I SA/Ke 152/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2012r. sprawy ze skarg T.W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2007r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2008r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2008r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2009r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2010r. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2010r. oddala skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia [...]. nr [...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...].,[...]. i [...]. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...]. nr [...].[...].,[...].,[...]. [...].[...].,[...].,[...].[...].[...]. , [...].,[...].[...]. i [...]. określające T. W. wartość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług odpowiednio za grudzień 2006r., styczeń, maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2007r., styczeń i marzec 2008r., luty, lipiec i listopad 2009r., styczeń, luty i maj 2010r. Organ drugiej instancji ustalił, że T. W. od 17 maja 2004r. do 29 marca 2005r. prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie punktu skupu złomu metali nieżelaznych, złomu stalowego i żeliwnego. Opodatkowany był zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Kontrola podatkowa przeprowadzona w 2005 roku przez pracowników Urzędu Skarbowego w J. wykazała, że T. W. w dniu 25 sierpnia 2004r. utracił prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług, wynikające z art. 113 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym zobowiązany był do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego w podatku od towarów i usług oraz do opodatkowania obrotu uzyskanego z tytułu sprzedaży za kolejne okresy rozliczeniowe. Podatnik nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, stąd decyzjami z dnia 30 maja 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. określił zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy: sierpień, wrzesień, październik i listopad 2004r. oraz luty i marzec 2005r. W wyniku ponownie przeprowadzonej kontroli ustalono, że T. W. pomimo zgłoszonej likwidacji działalności — prowadził ją nadal. Nabywał i gromadził złom, a następnie go odsprzedawał, a działania te wykonywał w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu i na własny rachunek. Nabycia były realizowane od osób pozbywających się różnego rodzaju maszyn, urządzeń lub innego złomu w ramach porządkowania swoich posesji, poprzez gromadzenie złomu z wysypiska położonego przy Cementowni M. oraz poprzez nabywanie aut po okazjonalnych cenach. Zgromadzony złom był segregowany. Podatnik posiada urządzenia i maszyny, w tym wagę samochodową do 15000kg, ładowarkę, ładowacz, umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. Teren działki na której prowadzona jest działalność gospodarcza jest częściowo ogrodzony i dozorowany. W 2010r. znajdowało się tam m.in. około 100 samochodów. Wartość sprzedaży złomu w poszczególnych latach wynosiła: w 2006 – 68.029,60 zł, w 2007 - 71.226,92 zł, w 2008 - 29.315,50 zł, w 2009 - 3.786,79 zł, w 2010 - 25.034,70 zł. Kwoty te, jak podniósł organ, dowodzą prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu podatku od towarów i usług polegającej na sprzedaży nabywanego towaru w celu jego odprzedaży w okolicznościach dokonywania sprzedaży częstotliwie (kilka do kilkanaście razy w roku), w sposób zorganizowany, w celach zarobkowych. Podatnik nie prowadził ewidencji sprzedaży, nie składał deklaracji VAT-7 ani nie wpłacał należnego podatku, nie dysponował także żadnymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi na zidentyfikowanie osób lub firm, od których nabywał sprzedawany złom. Przedstawił dwa rachunki o numerach 1/10 z dnia 27 stycznia 2010r. oraz 2/10 z dnia 15 lutego 2010r. wystawione przez kontrolowanego na rzecz Z. Sp. z o.o., pięć umów kupna - sprzedaży dotyczących zakupu samochodów osobowych, dwie faktury o numerach 159/09/09 i 26/10 dotyczące sprzedaży samochodu osobowego Ford Modeno 2,5 wagon Ghia oraz samochodu Star 200 oraz 13 sztuk oświadczeń o sprzedaży samochodów na złom z 2009 i 2010 roku. Organ określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, przy zastosowaniu indywidualnej metody szacunku. Do określenia kwoty należnej z tytułu sprzedaży dokonanej przez podatnika przyjęto dane wynikające z dowodów sprzedaży złomu znajdujących się w posiadaniu trzech firm: Z. S.A., Z.Sp. z o.o. i J. Wyliczając kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług zastosowano stawkę 22%. Nie stwierdzono przy tym prawa do obniżenia podatku należnego z uwagi na nie okazanie przez podatnika oryginałów ani duplikatów faktur dokumentujących poniesione wydatki. Organ podniósł, że nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne wyjaśnień podatnika o sfałszowaniu kwot i podpisów na rachunkach z lat 2006-2007r. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 lutego 2012r. T. W. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Decyzjom zarzucił: - błędną wykładnię treści art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług polegającą na uznaniu, że elementem determinującym stwierdzenie, iż dana osoba wykonuje działalność gospodarczą jest intencja osoby fizycznej dokonywania określonej czynności wielokrotnie i pominięcie pozostałych okoliczności wpływających na ocenę czy dana osoba wykonuje działalność gospodarczą dokonując określonej czynności, jakimi są w szczególności zamiar odsprzedaży istniejący już w dacie zakupu oraz okoliczności prowadzenia działalności rolniczej, - błędne ustalenie, że sprzedaż złomu przez skarżącego jako osoby fizycznej, w sposób niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w kontrolowanym okresie stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży, jako podatnik VAT, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne dokonanie takiego ustalenia; - ustalenie w sposób zupełnie dowolny, że skarżący prowadził działalność związaną ze sprzedażą złomu w sposób zorganizowany, w sytuacji, gdy skarżący swoimi działaniami nie prowadził działalności gospodarczej; - oparcie rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia, że skarżącego uznać należy (w związku z transakcjami objętymi decyzją) za osobę prowadzącą działalność gospodarczą - wyłącznie na kryterium wielokrotności i częstotliwości dokonywania przez niego zakupów i sprzedaży złomu; - pominięcie przy dokonywaniu analizy stanu faktycznego sprawy, znanej organowi i wskazywanej w uzasadnieniu decyzji informacji, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej od dnia 29 marca 2005r., a dokonywana sprzedaż dotyczyła złomu zgromadzonego przez wiele lat w trakcie prowadzenia gospodarstwa rolnego; - nieuwzględnienie, że dla uznania w przypadku dokonywania zakupu ruchomości i następnie ich odsprzedaży, iż mamy do czynienia z czynnością, którą należy uznać za "handel", a w konsekwencji za czynność podjętą w ramach działalności gospodarczej, koniecznym jest stwierdzenie, iż podmiot dokonujący zakupu przedmiotu, musi działać w sposób zorganizowany w celu dalszej odsprzedaży, która to okoliczność jest czym innym niż okazjonalna i sporadyczna sprzedaż rzeczy gromadzonych latami; - naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarg T. W. podniósł, że ustalenie organów, zgodnie z którym sprzedaż złomu stanowiła niezarejestrowaną działalność gospodarczą, i że skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży jako podatnik VAT, było co najmniej przedwczesne. Organy podatkowe w ogóle nie brały pod uwagę, iż skarżący prowadzi działalność rolniczą. Pominęły również fakt, że w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Pod pojęciem "handel" należy rozumieć także dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Gromadząc złom skarżący nie działał ani jako producent ani jako handlowiec, a tym bardziej nie jako usługodawca. Nie pozyskiwał także zasobów naturalnych, nie wykonywał wolnego zawodu polegającego na sprzedaży złomu ani działalności rolniczej w takim zakresie. Organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, że zbierany złom zwożony był na posesję przez wiele lat przed jego sprzedażą a jego sprzedaż miała na celu porządkowanie posesji. Organ podatkowy również nie odniósł się do faktu, że skarżący był podatnikiem podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu sprzedaży złomu. Podatek od czynności cywilnoprawnych był pobierany przez punkt skupujący złom. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w K. powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skarg. Podniósł ponadto, że kwestia uiszczania podatku od czynności cywilnoprawnych nie na wpływu na wysokość podatku od towarów i usług ani na wydane rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Podatek VAT i podatek od czynności cywilnoprawnych to dwa różne podatki i kwestia poprawności ich określania czy pobierania może być rozstrzygana w odrębnie prowadzonych postępowaniach. W dniu 21 maja 2012r. T. W. złożył pismo procesowe, w którym podniósł, że gromadzone latami maszyny, urządzenia i samochody pierwotnie nie miały być przeznaczone na złom. Urządzenia, które organ ocenił jako przydatne do prowadzenia działalności związanej z handlem złomem były używane w gospodarstwie rolnym. Dalej skarżący zakwestionował wyliczenia sprzedanego złomu za lata 2006 i 2007. W tym czasie zaginął mu dowód osobisty i podpisy widniejące na rachunkach sprzedaży złomu z tego okresu nie są jego podpisami. Samochody były kupowane z myślą do użytku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz.270, dalej: p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Istota sporu sprowadza się do rozważenia, czy zasadnie organy podatkowe opodatkowały podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży złomu przez T. W. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że naczelną zasadą postępowania przed organami podatkowymi jest wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zasada prawdy obiektywnej. Oznacza ona, że organy podatkowe maja obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, o czym stanowi art. 187 § 1 w/w ustawy. W myśl natomiast art. 191 tej ustawy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału, czy dana okoliczność została udowodniona. Wymogom tym organy podatkowe obu instancji w omawianym zakresie sprostały. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddany został wnikliwej i kompletnej analizie, a dokonana ocena dowodów nie jest dowolna. Organy uwzględniając zasady logiki i doświadczenia życiowego nie naruszyły granic zakreślonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustosunkowały się do każdego dowodu lub grupy dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dokonując ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Ocena ta znalazła również należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, która odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 w/w ustawy. Dokonana w wyżej opisany sposób ocena materiału dowodowego doprowadziła organy do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy (przyjętego przez Sąd za własny), w którym to uzasadnionym było uznanie T. W. za podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego w kontrolowanym okresie działalność gospodarczą. Definicję podatnika zawiera art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawy VAT). Stanowi on, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. Opodatkowaniu podlegać mogą jedynie te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy zakres opodatkowania. Innymi słowy, musi zaistnieć czynność określona przez ustawę jako opodatkowana, która wykonana została przez podmiot mający cechę podatnika. Na tle powyższej definicji ustawowej oczywistym jest, że obie te cechy muszą wystąpić jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot występować musi w charakterze podatnika. Takie rozwiązanie jest przeniesieniem na grunt polskiej ustawy zapisów Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz. 1, dalej: VI Dyrektywa), powtórzonych w zastępującej ją Dyrektywie Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz. 1 ze zm., dalej: Dyrektywy 112). Ustawodawca zdefiniował zatem podatnika jako każdy podmiot, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą bez względu na cel i rezultat tej działalności. Jednocześnie ustawodawca, zgodnie z zapisem VI Dyrektywy, wprowadził w ustawie VAT swoją niezależną od innych ustaw (w tym podatkowych) definicję działalności gospodarczej. Jest to więc zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy VAT wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy czym przez zamiar częstotliwości prowadzenia działalności należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzonej działalności. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że poczynione przez organ ustalenia w pełni dowodzą okoliczności, że T. W. w odniesieniu do dokonywanych przez siebie czynności polegających na handlu złomem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotą sprawy jest to, że po formalnej likwidacji działalności w dniu 29 marca 2005r., prowadził ją nadal w pełnym zakresie. Powołany w skargach argument, że skarżący sprzedawał przedmioty zgromadzone latami, ewidentnie świadczy o faktycznej kontynuacji prowadzonej wcześniej działalności. Przy czym stwierdzić należy, że nie była to tylko sprzedaż wcześniej zebranego złomu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący, po zakończeniu prowadzenia działalności, nadal nabywał złom, o czym świadczą chociażby rachunki zakupu. Skarżący niezasadnie zarzuca w skargach (w pkt 1 zarzutów), że pominięta została w sprawie ocena, jaki był zamiar w dacie zakupu złomu. Logicznym jest, że osoba, która latami nabywa złom, zbiera go na terenie swojej posesji, poddaje segregacji, czyni to z zamiarem dalszej odsprzedaży, ale przede wszystkim, czyni to w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wskazują na to także ilość oraz rodzaj posiadanego przez podatnika złomu. W trakcie kontroli podatkowej na posesji podatnika stwierdzono bowiem obecność około 100 samochodów. Nie można zatem przyjąć, jak podnosi skarżący, że jest to złom zgromadzony przez wiele lat w trakcie prowadzonej działalności rolnej. W świetle zasad doświadczenia życiowego, pozostałością takiej działalności rolniczej mogą być maszyny czy urządzenia rolnicze. Natomiast twierdzenie, że pozostałością takiej działalności jest złom, wśród którego znajduje się 100 samochodów, pozbawione jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw. Taką samą ocenę należy odnieść do twierdzenia skarżącego, że była to tylko "sporadyczna i okazjonalna" sprzedaż złomu, związana z porządkowaniem posesji. Nie można w żaden sposób uznać, że sprzedaż kilkuset ton złomu jest sprzedażą noszącą znamiona sporadyczności czy okazjonalności. Wręcz przeciwnie, świadczy to o szeroko zakrojonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży złomu. Nadmienić też należy, że porządkowanie posesji nie polega na nabywaniu i gromadzeniu kolejnego złomu, jak czynił to skarżący, lecz wyzbywaniu się dotychczas zebranego. Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie kolejny zarzut skarg, mówiący o tym, że organ oparł rozstrzygnięcie jedynie na kryterium wielokrotności i częstotliwości dokonywania przez skarżącego zakupów i sprzedaży złomu. Wbrew temu stwierdzeniu, organ zdefiniował T. W. jako podatnika podatku VAT na podstawie całokształtu przedstawionych w poprzednim akapicie okoliczności, ale nie pominął także innych istotnych faktów. Mianowicie należy wskazać, że organ podniósł także okoliczności, że złom był segregowany, gromadzony na terenie ogrodzonym i dozorowanym. Podatnik posiadał urządzenia przydatne do prowadzenia takiego profilu działalności gospodarczej: ładowarkę, wagę samochodową. Okoliczności te stanowią kolejne potwierdzenie w pełni uprawnionej tezy organów, że T. W. kontynuował prowadzoną formalnie do 29 marca 2005r. działalność gospodarczą. Tezy tej w żaden sposób nie podważają podniesione w piśmie procesowym twierdzenia. W ocenie Sądu, stanowią one jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu. Odnośnie fałszowania dowodów sprzedaży złomu w latach 2006 i 2007 prawidłowo organ wskazał, że po pierwsze, na dowodach sprzedaży znajduje się numer NIP, którego brak w dowodzie osobistym, a po drugie, że część należności za złom została uregulowana w postaci przelewów. Nie można zatem na podstawie tych okoliczności przyjąć, że sprzedaży złomu dokonywała inna osoba niż T. W., a posługująca się jego dowodem osobistym. Przytoczony w uzasadnieniu skarg wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wydany został na tle odmiennego stanu faktycznego, dotyczącego sprzedaży działek. Niemniej należy przywołać zawarty w nim pogląd: " zarówno z brzmienia przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy (art. 9 Dyrektywy 112), jak i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT wynika bowiem nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy (art. 9 Dyrektywy 112) z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego." W związku z wątpliwościami co do opodatkowania VAT sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi. Trybunał w wyroku z dnia 15 września 2011r. (w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10) wskazał, że warunkiem sine qua non uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest uprzednie wykluczenie, że dana transakcja nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Ani poglądy wyrażone w wyroku NSA, ani w wyroku Trybunału nie stoją na przeszkodzie uznaniu T. W. podatnikiem podatku VAT. Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarżący nie sprzedawał majątku, który miał charakter "prywatnego", ani też nie wykonywał czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Skarżący gromadził złom nie w celach prywatnych czy na własny użytek, ale po to, by go sprzedać z zyskiem. Czynił to w ramach prowadzonej przez siebie, w pełni zorganizowanej działalności gospodarczej. Podsumowując należy zatem stwierdzić, że zaskarżone decyzje w żaden sposób nie stoją w sprzeczności z poglądami wyrażonymi w wyrokach NSA i Trybunału. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedziach na skargi, okoliczność uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych pozostaje bez wpływu na wysokość podatku od towarów i usług. Należy bowiem wskazać, że opodatkowanie czynności podatkiem CIT w żaden sposób nie przesądza o braku możliwości uznania osoby dokonującej tej czynności podatnikiem podatku VAT i opodatkowania jej tym podatkiem. Natomiast nie jest zrozumiały zarzut skarg mówiący o tym, że organy nie wzięły pod uwagę, iż T. W. prowadzi działalność rolniczą. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób okoliczność ta miałaby podważyć prawidłowość zaskarżonych decyzji. Podsumowując należy podnieść, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Organ w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego zastosował właściwe przepisy ustawy VAT, tj. art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy VAT oraz art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej szacując wartość sprzedaży opodatkowanej i ustalając od niej zobowiązanie podatkowe. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.