejako "premiowanie" tych pracodawców, którzy nie tylko zatrudniają osoby niepełnosprawne, ale zatrudniają także osoby niepełnosprawne ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy. Mając na uwadze uzasadnienie pierwszego z przedstawionych zarzutów skarżący wskazał, że zasadny jest w konsekwencji i drugi wskazany na wstępie zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 września 1998 r. Ponadto skarżący wskazał, że stosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy o rehabilitacji przez Prezesa Zarządu PFRON do stycznia 2012 r. odbywało się w sposób zgodny z prezentowanym stanowiskiem skarżącego i taka wykładnia przepisu art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji powinna być akceptowana i realizowana. Organ dopiero decyzją z 21 maja 2012 r. zmienił swoje stanowisko tj. do stycznia 2012 r. wypłacał skarżącemu miesięczne dofinansowanie przewidziane przepisem art. 26a ustawy o rehabilitacji i czynił to w zgodzie z przepisami ustawy o rehabilitacji, a to w ten sposób, że stosował przepis art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Skarżący zwrócił uwagę, że opisywana zmiana stanowiska organów obu instancji nastąpiła, przy braku jakiejkolwiek zmiany przepisów regulujących opisywane zagadnienie, a zatem narusza zasady praworządności i pogłębiania zaufania do władzy publicznej o jakich mowa w art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) oraz narusza normy rangi konstytucyjnej tj. zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2) i zasady praworządności (art. 7). W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 26b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) – miesięczne dofinansowanie przysługuje na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia, ujęte w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, którą prowadzi Fundusz, wykorzystując numer PESEL oraz przekazywane drogą elektroniczną do Funduszu informacje, z zastrzeżeniem art. 26c ust. 1a. Zgodnie z ust. 2 – w przypadku gdy osoba niepełnosprawna jest zatrudniona u więcej niż jednego pracodawcy w wymiarze czasu pracy nieprzekraczającym ogółem pełnego wymiaru czasu pracy, miesięczne dofinansowanie przyznaje się na tę osobę pracodawcom, u których jest ona zatrudniona, w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy tej osoby. W myśl ust. 2a – w przypadku, gdy osoba, o której mowa w ust. 2, jest zatrudniona w wymiarze czasu pracy przekraczającym ogółem pełny wymiar czasu pracy, miesięczne dofinansowanie przyznaje się na tę osobę w wysokości nieprzekraczającej kwoty miesięcznego dofinansowania przyznawanego na osobę zatrudnioną w pełnym wymiarze czasu pracy. Miesięczne dofinansowanie w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy tej osoby w pierwszej kolejności przyznaje się pracodawcy, który wcześniej zatrudnił tę osobę. Zgodnie zaś z ust. 3 – zatrudnienie i wskaźnik, o których mowa w art. 26a ust. 1, 1a i 1b, ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. Stosowanie do art. 21 ust. 1 i 5 ustawy o rehabilitacji – pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Natomiast w myśl ust. 5 – do liczby pracowników, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się osób niepełnosprawnych przebywających na urlopach bezpłatnych oraz osób niebędących osobami niepełnosprawnymi zatrudnionych: 1) na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego; 2) przebywających na urlopach wychowawczych; 3) nieświadczących pracy w związku z odbywaniem służby wojskowej albo służby zastępczej; 4) będących uczestnikami Ochotniczych Hufców Pracy; 5) nieświadczących pracy w związku z uzyskaniem świadczenia rehabilitacyjnego; 6) przebywających na urlopach bezpłatnych, których obowiązek udzielenia określają odrębne ustawy. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji przepisu art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji i wyjaśnienie, czy wyłącznie o jakim mowa w tym przepisie przy obliczaniu wskaźnika zatrudnienia odnosi się wyłącznie do ust. 1 i 5 art. 21 tej ustawy – jak uważa organ – czy też odnosi się do całego art. 21 tej ustawy, biorąc pod uwagę posłużenie się wyrażeniem "odpowiednio na zasadach", jak chce tego skarżący. Zdaniem Sądu wykładania językowa tego przepisu dokonana przez organ jest prawidłowa. Organy słusznie uznały, że można poprzestać na wykładni językowej, bez odwoływania się do innych interpretacji. Zgodnie z przyjętą w doktrynie prawa zasadą, wykładnia językowa ma pierwszeństwo przed wykładnią celowościową i systemową, a stosować je można dopiero wtedy, gdy literalne brzmienie przepisu budzi wątpliwości. Sąd stwierdza, że interpretacja przepisu art. 26b ust. 3 ustawy o rehabilitacji nie budzi wątpliwości, ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie wskazał, że zatrudnienie i wskaźnik, ustala się odpowiednio na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3. Zwrot "odpowiednio na zasadach" w żaden sposób nie świadczy o tym aby w przy obliczaniu wskaźnika można byłoby stosować inne wyjątki przewidziane w pozostałych ustępach art. 21. Gdyby ustawodawca faktycznie chciał aby przy obliczaniu tego wskaźnika zatrudnienia miał zastosowanie cały art. 21 ustawy o rehabilitacji nie wymieniłaby jego poszczególnych ustępów. Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, iż organ dokonał interpretacji zawężającej tego artykułu. Za taką interpretacją przemawia także uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 228, poz. 2262), w uzasadnieniu którego czytamy, że "dodanie ust. 1a w art. 26b ma na celu jasne określenie zasad ustalania wskaźników i stanów zatrudnienia w celu ustalenia, czy i w jakim zakresie pracodawca jest uprawniony do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Wskazanie jako właściwych w tym zakresie przepisów art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3 ustawy ma celu objęcie dofinansowaniem wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników (...). Ponadto odwołanie się do art. 21 ust. 5 ustawy przy ustaleniu wskaźników i stanu zatrudnienia do celów realizacji zadania, o którym mowa w art. 26a-c, ma na celu wyraźne wskazanie zamkniętego katalogu wyłączeń pełnosprawnych pracowników, o których mowa w tym przepisie, ze stanu zatrudnienia ogółem przy ustaleniu wskaźników zatrudnienia". Dodatkowo Sąd zauważa, że racjonalny ustawodawca dokonał rozróżnienia ulg w przypadku obliczania wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych uzależniając je od tego, czy dotyczy miesięcznych wpłat na Fundusz o jakich mowa w art. 21 ust. 1 (wtedy będzie miał zastosowanie ust. 4 tego artykułu dający możliwość uwzględnienia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy), czy też dotyczy to miesięcznego dofinansowanie na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia o jakich mowa w art. 26b ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wówczas przepis art. 21 ust. 4 nie ma zastosowania. Konkludując Sąd uznał, że zarzuty naruszania art. 26b ust. 3 i art. 21 ust. 4 ustawy o rehabilitacji są chybione. Sąd odnosząc się do zarzutów dotyczących zmiany stanowiska organów, przy braku jakiejkolwiek zmiany przepisów regulujących opisywane zagadnienie, wskazuje, że każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem indywidualnym i organ administracji rozstrzygający indywidualną sprawę nie jest związany innymi rozstrzygnięciami podjętymi w podobnych sprawach podobnych, albowiem w każdej nowej sprawie może nastąpić odmienna interpretacja stanu faktycznego. Ponadto fakt podjęcia określonych decyzji administracyjnych w sprawach podobnych, nie nakłada na organ administracji obowiązku rozstrzygania kolejnych spraw w identyczny sposób bowiem każda sprawa jest sprawą indywidualną i rozstrzygana jest w sposób odrębny. Także ewentualne powoływanie się na inne decyzje administracyjne wydane w podobnych sprawach nie jest argumentem bezwzględnie nakazującym organowi podjęcie określonego rozstrzygnięcia, albowiem rozstrzygnięcia pomimo występowania w obrocie prawnym nie muszą być przecież prawidłowe, w konsekwencji czego organ mógł zmienić swoje stanowisko prezentowane w dotychczas rozstrzyganych sprawach. W innym bowiem przypadku ewentualne błędne rozstrzygnięcie określonej sprawy skutkowałoby koniecznością powielania takiego rozstrzygnięcia w innych podobnych sprawach. Zatem organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzję na podstawie art. 26b ustawy o rehabilitacji. W doktrynie ugruntowany jest pogląd, że orzecznictwo organu może podlegać zmianom, o ile organ wykaże, że są ku temu uzasadnione podstawy, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza bowiem, że organ nie może zmieniać ocen prawnych – w szczególności gdy zmiana prowadzi do prawidłowego zastosowania określonych przepisów – ale że nie może tego czynić dowolnie, w sposób uniemożliwiający kontrolę argumentacji przemawiającej, w jego ocenie, za przedmiotową zmianą (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 31/10). W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie. Podsumowując, stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut zawarty w skardze, że zmiana interpretacji przepisu narusza art. 6 i 8 k.p.a. oraz przepisów art. 2 i 7 Konstytucji. Sąd w składzie orzekającym nie podziela bowiem wywodów skarżącego w zakresie przywołanej wykładni przepisów. W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami procedury. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.