I OSK 1311/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędzia NSA del. Jerzy Krupiński Protokolant starszy inspektor sądowy Barbara Dąbrowska-Skóra po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2202/11 w spawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zwolnienia ze służby wojskowej i przeniesienia w stan spoczynku oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2202/11, oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych oraz faktycznych sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art.75 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r., Nr 10, poz..55 ze zm.), rozwiązał z A. G. stosunek służbowy, wskazując, że orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. żołnierz ten został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia 1 marca 2011 r. A. G. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. Domagał się uchylenia tej decyzji, powołując się na orzeczenie z dnia [...] lutego 2011 r., którym Rejonowa Komisja Lekarska w [...] uznała go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej. Okoliczność ta dowodzi nietrwałości jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej oraz oznacza, że został uchylony akt administracyjny stanowiący podstawę ostatecznej decyzji o zwolnieniu go ze służby wojskowej, co wyczerpuje wznowieniowe przesłanki przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt.8 K.p.a. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. wznowił postępowanie, po czym decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. Następnie decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję nr [...] utrzymał w mocy. Organ uznał, że A. G. nie wykazał, aby w sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 8 i w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. obligujące organ do wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby wojskowej. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. została bowiem podjęta z uwzględnieniem orzeczenia TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., stwierdzającego trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie TWKL nie zostało uchylone ani też w inny sposób nie wyeliminowano tego orzeczenia z obrotu prawnego. Takiego skutku nie wywołuje bowiem powoływane przez wnioskodawcę orzeczenie RWKL w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., gdyż jest ono decyzją wydaną w nowej sprawie. Zatem fakt wydania orzeczenia RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. Ponadto orzeczenie z dnia [...] lutego 2011 r. nie istniało w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. i tym samym nie może być ono uznane ani za nowy dowód, ani za nową okoliczność faktyczną w omawianej sprawie. Decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] A. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze domagał się uchylenia decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] czerwca 2011 r. jako wydanych z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 K.p.a. Wyraził przy tym przekonanie, że orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. uchyliło orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z 2003 r. Jeżeli orzeczenie komisji lekarskiej, które stanowiło podstawę wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, zostało uchylone, to zaistniała sytuacja, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt. 8 K.p.a. Ponadto orzeczenie TWKL w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. stało się nieaktualne wobec ustalenia nowym orzeczeniem, że niezdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej miała charakter jedynie czasowy a nie trwały. Zatem sprawie wystąpiła też przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem nie jest trwałą niezdolność żołnierza do służby, która następnie ustała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę A. G. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w dniu 1 marca 2011 r., natomiast z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. skarżący został zapoznany w dniu 28 stycznia 2004 r., a więc określony w art. 146 § 1 K.p.a. termin upłynął w dniu 28 stycznia 2009 r. Upływ terminów przewidzianych w art. 146 § 1 K.p.a. stanowi negatywną przesłankę do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym. Ustanowiony w powołanym przepisie termin pięcioletni ma charakter materialny, co oznacza, że po jego upływie decyzja ostateczna nie może być już uchylona, nawet gdyby została wydana z naruszeniem prawa. Upływ okresu oznaczonego w art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Ponadto zdaniem Sądu I instancji organ trafnie przyjął, że w sprawie nie zaistniała żadna z przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 5 i pkt. 8 K.p.a. przesłanek mogących skutkować uchyleniem, w trybie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. Użyty w dyspozycji art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. łącznik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy ("nowych okoliczności faktycznych" bądź "nowych dowodów") stanowi samoistną i wystarczającą podstawę do wznowienia postępowania, o ile równocześnie zostaną spełnione pozostałe przesłanki wznowienia postępowania, tj. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są "istotne dla sprawy" oraz istniały w dniu wydania kwestionowanej decyzji (nie ma przy tym znaczenia czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności lub dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę), a nadto nie były one znane organowi, który wydał decyzję. Nowe orzeczenie komisji lekarskiej oceniające stan zdrowia skarżącego odmiennie, niż miało to miejsce w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2003 r., może być traktowane tylko jako nowy dowód, a nie -jak twierdzi skarżący- nowa okoliczność faktyczna. Nie jest to jednak nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniający uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. Podstawy do uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej nie można upatrywać w orzeczeniu komisji lekarskiej z dnia [...] lutego 2011 r., gdyż dowód ten nie istniał w dacie wydania kwestionowanej decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego. Orzeczenie lekarskie sporządzone już po wydaniu decyzji ostatecznej, nigdy nie może być nowym dowodem w omawianym znaczeniu, bowiem dowody, o jakich mowa art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. chociaż ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania kwestionowanej decyzji ostatecznej. Określa się je jako nowe tylko dlatego, że nie były znane organowi w chwili podejmowania decyzji. Dowód przestawiony przez skarżącego w postaci nowego orzeczenia komisji lekarskiej nie może podważać ustaleń i ocen, jakie legły u podstaw podejmowania decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. W dacie wydawania tej decyzji zwolnieniowej, orzeczeniem komisji lekarskiej z dnia [...] listopada 2003 r., skarżący został uznany za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Osoba niezdolna do służby nie może pełnić służby wojskowej. Skoro nie istnieje orzeczenie komisji lekarskiej podważające niezdolność skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stwierdzoną orzeczeniem z dnia [...] listopada 2003 r., to orzeczenia z dnia [...] lutego 2011 r. nie można kwalifikować jako dowodu, o jakim mowa w art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zdaniem Sądu I instancji podkreślenia wymaga również fakt, że orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w żaden sposób nie podważyło wcześniejszego orzeczenia TWKL w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Każde z tych orzeczeń określa zdolność żołnierza do zawodowej służby wojskowej w innym czasie. Orzeczenia te dzieli od siebie okres ośmiu lat, a więc stan zdrowia badanego mógł ulec w tym czasie zmianie. Nadto orzeczenie z dnia [...] lutego 2011 r. nie ustosunkowuje się w ogóle do poprzedniego orzeczenia z dnia [...] listopada 2003 r. Fakt, że w lutym 2011 r. żołnierz został uznany za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, nie dowodzi, iż poprzednie orzeczenie komisji lekarskiej z dnia [...] listopada 2003 r. było nieprawidłowe w chwili jego wydania ani że zostało ono uchylone lub zmienione aktualnym orzeczeniem. Zatem zasadność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r., która opierała się na okoliczności braku możliwości pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej ze względów zdrowotnych (okoliczność ta niewątpliwie istniała w chwili podejmowania tej decyzji i była stwierdzona orzeczeniem TWKL z dnia [...] listopada 2003 r.), nie została przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym podważona. W skardze kasacyjnej A. G., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2202/11 w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nowe ustalenia co do stanu zdrowia żołnierza oraz późniejsza zmiana ostatecznego orzeczenia lekarskiego, na którym oparto decyzję o rozwiązaniu z nim stosunku służbowego, nie powoduje konieczności uchylenia decyzji o zwolnieniu ze służby w trybie wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie w sprawie zachodzi konieczność rozważenia, czy wydanie nowego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, że dany żołnierz nie jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, powoduje konieczność uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w sytuacji gdy ta decyzja była oparta na wcześniejszym orzeczeniu lekarskim stwierdzającym, iż powstał stan owej niezdolności do służby, co rodziło konieczność rozwiązania stosunku służbowego. Podstawą zwolnienia z zawodowej służby wojskowej było orzeczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do służby. Orzeczenie to obecnie stało się nieaktualne wobec ustalenia, iż niezdolność do zawodowej służby wojskowej nie była trwała. Należy zatem uznać, że akt administracyjny w oparciu, o który wydano decyzję ostateczną, został uchylony, co stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Nietrwałość niezdolności do zawodowej służby wojskowej, stwierdzoną w orzeczeniu lekarskim [...] lutego 2011 r., można też traktować jako nową okoliczność nieznaną organowi zwalniającemu, co wskazuje, że w sprawie wystąpiła również przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w ujęciu przewidzianym w § 2 art. 183 P.p.s.a. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego nie zaistniała, w związku z tym kontrola zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny musiała ograniczyć się wyłącznie do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Zarzuty te oparte na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ograniczają się do wytknięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, a konkretnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Tak sformułowane wytyki ocenić należy za niezasadne, co obligowało Sąd II instancji do oddalenia rozpatrywanej skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że ostateczne decyzje administracyjne mogą być wzruszone tylko na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, według przepisów o wznowieniu postępowania, uchyleniu, zmianie lub stwierdzeniu nieważności decyzji. Wznowienie postępowania w ujęciu powołanego Kodeksu jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, jeżeli postępowanie, w którym zapadło takie rozstrzygnięcie dotknięte było kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 lub wadami wskazanymi w art.145 a § 1 i art.145 b K.p.a. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej regulacji prawnej dopuszczającej odstępstwo od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji, przewidzianej w art.16 § 1 K.p.a. Oznacza to, że weryfikacja decyzji w tym nadzwyczajnym trybie możliwa jest w drodze wyjątku, wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach. Z powyższego wynika bezwzględny zakaz wznowienia postępowania, a zatem i uchylenia decyzji na podstawach niewyliczonych przez ustawodawcę, a także niedopuszczalność wykładni rozszerzającej przepisów statuujących przesłanki wznowieniowe. W rozpoznawanej sprawie A. G. domagał się wznowienia postępowania, dołączając do swego wniosku orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], utrzymane w mocy orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Treść powołanego orzeczenia, którym komisja lekarska uznała skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, nie znajdując podstaw do zaliczenia go do żadnej z grup inwalidztwa, zdaniem A. G., ma stanowić nową okoliczność faktyczną obligującą organ do wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt.5 K.p.a., a ponadto dowodzić zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt.8 K.p.a. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zastało następnie uchylone lub zmienione. W tym przypadku chodzi o sytuację, gdy decyzja objęta procedurą wznowieniową została oparta na "kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu", a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej decyzji zależnej (W.Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys wykładu" Warszawa 1962 r., str.234). Do powołania się na pozytywne przesłanki wznowieniowe, o jakich mowa w art.145 § 1 pkt.8 K.p.a., konieczne jest zatem łączne spełnienie następujących warunków: 1) wydanie rozstrzygnięcia uprzedniego, które stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, 2) oparcie decyzji następczej na rozstrzygnięciu uprzednim, 3) uchylenie, zmiana rozstrzygnięcia uprzedniego po wydaniu decyzji następczej. Zwalczana przez A. G. decyzja o rozwiązaniu z nim stosunku służbowego została wydana na podstawie art.75 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz.55 ze zm.). Przepis ten stanowił, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 21 ust.2 pkt.2 ustawy, niemającego zastosowania w niniejszej sprawie. Oznacza to, że zrealizowanie z tej przyczyny zamiaru rozwiązania stosunku służbowego wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu kwestii zdolności żołnierza do pełnienia służby w Siłach Zbrojnych. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej stwierdzające utratę niezbędnych predyspozycji musiało zatem poprzedzać podjęcie decyzji zwolnieniowej. Decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego na mocy art.75 ust.1 pkt.2 cyt. ustawy była decyzją zależną od orzeczenia ustalającego niezdolność żołnierza do służby wojskowej. Można ją tym samym kwalifikować jako podjętą " w oparciu" (na podstawie) stosownego rozstrzygnięcia wojskowej komisji lekarskiej. Powyższe stwierdzenia nie dowodzą jeszcze, że w sprawie zwolnienia A. G. zachodzą warunki, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wszak w przypadku tej przesłanki wznowieniowej chodzi nie tylko o wspomnianą formalną zależność decyzji administracyjnych lub decyzji i orzeczenia sądowego, lecz także o określoną sekwencję wszystkich przewidzianych tam zdarzeń prawnych. Niezbędne zatem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji (orzeczenia), na której opierała się późniejsza, zależna od niej decyzja ostateczna. Wymógł ten w sprawie nie został spełniony, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji i co prawidłowo akcentował też organ administracji. Strona skarżąca nie akceptuje wprawdzie takiego stanowiska, ale jej przekonanie w tym zakresie jest niezasadne i wręcz niezrozumiałe. W aktach sprawy nie ma bowiem jakichkolwiek dowodów mogących wskazywać, że orzeczenie TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., stwierdzające ówczesną niezdolność A. G. do służby wojskowej, kiedykolwiek po wydaniu decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Takich skutków z pewnością nie mogło wywołać powołane przez skarżącego orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Ten ostatni akt po pierwsze nie uchylił ani nie zmienił poprzedniego orzeczenia komisji lekarskiej, a nie może ulegać wątpliwości, że takiego, sugerowanego przez skarżącego sposobu rozstrzygnięcia nie można domniemywać, gdyż musi ono wprost wynikać z wydanego orzeczenia. Po drugie Komisja lekarska orzekając w dniu [...] lutego 2011 r. na podstawie aktualnych wyników badań, ograniczyła się tylko do oceny aktualnego stanu zdrowia badanego oraz stwierdzenia, że obecnie jest on zdolny do służby wojskowej. Natomiast orzeczenie z dnia [...] lutego 2011 r w ogóle nie odnosi do poprzedniego stanu zdrowia skarżącego i kwestii niezdolności A. G. do służby wojskowej sprzed 8 lat. Reasumując, w skardze kasacyjnej trafnie powołano się na utrwalony w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że "uchylenie lub zmiana decyzji, która stanowiła podstawę wydania innej decyzji administracyjnej, musi wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji, której podstawę stanowiła i doprowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy w ramach tych nowych skutków prawnych" (W. Dawidowicz "Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys wykładu str.234). Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie przyjmuje jednak do wiadomości, że powołana sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Skoro nie zostało zmienione ani uchylone orzeczenie TWKL w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2003, w oparciu o które zostało wydane rozstrzygnięcie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2004 r., to nie zachodziła podstawa do wznowienia i uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., kwestionowanej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej. Tym samym zarzut złamania zaskarżonym wyrokiem tego przepisu procedury administracyjnej i art. 145 § 1pkt 1 li.c P.p.s.a. uznać należy za całkowicie chybiony. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wytyk ten pojawił się dopiero w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej. Nie został on natomiast podniesiony w podstawach kasacyjnych, a na dodatek nie doczekał się nawet szerszej argumentacji jurydycznej. Zarzut ten nie został zatem prawidłowo skonstruowany, gdyż to właśnie w podstawach kasacyjnych strona zobowiązana jest wskazać wszystkie przepisy, którym jej zdaniem miał uchybić Sąd I instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej- co do zasady- powinno stanowić jedynie rozwinięcie i wyjaśnienie zarzutów podniesionych uprzednio w podstawach kasacyjnych a nie ich uzupełnienie. Niezależnie od sygnalizowanych wad konstrukcyjnych, omawiany zarzut i tak nie mógł odnieść zamierzonego przez stronę skutku, gdyż także i on pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie nie zaistniała również podstawa wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1pkt 5 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe – a więc chodzi tu o okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak i pierwszy raz odkryte przez stronę. Po drugie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody" musiały istnieć już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody", nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że nowe orzeczenie komisji lekarskiej, oceniające stan zdrowia skarżącego odmiennie niż miało to miejsce w 2003 r. stanowi nowy dowód, jednak nie jest to nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniający uchylenie ostatecznej decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2004 r. Orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zostało bowiem sporządzone kilka lat po wydaniu kwestionowanej decyzji zwolnieniowej. Tym samym skoro wskazane orzeczenie nie istniało w dacie rozstrzygania decyzją ostateczną o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego, to oczywistym jest, że pojawienie się takiego dowodu nie mogło uzasadniać wznowienia postępowania i uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. na omawianej podstawie. Pozostaje zatem do rozważenia jeszcze kwestia, czy w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zarówno w orzecznictwie jak i nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia, wygenerowania dowodów) w późniejszym terminie, to jest już po wydaniu decyzji ostatecznej, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy i mogły istnieć w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a które nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. M.Jaśkowska Komentarz do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan na dzień 22 października 2012, LEX oraz wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r sygn. akt II GSK 1358/10, LEX nr 1151651). Orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] lutego 2011 r, o czym była już mowa, dotyczyło jedynie aktualnego stanu zdrowia i aktualnej zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie oceniało natomiast zdolności A. G. do pełnienia takiej służby w dacie podjęcia decyzji o rozwiązaniu z wymienionym stosunku służbowego i nie zawierało w tym zakresie żadnego rozstrzygnięcia mogącego skutecznie podważyć trafność wcześniejszego orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Dlatego faktu, że po 8 latach stan zdrowia uległ poprawie, na skutek czego uznano go obecnie za zdolnego do pełnienia służby, nie można kwalifikować jako nowej okoliczności faktycznej, która mogłaby mieć istotny wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego w 2004 r. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.