II OSK 2199/13

Dnia 17 kwietnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 582/13 w sprawie ze skargi L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy Ursynów Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz L. O. kwotę 1300 (słownie: tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 582/13 oddalił skargę L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2013 r. – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy decyzję Zarządu Gminy U. m.st. Warszawy z [...]lipca 2012 r. omawiającą ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych: jednego wolnostojącego, ośmiu w zabudowie bliźniaczej, z budową drogi dojazdowej z dostępem do drogi publicznej ul. K. poprzez ul. G. na terenie dzielnicy U. w Warszawie. Decyzja SKO została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 20 lipca 2010 roku L. O. wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych: jednego wolnostojącego, ośmiu w zabudowie bliźniaczej z drogą wewnętrzną na dz. nr ew.: [...]oraz budowie drogi dojazdowej do ul. G. na cz. dz. ew. nr [...] z dostępem do drogi publicznej ul. K. poprzez ul. G. na cz. dz. ew. nr [...], przewidzianej na terenie Dzielnicy U. m. st. Warszawy. Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 roku zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. Decyzją nr [...], z dnia [...] marca 2011 roku, Zarząd Dzielnicy U. Miasta Stołecznego Warszawy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych: jednego wolnostojącego, ośmiu w zabudowie bliźniaczej z drogą wewnętrzną na dz. nr ew.: [...] oraz budowie drogi dojazdowej do ul. G. na cz. dz. ew. nr [...], z dostępem do drogi publicznej ul. K. poprzez ul. G.na cz. dz. ew. nr [...] i cz. dz. ew. nr [...], przewidzianej na terenie Dzielnicy U.m. st. Warszawy. Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu - odwołanie złożyła L. O. Decyzją z dnia [...] października 2011 roku, sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją nr [...], z dnia [...] lipca 2012 roku, Zarząd Dzielnicy U. Miasta Stołecznego Warszawy, po rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w ww. decyzji Kolegium, ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu - odwołanie złożyła L. O. Skarżonej decyzji zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów: art. 7 i 77 § 1 kpa, art. 8 kpa, art. 10 § 1 kpa, 107 § 3 kpa, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Ponownie rozpatrując sprawę SKO wydało decyzję z dnia [...] stycznia 2012, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie jest spełniony warunek określony w punkcie 2 ust.1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , a mianowicie teren inwestycji nie ma zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 14, przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Biorąc powyższe pod uwagę SKO wskazało, że w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie bada się, czy droga, poprzez którą nieruchomość ma być połączona z drogą publiczną, spełnia wymogi określone w przepisach szczególnych, lecz czy nieruchomość ma jakikolwiek legalny dostęp do drogi publicznej. Jeżeli okaże się, że droga wiodąca do drogi publicznej należy w całości do podmiotów prywatnych, wówczas inwestor winien dołączyć do akt sprawy dokumenty, z których będzie wynikało, że właściciele drogi zezwalają inwestorowi na korzystanie z niej w celach przechodu i przejazdu. SKO zważyło, że w dniu [...] lipca 2012 roku do organu I instancji wpłynęło pismo Polskich Kolei Państwowych Spółki Akcyjnej (k. 68 akt), w którym Spółka, w odpowiedzi na wystąpienie organu I instancji dotyczące przedmiotowej inwestycji, przedstawiła swoje stanowisko m .in. odnośnie budowy drogi dojazdowej po części działki PKP o nr ew. [...] z dostępem do ul. K. i włączenia ul. G.do ul. K. bezpośrednio przy przejeździe kolejowym w km 18,538. Z pisma tego wynika w szczególności, że PKP nie wyraża zgody na włączenie się ul. G. bezpośrednio przy ww. przejeździe kolejowym i po terenie kolejowym zamkniętym (dz. nr ew. [...]). W ocenie Kolegium, zawarte w ww. piśmie stanowisko PKP odnośnie braku zgody na korzystanie na cele przejazdu z dz. ew. nr [...], przesądza o braku możliwości połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną. Nie zmienia tego faktu informacja PKP o planowanej (w bliżej nieokreślonej przyszłości) budowie wiaduktu. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie ma zagwarantowanego legalnego dostępu do drogi publicznej. Nie jest zatem spełniony warunek określony w punkcie 2 ust.1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji nie można ustalić warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. L. O. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków zawartych w pkt.1-5 tej normy. W ocenie Sądu I instancji trafna jest ocena Kolegium, że w niniejszej sprawie nie jest spełniony warunek, określony w punkcie 2 ww. przepisu, a mianowicie teren inwestycji nie ma zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 14, przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu, czy ma być to droga, ścieżka itp. W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie bada się, czy droga, poprzez którą nieruchomość ma być połączona z drogą publiczną, spełnia wymogi określone w przepisach szczególnych, lecz czy nieruchomość ma jakikolwiek legalny dostęp do drogi publicznej. Jeżeli okaże się, że droga wiodąca do drogi publicznej należy w całości do podmiotów prywatnych, wówczas inwestor winien dołączyć do akt sprawy dokumenty, z których będzie wynikało, że właściciele drogi zezwalają inwestorowi na korzystanie z niej w celach przechodu i przejazdu. Sąd I instancji wskazał, że mimo, iż skarżąca dołączyła do akt sprawy skierowane do niej pismo Polskich Kolei Państwowych Spółki Akcyjnej z dnia 15 listopada 2010 roku, w którym PKP wyraziła zgodę na przejście i przejazd przez dz. ew. nr [...] w Dzielnicy U., to jednak w dniu 27 lipca 2012 roku, do organu I instancji wpłynęło pismo Polskich Kolei Państwowych (k. 68 akt), w którym Spółka zgody tej odmówiła. Pismo to zostało złożone w odpowiedzi na wystąpienie organu I instancji, dotyczące przedmiotowej inwestycji, i zawiera stanowisko m .in. odnośnie budowy drogi dojazdowej po części działki PKP o nr ew. [...] z dostępem do ul. K. i włączenia ul. G.do ul. K. bezpośrednio przy przejeździe kolejowym w km 18,538. Z pisma tego wynika w szczególności, że Spółka nie wyraża zgody na włączenie się ul. G. bezpośrednio przy ww. przejeździe kolejowym i po terenie kolejowym zamkniętym (dz. nr ew. [...]). Sąd I instancji podzielił w całości konstatację Kolegium, że zawarte w ww. piśmie stanowisko Spółki odnośnie braku zgody na korzystanie na cele przejazdu z dz. ew. nr [...] przesądza o braku możliwości połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną. Nie zmienia tej oceny informacja PKP o planowanej (w bliżej nieokreślonej przyszłości) budowie wiaduktu. Wobec powyższego nie budzi, zdaniem Sądu I instancji wątpliwości, że planowana inwestycja nie ma zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. Nie jest zatem, w ocenie Sądu I instancji spełniony warunek określony w punkcie 2 ww. przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji nie można ustalić warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Nie ma znaczenia zarzut skargi, że o piśmie PKP skarżąca nie miała wiedzy. W toku postępowania administracyjnego skarżąca reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który na bieżąco miał dostęp do akt postępowania i miał możliwość zapoznawania się z nimi. Ponadto o treści pisma dowiedziała się z uzasadnienia decyzji SKO. Brak doręczenia tego pisma stronie nie stanowi uchybienia, które mogłoby doprowadzić do wyeliminowania decyzji z porządku prawnego. W toku postępowania administracyjnego organy dołożyły, w ocenie Sądu I instancji należytej staranności w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z prawdą obiektywną. Same wykonywały czynności, zmierzające do dokonania wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. W tej sytuacji decyzja SKO jest, zdaniem Sądu I instancji prawidłowa oraz została oparta na należycie wskazanej podstawie prawnej. Trafna jest, zdaniem Sądu I instancji konstatacja organów, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, więc z uwagi na brak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p., konieczna była odmowa ustalenia warunków zabudowy. Pozostałe zarzuty skargi są całkowicie, w ocenie Sądu I instancji bezzasadne i nie mogły wpłynąć na treść wyroku w sprawie. Organy należycie wyjaśniły stan faktyczny w sprawie oraz zebrały wszystkie dostępne dowody, działając także z urzędu. Stanowisko organów zostało wyczerpująco i trafnie, zdaniem Sąd I instancji wyjaśnione w treści uzasadnienia decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca i zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, choć taki dostęp obecnie istnieje przez teren PKP – działka nr ew. [...], w szczególności z powodu błędnego uznania, że: - zgoda wyrażona skarżącej w piśmie PKP S.A. z dnia 15 listopada 2010 r. nie jest aktualna, zaś decydujące jest pismo innej spółki PKO PLK S.A. z dnia 25 lipca 2012 r., że nie wyraża zgody na włączenie się ul. G. do ul. K. bezpośrednio przy przejeździe kolejowym, - zgoda z dnia 15 listopada 2012 r. została wyrażona przez spółkę kolejową, która była kompetentna w sprawach nieruchomości, zaś brak zgody został sformułowany w piśmie spółki kolejowej, która nie była właściwa w sprawach nieruchomości, a jedynie infrastruktury kolejowej, - pominięcia, że zarówno ulica G., jak i ulica K. są drogami publicznymi, do których dostęp jest otwarty dla wszystkich, - oparcia się w ocenie dostępu do drogi publicznej nie na stanie faktycznie istniejącym (aktualnie jest zapewniony dostęp do drogi publicznej), lecz na stanie przewidywanym (w przyszłości w związku z przebudową linii kolejowej nr 8 Warszawa-Radom nie będzie takiego samego dostępu, ale przecież będzie inny dostęp przez planowany wiadukt), - pominięcia, że sama spółka kolejowa w piśmie z dnia PKP PLK S.A. z dnia 25 lipca 2012 r. wskazywała, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez włączenie ulicy G. do ul. K w odległości około 100 m od skrzyżowania ul. K z ul. K , - nieuwzględnienia, że PKP S.A. nie są podmiotem prywatnym, lecz państwowym. 2) naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustaleń, co do dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 ppsa w zw. z art. 8 kpa i art. 6 kpa poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasady równości stron, to znaczy równego traktowania osób, które znajdują się w podobnej sytuacji faktycznej. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania WSA w Warszawie. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie złożył pismo PKP PLK S.A. z dnia 24 czerwca 2014 r., w którym PKP informuje, że w związku z modernizacją linii kolejowej zostanie wybudowany wiadukt drogowy, który zapewni połączenia ulicy G z ulicą K, czyli że, w ocenie skarżącej kasacyjnie będzie zapewniony dojazd do działek. Zdaniem skarżącej kasacyjnie pismo jednoznacznie dowodzi, że działki na których planowana jest przez skarżącą inwestycja, mają dostęp do drogi publicznej. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej, że błędne było ustalenie, iż teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej – a tym samym nastąpiło naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, były w ocenie skarżącej kasacyjnie zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów. Zarzuty skargi kasacyjnej formułowały tezę o naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenia prawa materialnego okazały się zasadne. Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy w granicach zgłoszonych skargą kasacyjną zarzutów wskazać należy, że kwestią sporną w sprawie jest ustalenie czy planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, a więc czy zostały spełnione przesłanki art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy też nie. Zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji uznały, że inwestycja takiego dostępu nie posiada, gdyż Spółka PKP odmówiła zgody na korzystanie na cele przejazdu z dz. ew. nr [...], przez którą ewentualny dostęp musiałby się także odbywać. Zdaniem Sądu I instancji, który w tym zakresie podzielił opinię organu, takie stanowisko spółki przesądza o braku możliwości połączenia terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną, a informacja PKP o planowanej w bliżej nieokreślonej przyszłości budowie wiaduktu nie może zmienić tej oceny. Podkreślić należy, że dostęp do drogi publicznej należy rozumieć możliwie najszerzej. W rozpoznawanej sprawie kwestionowany dostęp odbywać się ma poprzez drogę, która jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego faktycznie urządzoną drogą wewnętrzną. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jednoznacznie, że na etapie postępowania w sprawie udzielenia warunków zabudowy należy wykazać, że inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Może to być dostęp pośredni w przypadku gdy inwestycja ma dostęp do drogi publicznej przez inną drogę lub dostęp bezpośredni do drogi publicznej. Wskazać należy, że na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Są to bowiem zagadnienia, która podlegają ocenie i szczegółowemu badaniu na etapie postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. To na etapie postępowania budowlanego niezbędne jest przeprowadzenie ustaleń w zakresie jak wyżej, a zatem także w kontekście ewentualnej zgody na przejazd i przejście, czy to zapewnionych w drodze służebności gruntowej, czy w jakikolwiek inny sposób. Z materiału dowodowego wynika, że dostęp planowanej inwestycji istnieje po drodze wewnętrznej tj. dz. [...], a także po działce [...]. Pomimo, że dostęp jest realizowany po części terenu kolejowego (działka [...]), to teren ten został faktycznie połączony z drogą wewnętrzną [...] na skutek robót, które zostały wykonane przez Gminę. Zaznaczyć należy, że na tym etapie postępowania ważna jest jedynie okoliczność, że droga w istocie istnieje, a w konsekwencji, że inwestycja posiada tym samym dostęp do drogi publicznej. Droga zapewnia powszechny dostęp, gdyż okoliczni mieszkańcy z niej korzystają, została pokryta asfaltem, a więc urządzona, dotyczy to także części spornej, która należy do PKP. Tym samym przyjąć należało, że nie budzi wątpliwości użytkowanie działki stanowiącej własność PKP w charakterze drogi. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie bada się parametrów tej drogi ani też spełnienia wymagań z zakresu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami. Wobec naruszenia prawa materialnego i braku naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. W istocie bowiem wadliwe przyjęcie braku dostępu inwestycji do drogi publicznej skutkowało błędną odmową ustalenia warunków zabudowy. Rozstrzygając należało jednocześnie w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchylić decyzję organu I instancji. Decyzja ta naruszała bowiem art.107§3 kpa w zakresie jakim pominęła szczegółowe uzasadnienie co do przyjęcia braku dostatecznego uzbrojenia terenu inwestycji. Ocena organu w tym względzie winna odnosić się do wiedzy fachowej. Celem przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, a jedynie zagwarantowanie że stosowne uzbrojenie powstanie. Nastąpić to powinno w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną. Wszelkie dokumenty złożone przez wnioskodawcę winny być ocenione w tym względzie. Organ ma nadto obowiązek poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania (art.9 kpa). W przeciwnym wypadku ocena wymogów z art. 61 ust.1 pkt.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przedwczesna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w decyzji zabrakło także wywodów co do braku konieczności poszerzenia granic obszaru analizowanego ponad minimalne parametry, przewidziane przepisem § 3 ust.1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decydować w tym względzie winny w szczególności wyniki przeprowadzonej analizy. Wyznaczenie obszaru analizowanego musi pozostawać w zgodzie z postulatami zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno- architektonicznej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.