II GSK 1697/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Maria Myślińska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 361/13 w sprawie ze skargi G. S. na ocenę zawartą w piśmie [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. S. na rzecz [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 361/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), oddalił skargę G. S. na ocenę zawartą w informacji [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu. Sąd pierwszej instancji przedstawił w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne oraz stanowisko [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości (dalej zwanej również "LAWP"), wykonującej jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia określone w statucie zadania związane z realizacją Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (dalej RPO WL). Wskazał, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]" - w ramach I Osi Priorytetowej, Działania 1.4 Schemat A RWP WL w odpowiedzi na konkurs nr 09/RPOWL/1.4A/2012. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. LAWP wezwała wnioskodawczynię do uzupełnienia i poprawy złożonej dokumentacji aplikacyjnej. Poprawiona i uzupełniona dokumentacja wpłynęła do LAWP w dniu 13 lutego 2013 r. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca została poinformowana, że jej wniosek o udzielenie dofinansowania został odrzucony, gdyż poprawiona i uzupełniona dokumentacja aplikacyjna została złożona z uchybieniem terminu. LAWP wyjaśniła, że wnioskodawczyni miała na dokonanie poprawy 5 dni roboczych, liczonych od następnego dnia roboczego po dniu potwierdzonego otrzymania informacji w sprawie uzupełnień do wniosku o dofinansowanie. Skoro wezwanie do poprawy dokumentacji zostało stronie doręczone w dniu 4 lutego 2013 r., to termin na uzupełnienie wniosku upływał w dniu 11 lutego 2013 r. Natomiast korekta wniosku aplikacyjnego wypłynęła do LAWP w dniu 13 lutego 2013 r., co skutkowało odrzuceniem wniosku. Nie zgadzając się z taką oceną, skarżąca złożyła protest, w którym stwierdziła m.in., że braki formalne zostały uzupełnione w terminie, bowiem w dniu 11 lutego 2013 r. przesyłka zawierająca poprawioną aplikację została nadana na poczcie. Wskazała ponadto, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku nie zostało skutecznie doręczone, ponieważ przesyłkę odebrał pracownik, który nie był upoważniony do odbioru korespondencji, zaś wnioskodawczyni dowiedziała się o treści wezwania dopiero w dniu 11 lutego 2013 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. LAWP poinformowało skarżącą, że jej protest okazał się niezasadny. W piśmie wskazano, że z Wytycznych dla Wnioskodawców jasno wynika, że poprawę aplikacji należy złożyć w terminie 5 dni od daty otrzymania wezwania do poprawy. Wnioskodawca jest przy tym zobligowany do złożenia poprawy aplikacji w siedzibie LAWP, zaś złożenie poprawy w urzędzie pocztowym w ostatnim dniu terminu nie może być działaniem wiążącym LAWP. W rozstrzygnięciu protestu stwierdzono ponadto, że wezwanie do poprawy wniosku zostało wysłane na adres korespondencyjny wskazany w formularzu wniosku, a odebrał je w dniu 4 lutego 2013 r. pracownik posługujący się pieczęcią firmową przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, ocena projektu dokonana przez LAWP nie naruszała prawa. Sąd uznał, że przy ocenie projektu LAWP uwzględniła wynikającą z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz zapewniła przejrzystość reguł w postępowaniu konkursowym. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze stanowiących część dokumentacji konkursowej Wytycznych dla Wnioskodawców wynika (str. 121), iż w razie stwierdzenia niezgodności w trakcie oceny formalnej – kryteria poprawności, LAWP wzywa wnioskodawcę do usunięcia uchybień w terminie 5 dni roboczych od daty potwierdzenia otrzymania pisma w sprawie uzupełnienia dokumentów, braków we wniosku i/lub poprawy błędów, przy czym termin ten jest liczony od następnego dnia roboczego po dniu określonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma przez wnioskodawcę. Konsekwencją niedotrzymania terminu złożenia wniosku po poprawkach jest odrzucenie wniosku o dofinansowanie (str. 122 Wytycznych dla Wnioskodawców). Sąd wskazał ponadto, że z treści Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie (str. 11) wynika, iż za datę wpływu wniosku o dofinansowanie przyjmuje się, w każdym przypadku, niezależnie od sposobu jego złożenia, termin dostarczenia wniosku do LAWP. Wprawdzie w dokumentacji konkursowej nie ma postanowień o odpowiednim stosowaniu wspomnianej reguły w kontekście usuwania braków formalnych dokumentacji aplikacyjnej po uprzednim wezwaniu przez LAWP, jednakże – zdaniem Sądu pierwszej instancji – stosowanie odmiennych reguł co do doręczeń przy naborze wniosków oraz w przypadku procedury usuwania braków formalnych byłoby nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że pismo LAWP z dnia [...] lutego 2013 r. wzywające skarżącą do uzupełnienia i poprawy dokumentacji aplikacyjnej zawierało pouczenie o terminie uzupełnienia braków i sposobie jego liczenia, a także informację, że poprawione i/lub uzupełnione dokumenty należy złożyć wraz pismem przewodnim w siedzibie LAWP i że za dzień złożenia dokumentów przyjmuje się dzień ich wpływu do LAWP. Skoro skarżąca odebrała pismo wzywające do dokonania poprawy złożonych w ramach konkursu dokumentów w dniu 4 lutego 2013 r. (poniedziałek), to termin poprawy aplikacji upływał w dniu 11 lutego 2013 r. (poniedziałek). Sąd stwierdził, że wprawdzie w dniu 11 lutego 2013 r. skarżąca nadała poprawioną aplikację na poczcie przesyłką poleconą, jednakże przesyłka ta wpłynęła do LAWP w dniu 13 lutego 2013 r. (według oświadczenia LAWP niekwestionowanego przez skarżącą), a zatem po terminie. Z uwagi na to Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle wyraźnych i precyzyjnych postanowień Wytycznych dla Wnioskodawców uzasadnione było odrzucenie aplikacji skarżącej. Za niezasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut, że LAWP błędnie przyjęła, iż wskazany w pouczeniu pięciodniowy termin upływa ostatniego dnia o godz. 15:30. Zdaniem Sądu, skoro w procedurze konkursowej przyjęto regułę, że za datę doręczenia pism organowi uznaje się datę wpływu, a ogłoszenie o konkursie zawiera informację o czasie urzędowania instytucji, to logicznym jest, iż zakreślony termin wyekspiruje ostatniego dnia o godzinie 15:30. Sąd nie uwzględnił także zarzutów skarżącej kwestionujących prawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej pismo LAWP z dnia [...] lutego 2013 r. Zdaniem Sądu, skarżąca poza własnym oświadczeniem nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że osobą uprawioną do odbioru korespondencji u przedsiębiorcy jest O. W. a nie pracownik T. N., który odebrał wspomnianą przesyłkę. Sąd stwierdził ponadto, że fakt odebrania korespondencji przez osobę nieupoważnioną nie zwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za błędy popełnione przez osobę przebywającą w siedzibie przedsiębiorstwa (posługującą się pieczęcią firmową przedsiębiorstwa), polegające na zwłoce w przekazaniu korespondencji osobie upoważnionej czy też właścicielowi przedsiębiorstwa. Procedura konkursowa nie przewiduje przywrócenia terminu do złożenia wniosku oraz do złożenia uzupełnień do wniosku, a zatem organ nie bada przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku lecz sam fakt niezachowania terminu do dokonania tej czynności. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła G. S. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: 1) art. 2, art. 7, art. 32 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z pkt. 2.1. rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013 polegające na błędnej wykładni i w efekcie niezastosowaniu i pominięciu wyżej wymienionych przepisów i przez to przyjęciu, że LAWP mogła w piśmie wzywającym do uzupełnienia braków dokonać skrócenia terminu 5 dni roboczych zakreślonych na uzupełnienie braków w Wytycznych dla Wnioskodawców do godziny 15:30 ostatniego dnia, a to z uwagi na godziny urzędowania LAWP, a w konsekwencji przyjęcie, iż takie działanie LAWP nie narusza podstawowych praw konstytucyjnych (państwa prawa, praworządności i równości), w sytuacji gdy wskazane działanie LAWP uniemożliwiło skarżącej uzupełnienie braków wniosku w tym dniu i nastąpiło z przekroczeniem norm prawnych określających kompetencje, zadania i tryb postępowania LAWP zawartych w Wytycznych dla Wnioskodawców oraz ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a w szczególności zakazu dokonywania jakichkolwiek zmian w dokumentacji na niekorzyść wnioskodawcy oraz nakazu zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, 2) art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z pkt. 2.1. rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców, polegające na błędnej wykładni i następnie niewłaściwym zastosowaniu wskazanych przepisów, sprowadzające się do przyjęcia, że LAWP przy ocenie projektu skarżącej zapewnił przejrzystość reguł w postępowaniu konkursowym, gdy w dokumentacji konkursowej brak jest precyzyjnego i jasnego określenia sposobu liczenia upływu 5 dni roboczych przyznanych wnioskodawcy na uzupełnienie braków wniosku i sposobu złożenia pisma uzupełniającego braki do LAWP, 3) pkt 2.1 rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców poprzez dokonanie ich błędnej wykładni co doprowadziło do niekorzystnego dla skarżącej przyjęcia, iż termin na uzupełnienie wniosku kończył się 5 dnia o godzinie 15:30 oraz, iż za datę jego złożenia należy uznać datę jego wpływu do LAWP, gdy wskazane przepisy dokumentacji konkursowej nie określały w sposób jednoznaczny powyższego i jak to wskazywała skarżąca w złożonej skardze można je było interpretować inaczej; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to: 1) art. 141 § 4, art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.") z zw. z art. 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez ustalenie, nie znajdujące oparcia w dokumentacji konkursowej, iż zakreślony 5-dniowy termin na uzupełnienie braków wyekspiruje ostatniego dnia o 15:30, a to z uwagi na informację o czasie pracy LAWP, co doprowadziło do przyjęcia, iż LAWP nie przekroczył uprawnień skracając czas na uzupełnienie wniosku w stosunku do czasu zakreślonego w dokumentacji, co doprowadziło do oddalenia skargi, 2) art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. w art. 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez przyjęcie, iż za dzień uzupełnienia wniosku uznaje się wyłącznie dzień wpływu pisma do LAWP, a zatem, że skarżąca uzupełnienie wniosku złożyła z uchybieniem terminu, w sytuacji gdy skarżąca termin zachowała ponieważ pismo zawierające uzupełnienie braków zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 11 lutego 2013 r., o czym świadczy data na potwierdzeniu nadania, natomiast Wytyczne dla Wnioskodawców nie zakazują złożenia pisma za pośrednictwem poczty, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a to z pominięciem dowodów znajdujących się w aktach, co doprowadziło do wydania wyroku nie na podstawie całych akt sprawy, a to poprzez uznanie, iż skarżąca powołując się na odbiór pisma z LAWP z dnia [...] lutego 2013 r. przez nieupoważnionego pracownika i wskazując, iż osobą wyłącznie uprawnioną do odbioru korespondencji była O. W. nie przedstawiła upoważnienia dla pracownika O. W. do odbioru korespondencji, gdy tymczasem upoważnienie takie znajdowało się w aktach sprawy, bowiem zostało załączone przez skarżącą do protestu, co skutkowało przyjęciem, iż skarżąca nie udowodniła wskazanej okoliczności, a także dokonaniem błędnych ustaleń co do prawidłowości i skuteczności doręczenia skarżącej w dniu 4 lutego 2013 r. pisma wzywającego do uzupełnienia braków złożonego wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. i błędnymi ustaleniami co do daty rozpoczęcia biegu 5-dniowego terminu na uzupełnienie wniosku o dofinansowanie, co doprowadziło do oddalenia skargi, 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2, art. 30c ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, podpunktu 7 pkt 2.3.1. rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców poprzez brak kompleksowej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowości przeprowadzonego przed LAWP postępowania oraz niedostrzeżenie naruszenia przez LAWP podpunktu 7 pkt 2.3.1. rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców poprzez przekroczenie wskazanego terminu 30 dni kalendarzowych na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie wniesionego przez skarżącą protestu oraz poprzez brak odniesienia się przez LAWP do wszystkich zarzutów podnoszonych w proteście przez skarżącą, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w toku oceny nie doszło do naruszenia prawa i w konsekwencji oddalenia skargi, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e, art. 30c ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, polegające na braku odzwierciedlenia oceny zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku, pozbawiające stronę skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej, a także zaakceptowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez LAWP bez należytego umotywowania zajętego stanowiska. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną przedstawiła argumenty przemawiające – jej zdaniem – za trafnością zarzutów wskazanych w petitum złożonego środka odwoławczego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną LAWP (reprezentowana przez radcę prawnego) wniosła o oddalenie środka odwoławczego skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu pierwszej instancji wydany w oparciu o przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wzorzec dla dokonania kontroli zgodności oceny projektu z prawem stanowiły w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji nie tylko przepisy tej ustawy, ale także zasady i procedury składające się na system realizacji, o którym stanowił wówczas art. 5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Trybunał Konstytucyjny w punkcie 1 wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. (sygn. akt P 1/11) orzekł, że art. 5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa - jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zgodnie z punktem II tego wyroku m.in. art.5 pkt 11 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju traci moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Dziennik Ustaw nr 279 z 2011 r., w którym pod poz. 1644 ogłoszono powyższy wyrok, został wydany dnia 27 grudnia 2011 r., a zatem w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny przepis ten już nie obowiązywał. Rozważania zatem wymaga, czy wzorzec kontroli ustalony przez Sąd pierwszej instancji może być stosowany przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość orzekania w oparciu o stan istniejący w dacie przeprowadzenia konkursu wynika wprost z uzasadnienia powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym dopuszczono, aczkolwiek w drodze wyjątku, korzystanie z dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007 – 2013. Nadto wskazano, że nowe regulacje, uwzględniające wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinny uregulować sytuację uczestników w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ubiegała się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013. Przyjąć zatem należy, że obowiązywały ją zasady i procedury określone w systemie realizacji. Przechodząc do rozpoznania złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, wskazać należy, że zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach ustawowych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania – w niniejszej sprawie: art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art., 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2, art. 30c ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia wyżej wymienionych przepisów proceduralnych stwierdzając, że G. S. uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu złożyła z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd dokonał nieuprawnionych ustaleń faktycznych z pominięciem dokumentacji konkursowej przyjmując, iż zakreślony termin 5 dni roboczych na uzupełnienie wniosku ekspiruje ostatniego dnia o godz. 15.30 oraz że za dzień uzupełnienia wniosku uznaje się wyłącznie dzień wpływu pisma do LAWP. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął znajdujący się w aktach sprawy dowód w postaci upoważnienia do odbioru korespondencji dla pracownika O. W. Strona skarżąca zarzuciła także Sądowi pierwszej instancji brak kompleksowej kontroli prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ, przejawiające się niedostrzeżeniem przekroczenia terminu rozpatrzenia protestu oraz nieodniesieniem się do wszystkich podniesionych zarzutów.. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty postawione w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. okazały się nieusprawiedliwione. Zgodnie z postanowieniami art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten można zatem naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygniecie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSA/WSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/12), art. 141 § 4 p.p.s.a może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Żadna w wymienionych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie. Stąd dla stwierdzenia niezasadności zarzutu naruszenia omawianego przepisu wystarczające jest to, że strona nie podnosi, aby z zaskarżonego wyroku nie wynikało stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie przyjętego stanu faktycznego. To, że w ocenie strony skarżącej ten stan faktyczny nie był ustalony prawidłowo, pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności wskazanego zarzutu. Należy również podkreślić, że sąd administracyjny nie dokonuje we własnym zakresie ustaleń faktycznych, a jedynie ocenia czy organ orzekający w sprawie prawidłowo ustalił ten stan faktyczny. Tymczasem z redakcji skargi kasacyjnej wynika, że jej autor ten obowiązek przypisał Sądowi. Omawiany przepis nie stanowi wystarczającej podstawy kasacyjnej w zakresie kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez organy, a uznanych za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji. Zatem w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność ustawowych elementów uzasadnienia, natomiast do podważenia prawidłowości przyjętego stanu faktycznego może służyć zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania toczącego się przez organami administracji publicznej. Podsumowując należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 141 § 4 ustawy, a motywy przyjętego rozstrzygnięcia w pełni umożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnymi przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można też uznać za trafny zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd ten rozpoznał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W związku z zarzutami naruszenia przepisów postępowania podkreślić również należy, że w ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Tymczasem zarzuty objęte pkt II. 3, 4 i 5 skargi kasacyjnej zostały zredagowane z pominięciem wykazania przesłanki "istotnego wpływu na wynik sprawy". Ustosunkowując się na tych zarzutów należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Nadto kwestionowana w skardze kasacyjnej skuteczność doręczenia pisma wzywającego do poprawy wniosku nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem dotyczy zdarzenia związanego z wewnętrznym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa strony skarżącej, a nie nieprawidłowego działania organu. Pismo to zostało doręczone na adres wskazany przez stronę we wniosku aplikacyjnym, tj. adres siedziby jej przedsiębiorstwa, zaś odbiór tego pisma pokwitował pracownik dysponujący pieczęcią firmową. Wytyczne dla Wnioskodawców nie znają pojęcia przywrócenia terminu, gdyż celem regulaminu konkursu jest zapewnienie sprawnego i przejrzystego rozstrzygnięcia konkursu. Również okoliczność, że pismo zawierające rozstrzygniecie protestu, datowane na [...] kwietnia 2013 r., zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...] kwietnia 2013 r. nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30e, art. 30c ust. 1, art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2, art. 30c ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zostały w jakikolwiek uzasadnione przez wnoszącego skargę kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia w tej sprawie wskazanych przepisów, z których wynikają kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego na gruncie tej ustawy. Nieskuteczność, z przyczyn wyżej podanych, zarzutów naruszenia przepisów postępowania uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zostały także naruszone przepisy art. 26 ust. 2 i 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z pkt 2.1.rozdziału II Wytycznych dla Wnioskodawców. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu. Natomiast art. 29 ust. 4 ustawy stanowi, że do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia wniosków odwoławczych przewidzianych w ustawie, instytucja ogłaszająca konkurs nie może spowodować pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładać na podmioty ubiegające się o dofinansowanie nowych obowiązków. Z treści pkt 2.1. Wytycznych dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej PRO WL 2007/2013 dotyczącego oceny formalnej wniosku o dofinansowanie wynika, że wnioskodawca w terminie 5 dni roboczych od daty potwierdzenia otrzymania pisma w sprawie uzupełnienia dokumentów, braków we wniosku i/ lub poprawy błędów ("5 dni roboczych" liczone jest od następnego dnia roboczego po dniu określonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma przez Wnioskodawcę) może złożyć tylko jedną poprawę/uzupełnienie wniosku. Jeżeli Wnioskodawca nie dotrzyma terminu złożenia wniosku po poprawkach (określonego w piśmie) wniosek o dofinansowanie zostaje odrzucony. Nadto w punkcie tym zawarto wymóg, że wnioskodawca składa uzupełnione lub poprawione dokumenty za pismem przewodnim w siedzibie LAWP. Z wyżej przytoczonymi wymogami co do terminu i sposobu złożenia uzupełnionego lub poprawionego wniosku aplikacyjnego koresponduje pouczenie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. wzywającym wnioskodawcę do uzupełnienia/poprawy dokumentów. Organ poinformował skarżącą, że na uzupełnienie lub poprawę wniosku o dofinansowanie ma 5 dni roboczych. Za dzień złożenia dokumentów przyjmuje się dzień ich wpływu do LAWP. Nadto wskazał, że poprawione lub uzupełnione dokumenty należy złożyć wraz z pismem przewodnim w siedzibie [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w [...] ul. [...], Kancelaria Ogólna. Z postanowień Wytycznych, które zostały powtórzone w pouczeniu, jednoznacznie wynika, że za dzień złożenia dokumentów aplikacyjnych przyjmuje się dzień ich wpływu do LAWP. Wytyczne zawierają jasne, precyzyjne postanowienia. Procedura konkursowa przyjęła regułę, że za datę doręczenia pism organowi uznaje się datę ich wpływu, co oznacza w rozpoznawanej sprawie, iż pismo powinno wpłynąć do LAWP w dniu 11 lutego 2013 r. Pismo skarżącej wpłynęło natomiast w dniu 13 lutego 2013 r. Stanowisko skarżącej, na którym oparta jest w istocie redakcja zarzutu naruszenia prawa materialnego (że postanowienia Wytycznych nie określają końca upływu terminu 5 dni roboczych) nie znajduje potwierdzenia w świetle przytoczonych wyżej postanowień. Za datę wpływu poprawionego wniosku należy bowiem przyjąć w każdym przypadku termin dostarczenia tego wniosku do siedziby LAWP. A zatem wniosek będzie złożony z zachowaniem terminu, jeżeli wpłynie do organu najpóźniej 5 dnia roboczego, liczonego od następnego dnia roboczego po dniu potwierdzenia otrzymania informacji w sprawie uzupełnienia wniosku. Przyjęcie odmiennych zasad dotyczących upływu omawianego terminu stanowiłoby naruszenie kryteriów właściwych dla danego programu operacyjnego, takich jak np. wspomniane wyżej Wytyczne, a także naruszałoby zasady wynikające z art. 26 ust. 2 i art. 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia naruszenia norm Konstytucji RP. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji.