II SA/Wa 681/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce na rok [...] – oddala skargę – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1331/11, po rozpoznaniu skargi J. N. uchylił decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce za rok akademicki [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku podano, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, działając na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Senatu [...] Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], przedstawionego przez jej Rektora, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmówił przyznania skarżącemu – studentowi III roku studiów pierwszego stopnia [...] Wyższej Szkoły Zawodowej w [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce za rok akademicki [...]. Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. J. N. wystąpił do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 ust. 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że spośród 2644 nadesłanych wniosków, 2573 spełniało przesłanki wskazane w art. 181 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz w § 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz. U. Nr 153, poz. 1093 ze zm.). Jednak przyznane ministrowi w budżecie środki finansowe na stypendia nie pozwoliły, aby takie stypendium otrzymał każdy student, który spełnił powyższe przesłanki, dlatego organ musiał dokonać dodatkowej gradacji osiągnięć naukowych wnioskodawców, poprzez stworzenie rankingu wniosków. Przy ocenie wniosków organ stosował metodę punktową, a suma punktów uzyskana przez kandydata do stypendium decydowała o pozycji w rankingu, zaś w przypadku takiej samej liczby punktów, o miejscu w rankingu decydowała średnia ocen. W dalszej części wyjaśniono, że oceniając powtórnie wniosek o przyznanie stypendium skarżącemu, wzięto pod uwagę jego osiągnięcia naukowe i aktywność naukową z okresu od [...] października 2008 r. do [...] września 2010 r., tj. pracę w kole naukowym, przy czym nie wzięto osiągnięć uzyskanych przed rozpoczęciem studiów na danym poziomie, tj. certyfikatu językowego C1 z 2007 r. oraz studiów równoległych na drugim kierunku ukończonych w 2006 r. Zaznaczono, że organ nie jest uprawniony do oceny wszystkich aktywności, w tym naukowej, jaką osoba wykazała we wniosku. W związku z powyższym, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ocena wniosku o przyznanie skarżącemu stypendium nie zmieniła się. Wniosek uzyskał 0,75 pkt za pracę w kole naukowym, zaś osoby, które otrzymały stypendium w roku akademickim [...], uzyskały co najmniej 5,25 pkt. Tym samym przedstawione przez studenta osiągnięcia naukowe na tle osiągnięć innych studentów ubiegających się o stypendium ministra były niewystarczające do otrzymania stypendium. Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie: art. 181 ust. 2, art. 187 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 3 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na tym, że Minister nie uwzględnił osiągnięć skarżącego, wymienionych we wniosku, ze względu na brak związków z kierunkiem studiów, w szczególności tych, których uzyskanie wymagało znajomości języka angielskiego; art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie – niedołożenie wszystkich starań do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tzn. ustalenia faktu, że do uzyskania sześciu osiągnięć naukowych ujętych we wniosku niezbędna była znajomość języka angielskiego na poziomie zaawansowanym; art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie – nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, tzn. faktu, że do uzyskania sześciu osiągnięć naukowych ujętych we wniosku, niezbędna była znajomość języka angielskiego na poziomie zaawansowanym; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie – brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowego wyjaśnienia sposobu ustalenia punktacji za poszczególne osiągnięcia naukowe, w szczególności poprzez brak wskazania, dlaczego na 2 możliwe punkty działalność naukowa skarżącego otrzymała 0,75 punktu. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając zaskarżoną decyzję uznał, że powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa z uwagi na naruszenie przez organ norm art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu podał, że mając na uwadze treść art. 178 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ustalone przepisami wykonawczymi kryteria przyznawania stypendiów, decyzja w przedmiocie przyznania stypendium ma charakter uznaniowy. Przesądza o tym fakt, że poza spełnieniem kryteriów o charakterze ścisłym, wymienionych w § 2 pkt 1, 2 i 4 rozporządzenia, student ubiegający się o stypendium musi również spełnić kryterium o charakterze nieostrym, za które uznać należy legitymowanie się osiągnięciami naukowymi oraz aktywnością naukową. Wprawdzie § 3 rozporządzenia definiuje zbiorczo pojęcie osiągnięć i aktywności naukowej, wyliczając ich formy, niemniej, po pierwsze, nie jest to definicja wyczerpująca (wspomniany katalog poprzedza sformułowanie "w szczególności"), po drugie, możność wylegitymowania się przez studenta jakimkolwiek z osiągnięć lub aktywności wymienionej w przepisie nie uprawnia automatycznie do uzyskania stypendium. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest bowiem upoważniony do rozstrzygania, które z przejawów działalności naukowej studentów zasługują na wyróżnienie stypendium i dlatego jest zobowiązany swoje uznanie w tym zakresie dokładnie i wyczerpująco uzasadnić. Sąd podkreślił, że w związku z wydawaniem decyzji o charakterze uznaniowym, na organie administracji ciąży obowiązek szczególnie starannego sporządzenia ich uzasadnienia, zwłaszcza decyzji dla strony negatywnych. Dlatego ze względu na możliwy do podniesienia zarzut niewłaściwego korzystania z uznania administracyjnego (przekroczenia granic tego uznania), obowiązki w zakresie uzasadnienia decyzji są większe wobec organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania. Dalej wskazano, że wprawdzie kryteria, którymi posługiwał się organ w celu wyłonienia najlepszych studentów, zostały w zaskarżonej decyzji scharakteryzowane, to Minister wyjaśnił, iż preferował osiągnięcia o charakterze ściśle naukowym, zwłaszcza takie, które wykraczają poza program nauczania, udział w pracach naukowo – badawczych, publikacje o charakterze naukowym, zwłaszcza o zasięgu ogólnokrajowym lub międzynarodowym (w obcych językach) oraz czynny udział w konferencjach naukowych, konkursach i festiwalach, niemniej całkowicie zaniechał szczegółowej oceny i opisu pod kątem tych kryteriów poszczególnych elementów dorobku skarżącego. Ponadto brak jest w zaskarżonej decyzji zindywidualizowania poszczególnych ocen i ich uzasadnienia i nie jest tu wystarczające podanie skali punktacji danego osiągnięcia czy dokonania studenta. Punkty te należało nie tylko odnieść do konkretnie wskazanych dokonań studenta (ten element został w decyzji spełniony), ale także pisemnie uzasadnić dlaczego tak, a nie inaczej, oceniono jego dokonania oraz czego zabrakło do uzyskania maksymalnej liczby punktów za dane osiągnięcie czy działalność, a także dlaczego tak, a nie inaczej, je oceniono. Bez tego pisemnego uzasadnienia przyznanej punktacji, dotyczącej wypracowania przez organ (na podstawie sumy uzyskanych punków przez danego zainteresowanego) rankingu najlepszych studentów, wydana przez organ decyzja nie nosi cech prawidłowego uznania administracyjnego. Niezależnie od powyższego w aktach administracyjnych sprawy brak jest stworzonego przez organ, na użytek postępowań o przyznanie stypendium naukowego na rok akademicki [...] za osiągnięcia w nauce, dokumentu określającego skalę punktacji danego dokonania czy osiągnięcia (przecież, jak zapewnia organ w uzasadnieniu decyzji, stosował do oceny wszystkich wniosków o przyznanie stypendium te same kryteria punktacji) oraz protokołu odrębnej dla każdego zainteresowanego dokumentacji, dotyczącej oceny jego dokonań i uzasadnienia przyznania mu za dane osiągnięcie określonej liczby punktów, a dokumenty te są niezbędne dla dokonania kontroli przez sąd administracyjny procesu wyłaniania najlepszych studentów w drodze uznania administracyjnego. W przedstawionym przez organ materiale sprawy brak jest także jasno sprecyzowanego wskazania co do przyznawania ułamkowych punktów. Nie wiadomo jaki może być najmniejszy ułamek przyznanego punktu, czy w skali dziesiętnej punktu, czy setnej. Także samo poinformowanie zainteresowanego o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego (art. 10 k.p.a.), które to akta na tym etapie postępowania sprowadzały się do: wniosku o przyznanie stypendium wraz z załącznikami, decyzji wydanej w I instancji i wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stanowi prawidłowego wykonywania przez organ obowiązków zakreślonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. Skoro organ wybrał wskazany przez siebie w uzasadnieniu decyzji, sposób wyłaniania najlepszych studentów (z grona studentów spełniających kryteria ustawowe i kryteria zawarte w rozporządzeniu), poprzez szczegółową punktację poszczególnych dokonań danego studenta, to powinien ustalone w taki sposób dodatkowe zasady podać do wiadomości zainteresowanych i nadto w uzasadnieniu decyzji szczegółowo uzasadnić przyczyny przyznania za konkretne osiągnięcia studenta określonych punktów. Wobec uznaniowego charakteru decyzji nie sposób elementu tego pominąć w uzasadnieniu decyzji. Powołanie się tu jedynie na liczbę punktów nie stanowi uzasadnienia uznania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, mimo jego obszerności i wskazania dodatkowych zasad wyłaniania najlepszych studentów, zawiera zbyt mało odniesień co do przyczyn przyznania skarżącemu konkretnych punktów za dane dokonanie. Dochowanie przez organ powyżej wskazanych wymogów jest warunkiem niezbędnym do sformułowania oceny, czy odmawiając przyznania stypendium skarżącemu, który w świetle materiału dowodowego legitymuje się osiągnięciami naukowymi, organ ten nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W niniejszym materiale sprawy oraz z uwagi na wskazane wyżej wady zawarte w uzasadnieniu obu decyzji, kontroli takiej dokonać nie sposób. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niezebraniu całego materiału dowodowego i niewystarczającym przedstawieniu stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji, podczas gdy w sprawie materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, a uzasadnienie decyzji odpowiada prawu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i art. 62 pkt 1 P.p.s.a., poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę bez skompletowania akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, wbrew stanowi faktycznemu, a w szczególności poprzez przyjęcie, że brak dokumentu określającego skalę punktacji osiągnięć oraz "protokołu odrębnej dla każdego zainteresowanego dokumentacji, dotyczącej oceny jego dokonań" stanowił naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., podczas gdy obowiązek sporządzenia tych dokumentów nie wynika z przepisów prawa, a ich brak nie ma wpływu na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę bez wskazań co do dalszego postępowania, odpowiadających stanowi faktycznemu sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce prowadzone jest na wniosek senatu uczelni zawodowej przedstawiony przez jej rektora. Zakres informacji i dokumentów, które powinny być złożone wraz z wnioskiem określony został w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz. U. Nr 153, poz. 1093). Ocenie podlegają zatem osiągnięcia wskazane przez studenta we wniosku zaopiniowanym przez właściwy organ kolegialny uczelni. W niniejszej sprawie materiał dowodowy, w zakresie koniecznym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, został zgromadzony w aktach sprawy. Jest nim podlegający ocenie wniosek, wypełniony przez studenta. I z tym materiałem strona mogła być zapoznana. Ocena dokonywana jest pisemnie, bezpośrednio na złożonym wniosku. Nie są sporządzane dodatkowe protokoły oceny. Obowiązek sporządzenia takich protokołów nie wynika z przepisów k.p.a. Czynność ta nie jest wymieniona w § 2 art. 67 k.p.a., jest utrwalona na piśmie i dodatkowo w sposób wyczerpujący ocena jest omówiona w uzasadnieniu decyzji. Zatem brak protokołu nie stanowi naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i nie powinien również stanowić o konieczności uchylenia decyzji. Tym bardziej, że sąd nie żądał uzupełnienia akt administracyjnych w tym zakresie. Podobnie jak i dokumentu określającego skalę punktacji danego osiągnięcia. W tym miejscu skarżący kasacyjnie wskazał, że z uwagi na dużą różnorodność przedstawionych przez studentów osiągnięć z różnych dziedzin nauki, niemożliwe jest stworzenie wyczerpującej listy osiągnięć i aktywności naukowej studentów, a tym samym przedstawienie bardziej szczegółowego klucza oceny, opisującego, ile dokładnie punktów jest przyznawanych za konkretną działalność naukową. O ile bowiem możliwe jest w przypadku osiągnięć sportowych utworzenie jednoznacznego klucza oceny, to możliwość taka nie istnieje w przypadku osiągnięć naukowych, właśnie z uwagi na ich różnorodność i stale powiększający się zakres, niemożliwy do skatalogowania. Przedstawione w uzasadnieniu decyzji zasady punktacji osiągnięć i aktywności naukowej (metoda punktowa), poprzez przyporządkowanie każdej działalności naukowej liczby punktów możliwych do uzyskania, np. praca w kole naukowym (0-2 pkt), wyznaczają granice uznania administracyjnego. O liczbie punktów przyznanych w danej kategorii decydowała nie tylko liczba osiągnięć, ale również charakter danego osiągnięcia, np. w przypadku pracy w kole naukowym wyżej (lecz jednolicie dla wszystkich kół) było punktowane pełnienie funkcji przewodniczącego koła, niż członkowstwo w kole. Oznacza to, że Minister stosował jednakowe zasady oceny wniosków w stosunku do każdego ze studentów ubiegających się o stypendium, z zachowaniem zasady porównywalności osiągnięć i aktywności naukowej, gdyż takie same osiągnięcia uzyskiwały jednakową liczbę punktów. W decyzji w sprawie przyznania stypendium wskazano zatem liczbę punktów przyznanych w ramach danego osiągnięcia naukowego. Omówiono, które z osiągnięć zostały uwzględnione (praca w kole naukowym) oraz wskazano powody nieuwzględnienia wszystkich pozostałych osiągnięć. I w tym zakresie uzasadnienie decyzji jest zindywidualizowane w stopniu pozwalającym na ocenę, czy nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W przypadku skarżącego punkty przyznane zostały wyłącznie za pracę w kole naukowym. Pozostałe wskazane we wniosku osiągnięcia, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, nie były osiągnięciami związanymi ze studiami na kierunku filologia angielska lub też wykraczały poza katalog osiągnięć naukowych. Przedstawianie zasad ich punktowania nie ma zatem znaczenia. Biorąc pod uwagę fakt, że w zakresie pracy w kole naukowym maksymalnie przyznawano 2 pkt, a do otrzymania stypendium niezbędne było uzyskanie co najmniej 5,25 pkt, skarżący nie otrzymałby stypendium. Zatem uzupełnienie uzasadnienia decyzji o wskazanie, że praca w kole naukowym punktowana była 0,75 pkt za każde koło, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. A na pewno nie ma istotnego wpływu na jej wynik. Natomiast wskazanie, że w uzasadnieniu decyzji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinno się wskazać przyczyny "przyznania za konkretne osiągnięcia studenta określonych punktów" i że uzasadnienie "zawiera zbyt mało odniesień, co do przyczyn przyznania skarżącemu konkretnych punktów za dane dokonanie" w zestawieniu ze stwierdzeniem, że "dochowanie przez organ powyżej wskazanych wymogów jest warunkiem niezbędnym do sformułowania oceny, czy odmawiając przyznania stypendium skarżącemu, który w świetle materiału dowodowego legitymuje się osiągnięciami naukowymi, organ ten nie przekroczył granic uznania administracyjnego" powoduje brak czytelności wskazań co do dalszego postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie z powyższego nie wynika jednoznacznie, czy sąd uznał, że osiągnięcia zakwalifikowane przez organ, jako nienaukowe, są w istocie osiągnięciami naukowymi uzyskanymi w trakcie studiów pierwszego stopnia na kierunku filologia angielska. W odpowiedzi na skargę J. N. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 266/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu podano, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego całościowo zebrał oraz zweryfikował i rozważył posiadany materiał dowodowy. Organ wskazał powody, którymi kierował się rozstrzygając sprawę przyznania stypendium skarżącemu i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję wskazał rodzaje działalności naukowej, które są brane pod uwagę przy przyznawaniu stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz liczbę punktów przyznawanych w ramach danego osiągnięcia naukowego i wyjaśnił, dlaczego wziął pod uwagę jedynie pracę skarżącego w kole naukowym. Zasadnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazano w skardze kasacyjnej, że w sytuacji, kiedy przyznano punkty wyłącznie za pracę w kole naukowym, przedstawianie zasad punktowania pozostałych osiągnięć wskazanych we wniosku nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano także, że nawet gdyby skarżący za pracę w kole naukowym uzyskał maksymalną liczbę punktów, która wynosiła 2, i tak nie otrzymałby stypendium i w tej sytuacji uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W dalszej części wskazano, że na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem przedstawiając stan sprawy pominął omówione w decyzji organu II instancji powody nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć skarżącego, co miało kluczowe znaczenie dla sprawy, bowiem Sąd nie wskazał, czy osiągnięcia uznane przez organ za nienaukowe, są w istocie osiągnięciami naukowymi, które organ powinien uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Wskazano, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, a także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 P.p.s.a.). Minister określił, dlaczego poszczególnych osiągnięć, wskazanych we wniosku przez studenta, nie wziął pod uwagę przy przyznawaniu punktacji. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny wszelkiej aktywności jaką dana osoba wykazała we wniosku, wynikającej z innych zainteresowań, ukończonych wcześniej studiów lub pracy zawodowej, a jedynie tej związanej z kierunkiem studiów. Wymienił w decyzji osiągnięcia, których z powyższego powodu nie uwzględnił. Dalej organ wskazał, których osiągnięć nie wziął pod uwagę ze względu na to, że wykraczały one poza katalog osiągnięć naukowych określonych w § 3 rozporządzenia, zaś sąd pierwszej instancji w ogóle nie ustosunkował się do argumentacji przedstawionej przez organ w tym zakresie. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala bowiem poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia, prześledzić rozumowanie sądu pierwszej instancji. Pełni ono dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie jest niezbędne dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej. Strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Naruszenie powyższego przepisu przejawiało się także w niezawarciu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1092/12, oddalił skargę. Natomiast w uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a jak podkreślił tenże Sąd, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego całościowo zebrał oraz zweryfikował i rozważył posiadany materiał dowodowy. Organ wskazał powody, którymi kierował się rozstrzygając sprawę przyznania stypendium skarżącemu i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję wskazał rodzaje działalności naukowej, które są brane pod uwagę przy przyznawaniu stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz liczbę punktów przyznawanych w ramach danego osiągnięcia naukowego i wyjaśnił, dlaczego wziął pod uwagę jedynie pracę skarżącego w kole naukowym. Dalej podano, że skoro przyznano punkty wyłącznie za pracę w kole naukowym, przedstawianie zasad punktowania pozostałych osiągnięć wskazanych we wniosku nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nawet gdyby skarżący za pracę w kole naukowym uzyskał maksymalną liczbę punktów, która wynosiła 2, i tak nie otrzymałby stypendium. Uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. N., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając naruszenie: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie a to wobec treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia uniemożliwiającej jego kontrolę przez sąd kasacyjny; 2) naruszenie art. 190 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12 odnośnie wykładni przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do kwestii uwzględniania osiągnięć w nauce skarżącego nieuwzględnionych przez organ administracyjny. W uzasadnieniu podniósł, że sprawa dotyczy stypendium naukowego skarżącego, a jej punkt ciężkości spoczywa na uwzględnieniu jego osiągnięć w postaci aktywności naukowej i artystycznej które organ administracyjny pominął. Dodatkowo w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że nawet uwzględnione osiągnięcie w postaci aktywności w kole naukowym zostało ocenione arbitralnie, to znaczy z uzasadnienia żadnej z zaskarżonych decyzji administracyjnych nie wynika, dlaczego organ administracyjny za osiągnięcie przyznał akurat 0,75 punktu, a nie 1 czy 2. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2012 r. zauważył, że samo punktowanie jednego osiągnięcia nie ma znaczenia dla sprawy, skoro pozostałe osiągnięcia naukowe i artystyczne w ogóle nie zostały uwzględnione poprzez organ administracyjny. W związku z powyższym, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2011 r. nie zawierało najistotniejszych z punktu widzenia trafności orzeczenia kwestii, to znaczy w ogóle nie odnosiło się do kwestii uwzględnienia osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego odnosząc się jedynie do braków zaskarżonych decyzji w zakresie punktacji jedynego uwzględnionego osiągnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia powiela ten błąd. Wydaje się, że WSA w Warszawie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jedynie do sformułowanych stwierdzeń w uzasadnieniu wyroku NSA, iż "Zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej, że w sytuacji, kiedy przyznano punkty wyłącznie za pracę w kole naukowym, przedstawienie zasad punktowania pozostałych osiągnięć wskazanych we wniosku nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że nawet gdyby skarżący za pracę w kole naukowym uzyskał maksymalną ilość punktów, która wynosiła 2, i tak nie otrzymałby stypendium. Uzasadnienie decyzji spełnia zatem wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone orzeczenie, ograniczył się wyłącznie do przytoczenia powyższego fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 10 maja 2012 r., a takie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób wręcz rażący narusza dyspozycję przepisu art. 141 § 1 P.p.s.a. i nie daje praktycznie żadnej możliwości kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia. Trudno prześledzić tok rozumowania sądu, brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za tym, że dotyczący innego fragmentu sprawy cytat z uzasadnienia orzeczenia NSA może być podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do dalszej części uzasadnienia wyroku NSA, zawierającej wskazania do dalszego toku postępowania, które odnosiły się właśnie do konieczności rozpatrzenia skargi pod kątem uwzględniania bądź nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego wskazanych we wniosku o stypendium, których w ogóle nie uwzględnił organ administracyjny. Sąd I instancji pominął też całkowicie rozważania dotyczące treści uzasadnienia, które winno dawać rękojmię co do tego, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie tyko nie zajął się sprawą pozostałych osiągnięć naukowych i artystycznych skarżącego ale też w żaden sposób tego nie uzasadnił. Trudno bowiem przyjąć by przytoczenie fragmentu uzasadnienia wyroku NSA dotyczącego rozpatrzenia decyzji administracyjnym pod kątem art. 107 § 3 k.p.a. stanowiło rozpatrzenie skargi dotyczącej głównie uwzględnienia osiągnięć skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 3124/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu podał, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest trafny. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienia zawsze wymaga dołożenia należytej staranności. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I FPS 3/06 "uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym, ma ono bowiem dać rękojmię, że sąd będzie staranniej zastanawiał się nad rozstrzygnięciem; ma umożliwić wyższej instancji zorientowanie się, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma służyć w razie wątpliwości ustaleniu granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków wyroku, a także przekonaniu stron co do trafności motywów wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie pełni dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem Sądu musi poznać przyjęty stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku (...). Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej". Odnosząc zaś powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia przesłanek ustawowych określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ma rację wnoszący skargę kasacyjną, że Sąd I instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12. We wspomnianym wyroku stwierdzono m. in., że po raz pierwszy rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął omówione w decyzji organu II instancji powody nieuwzględnienia pozostałych osiągnięć skarżącego, co miało kluczowe znaczenie dla sprawy, bowiem Sąd nie wskazał, czy osiągnięcia uznane przez organ za nienaukowe, są w istocie osiągnięciami naukowymi, które organ powinien uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Ponadto zaznaczono, że Minister określił, dlaczego poszczególnych osiągnięć, wskazanych we wniosku przez studenta, nie wziął pod uwagę przy przyznawaniu punktacji. Organ wskazał, że nie jest uprawniony do oceny wszelkiej aktywności jaką dana osoba wykazała we wniosku, wynikającej z innych zainteresowań, ukończonych wcześniej studiów lub pracy zawodowej, a jedynie tej związanej z kierunkiem studiów. Wymienił w decyzji osiągnięcia, których z powyższego powodu nie uwzględnił. Dalej organ wskazał, których osiągnięć nie wziął pod uwagę ze względu na to, że wykraczały one poza katalog osiągnięć naukowych określonych w § 3 rozporządzenia. Zwrócono przy tym uwagę, że Sąd I instancji w ogóle nie ustosunkował się do argumentacji przedstawionej przez organ w tym zakresie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji dokona ponownej analizy zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę całość argumentacji przedstawionej przez organ. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 266/12. Samo ograniczenie się do stwierdzenia, że uzasadnienie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. świadczy o tym, iż kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji dokonana została pobieżnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 173 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 27 lipca 2006 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), student może się ubiegać o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium ministra za osiągnięcia w nauce, a w myśl art. 181 ust. 2 ustawy, powyższe stypendium może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce oraz posiadającemu osiągnięcia naukowe. Z kolei według § 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe, stypendium ministra za osiągnięcia w nauce może otrzymać student, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) zaliczył kolejny rok studiów; 2) nie powtarzał roku studiów w okresie zaliczonych lat studiów, chyba że niezaliczenie roku studiów wynikało z przyczyn zdrowotnych lub z powodu urodzenia dziecka; 3) posiada osiągnięcia naukowe i wykazuje się aktywnością naukową; 4) uzyskał w okresie zaliczonych lat studiów średnią ocen nie niższą niż: a) 4,50, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 5,00, b) 4,70, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 5,50, c) 5,00, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 6, 00. Natomiast na podstawie § 3 rozporządzenia, za osiągnięcia naukowe i aktywność naukową, o których mowa w § 2 pkt 3, uważa się w szczególności: pracę w kole naukowym, pracę naukową, udział w pracach naukowo-badawczych, współpracę naukową z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, w tym z zagranicznymi, publikacje, dzieła artystyczne, opracowania lub referaty nieobjęte programem nauczania, udział w konferencjach naukowych, udział w konkursach i festiwalach, nagrody, wyróżnienia, dyplomy otrzymane w olimpiadach, studia według indywidualnego planu studiów i programu nauczania, studia równoległe na drugim kierunku studiów oraz praktyki, staże lub ukończone kursy nieobjęte programem nauczania, certyfikaty potwierdzające znajomość języków obcych co najmniej na poziomie B2 w skali globalnej biegłości językowej według "Common European Framework of Reference for Languages: learning, teaching, assessment - Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie". W rozpoznawanej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na powyższe uregulowania prawne i jednocześnie wyjaśnił, że spośród 2644 nadesłanych wniosków, 2573 z nich spełniało przesłanki zawarte w art. 181 ust. 2 ustawy i w § 2 rozporządzenia. Jednakże przyznane organowi środki finansowe nie pozwalały na przyznanie stypendium każdemu z tych studentów i wobec powyższego przy ocenie wniosków zastosowano metodę punktową za każde przedstawione we wniosku osiągnięcie naukowe przyznając maksymalnie: – 2 pkt za pracę w kole naukowym, – 3 pkt za pracę naukową, udział w pracach naukowo – badawczych, – 1 pkt za współpracę naukową z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, w tym z zagranicznymi, – 3 pkt za publikacje, dzieła artystyczne, – 1 pkt za opracowania lub referaty nieobjęte programem nauczania, – 3 pkt za udział w konferencjach naukowych, konkursach, festiwalach, – 3 pkt za nagrody, wyróżnienia, dyplomy otrzymane w olimpiadach, – 1 pkt za studia według indywidualnego planu studiów i programu nauczania, – 1 pkt za studia równoległe na drugim kierunku studiów, – 1 pkt za praktyki, staże lub ukończone kursy nie objęte programem nauczania, – 1 pkt za certyfikaty potwierdzające znajomość języków obcych co najmniej na poziomie B2. Jak wyjaśnił dalej organ, suma punktów uzyskana przez ubiegającego się o stypendium decydowała o pozycji w rankingu, a przy takiej samej liczbie punktów o miejscu decydowała średnia ocen. Ponadto – jak podał organ w zaskarżonej decyzji – pod uwagę brano osiągnięcia uzyskane w okresie zaliczonych studiów, a więc od daty rozpoczęcia studiów na danym poziomie studiów do dnia [...] września 2010 r., a w przypadku studentów, którzy otrzymali stypendium w roku akademickim [...], przy ocenie wniosku nie były brane pod uwagę osiągnięcia uzyskane przed dniem [...] października 2009 r. Pozwalało to uniknąć – zdaniem organu – sytuacji, kiedy do otrzymania stypendium przez cały okres studiów wystarczyłoby uzyskanie wysokich osiągnięć podczas jednego roku studiów. Wobec powyższego przy odmowie przyznania skarżącemu stypendium za osiągnięcia w nauce, wzięto pod uwagę osiągnięcia naukowe i aktywność naukową od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...]września 2010 r., tj. pracę w kole naukowym i zgodzić się należy z organem, przy uwzględnieniu powyższych kryteriów, że nie można było wziąć pod uwagę uzyskanego certyfikatu językowego C1 z roku 2007, a więc przed rozpoczęciem studiów na kierunku "filologia angielska". Po drugie zaś nie sposób – w ocenie Sądu – uznać uzyskanie certyfikatu językowego za szczególne osiągnięcie w nauce przez studenta filologii angielskiej. Inaczej rzecz by się miała, gdyby w trakcie studiów, a ściślej rzecz ujmując, w okresie objętym wskazanymi wyżej kryteriami, uzyskał on kolejny, wyższy certyfikat językowy, co świadczyłoby o zauważalnym postępie w nauce. W kontekście powyższego budzi co najmniej zdziwienie argumentacja skarżącego zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że gdyby wiedział o nieobjęciu powyższego certyfikatu punktacją, to przystąpiłby do tego egzaminu w czerwcu ubiegłego roku i przedstawiłby "taki sam dokument, tylko że z inną datą". Z tego mianowicie powodu, że nie byłoby to już "szczególne wyróżnianie się w nauce", a jedynie powielanie wcześniejszych osiągnięć. Analizując w dalszej części rozpoznawaną sprawę nie sposób nie zauważyć imponującej aktywności skarżącego na płaszczyźnie społecznej, praw człowieka dziecka itp., przy czym organ w zaskarżonej decyzji nie pominął tych dokonań. Wskazał jednak, że w niektórych sytuacjach osiągnięcia naukowe studenta nie wynikają z faktu studiowania w danej uczelni i na danym kierunku, lecz z innych zainteresowań, hobby, ukończonych wcześniej innych studiów lub pracy zawodowej. Zatem zdaniem organu w niniejszej sprawie ocenie nie podlega wszelka aktywność naukowa, lecz tylko taka, dla którego rada wydziału lub senat wystąpiły z wnioskiem o stypendium i tylko taka, która odpowiada kierunkowi studiów. Stąd organ – co Sąd w pełni podziela – nie wziął pod uwagę większości osiągnięć skarżącego, tj. przygotowania filmików edukacyjnych dotyczących historii powszechnej i historii Polski, współpracy z Instytutem Pedagogicznym w [...], udziale w seminarium Rady Europy dotyczącym wielokulturowości w programach nauczania, publikacji dotyczących łamania praw człowieka, artykułu na temat XVI Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży, udziału w 4 konferencjach ("Młodzi na rzecz dzieci...", "Historia i Kultura Romów", "Stosunki polsko – żydowskie..." i "Szkoła przyjazna prawom człowieka") oraz pracy w charakterze nauczyciela historii w liceum ogólnokształcącym, a to dlatego, że nie są to osiągnięcia związane z kierunkiem studiów skarżącego, tj. z filologią angielską. Niezależnie od powyższego przy ocenie wniosku nie wzięto pod uwagę działalności społecznej polegającej na współpracy z [...], czy też działalności artystycznej polegającej na współpracy z [...] występach w spektaklach teatralnych. Zgodzić się przy tym należy z argumentacją organu, że owa działalność wykracza poza katalog osiągnięć naukowych zawartych w § 3 rozporządzenia. Niezależnie od powyższego Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że te ostatnie z osiągnięć artystycznych mogą być ewentualnie uwzględniane w przypadku studiów na kierunku artystycznym. Reasumując, w ocenie Sądu przesłanki przyznania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce, dotyczą studenta – co wynika z treści art. 181 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – szczególnie wyróżniającego się w nauce oraz posiadającemu osiągnięcia naukowe. Skoro zatem stypendium przysługuje studentowi "szczególnie wyróżniającemu się w nauce", to rzeczą oczywistą jest dla Sądu, że dotyczy to okresu zakreślonego czasową cezurą nauki na aktualnym kierunku studiów i niepowtarzającą się (niepowielającą) tematyką oraz wiedzą i umiejętnościami związanymi z tym konkretnym kierunkiem studiów, co przez analogię sprowadza się również do "osiągnięć naukowych". Innymi słowy, za osiągnięcia naukowe przy przyznawaniu stypendium w trybie art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy, uznać należy jedynie te spośród wszystkich ewentualnych osiągnięć, które związane są z aktualnym kierunkiem studiów studenta ubiegającego się o stypendium. W przeciwnym bowiem razie, pod owe przesłanki można by zaliczyć wszystkie przejawy, słusznej skądinąd ze społecznego punktu i godnej aprobaty, aktywności ubiegającego się o stypendium, jednakże pozostającej w jaskrawej sprzeczności z ideą stypendium "za osiągnięcia w nauce". W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.