I SA/Gl 499/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) lub jego odpisu, którego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej w skrócie: "P.p.s.a.). Pouczono przy tym stronę skarżącą, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Dodatkowo zwrócono uwagę, że do skargi załączono odpis wymaganego dokumentu, który jednakże nie został poświadczony za zgodność z oryginałem przez podmiot do tego uprawniony na podstawie powołanego przepisu. Stosowne wezwanie Sądu (pismo z dnia 25 kwietnia 2013 r.), będące odwzorowaniem przywołanego wyżej zarządzenia, doręczono Spółce na adres wskazany w skardze w dniu 29 kwietnia 2013 r. W tych ramach zobowiązano nadto Spółkę do ustosunkowania się do wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, którą również doręczono adresatce. Wezwanie Sądu pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Formalnym warunkiem zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym jest skutecznie wniesiona skarga. Skarga jest pismem procesowym, która poza wymogami o charakterze ogólnym (zawartymi w art. 46 P.p.s.a.) musi zawierać elementy przypisane jej art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Co więcej, zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., w sytuacji, gdy osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., II OSK 687/10, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., I FSK 927/07, LEX nr 516658). Należy w tym miejscu podkreślić, że dokument nadesłany przez Spółkę przy skardze z dnia 15 marca 2013 r. nie czyni zadość wymogom określonym w art. 48 § 1 i § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu albo odpis tego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Skarżąca Spółka złożyła bowiem odpis wyciągu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który poświadczony został za zgodność z oryginałem przez prezesa skarżącej Spółki, a więc przez osobę, która nie została wskazana w kręgu osób do tego uprawnionych i enumeratywnie wymienionych w art. 48 § 3 P.p.s.a. Wskazanego wyżej mankamentu skargi nie naprawiono, pomimo skutecznie doręczonego wezwania w tym zakresie. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, termin zakreślony dla usunięcia rzeczonego braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 maja 2013 r. W konsekwencji orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia w oparciu o powołane wyżej przepisy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.