II OSK 135/14

Dnia 4 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych J. N. oraz S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 736/13 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]] w przedmiocie odmowy pozwolenia na prowadzenie robót 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu nr. [...] z dnia [...] maja 2012 r.; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz J. N. oraz S. K. solidarnie kwotę 1340 (słownie: tysiąc trzysta czterdzieści) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 736/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J. N. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na prowadzenie robót. Jak wynika z akt sprawy, na wniosek J. N. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wszczął postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu odmówił wyrażenia zgody na budowę przedmiotowego budynku. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzenia odwołania J. N. i S. K. została przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylona decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] października 2011 r. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu odmówił wyrażenia zgody na budowę przedmiotowego budynku. Również i od tej decyzji odwołali się J. N. i S. K. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił decyzję z dnia [...] października 2010 r. Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Konserwator Zabytków Miasta Sopotu decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] na podstawie art. 104 k.p.a., art. 89 pkt 2, art. 91 ust. 4 pkt 4, art. 96 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b/, art. 7 pkt 1 i 4, art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także porozumieniem z dnia [...] lipca 2011 r. pomiędzy Wojewodą Pomorskim z Gminą Miasta Sopotu w sprawie prowadzenia spraw z zakresu właściwości Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku przez Gminę Miasta Sopotu (Dz.U. z 2011 r. Nr 104, poz. 2112) – odmówił pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w S., wg projektu zagospodarowania działki oraz powtarzalnego projektu budynku jednorodzinnego GL 97, z przeznaczeniem na budynek usług kultury i gastronomii. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwym do sprawdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego przedstawionego w projekcie budowlanym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten uprawniony jest również do wydawania opinii w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę te kompetencje, Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej o ustosunkowanie się do przedmiotowego zamierzenia w kontekście zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi z dnia 4 maja 2012 r. organ administracji architektoniczno - budowlanej stwierdził, że inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi maksymalnej powierzchni zabudowy posesji składającej się z dwóch działek – działki, na której planowana jest inwestycja i działki, na której zlokalizowany jest budynek hotelu A. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wskazał, że był związany wyrażonym w dniu 4 maja 2012 r. stanowiskiem organu administracji architektoniczno-budowlanej o do braku zgodności planowanego przez inwestorów zamierzenia z zapisami planu. Dalej organ ochrony zabytków stwierdził, że nie ma wątpliwości co do interpretacji zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XII/190/2003 Rady Miasta Sopotu z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 20, poz. 438). W karcie terenu 04 Z w punkcie 4.3 wskazano bowiem, że dla ówczesnej posesji przy ul. Powstańców Warszawy 80 (działki nr 13/1 i 13/2) – obwiązuje procent zabudowy – 20%. Planowana inwestycja leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu, który z uwagi na reprezentowane historyczne wartości przestrzenno-architektoniczne, wpisany został do rejestru zabytków pod numerem [...] (uprzednio [...]) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...].02.1979 r. Wskazany obszar podlega ochronie prawnej na mocy art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do art. 3 pkt 12 ww. ustawy, ochronie podlega historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny, przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Tym samym w Mieście Sopot ochronie podlegają: układ przestrzenny miasta określony przez historyczne rozplanowanie placów i ulic, ich przebieg, szerokość i przekrój, historyczny kształt i wielkość działek oraz ich sposób zagospodarowania, współzależność między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, wygląd zewnętrzny budowli określony skalą, rozmiarami, stylem, konstrukcją, materiałami, kolorem i wystrojem, współzależność między miastem lub dzielnicą zabytkową a otaczającym je środowiskiem naturalnym i kulturowym. Działka przy ulicy [...] w S. położona jest w strefie B.2. ochrony krajobrazu. Z decyzji wpisującej miasto Sopot do rejestru zabytków z uwzględnieniem decyzji stwierdzającej w części nieważność ww. decyzji o wpisie do rejestru zabytków (z dnia 9 marca 2010 r.) wynika, iż w strefie B.2. ochrony krajobrazu obowiązuje "zakaz zabudowy przedpola obiektami kubaturowymi lub innymi niekorzystnie wpływającymi na sylwetą miasta oraz obniżającymi walory ekspozycyjne zespołu zabytkowego". Działka inwestorów nr [...] zlokalizowana obecnie przy ulicy [...] w S. znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku hotelu Admirał zlokalizowanego przy ulicy [...] w S. Organ I instancji uznał, że usytuowanie projektowanego budynku jednorodzinnego adaptowanego na cele usług kultury i gastronomii na terenie stanowiącym przedpole dla istniejącego hotelu A. przy ulicy [...], jest niedopuszczalne wobec zapisów decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r. numer [...] (uprzednio [...]) Zabudowa działki [...] stanowiącej przedpole działki nr [...] spowodowałaby naruszenie zasad wynikających z ochrony konserwatorskiej, tj. zakazu zabudowy przedpola działki nr [...] obiektami kubaturowymi. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczono zabudowę działki inwestorów jedynie obiektem parterowym o charakterze parkowo - ogrodowym. Obiektem takim zdaniem organu mogłaby być np. oranżeria o lekkiej konstrukcji, tym bardziej, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten oznaczono literą "Z" – tereny zieleni – Park Północny. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu podniósł, że musiał uwzględnić zapis prawa miejscowego stanowiący, iż na działce nr [...] może powstać jedynie obiekt parterowy o architekturze posiadającej charakter parkowo-ogrodowy. Reasumując, decyzję odmowną organ uzasadnił koniecznością ochrony konserwatorskiej wynikającej z wpisu do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu, (zakaz zabudowy przedpola budynku na działce nr [...] obiektami kubaturowymi) oraz niezgodnością zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (inwestycja nie stanowi architektury parkowo-ogrodowej). S. K. i J. N. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] maja 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 7 pkt 1, art. 36 ust. 1 pkt 2, art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych przy zabytku wpisanym, do rejestru zabytków. Działanie organów ochrony zabytków w tej sprawie wynikało z faktu, że działka nr [...] przy ul. [...] w S., znajduje się na terenie stanowiącym zespól urbanistyczno-krąjobrazowy miasta Sopotu, wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r. (leży w strefie B ochrony otoczenia zespołu zabytkowego – ochrony krajobrazu). W ocenie organu odwoławczego, błędna była argumentacja organu I instancji w tej części, w której Konserwator Zabytków Miasta Sopotu odmawiając pozwolenia, powoływał się na ochronę wynikającą z decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno krajobrazowego miasta Sopotu, gdzie zakazano zabudowy obiektami kubaturowymi przedpola budynku na działce nr [...]. Zapisy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., zostały wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010 r. Decyzją tą stwierdzono nieważność decyzji wpisującej do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta Sopotu - w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego integralną część decyzji, a zatem także w części, którą przywołał organ pierwszej instancji. W aktualnym stanie prawnym decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., wpisująca do rejestru zabytków zespól urbanistyczno-krajobrazowy miasta Sopotu, nie określa jakichkolwiek warunków konserwatorskich dotyczących działalności budowlanej na terenie objętym tym wpisem. Organ II instancji potwierdził jednak ocenę organu I instancji, że realizacja przedmiotowej inwestycji narusza ustalenia obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie, przyjętego uchwałą Nr XII/190/2003 Rady Miasta Sopotu z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 20, poz. 438), uzgodnionego przez Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że organ ochrony zabytków dokonuje interpretacji przepisów planu miejscowego w zakresie warunków konserwatorskich na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie wydania pozwolenia. Zapisy miejscowego planu dotyczące procentowego udziału zabudowy w stosunku do powierzchni działek, intensywności zabudowy na danym terenie jest parametrem istotnym z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej obszarów zabytkowych, takich jak historyczne układy urbanistyczne i ruralistyczne, miasta-ogrody oraz historyczne zespoły budowlane. Uzgadniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ ochrony zabytków już raz wypowiedział się w zakresie warunków konserwatorskich dla realizacji inwestycji na wskazanym obszarze. Choć postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia konserwatorskiego jest postępowaniem autonomicznym, to ocena wpływu planowanej budowy budynku przy ul. [...] w S. na zabytkowy obszar powinna być spójna z wolą organu ochrony zabytków przy uzgadnianiu prawa miejscowego. Ustalenia miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organu ochrony zabytków. Z zapisu miejscowego planu wynika, że ograniczenie zabudowy do 20% obowiązuje dla jednej posesji, którą stanowią dwie działki gruntu. Ograniczenie zabudowy do 20% obowiązuje łącznie dla obu działek. Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopotu w piśmie z dnia 4 maja 2012 r., za niezgodne z ustaleniami planu miejscowego uznał zagospodarowanie przedmiotowej działki budynkiem o planowanej skali. Wprawdzie skarżący powoływali się na pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia 24 marca 2004 r., skierowane do ówczesnego właściciela obu działek, w którym wskazano, że intencją ustawodawcy było "rozszerzenie zakresu dopuszczalnych funkcji ..., mogących być zainstalowanymi w budynku (na działce [...]) ..., wspomożenie ewentualnych usług uzdrowiskowych funkcjonujących w budynku na działce [...], niewielkim obiektem (20% zabudowy; parterowy pawilon o charakterze parkowo-ogrodowym), łączącym funkcje kultury i gastronomii, na działce [...]". Jednak Prezydent Miasta Sopotu pismem z dnia 4 września 2007 r., wyjaśnił, iż powoływanie się na pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia 24 marca 2004 r. nie jest miarodajne. Odnosiło się ono bowiem do zagospodarowaniu obu działek i zostało skierowane do poprzedniego właściciela, gdy w skład nieruchomości, którą władał, wchodziły dwie działki. Obecnie istniejący na działce nr [...] budynek, stanowi ok. 17% zabudowy w stosunku do powierzchni obu nieruchomości gruntowych (działki [...] i [...]), wynoszącej 2226 m2. Planowane zamierzenie przewiduje wybudowanie obiektu o powierzchni zabudowy stanowiącej 20% zabudowy działki nr [...] o powierzchni 1468 m2. Realizacja wnioskowanej inwestycji spowodowałaby, że powierzchnia zabudowy obu działek przekroczyłaby znacznie wskazany w ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie wskaźnik – 20%. Projektowane zamierzenie uznano za sprzeczne z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie, tym samym organ ochrony zabytków odmówił wydania pozwolenia na planowaną inwestycję. S. K. i J. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. odrzucił skargę S. K. a następnie wyrokiem z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 736/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę J. N. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zasadnie Konserwator Zabytków Miasta Sopotu wystąpił do organu administracji architektoniczno-budowlanej o ustosunkowanie się do przedmiotowego zamierzenia w kontekście zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi z dnia 4 maja 2012 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi maksymalnej powierzchni zabudowy posesji składającej się z dwóch działek – działki, na której planowana jest inwestycja i działki, na której zlokalizowany jest budynek hotelu Admirał. Własna kompetencja organu ochrony zabytków wynikała w niniejszej sprawie z faktu, iż przedmiotowa inwestycja leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu, który z uwagi na reprezentowane historyczne wartości przestrzenno-architektoniczne, wpisany został do rejestru zabytków pod numerem [...] (uprzednio [...]) decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r. Wskazany obszar podlega ochronie prawnej na mocy art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do art. 3 pkt 12 ww. ustawy, ochronie podlega historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny-przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg. Należy potwierdzić ustalenia organów, iż zaplanowana inwestycja narusza obowiązujący dla terenu inwestycji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie, przyjęty uchwałą Nr XII/190/2003 Rady Miasta Sopotu z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. z 20 lutego 2004 r. Nr 20, poz. 438) i uzgodniony przez Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Działka inwestycyjna oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] przy ul. [...] w S., położona jest na terenie oznaczonym – 04 Z. W punkcie 4.3. plan ustala: "dopuszczalna powierzchnia terenu przeznaczona pod zabudowę – nie ustala się; dla posesji przy ul. [...] (działki [...] i [...]) – 20%". Zdaniem Sądu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego słusznie w zaskarżonej decyzji wskazał, że organ ochrony zabytków musiały dokonać interpretacji przepisów planu miejscowego w zakresie warunków konserwatorskich na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie wydania pozwolenia konserwatorskiego. Zapisy miejscowego planu dotyczące procentowego udziału zabudowy w stosunku do powierzchni działek, intensywności zabudowy na danym terenie, są ważnymi z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej parametrami, obszarów zabytkowych, takich jak historyczne układy urbanistyczne i ruralistyczne, miasta-ogrody oraz historyczne zespoły budowlane. W ocenie Sądu bez znaczenia prawnego było powoływanie się na pismo Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia 24 marca 2004 r. Z treści tego pisma wynika wyraźnie, iż nie stanowiło ono urzędowego potwierdzenia przeznaczenia działek [...] i [...] w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, miało raczej charakter informacyjny, a dopuszczony do realizacji obiekt miał być pawilonem o charakterze parkowo-ogrodowym. Niekwestionowanym było, że obecnie istniejący na działce nr [...] budynek (hotel A.) stanowi ok. 17% zabudowy w stosunku do powierzchni obu działek nr [...] i [...] – wynoszącej 2226 m2. Planowane zamierzenie dotyczyło wybudowania obiektu o powierzchni zabudowy 293,60 m2, co stanowiłoby 20% działki nr [...], o powierzchni 1468 m2. Realizacja wnioskowanej inwestycji spowodowałaby, że powierzchnia zabudowy obu działek przekroczyłaby znacznie wskazany w ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie wskaźnik – 20%. Poza tym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczono zabudowę działki inwestorów jedynie obiektem parterowym o charakterze parkowo-ogrodowym. Fakt, iż zdaniem inwestorów przedłożony projekt prezentuje wysoki poziom architektury nie ma znaczenia, bowiem nie jest on stricte obiektem o charakterze parkowo-ogrodowym. Dlatego słusznie organy uznały, że projektowane zamierzenie sprzeczne jest z ustaleniami obowiązującego dla terenu inwestycji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie. Tym samym zobowiązane były odmówić wydania pozwolenia na planowaną inwestycję. Skargi kasacyjne od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 października 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. N. i S. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4, art. 89 i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) w zw. z postanowieniami Karty Terenu Do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr Xll/190/2003 Rady Miasta Sopotu z dnia 28 listopada 2003 r. (dalej: Plan Miejscowy) Nr R-2/01, tj. pkt 3 – PRZEZNACZENIE TERENU oraz pkt 4 WARUNKI, ZASADY I STANDARDY KSZTAŁTOWANIAZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU poprzez ich błędną wykładnię skutkującą wadliwym ustaleniem, że planowana inwestycja byłaby sprzeczna z zapisami Planu Miejscowego dotyczącymi procentowego udziału zabudowy w stosunku do powierzchni działki, tj. parametrami istotnymi (w ocenie organu) z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustaw z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane daje uprawnienia organom administracji architektoniczno-budowlanej do wydawania opinii w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego również w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków; 3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151, art. 145 § 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) (dalej: p.u.s.a.) polegające na oddaleniu skargi oraz zaniechaniu przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. naruszenia art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez nieustalenie przez organy administracji kręgu stron postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku, będącego zespołem urbanistyczno-krajobrazowym i uniemożliwienie im tym samym możności wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału, pomimo tego że charakter zabytku (zespół urbanistyczno-krajobrazowy) obejmujący pewien zdefiniowany obszar wskazywał na istnienie interesu prawnego u wszystkich właścicieli nieruchomości będących częścią tego samego układu urbanistyczno-krajobrazowego; 4. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 i art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 9 i 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz zaniechaniu przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 i 10 § 1 k.p.a., polegającego na niezawiadomieniu skarżącej o zebraniu dowodów i materiałów w sprawie oraz uniemożliwieniu przez to wypowiedzenia się co do nich, co pozbawiło skarżącą możliwości odniesienia się przed wydaniem decyzji przez organ II instancji do treści decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., znak [...] i o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu w części dotyczącej rygorów konserwatorskich oraz uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie wniosku m.in. o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy z wniosku Miasta Sopot dotyczącej stwierdzenia nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., znak [...] o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu w części dotyczącej rygorów konserwatorskich, a także dokumentów dotyczących uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków projektu Planu Miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 20 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 5. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 i art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz zaniechaniu przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) zaniechanie przez organy administracji wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całości materiału dowodowego, tj. w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy z wniosku Gminy Miasta Sopotu dotyczącej stwierdzenia nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., znak [...] o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta Sopotu w części dotyczącej rygorów konserwatorskich, a także dokumentów dotyczących uzgodnienia z wojewódzki konserwatorem zabytków projektu Planu Miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 20 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także z wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenia robót budowlanych w otoczeniu zabytku, b) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na tym, że organ II instancji dokonał sprzecznej z zasadami logiki, dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego interpretacji postanowień Planu Miejscowego w zakresie dotyczącym intensywności zabudowy, która to interpretacja pozostaje także w sprzeczności z interpretacją organu administracji architektoniczno-budowlanej zawartą w piśmie Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...], oraz jest całkowicie odmienna od oceny zaprezentowanej przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] styczeń 2012 r., znak: [...]; 6. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 i art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 6, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz zaniechaniu przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenia art. 6, 8, 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) oparcie rozstrzygnięcia na treści pisma Inspektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Soporu z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] oraz pisma Prezydenta Miasta Sopotu z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], tj. na aktach, które nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, b) brak wyjaśnienia przez organ II instancji w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przesłanek, dla których przyjął on wykładnię zapisów Planu Miejscowego, która uniemożliwia skarżącej przeprowadzenie zamierzonej inwestycji z uwagi na "skonsumowanie" dopuszczalnej powierzchni zabudowy przez budynek znajdujący się na działce sąsiedniej (hotel A.), w szczególności w kontekście treści pisma Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] oraz prezentowanego przez organ II instancji poglądu wyrażanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...], c) brak wyjaśnienia przez organ II instancji w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ nie podzielił stanowiska wyrażonego przez radców prawnych Z. W. i I. K. odnośnie interpretacji postanowień Planu Miejscowego, d) rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej wątpliwości interpretacyjnych dotyczących postanowień Planu Miejscowego w zakresie intensywności zabudowy, pomimo uprzedniego stwierdzenia tychże wątpliwości przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], a także pomimo stanowiska wyrażonego w treści pisma Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Sopot z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] oraz brak wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, e) niewyjaśnieniu przez organy prowadzące postępowanie pojęcia "parterowy obiekt o charakterze parkowo-ogrodowym" oraz braku odniesienia przyjętych ustaleń terminologicznych do obiektu przedstawionego w projekcie budowlanym; 7. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uniemożliwiające prześledzenie toku rozumowania Sądu, skutkującego uznaniem wyniku wykładni językowej zapisów Planu Miejscowego dotyczących intensywności zabudowy za "nie pozostawiający wątpliwości interpretacyjnych, tak w sferze językowo-gramatycznej jak i interpunkcji", a także poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw faktycznych i prawnych dla uznania, że obiekt budowlany, którego dotyczyło postępowanie, "nie jest stricte obiektem o charakterze parkowo-ogrodowym" i z tego powodu narusza ustalenia Planu Miejscowego. Skarżący kasacyjnie wnieśli o "uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych". W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Wniesione skargi kasacyjne oparta na podobnych zarzutach nie są pozbawione usprawiedliwionych podstaw, chociaż z nie wszystkimi zarzutami zamieszczonymi w nich należy się zgodzić. Podobieństwo obu skarg pozwala na łączne ich rozpoznanie. W pkt 2 skarg kasacyjnych zawarto zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków przez ich błędną wykładnię. Zarzut ten jest trafny ponieważ ww. przepis Prawa budowlanego jest adresowany do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który rozpatruje wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. To właśnie do tego organu (starosty) należy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki obowiązuje na danym terenie. Żaden z powołanych powyżej przepisów nie pozwala też organowi ochrony zabytków, właściwemu do wydania decyzji, o której mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków na konsultowanie, uzgadnianie czy też zasięganie opinii w organie samorządu terytorialnego (Urzędzie Miasta Sopotu) na temat zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Konserwator Zabytków Miasta Sopotu nie mógł tez uzależniać swojego stanowiska od odpowiedzi udzielanej w powyższej kwestii, co jednak w tym przypadku wynika z pisma z dnia 20 kwietnia 2012 r. oraz z uzasadnienia decyzji Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu z dnia 31 maja 2012 r. Pozbawione podstawy matearialnoprawnej było również wezwanie ww. organu z dnia 8 maja 2012 r., o czym świadczy chociażby to, że powołano w tym piśmie jedynie art. 64 § 2 k.p.a. Tymczasem wezwanie to faktycznie było wezwaniem, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Pr.bud., chociaż tego przepisu nie powołano. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W tym przypadku organ ochrony konserwatorskiej I instancji naruszył ten przepis, gdyż podstawą jego działania określającą jego właściwość rzeczową, powinien być art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków z związku z art. 39 ust. 1 Pr.bud., jak prawidłowo powołano w decyzji z dnia 31 maja 2012 r. W niniejszej sprawie kompetencja organu konserwatorskiego do wydania decyzji w oparciu o ww. przepisy wynikała z tego, że zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta Sopotu na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r. wpisany do rejestru zabytków województwa gdańskiego, tj. art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków. Nie miał tu zastosowania art. 7 pkt 4 ww. ustawy – ustalenie ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co by mogło uzależniać wydanie pozwolenia na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy od postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2012 r. brak pozwolenia organu konserwatorskiego wynikał głównie z powodu niezgodności z planem miejscowym. Poza tym, co zauważył organ odwoławczy, Konserwator Zabytków Miasta Sopotu, powołując się również na decyzję WKZ w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., nie dostrzegł, że w znacznej części została stwierdzona nieważność tej decyzji decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2010 r. Zgodnie z relacją organu odwoławczego, zawartą w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. "w aktualnym stanie prawnym ww. decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku z dnia [...] lutego 1979 r., wpisująca do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta Sopotu, nie określa jakichkolwiek warunków konserwatorskich dotyczących działalności budowlanej na terenie objętym tym wpisem. W niniejszej sprawie legalna ingerencja i ograniczenie wykonywania prawa własności wynika zatem z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przepisy tej ustawy nie określają jednak, w jakich przypadkach konieczne jest wydanie pozwolenia, a w jakich odmowa jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków. W konsekwencji rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1 ww. ustawy wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Ocena organu ochrony zabytków powinna zatem każdorazowo opierać się na ustaleniu, jaki wpływ konkretna inwestycja będzie miała na chronione wartości danego obszaru zabytkowego. Jednym bowiem z najistotniejszych wyznaczników dokonywanych rozstrzygnięć w sprawach pozwoleń konserwatorskich jest przepis art. 4 pkt 2 ustawy, w myśl którego ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości. Ponadto należy zwrócić uwagę, że ocena wnioskowanej inwestycji nie może dokonywać się w oderwaniu od prawnego zakresu ochrony zabytku. Wbrew twierdzeniom organu pierwszej inwestycji, w niniejszej sprawie zabytkiem nie jest obecnie istniejący, współczesny budynek przy ul. Powstańców Warszawy 80 w Sopocie, niezależnie od okoliczności, że został odbudowany jako odtworzenie pierwotnego budynku pensjonatowego. Należy bowiem stwierdzić, że ww. budynek posadowiony na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, powstały współcześnie, nie jest częścią historycznego zespołu budynków. Ochrona ekspozycji tego budynku nie może zatem stanowić przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na planowaną zabudowę sąsiedniej działki." Mając powyższe ustalenia organu odwoławczego na uwadze, to decyzja Konserwatora Zabytków Miasta Sopotu z dnia [...] maja 2012 r. powinna być uchylona na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem zawarte w niej rozstrzygnięcie krytyczną oceną organu odwoławczego pozbawione zostało całkowicie uzasadnienia, odpowiadającego wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w tej sprawie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., chociaż faktycznie wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż orzekł co do istoty sprawy nie uchylając zaskarżonej decyzji. Zastanawiające jednak jest, że organ odwoławczy też przyjął w swojej decyzji, że dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia konserwatorskiego przesądzające znaczenie ma, "że realizacja przedmiotowej inwestycji narusza ustalenia obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie przyjętego uchwałą Nr XII/190/2003 Rady Miasta Sopotu z dnia 28 listopada 2003 r." We wcześniej cytowanym obszernie fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzono, że w aktualnym stanie prawnym (po stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 12 lutego 1979 r.) powyższa decyzja "nie określa jakichkolwiek warunków konserwatorskich dotyczących działalności budowlanej na terenie objętym tym wpisem". Z powyższego stwierdzenia można by wnosić, że organy ochrony konserwatorskiej nie powinny mieć jakichkolwiek zastrzeżeń do projektowanej przez skarżących inwestycji, z punktu widzenia konserwatorskiego. Ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego z 28 listopada 2003 r. dotyczące warunków konserwatorskich (karta terenu 04 pkt 7) oraz uchwała Nr X/133/2007 Rady Miasta Sopotu z dnia 12 października 2007 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obszaru A1 ochrony uzdrowiskowej w Sopocie, w granicach określonych dla karty terenu 08 w pkt 8, w dalszym ciągu odwołują się do postanowień decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków, nie uwzględniając tego, że decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 marca 2010 r. została stwierdzona nieważność decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochronnych. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Gdańsku uzgadniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr XII/190/2003 r. z dnia 28 listopada 2003 r., jednak było to w innych warunkach, przed stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków. Można mieć więc wątpliwości co do aktualności tych uzgodnień. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego są bez wątpienia wiążące, tylko w tym miejscu nie wiadomo, czy organy konserwatorskie w tej sprawie wywodzą swoje kompetencje do wydania decyzji na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 z art. 7 pkt 1 czy też z pkt 4 art. 7 ustawy o ochronie zabytków. Powyższe zagadnienia jako niedostatecznie wyjaśnione wskazuje się zasadnie w pkt 4 i 5a skarg kasacyjnych. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zauważono nawet tego, że decyzją z dnia 9 marca 2010 r. została stwierdzona nieważność decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. i jakie to mogło mieć konsekwencje dla wyniku sprawy. Powyższe wątpliwości ponownie rozpatrując sprawę powinny wyjaśnić organy ochrony konserwatorskiej. Powyżej omówionych kwestii i wątpliwości wskazujących na to, ze organy konserwatorskie przekroczyły swoją właściwość rzeczową, faktycznie wchodząc w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud.) nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, co można uznać, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji zostały przeprowadzone z naruszeniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co trafnie podnosi się w pkt 4 skarg kasacyjnych. Jak wskazują powyższe rozważania uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie odpowiada wymaganiom z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez swą ogólnikowość i niedostrzeżenie istotnych mankamentów wydanych decyzji. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (biorąc pod uwagę tylko powyżej omówione zarzuty skarg kasacyjnych) zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, art. 135 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.