II OSK 2693/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.) Protokolant: asystent sędziego Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 456/13 w sprawie ze skargi J.T. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 456/13, oddalił skargę J.T. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżoną uchwałą z dnia 22 listopada 2012 r., nr [...], Rada Miasta T. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: [...]. Uchwałę tę podjęto na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) oraz na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. W rozdziale I uchwały przyjęto przepisy ogólne, w rozdziale II znalazły się ustalenia szczegółowe, zaś w rozdziale III przepisy końcowe. W skardze J. T. zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: art. 17 pkt 14 w zw. z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzedstawienie Radzie Miasta T. przez Prezydenta Miasta T. nieuwzględnionych uwag złożonych we wniosku z dnia 7 października 2010 r. do projektu miejscowego planu; art. 20 ust. 1 tej ustawy poprzez nierozstrzygnięcie przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych w powyższym wniosku; art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie jego uprawnień wynikających z prawa własności działki przy ul. [...] (działka geodezyjna nr [...]); art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu w sposób naruszający przepisy prawne. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez działanie organu w sposób wykraczający poza ramy kreślone przez przepisy prawa i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta T. w całości, ewentualnie stwierdzenie nieważności powołanej uchwały w części, tj. § 12 dotyczącego terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od S1-U1 do S1-U8. Skarżący w motywach wskazał, że w dniu 7 października 2010 r. złożył wniosek z uwagami dotyczącymi zmiany zapisów w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. Uwagi te dotyczyły przyjętego w projekcie planu sposobu zagospodarowania nieruchomości nr [...] położonej w T. przy ul. [...], oznaczonej w projekcie planu S1-U7. Wniósł o zmianę sposobu zagospodarowania ww. działki i ustanowienie jej jako działki budowlanej z funkcją usługowo-mieszkaniową oraz określonymi parametrami zabudowy. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedmiotowa działka spełnia wszystkie warunki niezbędne dla ww. zagospodarowania budowlanego. Powyższe uwagi zgodnie z informacją Prezydenta Miasta T. z dnia 26 listopada 2010 r., nie zostały uwzględnione, a stanowisko to znalazło się w decyzji Prezydenta Miasta T.. Podstawą wydania decyzji odmownej była sprzeczność zgłoszonych przez niego uwag z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. oraz to, że parametry zagospodarowania terenu i wysokość zabudowy odbiegały od parametrów istniejącego zagospodarowania w sąsiedztwie działki. Skarżący wskazał, że Rada Miasta T. nie zajęła stanowiska odnośnie uwag zgłoszonych przez skarżącego 7 października 2010 r., co skutkuje naruszeniem art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie w załączniku nr 2 do ww. uchwały, Rada Miasta rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. terenów. W załączniku tym nie znalazł się sposób rozstrzygnięcia uwag złożonych przez skarżącego we wniosku z dnia 7 października 2010 r., co stanowi naruszenie przepisów ustawy. Tym samym, zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Naruszenie przez Prezydenta Miasta Torunia art. 17 pkt 14 ww. ustawy i w konsekwencji naruszenie przez Radę Miasta Torunia art. 20 ust. 1 ww. ustawy stanowią istotne naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP prawo własności może podlegać ograniczeniom, ale może to być jedynie ograniczenie ustawowe. Ponadto ograniczenia powinny być współmierne do celu, a w szczególności nie mogą znacząco ograniczać uprawnień, które przysługują właścicielowi. Prawo własności jest jednym z najważniejszych zasad w Rzeczpospolitej Polskiej, co znajduje wyraz w art. 21 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego Rada Miasta T. uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bez rozstrzygnięcia uwag do projektu planu zgłoszonych we wniosku z dnia 7 października 2010 r. naruszyła jego uprawnienia, przysługujące mu jako właścicielowi. Został naruszony jego interes prawny oraz prawo do swobodnego korzystania z nieruchomości. Skarżący wskazał, iż w związku z wejściem w życie z dniem 31 grudnia 2012 r. niniejszego planu, Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 20 maja 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. Zdaniem skarżącego w związku z nierozstrzygnięciem przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych we wniosku skarżącego z dnia 7 października zgodnie z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18 ww. ustawy doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta T. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że żadna z norm prawnych nie została w procedurze sporządzania planu naruszona. Organ wskazał, że nie widzi uzasadnienia dla formułowanych przez skarżącego zarzutów i żądania stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T.. Wniesiona skarga dotyczy bowiem uchybień proceduralnych w postaci braku rozstrzygnięcia przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwagi złożonej do projektu planu przez skarżącego w dniu 7 października 2010 r. Zarzuty te są bezzasadne z tego powodu, że skarżący nie złożył uwag do projektu planu dwukrotnie wyłożonego do publicznego wglądu, w dniach 4 kwietnia – 7 maja 2012 r. oraz w dniach 19 września – 17 października 2012 r., który to projekt został przyjęty w dniu 22 listopada 2012 r. przez Radę Miasta T., jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T.. Organ wyjaśnił, że procedura planistyczna została ponowiona, dlatego uwagi skarżącego są niezasadne z tego powodu, że jego uwagi odnosiły się do poprzedniej procedury planistycznej. Przedstawiony bowiem do uchwalenia Radzie Miasta T. w dniu 22 listopada 2012 r. projekt był projektem sporządzonym po dacie złożenia przez skarżącego uwagi. Jego uwaga odnosiła się do innego projektu planu miejscowego, sporządzonego wcześniej. Skarżący, tak jak każdy inny podmiot, został poinformowany o terminie wyłożenia nowego projektu planu i tak jak każdy inny podmiot – miał możliwość składania uwag projektu nowego planu. Jednakże, skarżący uwag nie złożył, tym samym poddanie pod rozstrzygnięcie Radzie Miasta T. w dniu 22 listopada 2012 r. nieuwzględnionych przez Prezydenta w dniu 7 października 2010 r. uwag nie było możliwe, ponieważ projekt planu w wersji z października 2010 r. (do którego były składane uwagi) już nie istniał. Skarżący miał możliwość uczestniczenia w całym procesie planistycznym, jednak z niej nie skorzystał ani na etapie składania uwag do projektu planu, ani poprzez udział w dyskusjach publicznych. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący ponownie nie złożył uwag, ponieważ był przekonany, że poprzednio złożone uwagi są nadal aktualne i zostaną przekazane Radzie Miasta T. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sąd administracyjny, wymaga, jak wskazał Sąd stwierdzenia czy zostały spełnione wymogi formalne do jej wniesienia (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi), następnie czy strona skarżąca ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego i czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, i ustalenia czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Sąd stwierdził, że skarżący dopełnił wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 24 stycznia 2013r., na które Rada Miasta T. nie udzieliła odpowiedzi. Skarga została złożona w wymaganym terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały, ponieważ wywodzi go z prawa własności do ww. działki, objętej zaskarżoną uchwałą. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego. Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. W ocenie Sądu przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały organy planistyczne nie naruszyły procedury wynikającej z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wskazał, iż nie kwestionowane, że skarżący w piśmie z dnia 7 października 2010 r. wniósł uwagi do projektu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach: 1 - 24 września 2010 r. Uwagi skarżącego nie zostały uwzględnione. Informacja organu zawarta w piśmie z dnia 26 listopada 2010 r. została doręczona skarżącemu w dniu 20 grudnia 2010 r. Projekt wyłożony ww. dniach, do którego skarżący zgłosił uwagi nie był przedmiotem zatwierdzenia w zaskarżonej uchwale. Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta T. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oparty na projekcie wyłożonym do publicznego wglądu w dniach 4 kwietnia – 7 maja 2012 r., do którego skarżący nie zgłosił uwag. Decyzją z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [...]. Prezydent Miasta T. zatwierdził rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu z 2012 r. miejscowego planu objętego zaskarżoną uchwałą. Skarżący w okresie wyłożenia projektu oraz w okresie 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia (tj. do dnia 21 maja 2012 r.) nie zgłosił uwag, natomiast wpłynęło 7 pism zawierających uwagi do ustaleń tego projektu planu. Organ poza procedurą planistyczną ponownie wyłożył projekt planu w dniach 19 września – 17 października 2012 r. Do dnia 31 października 2012 r. wpłynęła jedna uwaga, która została uwzględniona. Decyzją z dnia 7 listopada 2012 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt "P" uchwały Rady Miasta T. druk nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania dla ww. terenów. Sąd stwierdził, iż z powyższego wynika, że do projektu uchwały przedstawionej ostatecznie Radzie Miasta T. skarżący nie zgłosił uwag. Wobec tego wniesiona przez skarżącego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Sąd wskazał, iż projekt planu miejscowego obejmujący działkę skarżącego wyłożony do publicznego wglądu, a następnie uchwalony zaskarżoną uchwałą był nowym projektem, nad którym skarżący nie wziął udziału w publicznej dyskusji, ani nie wniósł uwag. Projekt m.p.z.p zatwierdzony zaskarżoną uchwałą był poprzedzony innym projektem wyłożonym do publicznego wglądu w dniach od 1 do 24 września 2010 r., do którego skarżący wniósł uwagi zawarte w piśmie z dnia 7 października 2010 r. i uwagi te nie zostały uwzględnione. Projekt zatwierdzony zaskarżoną uchwałą, był nowym projektem, a nie projektem zmieniającym poprzedni, wyłożonym do publicznego wglądu w dniach 4 kwietnia – 7 maja 2012 r. Nie był on traktowany jako całość z poprzednim projektem, już nieaktualnym. Sąd stwierdził, iż z uwagi na okoliczność, że projekt wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 do 24 września 2010 r. nie został zmieniony, lecz zastąpiono go nowym projektem, nie miał w stosunku do niego zastosowania art. 17 pkt 9 u.p.z.p. i akt ten nie był z nowym projektem wyłożonym w dniach 4 kwietnia – 7 maja 2012 r. traktowany jako całość. Bezsporne jest, że projekt zatwierdzony zaskarżoną uchwałą poprawnie przeszedł cały tryb uchwalania m.p.z.p. Od momentu sporządzenia projektu planu na podstawie art. 17 pkt 4 ustawy organ zastosował kolejno narzucony tryb w punktach od 5 do 14. W ocenie Sądu obowiązek przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11 dotyczy uwag zgłoszonych do konkretnego projektu planu, który podlega ostatecznemu zatwierdzeniu przez radę. To właśnie konkretny projekt planu sporządzony na podstawie art. 17 pkt 4 może podlegać dalszemu kształtowaniu i zmianom. Wówczas zgłoszenie uwag do jednostki planistycznej objętej projektem sporządzonym na podstawie art. 17 pkt 4 ustawy, a nie zgłoszenie ich na podstawie art. 17 pkt 11 ustawy do projektu zmienionego na podstawie art. 17 pkt 9 ustawy skutkuje tym, że zachowują one swoją aktualność, ponieważ sporządzony projekt m.p.z.p., a następnie zmieniony postrzegany jest jako całość w trybie jego sporządzania. Istnieje wówczas ciągłość kształtowania zabudowy według konkretnego projektu. W takiej sytuacji pierwotnie zgłoszone nieuwzględnione uwagi stanowią całość materiału planistycznego, który może wywołać wpływ na projekt ostatecznie przedstawionego radzie m.p.z.p. Sąd wskazał, iż w poddanej kontroli sprawie stan faktyczny jest odmienny. Sporządzony projekt planu w 2010 r. nie został nigdy przedstawiony Radzie Miasta T.. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zabrania sporządzenia nowego projektu planu m.p.z.p. po przystąpieniu do jego sporządzenia. Nowy sporządzony m.p.z.p. podlega zatem odrębnej ponownej procedurze planistycznej narzuconej rygorami trybu art. 17 ustawy. Zatwierdzony zaskarżoną uchwałą projekt planu zanim został przedstawiony Radzie Miasta T. przeszedł w całości tryb narzucony przez przepis art. 17 pkt 5 do 14 ustawy. Skarżący nie zgłosił uwag do powyższego projektu m.p.z.p., tym samym w ocenie Sądu nie można uznać, że jego interes prawny został naruszony poprzez niezapewnienie mu udziału w trybie sporządzenia m.p.z.p. Sąd wskazał, iż wedle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo własności, którego ochronę zapewniają art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c. Władztwo planistyczne gminy wynika z art. 3 ust. 1 u.p.z.p oraz z kolejnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy stanowią przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, iż obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. T. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości, zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 17 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 18 ww. ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta T. nie miał obowiązku przedstawienia Radzie Miasta T. uwag skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia 7 listopada 2010 r. do projektu miejscowego planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 1 - 24 września 2010 r.; 2. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Miasta T. nie była zobowiązana do rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia 7 listopada 2010 r. do projektu miejscowego planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 1-24 września 2010 r.; 3. art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała Rady Miasta T/ nr [...] z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: [...] nie narusza interesu prawnego skarżącego; 4. art. 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała Rady Miasta T. nr [...] z dnia 22 listopada 2012 r. nie narusza uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności nieruchomości położonej przy ul. [...] ( działka nr[...]); 5. art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta T. jest władny sporządzić nowy projekt miejscowego planu w miejsce poprzedniego w sytuacji, gdy przepis prawa go do tego nie upoważnia oraz, iż Prezydent nie miał obowiązku przedstawienia Radzie Miasta T. nieuwzględnionych przez niego uwag skarżącego wniesionych do projektu miejscowego planu, kiedy ustawa wprost nakłada na organ wykonawczy gminy taki obowiązek; II. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa przez organ administracji było ewidentne. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta T. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że Radzie Miasta T. nie przedstawiono uwag skarżącego zgłoszonych w dniu 7 października 2010 r., z tego powodu, że zostały one wniesione do już nieistniejącego planu. Natomiast skarżący nie złożył uwag do nowego projektu planu, nie było zatem możliwe przedłożenie Radzie Miasta T. w dniu 22 listopada 2012 r. nieuwzględnionych który już nie istniał, bowiem przystąpiono do opracowania nowego planu, do którego uwag skarżący Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają uzasadnionych podstaw, tym samym skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. Na wstępie należy wskazać, że w myśl przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. dalej jako u.p.z.p.) tworzenie planu miejscowego odbywa się w procedurze planistycznej, w której inicjatywę uchwałodawczą ma organ wykonawczy gminy. To ten organ, jak wynika z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządza projekt planu rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Stosownie do pkt 9 tego artykułu organ ogłasza w sposób określony w pkt 1 o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, następnie rozpatruje uwagi wniesione do projektu planu ( pkt 12). Po zakończeniu procedury planistycznej przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11 ( pkt 14). W niekwestionowanych ustaleń Sądu I instancji wynika, że w dniu 22 listopada 2012 r. Rada Miasta T. podjęła uchwałę nr [...] sprawie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: [...], wyłożonego do publicznego wglądu w okresie od 4 maja do 7 kwietnia 2012 r., do którego uwag skarżący kasacyjnie nie wniósł. Przyjęty powyższą uchwałą projekt planu poprzedzony był innym projektem planu, w stosunku do którego Prezydent Miasta T. odstąpił od prowadzenia dalszych prac planistycznych, a nastąpiło to po rozpatrzeniu przez Prezydenta uwag wniesionych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 1 - 24 września 2010 r. Wniesione w dniu 7 października 2010 r. przez skarżącego do tego projektu uwagi, nie zostały przez Prezydenta uwzględnione. Według stanowiska skarżącego kasacyjnie, jego uwagi wniesione do poprzednio wyłożonego projektu planu, Prezydent Miasta z powodu ich nieuwzględnienia powinien przedłożyć Radzie Miasta wraz nowym projektem planu miejscowego. Stanowisko to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw. Sąd pierwszej instancji, wbrew argumentom przedstawionym skardze kasacyjnej prawidłowo stwierdził, że obowiązek przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11 art. 17 u.p.z.p. dotyczy uwag zgłoszonych do tego konkretnego projektu planu, który podlega ostatecznemu zatwierdzeniu przez radę. Z analizy treści art. 17 u.p.z.p. wynika jasno, że zatwierdzeniu przez radę gminy podlega taki projekt planu miejscowego, w stosunku do którego organ planistyczny poprawnie przeprowadził całą procedurę planistyczną określoną w pkt 1 do 13 tego przepisu. W niniejszej sprawie pełna procedura planistyczna, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, została przez Prezydenta Miasta T. przeprowadzona odnośnie projektu planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta T. z dnia 22 listopada 2012 r. Natomiast wymóg ten nie został dochowany w stosunku do wcześniejszego projektu planu miejscowego, do którego skarżący kasacyjnie złożył w dniu 7 października 2010 r. uwagi, gdyż po rozpatrzeniu uwag wniesionych do tego projektu, w tym uwag skarżącego, Prezydent Miasta T. zdecydował o zakończeniu prowadzenia dalszych prac planistycznych i jednocześnie o przystąpieniu do opracowywania nowego projektu planu miejscowego planu. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają regulacji zabraniającej organowi planistycznemu odstąpienia od prac planistycznych nad projektem planu miejscowego niezależnie od etapu przeprowadzonych prac. Zatem nie może budzić wątpliwości, że organ planistyczny może na każdym etapie procedury planistycznej zrezygnować z kontynuowania z prac nad danym projektem planu. Z momentem odstąpienia od dalszego opracowywania projektu planu miejscowego następuje skutek w postaci utraty jego bytu, tym samym tracą byt wszelkie przeprowadzone czynności w trakcie procedury planistycznej, w tym też decyzje organu planistycznego wydane odnośnie uwag wniesionych do tego projektu planu miejscowego. Przystąpienie przez organ wykonawczy gminy do opracowywania nowego projektu planu miejscowego wymaga od organu planistycznego, w tym konkretnym przypadku od Prezydenta Miasta T. przeprowadzenia pełnej procedury przewidzianej w art. 17 pkt 1 – 14 u.p.z.p., w tym też rozpatrzenia uwag zgłoszonych do tego nowego projektu planu. W kontekście powyższych rozważań stwierdzić należy, że wniesione przez skarżącego w dniu 7 października 2010 r. uwagi do projektu planu wyłożonego w dniach 1 – 24 września 2010 r. nie mogły być przedstawione Radzie Miasta T., ponieważ z chwilą odstąpienia od dalszego nad nim procedowania przez Prezydenta Miasta T. wraz z tym projektem utraciły byt. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, projekt nowoopracowanego planu miejscowego, obejmującego działkę skarżącego, był dwukrotnie wyłożony do wglądu publicznego, przy czym skarżący kasacyjnie nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do złożenia uwag do tego projektu. W tych warunkach zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 17 pkt 14 w zw. z art. 18 , art. 20 ust.1 u.p.z.p., art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 7 i 64 ust. 1 Konstytucji RP należy uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw. Za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., gdyż wbrew zarzutom skargi, Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, przeciwnie zasadnie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy oddalił skargę uznając ją za niezasadną. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.