III SA/Łd 94/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 roku sprawy ze skargi W. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...]; 2. orzeka, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III SA/Łd 94/12 UZASADNIENIE Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] roku Komendant Powiatowy Policji w P., na podstawie art. 32 ust 1, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 3 w związku z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 1990 roku o Policji (jednolity tekst z 2007 roku. Dz. U. nr 43, pozycja 277 ze zm.), w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku, w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania, na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, pozycja 857 ze zm.) oraz § 1 ust. 1-4 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, pozycja 1732 ze zm.), zwolnił z dniem 31 października 2011 roku asp. szt. W.S. – dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 listopada 2011 roku i przeniósł z urzędu na niższe stanowisko służbowe: zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy z jednoczesnym zachowaniem uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zaszeregowanym w 8 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Zarządzeniem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. zmniejszono o 2 liczbę stanowisk policyjnych w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych, natomiast zwiększono o 2 liczbę stanowisk w korpusie aspirantów dla Komendy Powiatowej Policji w P. W celu realizacji dyspozycji określonych we wskazanym zarządzeniu, Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] r. w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego z dniem 1 listopada 2011 roku przekwalifikowano 2 stanowiska dyżurnego na 2 stanowiska zastępcy dyżurnego i dlatego z dniem 1 listopada 2011 r. uległy likwidacji 2 stanowiska dyżurnych. Organ podniósł, iż z uwagi na powyższe, Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego wystąpił z wnioskiem personalnym o mianowanie W.S. na niższe stanowisko służbowe ze względu na brak równorzędnych stanowisk w strukturze organizacyjno - etatowej Komendy Powiatowej w P. Podkreślił, iż w dniu 5 października 2011 roku Komendant Powiatowy Policji w P. w obecności Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w P., Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, specjalisty Zespołu Kadr, Szkolenia i Ochrony Informacji Niejawnych i przedstawiciela Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, przeprowadził rozmowę z asp. szt. W.S., podczas której przedstawiono policjantowi propozycje przeniesienia na niższe stanowisko służbowe: Zastępcy Dyżurnego (M 06 M) Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej określonej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy ze stopniem etatowym: aspiranta sztabowego Policji oraz z zachowaniem prawa do stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku, a funkcjonariusz wyraził pisemna zgodę na przeniesienie na to stanowisko. Komendant wskazał, iż w oparciu o art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko i dlatego biorąc pod uwagę zgodne stanowiska wszystkich zainteresowanych stron organ postanowił, jak w sentencji. W odwołaniu z dnia 20 października 2011 r. W.S. zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w P. naruszenie: 1/ prawa materialnego poprzez uchybienie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji z uwagi na niedotrzymanie określonych przez w/w przepis warunków niezbędnych do podjęcia merytorycznej decyzji, 2/ przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. przez brak wykonania wniosku strony i zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak właściwego faktycznego uzasadnienia decyzji administracyjnej/rozkazu personalnego. Wnoszący odwołanie wskazał, iż organ lakonicznie stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż brak jest równorzędnych stanowisk w strukturze organizacyjno – etatowej, nie zapewniając stronie dostępu do materiałów i informacji mogących mieć istotny wpływ na sprawę. Policjant podkreślił, iż z uwagi na ekspresowe tempo prowadzonego z jego udziałem postępowania nie miał możliwości zorientowania się w dostępności stanowisk równorzędnych. Podniósł, iż w uzasadnieniu rozkazu zabrakło także odniesienia do innych, alternatywnych do likwidacji jego stanowiska służbowego rozwiązań, proponowanych przez funkcjonariuszy jednostki i organizacje związkowe na spotkaniach z Komendantem Powiatowym Policji w P. W.S. wskazał również, że w jego ocenie nie jest możliwe, aby służba na stanowisku kierowania w systemie 12-to godzinnym pełniona była samodzielnie przez zastępcę dyżurnego, ponieważ jest to niezgodne z wytycznymi Zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] roku Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego i ustalił datę mianowania na dzień 16 grudnia 2011 r., natomiast w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy ocenił, że Komendant Powiatowy Policji w P. w sposób przekonywający i wyczerpujący udowodnił, iż w podległej mu jednostce nie było możliwości mianowania asp. szt. W. S. na co najmniej równorzędne stanowisko służbowe. Brak jest bowiem wakujących stanowisk zarówno równorzędnych jak i wyższych, a ponadto nie ma złożonych żadnych wniosków i raportów funkcjonariuszy, z których wynikałoby, że w najbliższym okresie zwolnione zostanie stanowisko równorzędne lub wyższe od stanowiska, jakie zajmował skarżący. Organ zaznaczył, iż dokonywanie dodatkowych ustaleń dotyczących równorzędnych stanowisk w innych jednostkach Policji, leży poza kompetencjami Komendanta Powiatowego Policji w P., gdyż Komendant Powiatowy Policji jest przełożonym policjantów wyłącznie na terenie swojego działania. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. podniósł, iż z protokołu z dnia 5 października 2011 r. wynika, że asp. szt. W.S. poinformowany został o fakcie, iż w całej Komendzie Powiatowej nie ma wakującego żadnego etatu równoważnego z zajmowanym przez stronę stanowiskiem służbowym oraz został pouczony, że z uwagi na powyższe niemożliwe jest mianowanie go na stanowisko równorzędne z tym, które zajmował do czasu likwidacji. Organ odwoławczy uznał zatem, że spełniona została dyspozycja art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, aby przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Wskazał również, że wydanie Rozkazu Organizacyjnego zostało poprzedzone szczegółową analizą dotychczasowej struktury organizacyjnej z uwzględnieniem usytuowania w niej stanowisk oficerskich oraz hierarchii niezbędności poszczególnych stanowisk. Zwrócono także uwagę na kwalifikacje ogólne i zawodowe osób zajmujących stanowiska oficerskie oraz rozważono możliwości podwyższenia kwalifikacji do uzyskania pierwszego stopnia oficerskiego. Komendant Wojewódzki podkreślił, iż stronę poinformowano o treści art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, tj. o możliwości zwolnienia ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz o treści art. 103 ustawy o Policji, w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki wg stanowiska służbowego. W.S. wyraził pisemna zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko zastępcy dyżurnego. Organ nie przyjął więc za trafne stanowiska, jakie zawarte zostało w odwołaniu, iż organ I instancji nie dokonał pełnej i wszechstronnej oceny stanu faktycznego. Komendant Wojewódzki wskazał nadto, iż zgodnie z § 3 ust. 3 Zarządzenia Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP nr 21 z 2004 r. pozycja 132), służba na stanowisku Kierowania Komendy Powiatowej Policji może być pełniona jednoosobowo, co oznacza, że zastępca dyżurnego KPP może pełnić służbę samodzielnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W.S. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu z dnia 10 października 2011 r. i zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 k.p.a.), mało wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz niewłaściwą ocenę materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Skarżący zaznaczył, iż w trakcie postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji – rozkazu personalnego z dnia 10 października 2011 r., Komendant Powiatowy Policji w P. nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie uwzględnił zgłaszanych przez niego wniosków dowodowych, nie zapoznał go w żadnej formie ze zgromadzonymi materiałami postępowania administracyjnego oraz nie zapewnił czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym nie dał skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W.S. podkreślił również, że nie wyjaśniona została jednoznacznie w toku postępowania także kwestia, dlaczego Komendant Powiatowy Policji w P. nie wziął pod uwagę innych decyzji personalnych oraz czy zastępca dyżurnego może całkowicie samodzielnie w pełnym zakresie oraz pełnym dwunastogodzinnym wymiarze pełnić służbę na stanowisku kierowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. Pismem procesowym z dnia 23 lutego 2012 r. skarżący wniósł o załączenie do akt sprawy wymienionych w piśmie dokumentów, które jego zdaniem mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a z którymi nie został wcześniej zapoznany. Przy piśmie z dnia 15 marca 2012 r. organ przesłał dokumenty, których domagał się skarżący. Komendant podkreślił jednocześnie, że o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe został skarżący poinformowany w trakcie rozmowy w dniu 5 października 2011 r., w czasie której wyraził zgodę na mianowanie na stanowisko zastępy dyżurnego. Na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. skarżący, po zapoznaniu się z dokumentami załączonymi przez organ do akt sprawy, oświadczył, że nadal brakuje protokołu z rozmowy kadrowej z dnia 5 października 2011 r., podczas której złożył wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Z kolei przepis art. 38 ust. 4 przywołanej wyżej ustawy stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Z zestawienia tych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznania administracyjnego. Jakkolwiek decyzja oparta o instytucję uznania administracyjnego daje organowi możliwość wyboru rozstrzygnięcia, niemniej jednak powinna być poprzedzona pełnym i wyczerpującym materiałem dowodowym, zebranym zgodnie art. 7, art. 10 § oraz art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja zaś kończąca to postępowanie, odpowiadać powinna wymogom określonym art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, wskazane wyżej wymienionymi przepisami wymogi nie zostały spełnione. Komendant Wojewódzki Policji w Ł., zaskarżonym rozkazem personalnym, przenosząc skarżącego w oparciu o dyspozycję zawartą w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji na niższe stanowisko służbowe, nie wykazał likwidacji zajmowanego przez W.S. stanowiska oraz nie wskazał w sposób dostateczny, że przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko uzasadnione jest potrzebami organizacyjnymi. Orzekające w sprawie organy nie rozpatrzyły również w sposób wyczerpujący sprawy pod kątem przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko pomimo, że w świetle art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, w sytuacji likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego naczelną zasadą zawartą w tym przepisie, jest przeniesienie na stanowisko równorzędne. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ nie wykazał w jakikolwiek sposób, że faktycznie doszło do likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącego. Okolicznością niesporną jest, że Zarządzeniem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. zmniejszono o 2 liczbę stanowisk policyjnych w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych, natomiast zwiększono o 2 liczbę stanowisk w korpusie aspirantów dla Komendy Powiatowej Policji w P. W celu realizacji dyspozycji określonych we wskazanym zarządzeniu, Rozkazem Organizacyjnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] r. w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego z dniem 1 listopada 2011 roku przekwalifikowano 2 stanowiska dyżurnego na 2 stanowiska zastępcy dyżurnego i dlatego z dniem 1 listopada 2011 r. uległy likwidacji 2 stanowiska dyżurnych. Opisane wyżej akty organizacyjne nie likwidowały zatem konkretnego stanowiska dyżurnego, zajmowanego przez skarżącego, lecz doprowadziły jedynie do przekształcenia dwóch niezindywidualizowanych stanowisk dyżurnego na 2 stanowiska zastępcy dyżurnego. Jak wynika z akt sądowych (k. 39), na stanowisku dyżurnego w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P. pracowało przed reorganizacją 6 funkcjonariuszy, a zatem Komendant Powiatowy Policji w P. musiał dokonać wyboru dyżurnych, których będzie dotyczyło przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Z decyzji/rozkazu organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie wynika tymczasem, jakimi okolicznościami i kryteriami kierował się przełożony W.S., wyznaczając właśnie skarżącego do przeniesienia na niższe stanowisko zastępcy dyżurnego. Z zestawienia wykształcenia i kwalifikacji posiadanych przez dyżurnych zatrudnionych w Komendzie Powiatowej Policji w P. w październiku 2011 r. (k. 39 akt sądowych) nie wynika natomiast wcale, aby skarżący miał jeden z najkrótszych okresów wysługi lat w Policji, czy też wykształcenie i kwalifikacje niekorzystnie odbiegające od pozostałych funkcjonariuszy zatrudnionych na stanowisku dyżurnego. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji brak jest jakichkolwiek rozważań, dotyczących sposobu i kryteriów wyboru dwóch funkcjonariuszy, przewidzianych do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe przez Komendanta Powiatowego Policji w P. Należy zaznaczyć, iż kwestie konieczności dokonania zmian organizacyjnych w jednostce Policji pozostają poza kontrolą sądu. Poza kontrolą sądu pozostaje także polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestia przesunięć kadrowych funkcjonariuszy Policji. Organy administracji są jednak zobowiązane do wykazania, iż zaszły rzeczywiste potrzeby przesunięcia konkretnego funkcjonariusza na inne - niższe stanowisko. Swoboda w prowadzeniu polityki kadrowej nie oznacza bowiem prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły zatem, w ocenie Sądu, dlaczego akurat skarżącego postanowiono przenieść na niższe stanowisko służbowe. Skoro dotychczas w Zespole Dyżurnych było 6 stanowisk dyżurnych a postanowiono zlikwidować dwa takie stanowiska, to organy administracji winny wyczerpująco, logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego spośród sześciu dyżurnych właśnie skarżącego a nie innego funkcjonariusza Policji należy przenieść na stanowisko zastępcy dyżurnego. W sytuacji, gdy po reorganizacji miało zostać czterech dyżurnych to należało wyjaśnić jakie kryteria decydowały o tym, że to skarżący a nie inny policjant został wytypowany do przeniesienia. Kwestia ta w ogóle nie została przez organy obu instancji poruszona. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu jak również rozkazu organu I instancji nie zawierają żadnego wyjaśnienia tej kwestii. Nie wiadomo zatem dlaczego spośród sześciu dyżurnych zdecydowano się przenieść na niższe stanowisko akurat W.S. Brak rozważań organów w tej kwestii uniemożliwia odniesienie się do zarzutu skarżącego, iż faktyczną przyczyną przeniesienia go na niższe stanowisko była okoliczność kwestionowania przez skarżącego możliwości samodzielnego pełnienia na stanowisku kierowniczym przez zastępcę dyżurnego służby w systemie 12-to godzinnym. Bez znaczenia dla oceny powyższego uchybienia organów pozostaje fakt wyrażenia przez skarżącego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, skoro brak takiej zgody powoduje, że policjant może być zwolniony ze służby (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji), a ponadto z akt sprawy nie wynika, czy pozostałych funkcjonariuszy Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P. przełożony o taką zgodę pytał i jaka była ich odpowiedź. Organy administracji nie w pełni również wyjaśniły kwestię braku możności mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne. W uzasadnieniach rozkazów obu instancji kilkakrotnie podniesiono, iż w Komedzie Powiatowej Policji w P. nie było równorzędnych stanowisk, na które W.S. mógłby został przeniesiony. W aktach administracyjnych znajduje się również notatka służbowa specjalisty zespołu kadr, szkolenia i ochrony informacji niejawnych z 2 grudnia 2011r., z której wynika, że Komenda Powiatowa Policji w P. nie posiada wolnych stanowisk równorzędnych bądź wyższych od stanowiska dyżurnego, na które mógłby zostać mianowany W.S. Nie kwestionując wiarygodności tej okoliczności należy zaznaczyć, iż jednym z elementów decydujących o równorzędności stanowisk jest zaliczenie do określonej grupy uposażenia zasadniczego. W.S. jako dyżurny był zaszeregowany do 8-ej grupy uposażenia zasadniczego zaś na stanowisku zastępcy dyżurnego został zaliczony do 6-ej grupy uposażenia. W związku z czym powstaje pytanie czy istniała możliwość przeniesienia skarżącego na stanowisko dla którego przewidziana jest 7 grupa zaszeregowania. Wprawdzie byłoby to także niższe stanowisko niż stanowisko dyżurnego lecz wyższe niż zaproponowane stanowisko zastępcy dyżurnego z 6-ą grupą zaszeregowania. Kwestia ta nie została również w ogóle wyjaśniona. Nie wiadomo zatem czy istniała możliwość przeniesienia skarżącego na stanowisko dla którego przewidziano 7-ą grupę zaszeregowania. W tym zakresie brak jest ustaleń organów administracji. Skoro przesłanką przeniesienia policjanta na niższe stanowisko był brak możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko, to organ administracji powinien wyjaśnić, dlaczego skarżącego nie można było przenieść na to stanowisko. Należało zatem ustalić, czy są i jakie równorzędne stanowiska w Komendzie Powiatowej Policji w P., a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przemawiały przeciw mianowaniu W.S. na takie stanowisko. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowiska równorzędne", a tym samym obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny stanowisk równorzędnych spoczywał na organie. Rozważania organu w tym względzie winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Samo lakoniczne i ogólnikowe stwierdzenie, że w Komendzie brak było stanowisk równorzędnych lub wyższych, na które można byłoby mianować skarżącego powoduje, że spełnienie tej przesłanki nie może być należycie przez Sąd ocenione. Zgodzić się należy również ze skarżącym, iż w niniejszej sprawie organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (art. 10 k.p.a.). O ile można przyznać rację organowi, że zbędne było informowanie W.S. na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, skoro w czasie rozmowy przeprowadzonej z funkcjonariuszem w dniu 5 października 2011 r., poinformowano go o rozpoczętej procedurze, to brak zapoznania strony przed wydaniem decyzji z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać za istotne uchybienie w sytuacji, gdy skarżący nie miał pełnego dostępu do akt sprawy w trakcie postępowania. Z akt administracyjnych przesłanych na wniosek strony do sądu, wynika bowiem, że po przeprowadzonej w dniu 5 października 2011 r. rozmowie z przełożonym, skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. z wnioskiem z dnia 6 października 2011 r. o udostępnienie danych/dokumentów w związku z postępowaniem dotyczącym wydania rozkazu personalnego, w tym wykazu stanowisk policyjnych pozostających w strukturach Komendy na dzień 5 października 2011 r. – k. 41 akt sądowych. Odpowiedź na ten wniosek skarżący uzyskał dopiero w dniu 25 października 2011 r., tj. po wydaniu przez Komendanta Powiatowego Policji w P. rozkazu personalnego z dnia [...] r. oraz w dniu, w którym upływał termin do wniesienia od tego rozkazu odwołania. Powyższe oznacza, iż z niektórymi dokumentami skarżący miał możliwość zapoznania się dopiero na etapie sporządzania skargi do sądu. Należy także w tym miejscu zauważyć, iż akta przesłane sądowi razem ze skargą nie były kompletne. Organ wyłączył z nich istotne dla sprawy dokumenty, takie jak opisany wyżej wniosek skarżącego z dnia 6 października 2011r. o udostępnienie dokumentów i udzielona na ten wniosek odpowiedź organu. Dokumentacja przesłana sądowi w tej postaci, nie spełnia wymogów stawianych aktom administracyjnym. Przesyłane sądowi akta postępowań toczących się przed organem I i II instancji winny bowiem zawierać dokumenty ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane, wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, pism składanych przez uczestników postępowania, notatek sporządzanych przez pracowników organu, dokumentów związanych z doręczaniem pism: pokwitowań pocztowych, kopert z pieczęciami, a w razie złożenia pisma bezpośrednio w kancelarii organu, adnotacji urzędowej, potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (vide wyrok WSA w Warszawie z 21.02.2008r. w sprawie II SA/Wa 2170/07 LEX nr 355205). Należy jednak stwierdzić, iż zastrzeżenia co do formy przesłanych akt administracyjnych nie miały w niniejszej sprawie wpływu na ocenę zasadności skargi. Zastrzeżenia Sądu budzi również treść rozstrzygnięcia zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Organ odwoławczy uchylił bowiem zaskarżony rozkaz personalny nr 31/2011 w części dotyczącej daty mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego w P. i ustalił datę mianowania na dzień 16 grudnia 2011 r., a pozostałej części utrzymał ten rozkaz w mocy. Tymczasem rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji w P. oprócz mianowania skarżącego z dniem 1 listopada 2011 r. na stanowisko zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego w P., z dniem 31 października 2011 r. zwolnił W.S. z zajmowanego stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego w P. Treść rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Komendanta Policji w Ł. spowodowała, iż nie wiadomo na jakim stanowisku służbowym skarżący wykonywał swoje obowiązki w okresie od 1 listopada 2011 r. do 15 grudnia 2011 r. Organ administracji ponownie rozpoznając sprawę winien wykazać należycie przesłanki zastosowania w sprawie 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji i uzasadniać swoje stanowisko w sposób odpowiadający treści art. 107 § 1 k.p.a. Wskazany wyżej brak wyjaśnienia i wszechstronnego rozważenia powyżej wskazanych kwestii stanowiących podstawy faktyczne rozstrzygnięcia oznacza naruszenie przez organy prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i 77 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim wyroku uzasadnia treść art. 152 wskazanej wyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić i uzasadnić, dlaczego skarżący, a nie inny funkcjonariusz został wytypowany do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz czy są ewentualnie inne wolne stanowiska, na które mogłoby nastąpić przeniesienie. Po wyjaśnieniu wszystkich wymienionych kwestii należy podjąć dalsze decyzje w sprawie. bg