II FZ 203/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 138/13 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2013 r., I SA/Po 138/13, wezwano M. P. (dalej: Skarżący) na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej w skrócie: p.p.s.a.) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 grudnia 2012 r., nr [...], w kwocie 100 zł. Wpis sądowy określono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie RM). 2. Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjne zażalenie na ww. zarządzenie Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – R. P.) zażądał jego uchylenia. Skarżący nie przedstawił uzasadnienia swojego wniosku. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Skarżący sformułował je w sposób bardzo lakoniczny, nie przedstawiając uzasadnienia dla zgłoszonego wniosku. 3.2. Odnosząc się w pierwszej kolejności do cech formalnych zażalenia, a przede wszystkim braku uzasadnienia zgłoszonych wniosków, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie odpowiada ono w pełni wymogom prawa. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić bowiem zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wniesione przez Skarżącego zażalenie – jak już wyżej wskazano - nie zostało uzasadnione. Jednakże nie czyni to niemożliwym merytoryczne rozpoznanie wniesionego środka odwoławczego. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Uwzględniając specyfikę środka odwoławczego jakim jest zażalenie oraz postępowania, które inicjuje, należy stwierdzić, że wykluczona jest możliwość odpowiedniego stosowania art. 174 i 176 p.p.s.a. Przemawia za tym systemowe odczytanie art. 197 § 2 i art. 194 § 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis określa wyczerpująco wymogi formalne stawiane przez przepisy prawa środkowi odwoławczemu określonemu w p.p.s.a. jako zażalenie. Tym samym nie ma potrzeby do sięgania po dyspozycję norm znajdujących się w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wadliwe uzasadnienie zażalenia nie może zatem prowadzić do tak rygorystycznych konsekwencji, jakie miałyby miejsce w postępowaniu zainicjowanym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej. Rygoryzm formalny, mający swoją podstawę w art. 174 i art. 176 p.p.s.a., nie ma w postępowaniu zażaleniowym miejsca, gdyż ww. przepisów nie stosuje się. Tym samym, jeżeli z treści zażalenia możliwe jest wywiedzenie, jakimi intencjami i racjami kierował się wnoszący zażalenie, to nie ma przeszkód do nadania sprawie dalszego biegu i rozpoznania merytorycznego sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia NSA: z dnia 17 grudnia 2009 r., II FZ 553/09; z dnia 15 września 2010 r., II FZ 441/10; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3.3. W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że intencją Skarżącego jest uchylenie zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego I Wydziału WSA w Poznaniu. Jednakże wniosek zawarty w zażaleniu jest chybiony, bowiem zarządzenie odpowiada prawu. W myśl art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. Sprawa zainicjowana skargą Skarżącego dotyczy zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym, stąd na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM należny wpis od skargi jest wpisem stałym i wynosi 100 zł. Tym samym w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo określono wysokość wpisu oraz na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wezwano Skarżącego do jego uiszczenia. W myśl bowiem art. 220 § 1 p.p.s.a.: "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. (...)". 3.4. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.