II FZ 683/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 990/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie. II FZ 683/13 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 990/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: "WSA") działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. określanej dalej: "p.p.s.a"), odmówił B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej również jako: "skarżąca" lub "spółka") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: Dyrektor UKS) w W. z dnia 24 września 2012 r., nr [...]. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, skarżąca wniosła do WSA skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 lutego 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2009 r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora UKS z dnia 24 września 2012 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za 2009 r. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, iż wpłacając kwotę podatku zgodnie z decyzją z dnia 24 września 2012 r., spółka utraci możliwość finansowania z tej kwoty swoich zobowiązań, będzie zmuszona podjąć kroki aby uzyskać fundusze w miejsce zapłaconej kwoty, najprawdopodobniej będzie zmuszona zaciągnąć kredyt w banku. Taka sytuacja w sposób oczywisty spowoduje w majątku skarżącej stratę związaną chociażby z kosztami takiego kredytu. WSA, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. WSA podniósł, iż orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. WSA zwrócił również uwagę iż ocena ta, w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy wyżej wymienione przesłanki zachodzą w sprawie. Zdaniem WSA w niniejszej sprawie skarżąca stwierdziła jedynie ogólnikowo, że wpłacając kwotę podatku zgodnie z decyzją z dnia 24 września 2012 roku, utraci możliwość finansowania z tej kwoty swoich zobowiązań, będzie zmuszona podjąć kroki aby uzyskać fundusze w miejsce zapłaconej kwoty, najprawdopodobniej będzie zmuszona zaciągnąć kredyt w banku. WSA zwrócił uwagę, że skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżąca nie powołała również istotnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 września 2012 r. doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie WSA skarżąca nie wykazała zatem w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było zatem podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, WSA na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. Zgodnie z treścią powyższego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze nie został dostatecznie uzasadniony. Jak słusznie wskazał WSA skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wpłacając kwotę podatku zgodnie z decyzją z dnia 24 września 2012 roku, utraci możliwość finansowania z tej kwoty swoich zobowiązań, będzie zmuszona podjąć kroki aby uzyskać fundusze w miejsce zapłaconej kwoty, najprawdopodobniej będzie zmuszona zaciągnąć kredyt w banku. Taka sytuacja spowoduje w majątku skarżącej stratę związaną chociażby z kosztami takiego kredytu. Skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W tym miejscu podnieść należy, iż na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 110/10 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie twierdzenia skarżącej sprowadzały się zaś do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała, dlaczego WSA winien uznać, iż jej wykonanie spowoduje wskazywane przez nią zagrożenia. Do akt nie złożono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącej, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, które pozwoliłyby WSA na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, WSA nie miał możliwości ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem skarżącej środka ochrony tymczasowej. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca co prawda w załączniku nr 3 do zażalenia wymieniła dokumentację finansową skarżącego, jednakże jej nie załączyła. Nie odniosła się również do wyżej wymienionej dokumentacji w treści uzasadnienia tegoż zażalenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec nie przedstawienia przez spółkę żadnych dokumentów potwierdzających utratę możliwości finansowania, a co za tym idzie konieczność zaciągnięcia kredytu przyjąć należy, że skarżąca nie udowodniła ani nawet nie uprawdopodobniła zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie brak było uzasadnionych podstaw do uznania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. Mając powyższe na uwadze stosownie do treści art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.