I OSK 1184/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2173/11 w sprawie ze skargi G.P. na orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od G.P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2173/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G.P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji i stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 r. nr [..] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wszczął przeciwko asp. szt. G.P. postępowanie dyscyplinarne, zarzucając mu naruszenie dyscypliny służbowej, polegające na samowolnym opuszczeniu trasy wyznaczonego patrolu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z § 16 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 13, poz. 100). Postanowieniem z dnia 2 maja 2011 r. nr [..] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu zmienił postawiony asp. szt. G.P. zarzut na popełnienie czynów: 1) z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 32 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w związku z § 4 ust. 4 pkt 1 wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP Nr 13, poz. 104); 2) z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 pkt 6 i § 32 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w związku z § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "f" oraz ust. 4 pkt 1 wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Orzeczeniem z dnia 27 maja 2011 r. nr [..] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. szt. G.P. – Asystentowi [..] we [..] – obwinionemu o to, że: 1) w dniu [..] stycznia 2011 r., będąc wyznaczonym do pełnienia służby w godz. 18.00 – 06.00, wraz ze st. sierż. T.T., naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że podejmując interwencję własną o godz. 18.40, nie udokumentował w notatniku służbowym godziny zakończenia kontroli drogowej na ul. [..] w [..], na trasie dojazdowej do wyznaczonego, podczas odprawy, rejonu służbowego TW-6/1, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 32 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w związku z § 4 ust. 4 pkt 1 wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych; 2) w dniu [..] stycznia 2011 r., w okolicznościach jak w punkcie 1, będąc na 63 km autostrady A-4 w restauracji "[..]", naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc dowódcą patrolu, jeszcze przed objęciem wyznaczonego na odprawie rejonu służbowego TW-6/1 nie powiadomił koordynatora o zjeździe z trasy dojazdowej na węźle [..] na przerwę w służbie, co najmniej od godz. 19.25 do godz. 19.50 i nie udokumentował tego faktu w notatniku służbowym, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 pkt 6 i § 32 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w związku z § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "f" oraz ust. 4 pkt 1 wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, uznał policjanta winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i jest wystarczający do ustalenia odpowiedzialności obwinionego we wskazanym zakresie. W skierowanym do Komendanta Głównego Policji odwołaniu od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego G.P. przedstawił swoją wersję okoliczności oraz zarzucił organowi I instancji błędy formalne i merytoryczne w przeprowadzonym postępowaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Orzeczeniem z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr [..] Komendant Główny Policji, stosując art. 135n ust. 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Odniósł się do stawianych przez obwinionego zarzutów, jednak nie zgodził się z ich treścią i wskazał, że popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez G.P.a nie budzi wątpliwości, zaś wymierzona kara jest adekwatna do popełnionego czynu. Podkreślił, iż obwiniony, z racji posiadanego doświadczenia i przeszkolenia nabytego podczas służby w Policji, był świadomy obowiązków, jakie na nim ciążyły. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G.P., podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu, wyraził krytyczną ocenę stanowiska Komendanta Głównego Policji i zarzucił mu naruszenie: art. 135g ust. 1 w związku z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia bez wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 15 ust. 1 pkt 6 i § 32 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. nr 609 w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów w związku z § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. "f" oraz ust. 4 pkt 1 wytycznych Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 2 w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, poprzez ich błędną wykładnię i bezzasadne zastosowanie; art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 170 i art. 171 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), poprzez nieodniesienie się do wniosku dowodowego z dnia 9 maja 2011 r.; art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez nieodstąpienie od ukarania, mimo że stopień winy ukaranego i rodzaj naruszeń jest mniej niż znikomy, a konsekwencje ukarania, nawet najniższą karą, surowe, bowiem w tej sytuacji obligatoryjne jest obniżenie wynagrodzenia ukaranego funkcjonariusza, tj. obniżenie dodatku funkcyjnego w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, prezentując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z brzmieniem art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Stawiane G.P. zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej zostały zakwalifikowane według treści art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Dla zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji w oparciu o powyższy przepis znaczenie ma przede wszystkim to, na czym w istocie polegało niedopełnienie obowiązków służbowych, względnie, w jaki sposób funkcjonariusz przekroczył swoje uprawnienia wynikające z przepisów prawa, a także waga przewinień. Sąd I instancji podkreślił, iż obowiązujące przepisy nie regulują kwestii dotyczących częstotliwości dokonywania wpisów w notatniku służbowym przez policjanta pełniącego służbę, niemniej jednak specyfika pełnionej służby wymaga, aby dokumentacja ta była prowadzona w sposób rzetelny i umożliwiający późniejsze odtworzenie chronologiczne zdarzeń następujących w jej trakcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż policjant pełniący służbę patrolową zobowiązany jest m.in. systematycznie kontrolować wszystkie miejsca zagrożone znajdujące się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby i kontrolę tę dokumentować w notatniku służbowym. Zobowiązany jest także do stałego i nieprzerwanego wykonywania czynności służbowych, polegających na wspomnianej kontroli i monitorowaniu miejsc objętych rejonem patrolowym. Zarówno opuszczenie bez zgody rejonu patrolowego, jak też niedokonywanie odpowiednich wpisów w notatniku służbowym należy uznać niewątpliwie za naruszenie dyscypliny służbowej. Materiał dowodowy, jaki zgromadzono w postępowaniu dyscyplinarnym w tym względzie, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Jednakże, analizując stawiane skarżącemu zarzuty, zwłaszcza w aspekcie złożonych przez niego wyjaśnień, Sąd zwrócił uwagę, że korzystanie ze środków karnych w postępowaniu dyscyplinarnym powinno stanowić ostateczny instrument dyscyplinowania funkcjonariusza, w szczególności, gdy waga przewinień nie pozwala na odstąpienie od zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej. Natomiast w przypadkach mniejszej wagi, a za takie Sąd uznał przewinienia skarżącego, organ dyscyplinarny winien rozważyć, czy stwierdzone przewinienia wymagają dyscyplinarnego sankcjonowania. W uzasadnieniach orzeczeń organów Policji obu instancji zabrakło argumentów, które wskazywałyby, że kara nagany, wymierzona skarżącemu, jest tym środkiem, który musi być zastosowany dla osiągnięcia celu w postaci zdyscyplinowania policjanta. Ma to tym większe znaczenie, jeśli zważy się, że skarżący nie był dotąd karany dyscyplinarnie, a dotychczasowy przebieg jego służby może być uznany za nienaganny. Następnie Sąd I instancji wskazał, iż w myśl art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres roku (ust. 4c). Zdaniem Sądu, przepis ten mógł być w sprawie zastosowany. Sąd podkreślił, że kara dyscyplinarna rodzi określone konsekwencje w sferze uprawnień funkcjonariusza i – choćby była najlżejszą z kar dyscyplinarnych – nie pozostaje bez wpływu na dalszy przebieg służby. Toteż organy Policji winny w tego rodzaju sprawach z rozwagą podchodzić do oceny zaistniałych zdarzeń, ważąc zarówno interes służby, jak i interes funkcjonariusza, nie tracąc przy tym z pola widzenia celowości nakładania kary dyscyplinarnej i jej skutków w sferze stosunku służbowego policjanta. Przewinienia dyscyplinarne, mające charakter incydentalny, obiektywnie niezamierzone, które nie wynikają ze złej woli funkcjonariusza, jak w niniejszej sprawie, mogą być kwalifikowane jako przypadki mniejszej wagi i tak też organy Policji winny je w sytuacji skarżącego potraktować. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu, że wymierzona G.P. kara nagany nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy; 2) art. 132 ust. 4b ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku przewinień popełnionych przez G.P. organy Policji powinny były ograniczyć się do przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej w trybie określonym w tym przepisie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stwierdzenia, iż przewinienia funkcjonariusza w niniejszej sprawie były "obiektywnie niezamierzone" i "nie wynikały ze złej woli" w żaden sposób nie przystają do ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego, którego Sąd nie kwestionował i który uznał za nie budzący zastrzeżeń. Organ podkreślił, że przewinienie funkcjonariusza polegało m.in. na opuszczeniu bez zgody rejonu patrolowego, udaniu się w tym czasie do restauracji oddalonej o 60 km od wyznaczonego rejonu i niedokonaniu odpowiednich wpisów w notatniku służbowym. Sąd nie wyjaśnił, w oparciu o jakie przesłanki uznał działania funkcjonariusza za "obiektywnie niezamierzone" - trudno przyjąć, by wizyta funkcjonariusza w restauracji była działaniem bezwiednym lub przypadkowym. Jeżeli chodzi o kwestię dobrej lub złej woli, ma ona bez wątpienia charakter ocenny, jednak także i tu Sąd powinien był wyjaśnić, dlaczego działaniom funkcjonariusza nie sposób przypisać złej woli. Jeżeli Sąd doszedł do tego ostatniego wniosku "analizując stawiane skarżącemu zarzuty zwłaszcza w aspekcie złożonych przez niego wyjaśnień", należało szerzej omówić wyniki tej analizy i odnieść się do konkretnej treści złożonych wyjaśnień. Organ dodał, iż Komendant Policji wyczerpująco uzasadnił swą decyzję, wskazując min., że jednym z motywów ukarania było zachowanie funkcjonariusza po popełnieniu przewinienia, a zwłaszcza treść składanych przez niego wyjaśnień, świadczących o braku krytycznej refleksji nad własnym postępowaniem. Nagana jest najlżejszą z kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, samego faktu popełnienia przewinienia Sąd zaś nie kwestionował. Wydaje się, że w istocie Sąd zarzuca organom Policji obu instancji to, że nie wytłumaczyły się z niezastosowania art. 132 ust. 4b ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust.4b ustawy o Policji, w przypadku przewinień mniejszej wagi przełożony może odstąpić od wszczęcia postępowania, ograniczając się do przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej. Brzmienie przepisu wyraźnie wskazuje, że podjęcie decyzji w przedmiocie odstąpienia od wszczynania postępowania pozostawia się uznaniu przełożonego. Sąd potraktował wyżej wymieniony przepis jako nakładający na przełożonego obowiązek przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej - wbrew jego oczywistemu i nie budzącemu wątpliwości brzmieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego – art. 132 ust. 3 pkt. 3 i ust. 4b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. U. z 2007r. Nr. 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z art. 132 ust.1 – 2 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W myśl ust. 3 pkt. 3 art. 132 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest m. in. niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uznał, że zarówno opuszczenie bez zgody rejonu patrolowego, jak też niedokonywanie odpowiednich wpisów w notatniku służbowym stanowi naruszenie dyscypliny służbowej przez policjanta. Ocenił też, że zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w tym względzie nie budzi zastrzeżeń. Sąd uchylił pomimo to orzeczenia o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną, stwierdzając, że organ powinien w sprawie zastosować art. 132 ust. 4b ustawy o Policji. Stosownie do tego przepisu w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. W świetle obowiązujących uregulowań prawnych o rodzaju zastosowanej kary dyscyplinarnej decyduje przełożony dyscyplinarny. Do jego uznania pozostawiona została też możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania przewidziana w art. 132 ust. 4b, czy odstąpienia od wymierzenia kary o jakiej mowa w art. 135j ust. 5 ustawy. Wymienione uprawnienia przysługują wyłącznie przełożonemu dyscyplinarnemu i sąd administracyjny w ramach swoich kompetencji nie jest władny wkraczać w tę materię. Przyznanie sądowi administracyjnemu prawa kontroli legalności orzeczeń dyscyplinarnych wynikające z art. 138 ustawy o Policji, nie uprawnia Sądu do decydowania za właściwy organ o tym jaka kara dyscyplinarna powinna zostać zastosowana, oraz o tym czy należało odstąpić od wszczęcia postępowania z uwagi na mały ciężar gatunkowy przewinienia lub tez odstąpić od ukarania z uwagi na niski stopień zawinienia lub szkodliwości czynu. W takiej bowiem sytuacji Sąd orzekałby niejako za właściwy organ, podczas gdy nie posiada kompetencji w tym zakresie, a tylko uprawnienia do oceny orzeczenia wydanego przez przełożonego dyscyplinarnego. W ramach przysługujących uprawnień Sąd ma prawo do oceny czy kara dyscyplinarna została wymierzona słusznie, czy znajduje się w katalogu kar przewidzianych ustawą, czy jest współmierna do popełnionego czynu oraz oceny czy wymierzenie kary nastąpiło z zachowaniem reguł określonych ustawą o Policji. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji wyszedł poza zakres przysługującej mu kontroli, gdyż uwzględniając zasadę związania organu wyrokiem Sądu – art. 153 Ppsa, rozpoznając sprawę ponownie organ powinien zastosować art. 132 ust. 4b ustawy, mimo że o możliwości skorzystania z przewidzianego w nim rozwiązania decyduje wyłącznie sam organ. Jak stwierdził to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji skarżący popełnił przewinienie służbowe i zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości . Powyższe stwierdzenie jest prawidłowe i umożliwiało dokonanie przez Sąd pozytywnej oceny zaskarżonego orzeczenia., mającej swój wyraz w oddaleniu skargi. W tym miejscu należy przywołać oddalający skargę wyrok tego samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006r. I SA/Wa 266/06 LEX nr 213829, wydany w identycznym stanie faktycznym. W wyroku tym stwierdzono, że obowiązujące przepisy nie regulują kwestii dotyczących częstotliwości dokonywania wpisów w notatniku służbowym przez policjanta pełniącego służbę, niemniej jednak specyfika pełnionej służby wymaga, aby dokumentacja ta była prowadzona w sposób rzetelny i umożliwiający późniejsze odtworzenie chronologiczne zdarzeń następujących w jej trakcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż policjant pełniący służbę patrolową zobowiązany jest m.in. systematycznie kontrolować wszystkie miejsca zagrożone znajdujące się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby i kontrolę tę dokumentować w notatniku służbowym. Zobowiązany jest także do stałego i nieprzerwanego wykonywania czynności służbowych polegających na wspomnianej kontroli i monitorowaniu miejsc objętych rejonem patrolowym. Zarówno opuszczenie bez zgody rejonu patrolowego, jak też niedokonywanie odpowiednich wpisów w notatniku służbowym należy uznać niewątpliwie za naruszenie dyscypliny służbowej. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że w/wym. wyrok był znany Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie ( powołano tezy zawarte w tymże wyroku), a mimo to Sąd wydał wyrok odmiennej treści. W świetle powyższego jako trafne należy ocenić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego, na zarzutach naruszenia których oparta została skarga kasacyjna. Mając na uwadze, że stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, zaś skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 Ppsa i art. 203 pkt. 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.