IV SA/Wa 144/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 wymierzył Gminie L. administracyjną karę pieniężną w wysokości 847017,09 zł za naruszenie w roku 2010 warunków odprowadzania ścieków do środowiska, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, udzielonym decyzją Starosty Powiatu Z. z dnia [...].12.2004 r., znak: [...]. Od powyższej decyzji odwołała się Gmina L. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I-ej instancji. Decyzją z dnia [...].11.2012 Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2004 roku Rady Miejskiej w L. utworzono zakład budżetowy- jednostkę organizacyjną Gminy L. pod nazwą Miejska Oczyszczalnia Ścieków w L. z siedzibą w L. przy ul. [...] . Przedmiotowa jednostka organizacyjna Gminy L. została zlikwidowana z dniem [....] grudnia 2010 roku na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] września 2010 roku (§1 Uchwały). Z dniem [...] stycznia 2011 roku środki pieniężne pozostałe po likwidacji zakładu budżetowego oraz należności i zobowiązania zlikwidowanego zakładu budżetowego przejęła Gmina L. ( § 6 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...].09.2010r.). Decyzją z dnia [...] września 2011 roku, znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Z. wymierzył za okres od 01 stycznia 2010 roku do 31 grudnia 2010 roku [...] Wodociągom i Kanalizacji Sp.z o.o w L. karę pieniężną w wysokości 847 017, 09 zł za wprowadzanie do wód powierzchniowych (rzeka L. ) ścieków z instalacji- oczyszczalnia ścieków w L. z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] grudnia 2004r., znak: [...] wydanym przez Starostę Powiatu Z. Od przedmiotowej decyzji [...]WIOŚ [...] Wodociągi i Kanalizacje Sp. z o.o. złożyły odwołanie. Na skutek wniesionego odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2012 roku, znak [...] uchylił wskazaną powyżej decyzję [...]WIOŚ i umorzył postępowanie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 6 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] września 2010 roku w sprawie likwidacji zakładu budżetowego- Miejska Oczyszczalnia Ścieków w L. z dniem [...] stycznia 2011 roku środki pieniężne po likwidacji zakładu budżetowego oraz należności i zobowiązania zlikwidowanego zakładu budżetowego przejmie Gmina L. . Przepis § 6 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] września 2010 roku nie jest zgodny z przepisem art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), który ze względu na treść § 3 ww. uchwały i § 1.1 Uchwały nr [...] z dnia [....] sierpnia 2009 roku w sprawie utworzenia jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą "[...] Wodociągi i Kanalizacja spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" z siedzibą w L. , powinien mieć w tej sprawie zastosowanie. Wobec braku rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...]w sprawie ww. Uchwał Rady Miejskiej w L. (t.j. wobec braku uchylenia tychże uchwał przez wojewodę) - zdaniem organu II instancji- ich treść jest wiążąca dla ustalenia, kto jest zobowiązanym do zapłacenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków przez Miejską Oczyszczalnię Ścieków w L. w 2009 roku, zaś [...] Wodociągi i Kanalizacja Sp. z o.o. nie są stroną w tej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku wymierzył Gminie L. karę pieniężną za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do środowiska w 2010 roku. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].11.2012, utrzymującą w mocy wskazaną wyżej decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. 1) art. 138 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 3 i pkt 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w 2009 r. i nadal, Gmina L. jest eksploatującą i prowadzącą instalację - oczyszczalnia ścieków w L. , 2) art. 305a w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w 2009 r. i nadal, Gmina L. jest podmiotem korzystającym ze środowiska, 3) art. 305a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) przez przyjęcie, że w 2009 r. Gmina L. wprowadziła do wód powierzchniowych (rzeka L. ) ścieków z instalacji - oczyszczalnia ścieków w L. z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] wydanym przez Starostę Powiatu Z. . 4) art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 145) przez przyjęcie, że następcą prawnym Miejskiej Oczyszczalni Ścieków - zakładu który uzyskał pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] wydane przez Starostę Powiatu Z. , jest Gmina L. zamiast przyjęcia, że jest nim spółka z o.o. [...] Wodociągi i Kanalizacja w L. , która przejęła w ramach kontynuacji jako następca zlikwidowanej jednostki organizacyjnej pod nazwą Miejska Oczyszczalnia Ścieków działalność statutową tego zakładu, jego pracowników oraz instalację na podstawie tytułu prawnego jakim jest umowa dzierżawy, 5) art. 16 ust. 3 i ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) i art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 45 poz. 236) przez nie przyjęcie, że w oparciu o uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [....] września 2010 r. w sprawie likwidacji zakładu budżetowego - Miejskiej Oczyszczalni Ścieków w L. , następcą prawnym Miejskiej Oczyszczalni Ścieków, jest spółka z o.o. [...] Wodociągi i Kanalizacja Spółka, która przejęła w ramach kontynuacji jako następca zlikwidowanej jednostki organizacyjnej pod nazwą Miejska Oczyszczalnia Ścieków działalność statutową tego zakładu, jego pracowników oraz instalację na podstawie tytułu prawnego jakim jest umowa dzierżawy; 6) art. 86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że Gmina L. jest stroną w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za wprowadzenie do wód powierzchniowych (rzeka L. ), w okresie od 01 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., ścieków z instalacji - oczyszczalnia ścieków w L. z przekroczenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] wydanym przez Starostę Powiatu Z. , - art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz powierzchowne rozpatrzenie materiału zgromadzonego w sprawie, - art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez pominięcie dowodu w postaci pisma Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w sprawie następstwa prawnego w zakresie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...], - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez jednostronne przyjęcie, że okoliczności prawne dotyczące Gminy L. zostały jednoznacznie stwierdzone i udowodnione, - art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez brak wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz pominięcie uzasadnienia prawnego decyzji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] listopada 2012 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić: 1) Nietrafny jest zarzut skarżącego, że nie jest stroną postępowania i nie do niego powinna być skierowana zaskarżona decyzja. Zgodnie z treścią art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe, jednostki organizacyjne i organizacje społeczne- również jednostki nie posiadające osobowości prawnej (art. 29 k.p.a.). Jak trafnie zauważył organ, art.2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zmianami) stanowi, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast art. 7 ust.1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że zaspakajanie potrzeb wspólnoty w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, należy do zadań własnych gminy. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. W niniejszej sprawie w 2009 r. zadania z zakresu usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych wykonywał zakład budżetowy - Miejska Oczyszczalnia Ścieków w L. . W dacie wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Z. z dnia [...]04.2012 r., znak; [...]) zadania te wykonywała już powołana przez Gminę L. Spółka z o.o. "[...] Wodociągi i Kanalizacja" (zgodnie z Rubryka 7 wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego Numer KRS [...] Gmina L. posiada 100% udziałów). Zgodnie z § 6 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] września 2010 r. w sprawie likwidacji zakładu budżetowego - Miejska Oczyszczalnia Ścieków w L. , z dniem 1 stycznia 2011 r. środki pieniężne po likwidacji zakładu budżetowego oraz należności i zobowiązania zlikwidowanego zakładu budżetowego przejęła Gmina L. . Za zasadną w tej sytuacji trzeba uznać konstatację organu, że podmiotem zobowiązanym do zapłacenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków przez Miejską Oczyszczalnię Ścieków w L. w 2009 r. jest Gmina L. . Jej odpowiedzialność wynika z treści § 3 ww. uchwały i § 1.1 Uchwały Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie utworzenia jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą: "[...] Wodociągi i Kanalizacja spółka z ograniczona odpowiedzialnością" z siedziba w L. . Mimo, iż uchwała ta narusza art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157 poz. 1240 ze zmianami), to wobec jej nieuchylenia przez Wojewodę [...] jest wiążąca dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłacenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków przez Miejską Oczyszczalnie Ścieków w L. w 2009 r. 2) Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy podzielić stanowisko organu II instancji, że brak jest podstaw do stwierdzenia ich naruszenia. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wskazanie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2012 roku, znak [...] zawiera wszystkie elementy, wskazane w art. 107 k.p.a. Tym samym podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia wskazanego powyżej przepisu uznać należy za bezzasadny. Z analizy akt sprawy bezspornie wynika, iż stan faktyczny oraz wszystkie okoliczności sprawy zostały dokładnie wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego. Za chybiony uznać zatem należy podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7,8,77,76 i 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd zważył: Ustawa prawo ochrony środowiska (dalej jako p.o.ś.) przewiduje odpowiedzialność za stan środowiska o charakterze obiektywnym i niezależnym od winy. Nie ma znaczenia dla zaistnienia tej odpowiedzialności, czy doszło do faktycznego pogorszenia stanu środowiska, a organ nie musi udowadniać winy podmiotu w doprowadzeniu do pogorszenia stanu środowiska. Odpowiedzialność podmiotu za naruszenie przepisów ustawy ma charakter obiektywny i niezależny od winy. Przepis art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U.UE L z dnia 30 kwietnia 2004r.) jednoznacznie stanowi, iż dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w zakresie utrzymywania i przyjmowania bardziej rygorystycznych przepisów, związanych z zapobieganiem i zaradzaniem szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, włącznie z identyfikowaniem dodatkowych rodzajów działalności, które podlegałyby wymaganiom niniejszej dyrektywy dotyczącym zapobiegania i zaradzania szkodom, a także identyfikowania dalszych stron, za nie odpowiedzialnych. Przepisy polskiej ustawy prawo ochrony środowiska są niewątpliwie rygorystyczne w stopniu wyższym niż przepisy dyrektywy, jednakże ma to swoje uzasadnienie w założeniach, pozwalających państwom członkowskim na ustanawianie przepisów surowszych, niż zapisane w dyrektywie. Przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie był brak spełnienia - przez jednostkę wykonującą badania jakości odprowadzania ścieków - wymagań określonych w art. 147a p.o.ś. Prawo ochrony środowiska zostały różnicuje sankcje, dotyczące prowadzenia pomiarów przez podmioty korzystające ze środowiskach. Przepis art. 305 ust. 1 p.o.ś. dotyczy sytuacji, gdy wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska, jednakże podmiot korzystający ze środowiska zarówno prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji, i spełnione są warunki wykonywania pomiarów, określone w art. 147 a p.o.ś. W ust. 2 art.305 p.o.ś. ustawodawca dał organom inspekcji prawo kwestionowania przedkładanych wyników pomiarów, a w ust. 3 określił jakie warunki muszą być spełnione, żeby uzasadnione było stwierdzenie, iż pomiary nasuwają zastrzeżenia. Natomiast przepis art. 305a p.o.ś. stanowi dopełnienie art. 305 p.o.ś. ma zastosowanie w sytuacji, gdy nie jest możliwe stwierdzenie, czy nastąpiło naruszenie warunków korzystania ze środowiska, ponieważ podmiot nie wykonywał wymaganych pomiarów, pomiary nasuwają zastrzeżenia jak również, gdy nie są spełnione warunki, o których mowa w art. 147a p.o.ś. W przypadku braku spełnienia warunków określonych w art. 147a p.o.ś. – jak zasadnie stwierdziły organy- muszą one odrzucić jako dowód przedkładane mu wyniki badań i nie ma uprawnień do ich dalszej ich oceny w trybie art. 305 ust. 2 p.o.ś. W sytuacji takiej organ ma obowiązek zastosować do wymierzenia kary przepis art. 305a ust. 1 pkt 2 p.o.ś. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Konkluzje organów co do zasadności wymierzenia kary na podstawie tego przepisu Sąd uznał za uzasadnione i mające oparcie w ustalonym stanie faktycznym. Trafnie organy powołały również przepis art. 86 Konstytucji, zgodnie z którym każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. Ustawodawca w sposób wyraźny odsyła do przepisów obowiązujących ustaw (a więc również ustawy Prawo ochrony środowiska) przy ustalaniu zasad tejże odpowiedzialności (art. 86 zdanie 2 Konstytucji). W myśl art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. organy władzy publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, organ I instancji był zobligowany z mocy prawa do wymierzenia kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie, z powodu nie spełnienia przez podmiot wykonujący na zlecenie odprowadzającego ścieki w tej sprawie normy zawartej w art. 147 a p.o.ś. W myśl art. 298 ust 1 pkt 2 p.o.ś., administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu. Zgodnie z art. 299 ust.1 pkt 2 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Zgodnie z art. 305 ust. 1 pkt 1 i 2 p.o.ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a. Na podstawie art. 305a ust. 1 pkt 2 p.o.ś., jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, dla każdego z pomiarów, o których mowa w zdaniu wstępnym, zostały przekroczone: o 80 % - w przypadku składu ścieków; o 10 % - w przypadku procentowej redukcji stężeń substancji w oczyszczanych ściekach; w stopniu powodującym zastosowanie maksymalnej stawki kary - w przypadku stanu ścieków; o 10 % - w przypadku ilości odprowadzanych ścieków. Zgodnie z art. 305a ust.2 p.o.ś., przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a. W sprawie niniejszej warunki odprowadzania ścieków zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty Powiatu Z. z dnia [...].12.2004 r., znak; [....]. Zgodnie z pkt II 2 tej decyzji odprowadzający ścieki został zobowiązany między innymi do wykonywania 12 pomiarów jakości dopływających i odpływających z oczyszczalni ścieków. Zgodnie z danymi, zawartymi w aktach sprawy, badania jakości ścieków wykonane w 2009 r. nie spełniały kryterium art. 147 a p.o.ś. W sytuacji takiej – jak trafnie oceniły organy- [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobowiązany (a nie uprawniony) wymierzyć administracyjną karę pieniężna w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa materialnego. Sąd podziela stanowisko organów, że wielkość naruszenia i wysokość administracyjnej kary pieniężnej zostały ustalone prawidłowo. Całkowicie bezzasadny jest zarzut skarżącego, że wielkość oczyszczalni wyrażona w RLM jest w rzeczywistości mniejsza od tej podanej w pozwoleniu wodnoprawnym i w związku z tym ilość wykonywanych pomiarów powinna być mniejsza. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska są w tej sprawie związane istniejącymi zapisami w ostatecznej decyzji administracyjnej Starosty Powiatu Z. z dnia [...].12.2004. Decyzja ta została wydana została na wniosek strony, która mogła odwołać się od jej treści, wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności czy tez z wnioskiem o jej zmianę, o ile nie zgadzała się z zawartymi w niej rozstrzygnięciami. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.