II GSK 2567/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "G." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 236/13 w sprawie ze skargi "G." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "G." Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w S. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 236/13 oddalił skargę "G." Sp. z o.o. w W. (dalej zwanej też: skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., działając na podstawie art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm., dalej jako u.g.h.) oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 1540 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] grudnia 2008 r. udzielającej skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 29 punktach na terenie województwa zachodniopomorskiego, w części dotyczącej 7 punków gier wymienionych w załączniku nr 1 do tej decyzji, w związku z nierozpoczęciem działalności w tych punktach gier w terminie określonym w zezwoleniu. Podał, że zgodnie z pkt VI zezwolenia skarżąca zobowiązana była do rozpoczęcia działalności we wszystkich 29 punktach gier w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy od daty wydania zezwolenia, tj. do dnia 10 grudnia 2009 r. Decyzją Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] maja 2010 r. termin ten został zmieniony na 18 miesięcy od dnia wydania zezwolenia, tj. do 10 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w S. zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 2 u.g.h. w przypadku nierozpoczęcia działalność terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i na automatach o niskich wygranych oraz zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej wygasały, jeżeli w terminie jednego roku od ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem (art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych – tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27, dalej jako u.g.z.w.). Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W tym kontekście nie można pominąć przepisu przejściowego zawartego w art. 121 u.g.h., który wyraźnie stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w. W art. 121 u.g.h. ustawodawca, w związku z "nierozpoczęciem" działalności odsyła do przepisu, który mówi o "niepodjęciu" działalności, z kolei art. 48 ust. 2 u.g.h. postanawia, że w przypadku "nierozpoczęcia" działalności koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której "nie podjęto" działalności. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w S. nie ulega wątpliwości, że przepis art. 121 nowej ustawy może mieć zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do podmiotów, które w ogóle nie podjęły (nie rozpoczęły) działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie uruchomiła 7 z 29 punktów gier do dnia wydania decyzji przez organ w I instancji, tym samym nie dotrzymała terminu, określonego w decyzji z dnia [...] maja 2010 r., wydanej na podstawie art. 48 ust.1 u.g.h., w której to nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier wyznaczono na dzień 10 czerwca 2010 r. Odnośnie zarzutu braku notyfikacji organ wskazał, że przepis art. 48 ust. 2 u.g.h. stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, nie zakazuje produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu i nie zakazuje świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Będące konsekwencją niezachowania terminu rozpoczęcia działalności wygaśnięcie, na mocy art. 48 ust. 2 u.g.h., zezwolenia nie mieści się w żadnym z wyżej wymienionych przypadków. Wobec powyższego, omawianego przepisu, jak i innych przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odnoszą się do wygaśnięcia zezwolenia nie można uznać za przepisy techniczne. Wobec tego zarzuty pełnomocnika strony dotyczące braku możliwości stosowania przepisów ustawy, z uwagi na zaniechanie ich notyfikacji Komisji w trybie Dyrektywy nr 98/34/WE, są w niniejszej sprawie chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalając skargę "G." Sp. z o.o. w W. stwierdził, że kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest rozważenie czy art. 48 ust. 2 u.g.h. może mieć zastosowanie z uwagi na treść art. 121 tej ustawy, zgodnie z którym do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w. W myśl art. 36 ust. 5 u.g.z.w. zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Sąd I instancji uznał, że art. 121 u.g.h. (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 u.g.z.w.) może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach. Ostatnie zdarzenie prawne, czyli wydanie decyzji o przedłużeniu terminu rozpoczęcia działalności nastąpiło w oparciu o przepisy obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych, choć decyzja o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych sięga przepisów ustawy dawnej, to zdaniem Sądu I instancji do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia stosować trzeba przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a więc art. 48 ust. 2 tej ustawy. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 48 ust. 2 u.g.h., a nie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Sąd I instancji uznał za bezpodstawne zarzuty, iż decyzja zaskarżona i poprzedzająca ją zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji. Wskazał, mając na uwadze treść wyroku TSUE jak i treść pytania prejudycjalnego, z którym wystąpił do TSUE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że dotyczyło ono przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h., natomiast decyzja zaskarżona została wydana na podstawie art. 48 ust. 2 oraz art. 129 ust. 1 u.g.h. Przepisy te nie były przedmiotem pytań prejudycjalnych dotyczących zakazu zmiany (przedłużania, wydawania) zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - w sprawach (C- 213/11, C- 214/11, C- 217/11) objętych wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. odnoszącym się do wykładni dyrektywy notyfikacyjnej z dnia 22 czerwca 1998 r. Zdaniem Sądu I instancji niepodejmowanie przez skarżącą działalności w 7 punktach gier pomimo wielokrotnego przedłużania, terminu rozpoczęcia działalności, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące częściowe niepodejmowanie działalności są rezultatem przyjętego przez skarżącą sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "G." sp. z o.o. w W., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli WSA w S. nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej w S., który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniu prawa materialnego; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego, które polegało w szczególności na obrazie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisów art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, przepisu art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, przepisu art. 48 ust. 2 oraz art. 121 u.g.h.; 3. art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569); 2. obrazę przepisów art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, w takim jego zakresie, w jakim Sąd zaakceptował fakt, że organ, wbrew wskazanym przepisom, udzielił prymatu i zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h., mimo iż stoi on w kolizji z postanowieniami wiążącej Polskę umowy międzynarodowej oraz aktu prawa ustanowionego przez organizację międzynarodową (dyrektywa nr 98/34/WE); 3. obrazę przepisu art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych, ochrony interesów w toku, zaufania obywateli do państwa prawa oraz zasady przyzwoitej legislacji, poprzez zaakceptowanie faktu, że organ zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h. w przedmiotowej sprawie; 4. obrazę przepisu art. 7 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady legalizmu działania administracji publicznej, poprzez zaakceptowanie faktu, że organ zastosował art. 48 ust. 2 u.g.h. w przedmiotowej sprawie; 5. obrazę przepisu art. 48 ust. 2 u.g.h., poprzez jego bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o grach hazardowych nie wskazuje na możliwość jego zastosowania, co w obliczu art. 129 ust. 1 powyższej ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe; 6. naruszenie art. 121 u.g.h., poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wygaszenie działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed 31 grudnia 2009r. w każdym przypadku może nastąpić tylko na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 121 u.g.h. Stanowisko to ma ścisły związek z kwestią dopełnienia przez prawodawcę krajowego obowiązku notyfikacji ustawy o grach hazardowych w aspekcie wymogów wynikających z Dyrektywy nr 98/34/WE. Z treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C- 217/11 wynika, że przedmiotem jego uwagi były nie tylko powołane wprost w pytaniach prejudycjalnych przepisy przejściowe oraz art. 14 ust. 1 u.g.h., lecz cały akt prawny. Oznacza to, że ten wyrok i jego skutki odnosić należy do pozostałych przepisów ustawy o grach hazardowych, a zadaniem sądu krajowego jest skontrolowanie czy zastosowany w danej sprawie przepis prawa stanowi potencjalnie "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Zdaniem skarżącego zarówno przepisy przejściowe (art. 129 ust. 2, 135 ust. 2 i 138 ust. 1 u.g.h.) jak i art. 48 ust. 2 u.g.h. stosowany poprzez przepis art. 129 ust. 1 tej ustawy jako przepisy istotnie ograniczające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier podlegały obowiązkowi notyfikacji Komisji w trybie art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE. Naruszenie zaś tego obowiązku prowadzi do wyłączenia ich zastosowania w danej sprawie. Przedstawionych wyżej zastrzeżeń nie budzi natomiast treść art. 121 u.g.h., przepis ten nakazuje bowiem zastosowanie poprzednio obowiązującego prawa, to jest art. 36 ust. 5 u.g.z.w., który nie podlegał procedurze notyfikacji, korzysta również z domniemania konstytucyjności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezpodstawna, gdyż zawarte w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Skargę kasacyjną zbudowano na założeniu o braku możliwości zastosowania w sprawie art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. wobec nienotyfikowania ich Komisji Europejskiej, założenie to autor skargi kasacyjnej opiera na treści ww. wyroku TS UE wydanego w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C- 217/11. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W tym zakresie, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 48 ust. 2 u.g.h. nie należy do przepisów, w przedmiocie których wypowiadał się TSUE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C 217/11, co słusznie podkreślił Sąd I instancji. Pytania prejudycjalne dotyczyły przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych tj. art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz 129 ust. 2. Sentencja wyroku TSUE, w której Trybunał używa określenie "przepisy potencjalnie techniczne" odnosi się jedynie do tzw. przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, które były objęte pytaniami prejudycjalnymi, a nie do całej ustawy o grach hazardowych ( tak np. M. Taborowski w glosie do wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r., C-213/11, C-214/11 i C 217/11, LEX/el 2014 i I.Skomerska–Muchowska, Glosa do wyroku SN z 2 kwietnia 2014r., V KK 344/13, LEX/el 2014, a także w postanowieniu SN z 27 listopad 2014 r., II KK 55/14). Ponadto Trybunał Sprawiedliwości wypowiedział się w kwestii technicznego charakteru art. 14 ust. 1 u.g.h., która to wypowiedź miała charakter odrębny i pomocniczy. Przepis ten nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono stanowisko, który skład orzekający całkowicie podziela, że błędny jest pogląd, iż ustawa o grach hazardowych musi być traktowana jako "kompleks" mający na celu wygaszenie działalności w zakresie gier w dotychczasowej formie, zatem także jej inne przepisy (inne niż te, co do których wypowiadał się TS UE) w tym również jej przepisy przejściowe, jako istotnie ograniczające prowadzenie gier, stanowią przepisy techniczne podlegające obowiązkowi notyfikacji. Tak ogólne stwierdzenie jest za daleko idące, gdyż oczywiście nie wszystkie przepisy ustawy wpływają na ograniczenie prowadzenia gier, a jako "techniczne" mogą być uznane tylko te przepisy, które samodzielnie i w sposób istotny wpływają na ograniczenie sprzedaży produktów (por. wyrok NSA z 28 paźdizernika 2015r., sygn. akt II GSK 1641/15 dostępny na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że ani przepisy przejściowe ustawy, ani art. 48 ust. 2 nie nakładają żadnych ograniczeń czy to w zakresie liczby funkcjonujących punktów gier i liczby automatów w nich używanych czy to w zakresie przyszłej liczby kasyn gry i liczby automatów, jakie będą mogły w tych kasynach być używane. Takie ograniczenia na przyszłość nakładają natomiast przepisy merytoryczne ustawy: art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4, czy art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h. TS UE nie przesądził również w ww. wyroku, że przepisy ustawowe, które zakazują przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (ale także np. ich zmiany w zakresie lokalizacji punktów) mają charakter przepisów technicznych wymagających notyfikacji. Kwestę oceny charakteru przepisów przejściowych, które były przedmiotem pytania prawnego Trybunał pozostawił sądowi krajowemu. Taka ocena przez sądy krajowe jest dokonywana. Na przykład Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 października 2015 r. II GSK 1641/15, II GSK 1624/15, II GSK 1653/15 oraz II GSK 1708/15, z dnia 17 listopada 2015, II GSK 2036/15 uznając, że ocena charakteru technicznego przepisów u.g.h. jest oceną jurydyczną, dokonał tej oceny, dochodząc do przekonania, że nie są to przepisy techniczne. Podobnie w sprawie II GSK 1652/15 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w przedmiocie art. 129 ust. 1 u.g.h. (który miał zastosowanie również w niniejszej sprawie) oraz art. 48 ust. 2 u.g.h. stwierdzając, że nie są to przepisy techniczne. Skład orzekający podziela wyrażone tam stanowisko, że art. 129 ust. 1 u.g.h., zgodnie z funkcją przepisów przejściowych, pozwala na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych na "starych" zasadach, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, utrzymuje więc przez pewien czas dotychczasowe warunki prowadzenia takiej działalności, a nie wprowadza zakazów czy ograniczeń. Przepisy te, zatem nie mając charakteru technicznego, nie wymagały notyfikacji. Z tych przyczyn nie są zasadne zarzuty wymienione w pkt 1- 3 w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz zarzuty z pkt 1 – 2 w zakresie podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 48 § 2 u.g.h. poprzez akceptację Sądu dla jego zastosowania, pomimo iż jest on sprzeczny bądź też narusza art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie przedstawia żadnych argumentów ani uzasadnienia tych zarzutów, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od ustosunkowywania się do nich. Wreszcie nie są trafne dwa ostatnie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zastosowania art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 u.g.h. i niezastosowania art. 121 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym uznaje za trafną ocenę dokonaną przez WSA w S., akceptującą stanowisko organu. Po pierwsze, wobec tego, że nie była uzasadniona argumentacja skarżącego kasacyjnie dotycząca technicznego charakteru art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 2 u.g.h., w konsekwencji, pozbawiona trafności była teza o braku możliwości stosowania ww. przepisów w ramach krajowego porządku prawnego z powodu naruszenia obowiązku notyfikacji. Po drugie, dlatego, że dokonaną wykładnię art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 u.g.h., z uwzględnieniem treści art. 121 u.g.h. (w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) z której wynika, że art. 121 może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności, w oparciu o zezwolenia udzielone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona już podjęta (choćby tylko w niektórych punktach), skutkującą ich zastosowaniem w sprawie należało uznać za prawidłową. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne jest stanowisko, że art. 121 u.g.h. nie wyłącza zastosowania art. 48 ust. 2 tej ustawy w zakresie nieuregulowanym w art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Art. 36 ust. 5 u.g.z.w. i art. 48 ust. 2 u.g.h. stanowią dwie niezależne podstawy orzekania o wygaśnięciu zezwolenia, znajdując zastosowanie w zależności od zaistniałego w konkretnej sprawie stanu faktycznego. W ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym tej sprawy Spółka niepodjęła działalności, w terminie określonym w zezwoleniu, tylko w części punktów. Skutkiem niepodjęcia przez skarżącą działalności w części objętej zezwoleniem, jest zastosowanie sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h., tj. wygaśnięcie zezwolenia w części, w której nie podjęła ona działalności. Nie stoi temu na przeszkodzie treść wspomnianego art. 121 u.g.h., zgodnie z którym do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Na podstawie tego ostatniego przepisu wygaszenie zezwolenia może mieć miejsce tylko w całości, a nie w części, inaczej, niż w art. 48 ust. 2. u.g.h. Takie stanowisko odnośnie wzajemnej relacji art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. oraz art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1545/12, z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1966/12, dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl. Z tych wszystkich względów uznając skargę kasacyjną za niezasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.