III SA/Gd 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 11 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 7 marca 2012 r. "A" Spółka z o.o. w W. wystąpiła o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2003 r. nr [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], przedłużonego decyzją tego organu z dnia 14 września 2009 r. nr [...]. Wnioskowane zmiany dotyczyły podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w punkcie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, określonych w załączniku nr 1, stanowiącego integralną część przedmiotowego zezwolenia. Decyzją z dnia 8 października 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie wnioskowanej zmiany. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku wydania przez Dyrektora Izby Celnej w dniu 19 listopada 2011 r. decyzji cofającej spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego , w świetle prawa przestał istnieć punkt gry przydzielony spółce w/w zezwoleniem. Zatem postępowanie w sprawie zmiany cofniętego zezwolenia stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Dyrektor Izby Celnej –działając jako organ odwoławczy- decyzją z dnia 11 stycznia 2013 r. - na podstawie art. 233 §1 pkt 1 o.p., w zw. z art. 253a oraz art. 208 § 1 o.p. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja w przedmiocie cofnięcia spółce zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest wprawdzie nieostateczna, ale wiąże organ podatkowy i stronę od dnia jej doręczenia i z tym dniem stała się wykonalna, przy czym jej wykonalność polegać powinna na powstrzymywaniu się podmiotu od prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Po przytoczeniu art. 239a i art. 239e o.p. oraz art. 2 §1ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a." organ podkreślił, że cofnięcie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych nie podlega egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a. Decyzja taka ma specyficzny cel, zmierza bowiem do powstrzymania adresata od korzystania z uprawnienia nadanego w decyzji pierwotnej, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom odwołania, decyzje cofające zezwolenia mają charakter decyzji wykonalnych, zaś ich wykonanie pozostaje w ścisłym związku z możliwością dalszego prowadzenia działalności. Ponadto, w świetle art. 212 o.p. organ musi uwzględniać skutki prawne, jakie z treści wprowadzonych do obrotu prawnego rozstrzygnięć wynikają, mimo iż nie mają one jeszcze waloru ostateczności. Tym samym, orzekając w pierwszej instancji , organ był związany treścią wprowadzonej do obiegu prawnego decyzji o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż nie została ona zmieniona ani uchylona. Prawidłowe było stanowisko, iż w wyniku wydania decyzji cofającej zezwolenie, w świetle prawa przestał istnieć, będący przedmiotem postępowania, punkt gry na automatach o niskich wygranych. Zatem postępowanie w sprawie zmiany cofniętego zezwolenia w zakresie nieistniejącego już punktu gier stało się bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję "A" Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. W sprawie złożono dwie skargi sporządzone przez innych pełnomocników. Skarżąca zarzuciła naruszenie: – art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych( dalej u.g.h.), przez bezpodstawne jego zastosowanie, w sytuacji gdy nie istniały przesłanki do jego zastosowania, w szczególności istniał (i istnieje nadal) przedmiot postępowania; – art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( dalej u.p.e.a.), przez błędną jego wykładnię i wadliwe przyjęcie, że obowiązek powstrzymania się od wykonywania działalności objętej zezwoleniem na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych wynikający z decyzji cofającej zezwolenie oraz z art. 3 i art. 129 u.g.h. nie nadaje się do egzekucji w trybie przepisów u.p.e.a., jako obowiązek o charakterze niepieniężnym w rozumieniu art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a.; – art. 239e o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. i art. 2 Konstytucji RP, przez błędną jego wykładnię i wadliwe przyjęcie, że nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych podlega wykonaniu; – art. 212 o.p. w zw. z art. 239e oraz art. 223, 226-229, 233, 235 o.p., a także w zw. z art. 8 u.g.h. , art. 15 ust. 1 u.g.h., art. 29 u.g.h., art. 30 i 29 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię systemową art. 212 o.p. i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że przepis ten stał na przeszkodzie kontynuacji postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy – oraz art. 212 o.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie dotyczącej zmiany zezwolenia organ jest związany własną decyzją z dnia 19 grudnia 2011 r., cofającą -w trybie art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych -udzielone skarżącej zezwolenie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że z treści art. 2 § 1 u.p.e.a. nie wynika żaden obowiązek adresata o charakterze pieniężnym. Przepis art. 239a o.p. nie ma zastosowania do nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie, ponieważ decyzja cofająca zezwolenie nie nadaje się do wykonania w trybie przepisów u.p.e.a. Ponadto z decyzji cofającej zezwolenie nie wynika żaden obowiązek adresata o charakterze pieniężnym. Obowiązki niepieniężne adresata decyzji cofającej zezwolenie nadają się do egzekucji administracyjnej nie jako "przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego". Jeżeli jednak te obowiązki "pozostają we właściwości organów administracji rządowej", to jako obowiązki niepieniężne podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 §1 pkt 10 u.p.e.a. W ocenie skarżącej istotne znaczenie ma art. 129 ust. 1 UGH, z którego wynika, że gry na automatach o niskich wygranych są urządzane "na zasadach określonych w ustawie" wyłącznie, gdy są urządzane na podstawie zezwolenia udzielonego przed wejściem w życie ustawy. Jeśli podmiot zezwolenie posiada, a następnie zostanie ono cofnięte na podstawie art. 138 ust. 3 lub art. 59 w zw. z art. 138 ust. 2 UGH, to - jeśli ta decyzja jest wykonalna - na podmiocie spoczywa obowiązek o niewątpliwie niepieniężnym charakterze, polegający na zaniechaniu urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Skoro do wydania decyzji cofającej zezwolenie, o jakiej mowa w art. 138 ust. 3 UGH, jest właściwy miejscowo dyrektor izby celnej, to przyjąć należy, że obowiązki niepieniężne posiadacza zezwolenia , wynikające z decyzji to zezwolenie cofającej oraz art. 3 i art. 129 ust. 1 UGH a contrario, pozostają we właściwości właściwego miejscowo dla danego zezwolenia dyrektora izby celnej, który jest organem administracji rządowej. W tej sytuacji obowiązki niepieniężne polegające na zaniechaniu prowadzenia działalności objętej cofniętym zezwoleniem, wynikające z decyzji cofającej zezwolenie, podlegają egzekucji administracyjnej stosownie do art. 2 §1 pkt. 10 UPEA. Możliwość taka powoduje jednak, że do nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie ma zastosowanie art. 239a o.p., wobec czego nie można jej przymusowo wykonać, chyba że zostanie jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie takiego rygoru, jak wynika z brzmienia art. 239b o.p., jest możliwe wyłącznie w stosunku do obowiązków o charakterze pieniężnym. Z art. 239e o.p. a contrario wynika, że skoro decyzja ostateczna podlega wykonaniu, to nieostateczna decyzja wykonaniu nie podlega. Nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych jest niewykonalna, a zatem nie wywołuje skutku prawnego eliminacji zezwolenia z obrotu prawnego. Skarżąca wyjaśniła, że nie kwestionuje związania organu podatkowego wydaną decyzją od chwili jej doręczenia, co wynika z art. 212 o.p., lecz z uwagi na systemową wykładnię tego przepisu w zw. z art. 239e oraz art. 223, 226- 229, 233, 235 o.p. a także w zw. z art. 8 u.g.h. , art. 15 ust. 1 u.g.h., art. 29 u.g.h., art. 30 i 29 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. należało przyjąć, że z chwilą doręczenia wydanej w pierwszej instancji decyzji, od której strona wniosła odwołanie, organ, który ją wydał jest nią związany wyłącznie w zakresie w jakim przedmiotowa decyzja wywołuje skutki prawne. Dopiero nie wniesienie odwołania w terminie uruchamia skutek prawny w postaci cofnięcia zezwolenia, co jest związane z ostatecznością a więc wykonalnością decyzji (art. 128 i art. 239e o.p.). W razie wniesienia w ustawowym terminie odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji związanie organu, który ją wydał, odnosi się wyłącznie do obowiązków przewidzianych w art. 226 lub art. 227 o.p. Nie jest natomiast organ związany taką decyzją w zakresie skutków prawnych, których w myśl art. 239e a contrario o.p. ta decyzja nie wywołuje. Dopiero wejście do obrotu prawnego ostatecznej decyzji cofającej zezwolenie (o ile nie wstrzymano jej wykonania), powoduje nieistnienie zezwolenia, a tym samym bezprzedmiotowość postępowania w sprawie jego zmiany. W ocenie skarżącej wydanie nieostatecznej decyzji w innym postępowaniu nie może powodować bezprzedmiotowości postępowania w zakresie zmiany zezwolenia. Związanie niedostateczną decyzją może dotyczyć wyłącznie tej sprawy, w której rozstrzygnięcie to zostało wydane. W przypadku decyzji wydanej w przedmiocie cofnięcia zezwolenia i decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia nie można mówić o tożsamości spraw, bowiem są to odrębne postępowania, prowadzone w oparciu o odrębne przepisy prawne, w których ewentualne rozstrzygnięcia mają odrębną treść. Nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie z uwagi na swą niewykonalność nie wywołuje skutku prawnego eliminacji zezwolenia. Decyzja o zmianie zezwolenia we wnioskowanym zakresie , wydana w toku postępowania odwoławczego nie zmieni treści nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie. Wnioskowana zmiana zezwolenia, dopóki nie zostanie wprowadzona do obrotu ostateczna (wykonalna) decyzja cofająca to zezwolenie, nie będzie naruszać zasady związania organu doręczoną decyzją, przewidzianej w art. 212 o.p. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie zmiany zezwolenia w razie istnienia w obrocie prawnym nieostatecznej decyzji cofającej zezwolenie, jeśli ta decyzja została zaskarżona, a decyzja cofająca zezwolenie jest nieprawomocna. Zastosowanie art. 208 § 1 o.p. przez organ należało uznać w jej ocenie za bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest bezzasadna. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwana dalej: "o.p.", który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe( ...), organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania należy wiązać z przypadkami, gdy dalsze prowadzenie wszczętego już postępowania jest niemożliwe z uwagi na brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku. Jak wynika z akt administracyjnych, strona złożyła wniosek o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które - na etapie złożenia przedmiotowego wniosku - zostało już cofnięte, lecz nieostateczną decyzją wydaną w pierwszej instancji, albowiem wniesione odwołanie nie zostało rozpatrzone, a w konsekwencji nie wydano jeszcze ostatecznej decyzji w tej sprawie. W myśl art. 239a o.p., decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Według art. 239e o.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Regułą jest zatem, że tylko decyzje ostateczne podlegają wykonaniu, co wynika także z zasady trwałości decyzji ostatecznych sformułowanej w art. 128 o.p. W kontekście argumentacji zaskarżonej decyzji oraz zarzutów skargi odnośnie kwestii wykonalności decyzji należy w szczególności podkreślić, że "wykonalność" decyzji dotyczy zagadnienia przymusowego egzekwowania decyzji, a więc, czy taka decyzja może stanowić tytuł egzekucyjny. Niewykonalna decyzja nie może być podstawą wdrożenia egzekucji i przymusowej realizacji decyzji. Wypada wszakże zauważyć, iż w rozpoznawanej sprawie istotna jest nie kwestia wykonalności, rozumianej jako możliwość poddania decyzji przymusowej egzekucji, lecz związania taką decyzją. Zgodnie bowiem z art. 212 zd. 1 o.p., organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. W odróżnieniu od sformułowanej w art. 128 o.p. zasady trwałości decyzji ostatecznej, wskazana norma prawna - statuując zasadę tzw. stabilizacji treści decyzji - dotyczy decyzji podejmowanych w obu instancjach, a zatem odnosi się także do decyzji nieostatecznej. W chwili doręczenia decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym na jej mocy stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony - do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i trybie prawem przepisanym, w tym również w zwyczajnym trybie weryfikacji, to znaczy w postępowaniu odwoławczym. Związanie organu oznacza, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien być uwzględniony także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego niewyeliminowaną ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2013 r. , sygn. akt I SA/Gd 1427/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 517/11 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 165/12, wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie przyjmuje się, że "od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje bowiem utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy (...). Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym" (por. J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2009, s. 849). Organ musi uwzględniać zatem skutki prawne, jakie wynikają z treści wprowadzonych do obrotu prawnego rozstrzygnięć. W doktrynie prawa administracyjnego podnosi się, że "związanie organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją jest doniosłe zarówno w aspekcie zmiany tej decyzji po jej doręczeniu lub ogłoszeniu stronie, jak i w aspekcie podejmowania przez ten organ innych decyzji administracyjnych w należących do jego właściwości sprawach administracyjnych, które są w różnoraki sposób powiązane ze stanem prawnym i faktycznym ustalonym w decyzji wydanej przez ten organ. (...) Ustanowiona w komentowanym przepisie (art. 110 K.p.a. – przyp. WSA) zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją może być rozpatrywana jako samodzielna instytucja prawna tym bardziej, że ma zastosowanie w jednakowym stopniu do decyzji nieostatecznych, jak i do decyzji ostatecznych. Trudno bowiem przyjąć, że organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją nieostateczną w mniejszym stopniu niż własną decyzją ostateczną" (zob. A. Wróbel [w]: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kantor Wydawniczy "Zakamycze", Kraków 2005, s. 684). Przytoczone wyjaśnienia, choć dotyczące art. 110 K.p.a., znajdują pełne odniesienie do analogicznej instytucji prawnej określonej w art. 212 o.p. W tej sytuacji należy przyjąć, że wydanie i wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 grudnia 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia "A" Spółce z o. o. z siedzibą w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego musiało skutkować koniecznością respektowania konsekwencji prawnych wypływających z tej decyzji. Zwrócić uwagę należy, że konsekwencją prawną decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niewątpliwie niemożność wprowadzenia jakiejkolwiek już zmiany w treści decyzji udzielającej to zwolnienie. Decyzja cofająca odnosi się bowiem do stanu ustalonego mocą decyzji eliminowanej i obejmując tę decyzję swym rozstrzygnięciem dokonuje niejako w tym zakresie utrwalenia jej treści, tj. wszystkich elementów (uprawnień, warunków, obowiązków) składających się w omawianym przypadku na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielanego stronie zezwolenia. Innymi słowy, wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier petryfikuje stan prawny ustanowiony mocą decyzji o udzieleniu zezwolenia w "pełnym zakresie rozstrzygnięcia". Nie jest zatem możliwa jakakolwiek modyfikacja treści takiej decyzji (rozstrzygnięcia) po wejściu do obrotu prawnego decyzji cofającej (eliminującej) to zwolnienie. Zauważyć należy, że wydanie i wprowadzenie do obrotu prawnego "decyzji cofającej" kreuje w istocie nową sytuację faktyczno-prawną, co nie może być obojętne przy ocenie możliwości weryfikacji (zmiany) ostatecznej decyzji administracyjnej. W orzecznictwie dotyczącym zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. – jest on odpowiednikiem art. 253a o.p.- akcentuje się, że prawna możliwość takiej zmiany uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 550/11, LEX nr 965713; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2341/10, LEX nr 1145584; wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 86/11, LEX nr 1138217). Nie jest zatem możliwa zmiana decyzji "pierwotnej" w sytuacji, gdy do obiegu prawnego zostaje wprowadzona i funkcjonuje w nim inna decyzja, której skutki prawne kształtują określony (nowy) stan prawny, istotny z punktu widzenia oceny faktyczno-prawnej tożsamości sprawy zakończonej decyzją "pierwotną". Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Celnej, orzekając w pierwszej instancji był już związany treścią (rozstrzygnięciem) wprowadzonej do obiegu prawnego decyzji z dnia 19 grudnia 2011 r. o cofnięciu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, mimo że decyzja ta nie była jeszcze – wskutek poddania jej kontroli instancyjnej - decyzją ostateczną. Decyzja cofająca udzielone skarżącej zezwolenie eliminowała je z obrotu prawnego en bloc, a zatem odnosiła się również do punktu III sentencji zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej (tj. decyzji z dnia 1 października 2003 r., nr [...], przedłużonej decyzją z dnia 14 września 2009 r.; nr [...]), w którym określono ilość i wykaz punktów gier na automatach o niskich wygranych( zał. nr 1stanowiący integralną część decyzji) . Należy zatem przyjąć, że skutki prawne wydanej w dniu 19 grudnia 2011 r. decyzji cofającej skarżącej zezwolenie wpływały na stan prawny sprawy dotyczącej zmiany ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej zezwolenia, uniemożliwiając dokonanie jej zmiany we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy organy prawidłowo zastosowały art. 208 § 1 o.p. i umorzyły postępowanie. Orzekanie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte decyzją oznaczałoby brak respektowania przez organ treści wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia i skutków faktycznych i prawnych, jakie wywołało wprowadzenie tej decyzji do obrotu prawnego, a które w sposób bezpośredni rzutują na prawną możliwość prowadzenia postępowania w zakresie wnioskowanej przez skarżącą weryfikacji (zmiany) decyzji-zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego. Z powyższych względów, mając na uwadze przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należało ocenić jako nietrafne. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , oddalił skargę.