II SA/Sz 400/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz kuratora - adwokata A. M. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za dokonane czynności kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu skarżącego. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] na podstawie art. 12 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) i art. 104 Kpa orzekł w stosunku do H.S. o obowiązku zwrotu należności z tytułu wypłaconych w okresie od [...] r. do [...] r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych M.S., G.S, P.S. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi do dnia całkowitej spłaty, wynoszącymi na dzień wydania decyzji [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] przyznano na okres [...] r. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych dzieci H.S,, tj. S.M. w wysokości po [...] zł miesięcznie, S.G. w wysokości po [...] zł miesięcznie oraz S.P. w wysokości po [...zł miesięcznie. W dniu [...] r. doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. w sprawie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, przyznanych wyżej wskazaną decyzją. Dalej organ I instancji podniósł, że według jego ustaleń, we wskazanym okresie organ wierzyciela zrealizował wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osoby uprawnione, w terminach: [...] w łącznej kwocie [...] zł. Mając na uwadze powyższe wypłaty oraz okoliczność, że komornik sądowy nie przekazał do organu właściwego wierzyciela jakiejkolwiek kwoty wyegzekwowanej od dłużnika, organ uznał, że do spłaty pozostaje należność w orzeczonej kwocie wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty należności. Odwołanie od powyższej decyzji organu złożył kurator H.S., adwokat A.M. W odwołaniu kurator wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania o obowiązku zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego [...], G. i P.S. Kurator zarzucił organowi niedopełnienie, przed wydaniem decyzji, obowiązku poinformowania dłużnika o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, co naraziło dłużnika na wzrost ciążącego na nim zobowiązania poprzez naliczanie odsetek za kolejne okresy. Podniósł, że wprawdzie w piśmie z dnia [...] r. znalazła się informacja o przyznaniu decyzją z dnia [...] r. osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jednakże została ona wystosowana łącznie z decyzją w sprawie zwrotu należności z tytułu otrzymywanych przez osoby uprawnione świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem kuratora, skoro został wyznaczony postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) do reprezentowania nieobecnego H.S. w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 27 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, to organ powinien był doręczyć jemu, jako przedstawicielowi dłużnika, informację o przyznaniu osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego i to na początku okresu świadczeniowego, który rozpoczął się [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 27 ust. 1, ust. 2 i ust. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle przepisów ustawy, dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ właściwy wierzyciela wydaje po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzja wydawana w sprawie obciążenia dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu kwot świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest decyzją związaną, a jej wydanie uzależnione jest od funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej przyznającej prawo do świadczenia. Zdaniem Kolegium, upływ okresu świadczeniowego wskazanego w decyzji z dnia [...] r., którą zostało przyznane na rzecz M.S., G.S. i P.S. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na okres [...] r. oraz bezskuteczność w tym okresie egzekucji, uprawniały organ I instancji do wydania decyzji orzekającej o zwrocie przez dłużnika kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami. Dalej organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 48 § 1 Kpa, organ I instancji doręczył zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z pouczeniem wystosowanym na podstawie art. 10 Kpa, adw. A.M. - jako kuratorowi H.S., wyznaczonego postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] do reprezentowania nieobecnego w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium podzieliło stanowisko kuratora o naruszeniu przez organ I instancji art. 27 ust. 7 ustawy wobec nieprzekazania dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego jednocześnie uznając, że to naruszenie pozostaje bez wpływu na obowiązek uiszczenia należności głównej wraz z odsetkami. Organ II instancji podkreślił, że przepis art. 27 ust. 1a ustawy nakładający na organ I instancji obowiązek liczenia odsetek od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, ma charakter bezwzględny. Ustawodawca nie uzależnił początkowego terminu liczenia odsetek od spełnienia określonego warunku, czy też okoliczności subiektywnych mających wpływ na obowiązek spłaty wypłaconych wierzycielce świadczeń. Natomiast obowiązek informacyjny dłużników alimentacyjnych ma charakter jedynie pomocniczy i przypominający dłużnikom alimentacyjnym, w jakiej wysokości i w jakim okresie wierzyciel alimentacyjny otrzymał świadczenia od Państwa, które będzie musiał zwrócić. Organ jako zbyt daleko idący uznał zarzut kuratora, że niejako nieudzielenie obowiązkowej informacji o wysokości wypłaty świadczenia alimentacyjnego oraz zbyt późne wszczęcie postępowania w przedmiocie zwrotu tego świadczenia przez organ I instancji, wpłynęło na zwiększenie się zadłużenia dłużnika alimentacyjnego. Zaznaczył, że brak możliwości kontaktu z dłużnikiem nie może wpływać na brak możliwości naliczenia przez organ należnych mu odsetek w sytuacji, gdy organ I instancji dołożył należytej staranności próbując ustalić, przed wszczęciem postępowania, miejsce zamieszkania dłużnika alimentacyjnego. Kurator H.S., A.M. zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 34 Kpa oraz art. 48 § 1 Kpa poprzez niewystąpienie do sądu o wyznaczenie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu celem doręczenia jej pisma, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez zaniechanie obowiązku przekazania dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu skargi kurator H.S. podniósł, że wymagana przez art. 27 ust 7 powołanej ustawy chronologia nie została zachowana w niniejszej sprawie, ponieważ informacja o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego została przekazana kuratorowi dopiero łącznie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...]., czyli prawie [...] roku od wydania decyzji przyznającej świadczenia, a zarazem od zakończenia tychże świadczeń. Tymczasem kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu H.S. został ustanowiony dopiero postanowieniem Sądu Rejonowego [...] czyli ponad [...] lata po rozpoczęciu wypłaty tychże świadczeń. Kurator skarżącego nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że niedopełnienie wymaganego art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy obowiązku przekazania dłużnikowi wymaganej informacji, nie ma żadnego wpływu na wydanie decyzji. Argumentując swoje stanowisko wskazał, że niezwłoczne przekazanie informacji dłużnikowi alimentacyjnemu jest istotne ze względu na to, że odsetki obciążające dłużnika alimentacyjnego naliczane są już od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu. Podsumowując kurator, działający w imieniu skarżącego, podkreślił, że organ nie wystąpił o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej H.S. celem doręczenia pisma, co w konsekwencji doprowadziło do niedopełnienia wymaganego przez art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obowiązku przekazania H.S. informacji o przyznaniu osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wspomnianą informację doręczono kuratorowi dopiero po zakończeniu wypłaty tychże świadczeń, łącznie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a zatem zbyt późno. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu. Przed przystąpieniem do rozważań merytorycznych sprawy wyjaśnić trzeba, że stosownie do art. 134 ust. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz wskazaną podstawą prawną i stosuje, w celu usunięcia naruszeń prawa, środki prawne przewidziane ustawą. Kontrola sądowa ogranicza się jedynie do oceny legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, zaś jej rezultatem jest - w zależności od stwierdzonego naruszenia prawa - uchylenie lub stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia, a w przypadku - braku naruszeń - oddalenie skargi (art. 145 § 1 i art. 151 powołanej ustawy). Natomiast sąd administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania właściwych organów administracji publicznej w merytorycznym orzekaniu, a zatem w zakresie jego kompetencji nie leży orzekanie o umorzeniu postępowania administracyjnego, o co wnosił autor skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą to zobowiązano H.S. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi do dnia całkowitej spłaty, wynoszącymi na dzień wydania decyzji [...] zł z tytuł wypłaconych w okresie od [...] r. osobom uprawnionym świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Stroną postępowania administracyjnego organy obu instancji uczyniły dłużnika alimentacyjnego H.S., którego miejsce pobytu nie jest znane. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. Jak wynika z akt sprawy, H.S. w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, objętego kontrolą Sądu, która (co należy podkreślić) dotyczyła zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych za okres od [...] r. na rzecz osób uprawnionych, posiadał już wyznaczonego kuratora na czas toczącego się postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy wyznaczył dla H.S. kuratora w osobie adwokata A.M. celem reprezentowania nieobecnego w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Tak sformułowana sentencja oznacza, że intencją sądu powszechnego było wyznaczenie kuratora dla H.S. we wszelkich postępowaniach administracyjnych, które toczą się w przedmiocie nałożenia na H.S. jako dłużnika alimentacyjnego obowiązku zwrotu należności z tytułu otrzymywanych przez osoby uprawnienie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W załączonej do akt administracyjnych sprawy, notatce urzędowej z dnia [...] r. sporządzonej przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych MOPS wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy odrzucił kolejny wniosek o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej H.S., wskazując na fakt wyznaczenia już przez sąd kuratora celem zastępowania nieobecnego w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 27 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie musiały powtarzać procedury przeprowadzonej już wcześniej i ponownie występować o ustanowienie kuratora. Chybiony jest zatem zarzut skargi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów art. 34 oraz 48 Kpa poprzez niewystąpienie do sądu o wyznaczenie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu celem doręczenia jej pisma, skoro w sprawie występował już w imieniu skarżącego wyznaczony, na wniosek Gminy Miasto, kurator. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 27 ustawy z dnia 7 września o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 7, poz. 1 ze zm.). W myśl ust. 1 powołanego przepisu, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty (ust. 1a). Zgodnie z art. 27 ust. 2 tej ustawy, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Należności podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy (ust. 3). Z powyższych przepisów wynika, że świadczenie przyznane z funduszu alimentacyjnego jest świadczeniem zwrotnym, zaś obowiązek do zwrotu powstaje, albo po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. O tym obowiązku rozstrzyga organ administracji właściwy wierzyciela, w formie decyzji. Decyzja o zwrocie wypłaconego świadczenia stanowi więc konsekwencję decyzji przyznającej to świadczenie. Rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy, konkretyzuje obowiązek zwrotu należności wyłożonych z budżetu państwa na podstawie decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Decyzja ta podejmowana jest w sytuacji potwierdzonego przez komornika braku możliwości wyegzekwowania alimentów od dłużnika alimentacyjnego. Ustawodawca jednoznacznie określił, że obowiązek zwrotu właściwemu organowi wierzyciela należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego spoczywa na dłużniku, gdyż za niego – w przypadku wydania decyzji przyznającej świadczenie - wypłacane są środki finansowe osobie uprawnionej do alimentów. Rozstrzygnięcie co do tej kwestii potwierdza zatem powstanie po stronie dłużnika nowego obowiązku, który należy odróżnić od obowiązku alimentacyjnego wynikającego z orzeczenia sądu. Analiza treści przepisu art. 27 ustawy prowadzi do wniosku, że wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu należności z tytułu otrzymywanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wymaga tylko i jedynie ustalenia, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy świadczenia zostały wypłacone. Powyższe warunki muszą być spełnione kumulatywnie. Przy czym, dłużnik alimentacyjny ma obowiązek zwrócić organowi wypłacone za niego świadczenia z funduszu alimentacyjnego, dopóki decyzja o przyznaniu świadczenia nie zostanie wzruszona, bądź wypłata świadczeń nie zostanie oceniona jako wypłata nienależnego świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt I OSK 793/11, lex nr 1149435). W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu należności z tytułu otrzymywanych przez osoby uprawnione świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. organ przyznał świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci skarżącego: P.S. w kwocie po [...] zł miesięcznie, G.S. w kwocie po [...] zł miesięcznie i M.S. w kwocie po [...] zł miesięcznie, na okres [...] r. W podanym okresie świadczeniowym należności zostały wypłacone uprawnionym osobom w łącznej kwocie [...] zł. Powyższa okoliczność faktyczna wypłaty świadczeń na rzecz dzieci skarżącego w ustalonym okresie przesądza o prawidłowości rozstrzygnięcia zobowiązującego skarżącego do zwrotu całej kwoty wypłaconej z funduszu alimentacyjnego. Wyjaśnić należy, że decyzja wydana w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że spełnienie łącznie dwóch wyżej wskazanych przesłanek, tj. wypłacenia ze środków funduszu alimentacyjnego świadczenia dla osoby uprawnionej oraz funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji przyznającej to świadczenie, obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu należności. Przy czym organ prowadząc postępowanie nie jest uprawniony do ustalenia żadnych innych okoliczności aniżeli te, które warunkują podjęcie orzeczenia o zwrocie należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Bez znaczenia, dla niniejszej sprawy jest to, czy i kiedy skarżący kurator jako przedstawiciel dłużnika alimentacyjnego H.S. dowiedział się o wydaniu decyzji w sprawie przyznania na dzieci, reprezentowanej przez niego osoby, świadczeń z funduszu alimentacyjnego, albowiem ta okoliczność nie mieści się w przesłankach materialnoprawnych zastosowania art. 27 ust. 2 ustawy. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1494/12, w którym podkreślono, że "przekazanie dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest czynnością niezależną od decyzji wydanej w przedmiocie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Przekazanie informacji w tym zakresie nie jest zatem przesłanką rozstrzygnięcia decyzji ustalającej obowiązek zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego" (wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższych rozważań, za trafne należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że naruszenie art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez zaniechanie obowiązku przekazania dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, pozostaje bez wpływu na legalność decyzji o zwrocie przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnień z funduszu alimentacyjnego. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte zgodnie z przepisami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury administracyjnej w tej sprawie. W tym stanie rzeczy, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia kuratora wydano w oparciu o § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. z 1982 r. Nr 27, poz. 197 ze zm.) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).