I SA/Wa 2511/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi S. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących S. D. i J. D. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg. akt I SA/Wa 2511/12 Uzasadnienie Decyzją z [...] października 2012 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych( DZ.U z 2001 roku, nr 79, poz. 856 ze zm) w związku z art. 17 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.), art. 127 § 3, i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku S. D. i J. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 roku, nr [...] w zakresie pkt IV oraz stwierdzono nieważność w zakresie pkt VI ust.3- określającego termin zabudowy nieruchomości, pkt VI ust. 4 – określającego obowiązek odbudowy budynku, o którym mowa w pkt VI ust.3 decyzji, pkt VI ust. 6 – ustalającego wynagrodzenie za wzniesione na gruncie budynki w wysokości ¼ ich wartości w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego; pkt II decyzji w części przewidującej, iż po zbyciu nieruchomości czynsz symboliczny zostanie zastąpiony opłatą roczną uiszczaną na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami - orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...]. Podstawą rozstrzygnięcia organu administracji publicznej były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna, Decyzją z [...] listopada 2002 roku nr [...] Prezydent W. po rozpoznaniu wniosku z dnia 18 października 1948 roku złożonego przez M. z N. D. orzekł: I. ustanowić na 99 lat użytkowanie wieczyste do niezabudowanego gruntu o pow. [...] m², oznaczonego jako działka nr [...] w obr. [...], położonego przy ul. [...] w W. na rzecz J. D. w ½ części i S. D. w ½ części niepodzielnie; II. ustalić ,, czynsz symboliczny’’ z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt I decyzji w wysokości [...] zł, stanowiący 0,3 % wartości gruntu wraz z warunkami wnoszenia czynszu; III. w przypadku zbycia użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich przez użytkowników wieczystych, o których mowa w pkt.1 decyzji, opłatę z tytułu użytkowania wieczystego osoby uiszczają na zasadach ogólnych, określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami; IV. odmówić ustanowienia użytkowania wieczystego w odniesieniu do części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości ozn. nr hip. [...], aktualnie stanowiącego – część działki nr ew. [...] o pow. [...] m², będącej własnością gminy W., która stanowi ul. [...]; części działki nr ew. [...] uregulowanej w KW nr [...] będącej w użytkowaniu wieczystym I. sp.z oo; V. uznać swoją niewłaściwość do rozpatrzenia wniosku o przyznania prawa użytkowania wieczystego do części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej [...] stanowiącego obecnie – część działki nr ew. [...] o pow. [...] m²; część działki nr [...] o pow. [...] m² będących własnością Skarbu Państwa; VI. określić warunki umowy notarialnej: 1) decyzja gdy stanie się ostateczna będzie stanowiła podstawę do zawarcia w formie aktu notarialnego , a nieusprawiedliwione niestawiennictwo będzie podstawą do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji; 2) korzystanie z nieruchomości przez wieczystych użytkowników winno być zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego; 3) grunt oddany w użytkowanie wieczyste winien być zabudowany zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego w terminie 5 lat, licząc od dnia wystąpienia wymienionej okoliczności; 4) budynek wybudowany zgodnie z dyspozycją zawartą w pkt 3, użytkownicy wieczyści winni utrzymywać w należytym stanie; 5) umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu i grunt może być odebrany przed upływem określonego w nim terminu, w przypadku korzystania z gruntu w sposób sprzeczny z jego przeznaczeniem lub naruszeń postanowień umowy; 6) po wygaśnięciu użytkowania wieczystego gruntu, użytkownikom wieczystym przypadać będzie za budynki i inne urządzenia istniejące w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego wynagrodzenie w wysokości ¼ ich wartości w dniu wygaśnięcia. Za budynki i inne urządzenia wzniesione niezgodnie z przeznaczeniem gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego wynagrodzenie nie będzie przysługiwać, a użytkownicy wieczyści obowiązani są na żądanie odłączyć je od gruntu przywracając go do stanu poprzedniego. Umową notarialną z dnia [...] października 2003 roku grunt został oddany we współużytkowanie wieczyste S. D. i J. D. Następnie aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2008 roku J. D. i S. D. przenieśli na rzecz W. W. użytkowanie wieczyste niezabudowanej nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę nr ew. [...] o pow. [...] m² położonej w W. przy ulicy [...]. W dniu 12 kwietnia 2011 roku W. W. - nabywca prawa użytkowania wieczystego wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2002 roku, nr [...] w części: - pkt VI ust.3 – określającego termin zabudowy nieruchomości; -pkt VI ust.4 – określającego obowiązek odbudowy budynku, o którym mowa w punkcie VI decyzji wyżej powołanej; - pkt VI ust.6 – ustalającego wynagrodzenie za wzniesione na gruncie budynki w wysokości wartości w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego; pkt II – w części przewidującej, iż po zbyciu nieruchomości czynsz symboliczny zostanie zastąpiony opłatą roczną uiszczoną na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnioskiem z dnia 17 maja 2011 roku S. D. i J. D. wystąpili o stwierdzenie nieważności pkt IV decyzji z [...] listopada 2002 roku, nr [...] w części odmawiającej ustanowienia użytkowania wieczystego w odniesieniu do części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości ozn. nr hip. [...], stanowiącego część działki nr [...] z obrębu [...] uregulowanej w kw [...], będącej w użytkowaniu wieczystym I. sp. z oo. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku SKO w W. połączyło do wspólnego rozpoznania wnioski W. W. i J. D. oraz S. D. o stwierdzenie nieważności części decyzji z [...] listopada 2002 roku. W dniu 23 lutego 2012 roku B. M. poinformowała organ, że nabyła od W. W. prawo użytkowania wieczystego gruntu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] w zakresie pkt IV oraz stwierdziło nieważność powyższej decyzji w zakresie pkt VI ust. 3, 4 i 6 oraz pkt II. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli S. D. i J. D. wskazując, że zasadność stwierdzenia nieważności decyzji w punkcie IV uzależniona jest od zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 1999 roku, nr [...], jak również wskazali, że organ nie wypowiedział się w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Organ ponownie rozpatrując sprawę wskazał na przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. podnosząc, że naruszenie prawa mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter rażący w takim przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 roku, syg. akt I OSK 363/11 gdzie sąd podniósł, że,, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydanej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie’’. W postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta W. nr [...] ustalono, że część działki nr ew. [...] o pow. [...] m², będącej własnością Gminy W., stanowi obecnie ul. [...]. Powyższe ustalenie stało się podstawą odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego do tej części gruntu. Nadto w punkcie IV decyzji również odmówiono ustalenia prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli dekretowych do części działki nr [...] z obr. [...] uregulowanej w KW nr [...], która w dniu stanowiła już przedmiot użytkowania wieczystego ustalonego na rzecz I. sp. z oo. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych, zadysponowanie nieruchomością poprzez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich stanowi przeszkodę pozytywnego rozpatrzenia wniosku dekretowego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 roku, syg. akt I OSK 696/10). Organ podzielił stanowisko, iż decyzja z dnia [...] listopada 2002 roku wydana na podstawie uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] października 2002 roku w sprawie ustanowienia czynszu symbolicznego za użytkowanie wieczyste gruntów przejętych na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy stanowiących własność m.st. Warszawy( DZ.Urz. Woj. Maz. nr 284, poz. 7462) została wydana bez podstawy prawnej ponieważ wyżej wskazana uchwała weszła w życie dopiero w dniu 18 listopada 2002 roku. Organ zgodził się też, że przedmiotowa decyzja z [...] listopada 2002 roku została wydana bez podstawy prawnej w części ewentualnej zamiany czynszu symbolicznego na inną opłatę, w szczególności opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego. Organ wskazywał, że decyzja z [...] listopada 2002 roku mogła ustanowić prawo użytkowania wieczystego, zaś inne warunki ustanowienia użytkowania wieczystego mogły być określone w umowie użytkowania wieczystego, której podstawą są przepisy prawa cywilnego, co oznacza, że brak jest podstaw do kształtowania tego elementu umowy w drodze decyzji administracyjnej, a tym samym, iż przedmiotowy zapis decyzji nie ma podstawy prawnej, co przesadza, iż dotknięty jest wadą nieważności. Organ podzielił stanowisko, że brak podstaw do nałożenia w drodze decyzji wydanej na podstawie dekretu terminu zabudowy i wprowadzania do jej treści związanych z tym postanowień. Ustanowienie użytkowania wieczystego w trybie dekretu następuje bowiem wyłącznie w celu zrekompensowania następcom prawnym dawnych właścicieli odebrania im prawa własności. Oznacza to, że zawierając w treści decyzji pkt VI ust. 3, 4, 6 elementów o których mowa w art. 239 § 2 k.c organ dział bez podstawy prawnej, dlatego istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji we wskazanej części. Organ wskazywał, że zarzuty co do wniosku o zwieszenie postępowania są niezasadne ponieważ wniosek ten został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 roku. Ponadto w dniu [...] października 2012 roku organ wskazał, że SKO w W. wydało decyzję, którą rozpatrzyło wniosek J. D. i E. D. o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w W. z dnia [...] stycznia 1999 roku, nr [...]. W dniu 13 listopada 2012 roku S. D. i J. D. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2012 roku w części utrzymującej w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...] w zakresie punktu 1. Zaskarżonej decyzji zarzucali rażące naruszenie: 1) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez członka SKO w W., który brał udział w wydaniu decyzji SKO w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...]; 2) 2 art. 7, art.77 § 1i art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym wnosili o: 1. stwierdzenie nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ewentualnie uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji w części pkt 1 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...]; 2. zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosili, że wnioskiem z dnia 17 maja 2011 roku S. D. i J. D. wystąpili do SKO w W. o stwierdzenie nieważności pkt IV decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] tj. w części odmawiającej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości ozn. nr hip. [...] stanowiącego część działki nr ew. [...] uregulowanej w KW nr [...] na rzecz użytkownika wieczystego I. sp. z oo i jednocześnie wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] stycznia 1999 roku, nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...] w punkcie 1 odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2012 roku w zakresie punktu IV decyzji. S. D. i J. D. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu ponownym SKO decyzją z dnia [...] października 2012 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący wskazywali, że jednym z trzech członków składu orzekającego przy wydawaniu decyzji SKO z dnia [...] października 2012 roku była A. M. Ta sama osoba była także członkiem składu orzekającego przy wydawaniu decyzji pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2012 roku. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Takie rozumienie przepisu w stosunku do członka SKO potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 roku, syg. akt II GPS 2/06, ONSA WSA 2007, nr 3, poz. 61. gdzie powiedziano wprost, że ,, artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.’’. Po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 roku P 57/07 w którym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Skutkiem wyroku była zmiana treści przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z tym w przypadku rozpoznania sprawy w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może zasiadać chociażby jeden ten sam członek kolegium. Wystąpienie takiej sytuacji powoduje, iż zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący wskazywali również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem At. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. SKO miało obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności pkt IV decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Organ na ogólna liczbę dziesięciu stron uzasadnienia decyzji- wnioskom i zarzutom skarżących poświęciło zaledwie dwa akapity. W odpowiedzi na skargę organ przyznawał, że zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ jeden z członków składu orzekającego brał udział w rozstrzygnięciu składu poprzedzającego jest zasadny. Z tego względu organ wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy( por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 roku, syg. akt S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Należy zauważyć, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zmieniony z dniem 11 kwietnia 2011 roku przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2011 roku, nr 6, poz. 18) stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W poprzednim stanie prawnym wyłączeniu podlegał pracownik biorący udział ,, w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji’’. Kwestia możliwości orzekania przez członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy była przedmiotem orzeczeń sądowych i należy podzielić stanowisko skarżących, iż fundamentalne znaczenie miał uchwała siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 roku, II GPS 2/06, ONSA WSA 2007, nr 3, poz. 61 gdzie stwierdzono, że ,, artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek o którym mowa w art. 127§ 3 k.p.a.’’. W związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 roku P 57/07 gdzie Trybunał stwierdził, że ,, art. 24§ 1 pkt 5 w związku z art. 27§ 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w zakresie w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej’’ nastąpiła sygnalizowana zmiana przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W niniejszym postępowaniu A. M. była składzie wydającym decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...], jak i w składzie wydającym decyzję z dnia [...] października 2012 roku, nr [...] w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niewątpliwie w tym stanie rzeczy doszło do naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Fakt naruszenia wyżej wskazanego przepisu został przyznany przez organ administracji publicznej. W sytuacji gdy doszło do naruszeń proceduralnych, których skutkiem było uchylenie zaskarżonej decyzji, to zdaniem Sądu nie zachodziła potrzeba oceny podniesionych w skardze naruszeń przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Należy jednak zauważyć, że organ nie miał podstaw do ponownego rozpatrywania sprawy w zakresie pkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 roku, ponieważ w tym zakresie nie było odwołania B. M., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez S. D. i J. D. dotyczył ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie punktu 1 decyzji z [...] kwietnia 2012 roku. Z tego względu należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzję organu odwoławczego w całości. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien wziąć pod uwagę uwagi podniesione przez sąd w niniejszym uzasadnieniu. Z tych też powodów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 b) w związku z art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.