II GSK 2285/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 214/13 o odrzuceniu skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 214/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "G." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 roku, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że mimo wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi oraz pouczenia o skutkach niewykonania tego obowiązku (zarządzenie z dnia 14 marca 2013 r.), w zakreślonym terminie nie dokonano żądanej czynności, co uzasadniało odrzucenie skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. P.zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj.: 1. art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) przez jego niezastosowanie i faktyczny brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zarządzenia z dnia 14 marca 2013 r. Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie wzywającego pełnomocnika J. P. – Adwokata [...] do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 600 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi; 2. art. 220 § 3 p.p.s.a. przez bezpodstawne zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsce doręczenie wezwania do uiszczenia opłaty od skargi. Ponadto w/w postanowieniu zarzucono – będący konsekwencją powyższych naruszeń – błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 marca 2013 r. podczas, gdy faktycznie wezwanie to nie zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącego. Na dowód swoich twierdzeń skarżący dołączył kopię wyciągu z książki korespondencji kancelarii. Wskazując na powyższe zarzuty kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, oraz doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na adres pełnomocnika skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 p.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na twierdzeniu, że pełnomocnik skarżącego nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Wbrew powyższym twierdzeniom w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z odpisem odpowiedzi na skargę. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru – powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej: rozporządzenie), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09). Wymogi te zostały w okolicznościach sprawy spełnione i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania. Ponadto zauważyć należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości, Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo sądowi. W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia 21 marca 2013 r. pełnomocnikowi skarżącego przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że otrzymał jedynie część pism wyszczególnionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W niniejszej sprawie przesyłka, która zawierała odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz odpisu odpowiedzi na skargę, została odebrana w dniu 21 marca 2013 roku przez upoważnionego pracownika Kancelarii Adwokackiej. Ponadto na potwierdzeniu zaznaczono zawartość przesyłki, poprzez, wpisanie, że zawiera ona: "Wezwanie do wpisu" oraz "Odpis odp. na skargę" (patrz k. [...]). Pełnomocnik skarżącego podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej mu przesyłce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dopiero po odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kopia wyciągu z książki korespondencji kancelarii (patrz k. [...]) nie jest wystarczająca do skutecznego podważenia domniemania prawidłowego doręczenia przesyłki. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd ten wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu, a wobec niewpłacenia opłaty w ustawowym terminie zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną (art. 184 p.p.s.a).