II SA/Rz 1149/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 1149/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] udzielającą J. M. i R. M. pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr 69/1 w miejscowości R. i jednocześnie umorzył postępowanie organu I instancji w całości Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie dotyczące obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 5,05 m x 7,05 m zlokalizowanego na działce nr 69/1 w miejscowości R. Pierwszą decyzją, wydaną w dniu [...] października 2004 r. ([...]), organ nakazał J. i M. M. rozbiórkę budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 5.05 m x 7,05 m usytuowanego na działce nr 69/1 położonej w miejscowości R., stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym przez A. S.A. Następnie po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. ([...]) uchylił decyzję organu I instancji a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. ([...]) nakazał J. i M. M. rozbiórkę budynku letniskowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 5.05 m x 7,05 m usytuowanego na działce nr 69/1 położonej w miejscowości R. Decyzja ta, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Następnie sprawa była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 731/05 oddalił skargę na ww. decyzję organu nadzoru budowlanego II instancji. Na skutek skargi kasacyjnej sprawa był przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1893/06 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2006 r. oraz decyzję WINB z dnia [...] czerwca 2005 r. i decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2005 r. NSA wskazał, że decydujące znaczenie dla zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. ma stwierdzenie, że teren na którym wzniesiono obiekt budowlany był przeznaczony pod zabudowę lub był przeznaczony pod zabudowę innego rodzaju w dacie budowy, a skutki samowoli budowlanej, na gruncie ww. przepisu należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Sąd wskazał, że organy zobowiązane będą do zbadania czy nie zachodzą inne przesłanki określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Dopiero ich wykluczenie doprowadzi do możliwości zalegalizowania w stosownym trybie samowoli budowlanej. Po przeprowadzeniu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...] zobowiązał J. i B. M. do dostarczenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej przedmiotowego obiektu, a postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] do dostarczenia opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych dotyczącej lokalizacji przedmiotowego budynku w stosunku do granic działek sąsiednich i budynków oraz inwentaryzację budowlaną budynku wraz z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane w terminie do 30 września 2011 r. Po przedłożeniu w zakreślonym terminie ww. dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] udzielił J. i R. M. pozwolenia na użytkowanie budynku rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr 69/1 w miejscowości R. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. S.A. – reprezentowana przez pełnomocnika J. F. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona odwołująca wskazała, że jako użytkownik wieczysty działki nr 69/1 nie może zgodzić się z decyzją. Wydana została niezgodnie z przepisami prawa i narusza prawa materialne użytkownika wieczystego działki nr 69/1. Przedmiotowy budynek został wybudowany samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez zgody właściciela terenu. W ocenie strony nie wyjaśniono dlaczego właściciel budynku został zwolniony z obowiązku uzyskania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane. Budynek został posadowiony na terenach opisanych w ewidencji symbolem "W" co oznacza wody stojące. Z uzasadnienia decyzji nie wynika natomiast czy taka sytuacja nie powoduje zagrożenia niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r.). Po rozpatrzeniu odwołania powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i jednocześnie umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że na części działki nr 69/1 w miejscowości R. usytuowany jest budynek letniskowy o wymiarach zewnętrznych 5,05 m x 7,05 m i wysokości 5,0 m. Jest to obiekt wolnostojący, parterowy z poddaszem, posadowiony na stopach betonowych i elementach betonowych. Konstrukcję budynku wykonano z elementów drewnianych, ściany z zewnątrz obito impregnowanymi deskami. Budynek przykryty dachem dwuspadowym, pokrytym płytami typu onduline, jedna połać dachu schodzi do poziomu parteru. Na poziomie parteru wykonano taras o szerokości 1,35 m. W poziomie poddasza wykonany jest balkon. Wyposażony w instalację wodno-kanalizacyjną i elektryczną. Ścieki odprowadzane do biooczyszczalni zlokalizowanej na działce nr 79. Usytuowany jest w odległości 13,80 m od granicy z działką 67/1 (powiatowa droga dojazdowa). Działka nr 69/1 stanowi własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym (obecnie) B. S.A. Na podstawie umowy z dnia 25 kwietnia 2003 r. nr [...] J. i B. M. są dzierżawcami części działki nr 69/1 o pow. 450m², na której usytuowany jest obiekt. Organ podał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowy obiekt został wybudowany przez J. G. w 1994 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W 2002 r. przedmiotowy budynek na podstawie ustnego porozumienia został przekazany w użytkowanie J. i B. M. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 5 kwietnia 2005 r. J. i B. M. kupili na własność budynek letniskowy. Organ wskazał, że przedmiotowy obiekt użytkowany jest jako letniskowy w okresie letnim, zatem jest to budynek rekreacji indywidualnej tj. budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Organ wskazał, że skoro przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony w 1994 r. zatem zaistniałą samowolę (mając na względzie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) należy oceniać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W dalszej części organ cytując treść art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. oraz art. 40 i 42 ust. 1 i 3 tej ustawy podał, że Państwo M. legitymują się ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] (znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku celem zmiany sposobu użytkowania na cele rekreacyjne na działce nr 69/1 w miejscowości R. Zdaniem organu potwierdzone zostało, że przedmiotowy obiekt budowlany pozostaje w zgodzie z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Nie zachodzą zatem okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. WINB wskazał, że spełniony został pierwszy warunek legalizacji. Nadto organ podał, że spełniony również został drugi warunek określony w art. 37 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy. Z przedłożonej opinii technicznej wynika, że przedmiotowy obiekt rekreacji indywidualnej spełnia – ze względu na ochronę przeciwpożarową – wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto z przedłożonej inwentaryzacji wraz z ekspertyzą techniczną wynika, że stan techniczny obiektu jest dobry, obiekt wykonany zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, nie stwarza zagrożenia dla zdrowia i życia użytkowników i może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem na cele rekreacji indywidualnej. Obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani też pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. WINB za nieznajdujące uzasadnienia uznał natomiast wydane przez organ I instancji, w oparciu o art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, rozstrzygnięcie. Wskazał, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest zasadne, gdy organ nadzoru budowlanego zobowiąże inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do dokonania określonych zmian lub przeróbek w tym obiekcie w myśl art. 40 cyt. ustawy. Taka sytuacja w okolicznościach sprawy nie występuje. Jak wskazał sam organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sprawie nie zachodzą okoliczności określone w cyt. wyżej art. 40. Organ odwoławczy uznał, że skoro prowadzone postępowanie w sprawie samowoli budowlanej wykazało, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, ani też wydania decyzji nakazującej wykonania zmian lub przeróbek, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W tym zakresie należało zreformować orzeczenie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że kwestie własnościowe i spory wynikłe na tym tle rozstrzygane są przez sądy powszechne. Odnosząc się do zarzutu obowiązku uzyskania prawa do dysponowania terenem na cele budowlane organ podał, że obowiązek taki nie wynika z ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, której przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie w przedmiocie obiektu budowlanego wybudowanego przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę nie ma podstaw i obowiązku badania i dokonywania ustaleń czy inwestorowi lub właścicielowi obiektu przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na której taka samowola została popełniona. Natomiast kwestia przepisów w oparciu o które winno być prowadzone postępowanie legalizacyjne jest jednoznaczna, gdyż NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2008 r. (II OSK 1893/06) wskazał, że z uwagi na datę budowy budynku tj. 1994 r. wyłączone jest zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Nadto organ podał, że wbrew zarzutom odwołania, ewidencja gruntów nie wskazuje jakie jest przeznaczenie działki, o tym decyduje mpzp lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W okolicznościach sprawy Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy a z analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiącej załącznik do decyzji wynika, że w rzeczywistości teren na którym usytuowany jest obiekt to łąka powyżej skarpy brzegowej. Nie zgadzając się z powyższą decyzją B. S.A. Oddział [...] – reprezentowana przez pełnomocnika J. F. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymując w całości zarzuty odwołania strona skarżąca zawnioskowała o wyjaśnienie czy użytkowanie obiektu usytuowanego na terenach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem "W" nie będzie powodować zagrożenia niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zwrócono uwagę, że zarządzeniem nr [...] z dnia 20 września 1971 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] ustaliło strefę przybrzeżną dla zbiornika wodnego na rzece S. w S. Działka nr 69/1 w miejscowości R. znajduje się na obszarze wywłaszczenia terenu wokół zbiornika dla potrzeb A., stanowiła i nadal stanowi część zbiornika wodnego oraz jest niezbędna i konieczna dla bezpiecznej i prawidłowej pracy zbiornika S. Zdaniem skarżącej użytkowanie przedmiotowego obiektu powodować może niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalnie pogarszać może warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia. Strona skarżąca podała, że nieprawdziwe jest stwierdzenie, że J. i B. M. są dzierżawcami części działki nr 69/1 o pow. 450m ² w miejscowości R. Pismem z dnia 21 czerwca 2004 r. umowa dzierżawy nr [...] z dnia 25 kwietnia 2003 r. została rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym. Końcowo zwrócono uwagę, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. ustalająca warunki zabudowy terenu została z rażącym naruszeniem prawa, dlatego wystąpiono do SKO o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanegp, wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1893/06 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 731/05 oddalający skargę oraz zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 188 w/w ustawy zawarł zarówno ocenę prawną jak i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. W świetle przytoczonych wyżej uregulowań organ wykonał wytyczne wskazane tym wyrokiem, wydając zaskarżoną decyzję . Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. w całości i umarzająca postępowanie organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 138 k.p.a., a stanowiącym katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy, § 1 pkt 2 daje uprawnienie temu organowi do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, albo uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji w całości albo w części. W doktrynie i judykaturze, na kanwie tego przepisu ukształtował się pogląd, że organ odwoławczy może wydać decyzję w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wówczas gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. /W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989 r, s.167, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 1996, s. 590, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r. III SA 1105/84 GAP 1987, nr 5, s. 43/. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W literaturze wykształcony został pogląd, że postępowanie, między innymi staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W wyroku NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., II SA 1240/89 przyjęto, że jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, wszczęte postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. /ONSA 1990, nr 1, poz. 16/. Taką też tezę wyprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 listopada 1995 r. III ARN 50/95 /OSNAPiUS 1996 r., nr 11, poz. 150/ przyjmując, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie, gdy w świetle przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania /tak też wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10 /nie publ./. Orzekający w sprawie organ, działając w ramach kompetencji powierzonych mu ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wydając zaskarżoną decyzję przyjął, że prowadzone postępowanie, w ustalonym stanie faktycznym nosi cechy bezprzedmiotowości. W toku prowadzonego postępowania zostało ustalone, że na części działki 69/1 o pow. 450 m2 w miejscowości R., usytuowany jest obiekt budowlany, pełniący funkcję domu letniskowego, a stanowiący własność J. i B. M., którzy korzystają z tej działki na podstawie umowy dzierżawy nr [...] z dnia 25 kwietnia 2003 r. Obiekt został wzniesiony w 1994 r. przez poprzedniego właściciela J. G. bez wymaganego zezwolenia, a zatem postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. należało oceniać na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń , gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi , że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę /pkt 1/, albo powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia /pkt 2/. W świetle przytoczonych uregulowań, w ocenie organu, skoro J. i B. M. dysponują decyzją ostateczną Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego kontenera i zmianie sposobu użytkowania na cele rekreacyjne oraz przedstawili opinię techniczną dotyczącą tego obiektu sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia - brak jest podstaw do wydania decyzji o rozbiórce tego obiektu. W ocenie organu drugoinstacyjnego brak jest jednak podstaw do wydania decyzji tak jak uczynił to organ I instancji w przedmiocie udzielenia J. i B. M. pozwolenia na użytkowanie tego obiektu na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, a powołanego przez organ I instancji jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Przepis ten bowiem stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki, ani też nie zachodzi określana art. 40 Prawa budowlanego konieczność wydania decyzji nakazującej wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodności z przepisami - postępowanie jako bezprzedmiotowe winno zostać umorzone. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, stanowisko takie organu jest zasadne i znajduje oparcie w przytoczonych wyżej przepisach prawa. W tym stanie sprawy, nie mogą zostać uwzględnienie podnoszone przez skarżącego zarzuty w przedmiocie naruszenia Zarządzenia nr [...] z dnia 20 września 1971 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej skoro w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak [...] ustalająca warunki zabudowy terenu dla tej właśnie inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2012 r., poz. 647 /, ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /ust. 1/, a przy jego braku w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /ust. 2/. Natomiast za orzekającym organem należy powtórzyć, że w tym postępowaniu administracyjnym nie mogą być dochodzone inne roszczenia, w tym własnościowe, dla których właściwy jest inny tryb postępowania i przed innymi organami, czy też przed sądem powszechnym. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżących w przedmiocie naruszenia przez orzekający w sprawie organ przepisów postępowania, ponieważ stan faktyczny sprawy nie jest sporny, zaś odmienna od stanowiska skarżących ocena dokonana przez organ, respektująca treść art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia zasad postępowania. W świetle powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.