II SA/Go 315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Burmistrz, po rozpatrzeniu wniosku E S.A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na "budowie instalacji modyfikacji asfaltów PMB na terenie Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr [...]", na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) oraz w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przed wydaniem decyzji, organ działając zgodnie z art. 64 ust. 1 powyższej ustawy zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, którzy stwierdzili, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko (opinia z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] oraz pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]). Mając powyższe na uwadze, Burmistrz, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]. W związku z wniesionym odwołaniem od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Burmistrz, kierując się wskazaniami Kolegium zawartymi w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., wezwał wnioskodawcę Spółkę Akcyjną E do uzupełnienia braków wniosku, poprzez dostarczenie kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym miejscem lokalizacji przedsięwzięcia oraz zaznaczonym obszarem oddziaływania. Powyższe braki wnioskodawca uzupełnił dnia 5 kwietnia 2012 r. Wydając decyzję z dnia [...] maja 2012 r., w uzasadnieniu wskazano, że biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzupełniony przez wnioskodawcę, uwzględniając łącznie uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a nadto uwarunkowania określone w art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko; po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oraz przedłożonej karty informacyjnej, organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych oraz innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub leśnych, obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszarach o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, obszarach przylegających do jezior i obszarach ochrony uzdrowiskowej. Przedsięwzięcie nie jest również zlokalizowane w granicach obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000 i nie będzie oddziaływać na gatunki i siedliska tam chronione oraz nie spowoduje fragmentacji obszarów. Najbliższe obszary Natura 2000 - [...] i [...], położone są od projektowanego przedsięwzięcia w odległości odpowiednio ok. 1.5 km i 1,2 km. Ponadto, w odległości ok. 1.0 km od przedsięwzięcia znajduje się obszar chronionego krajobrazu "[...]". Organ ustalił również, że ze względu na lokalizację oraz zakres przedsięwzięcia nie zachodzi ryzyko transgranicznego oddziaływania na środowisko. Wykorzystanie zasobów naturalnych, czy wystąpienie poważnej awarii przemysłowej nie dotyczą planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...] oraz Grupa [...], zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9, 77, 80, 105 § 1 i 107 § 3 k.p.a., wnosząc o jej uchylenie. W ocenie odwołujących, poprzestanie na zapoznaniu się z treścią dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, nie popartą żadnymi dowodami oraz przepisanie propozycji realizacji inwestycji do uzasadnienia postanowienia Burmistrza jest naruszeniem dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. Eksploatacja instalacji do modyfikacji asfaltu będzie związana ze wzmożoną emisją substancji kancerogennych i mutagennych, takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, fenol, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, naftalen. Stowarzyszenie podkreśliło, że działa w interesie społecznym dążąc do ochrony środowiska, w tym ludności przed negatywnym wpływem zamierzenia inwestycyjnego, a eksploatacja przedsięwzięcia związana jest z emisją szkodliwych dla środowiska substancji. Kolegium, po zapoznaniu się z treścią odwołania, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 133, art. 136 i art. 36 k.p.a. zleciło z urzędu Burmistrzowi jako organowi I instancji szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Z racji tego, iż ustosunkowanie się do zarzutów odwołania wymagało, w ocenie Kolegium, wiedzy specjalnej organ I instancji zobowiązany został, w sytuacji gdyby wnioskodawca nie był w stanie ustosunkować się w pełnym zakresie do przedmiotowych zarzutów, posiłkując się osobą posiadającą niezbędną wiedzę, przeprowadzić dowód z opinii biegłego dotyczący wyminionych w odwołaniu okoliczności. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. Burmistrz przesłał wyjaśnienia dotyczące wskazanych w odwołaniu zarzutów. W treści pisma organ wskazał, że budowa instalacji nie wpłynie na zwiększenie emisji do środowiska, a tym samym nie wpłynie negatywnie na środowisko. Lokalizacja na terenie Zakładu [...], w zachodniej części terenu zakładu będzie tylko niewielką inwestycją, która z uwagi na zastosowane zabezpieczenia nie spowoduje wzrostu emisji do atmosfery. Istniejący zakład pomimo wielu kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ nie stwarza żadnych zagrożeń mieszkańcom, jak również środowisku. Oskarżenia organizacji ekologicznych reprezentowanych przez A. i E.J. nie znajdują pokrycia w żadnych badaniach. Organ podkreślił, że działalność organizacji ekologicznych ogranicza się jedynie do zaskarżania niemalże wszystkich decyzji środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy dotyczących środowiska. Ciągłe odwołania od decyzji i postanowień Burmistrza jak również Samorządowego Kolegium Odwoławczego są uciążliwe i znacznie utrudniają prace związane z realizacją inwestycji na terenie Gminy. Są również utrudnieniem w wykonywaniu obowiązków przez pracowników Urzędu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. E S.A., ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, odniosła się do procesu modyfikacji asfaltu, wskazując na całkowity brak wiedzy technicznej w przedmiotowym zakresie odwołujących się, posiłkując się opinią specjalisty z jednostki naukowej. Organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. przesłał do Kolegium wyjaśnienia wnioskodawcy z [...] lipca 2012 r. wraz z nadesłaną przez niego “Opinią na temat procesu technologicznego produkcji asfaltów modyfikowanych w instalacji typu PMB [...]" sporządzoną przez dr. inż. S.M. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, szeroko argumentując swoje stanowisko, w tym powołując się na dowód z opinii biegłego, załączoną przez wnioskodawcę E S.A., który został przeprowadzony przez organ II Instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że z analizy uzasadnienia decyzji Burmistrza wynika, że organ I instancji powołując się na art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, odniósł się szczegółowo do wszystkich wskazanych w treści przedmiotowego przepisu uwarunkowań, które winny stanowić podstawę wydanego przez ten organ uprzednio w sprawie postanowienia. Odnosząc się natomiast do przedłożonej przez wnioskodawcę "Opinii na temat procesu technologicznego produkcji asfaltów modyfikowanych w instalacji typu PMB [...]", Kolegium podkreśliło, że mimo tego, iż opinia ta nie jest jest opinią biegłego, jednakże została sporządzona przez osobę posiadającą wiedzę specjalną i można uznać ją za wiarygodną i korespondującą z danymi zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał, że z treści opinii wynika m.in., że: "mieszanki mineralno-asfaltowe (MMA) są od wielu lat wykorzystywane do budowy nawierzchni dróg. Ich podstawowymi składnikami są asfalt ponaftowy (pozyskiwany z ropy naftowej w wyniku destylacji i uszlachetniany w procesie oksydacji) oraz kruszywo. Udziały poszczególnych składników są warunkowane właściwościami użytkowymi MMA, które zależą m.in. od usytuowania mieszanki w warstwie (podbudowy, wiążącej, ścieralnej), kategorii ruchu oraz warunków klimatyczno-pogodowych. Konwencjonalne metody polegają na zwiększaniu kąta tarcia wewnętrznego (zwiększony udział ziaren łamanych oraz frakcji grysowych) oraz optymalizacji zawartości i konsystencji lepiszcza, które w połączeniu z wypełniaczem mineralnym tworzą mastyks, odpowiedzialny za kohezję mieszanki. W szczególnie trudnych warunkach eksploatacji nawierzchni typowe metody nie gwarantują uzyskania pożądanych efektów. Konieczne są dodatkowe działania, polegające na modyfikacji asfaltów. Pozwala to na zwiększenie odporności warstw nawierzchni na deformacje lepko-plastyczne oraz oddziaływanie czynników klimatyczno-pogodowych, a w konsekwencji wydłużony okres eksploatacji nawierzchni". Autor opinii stwierdził, ponadto, że: "emisja szkodliwych związków z asfaltu do atmosfery zachodzi wyłącznie przy dostępie powietrza. Z takim zjawiskiem mamy do czynienia wyłącznie przy produkcji mieszanek mineralno-asfaltowych. Wysoka temperatura oddziaływująca na asfalt rozłożony na kruszywie w cienkiej warstwie (grubości rzędu kilku-kilkunastu mikrometrów) może powodować odparowywanie lekkich składników lepiszcza. Takiego zjawiska nie obserwuje się przy modyfikacji asfaltów, który to proces przebiega w obiegu zamkniętym, bez dostępu powietrza. Nie można, zatem twierdzić, że modyfikacja asfaltów będzie konsekwencją zwiększenia emisji szkodliwych związków do atmosfery". Natomiast z karty informacyjnej wynika, że proces technologiczny będzie całkowicie zautomatyzowany. Sterowanie będzie odbywało się w sterowni, za pomocą systemu sterującego procesami CSS (str. 4). Karta potwierdza nadto, o czym była mowa wyżej, że jakakolwiek planowana inwestycja ma być realizowana na terenie istniejącego już zakładu produkcji asfaltów (zarzut odwołujących), jednakże proces modyfikacji asfaltów będzie odbywał się w obiegu zamkniętym w skład, którego wchodzą: układ mieszający młyna PMB, system wagowy granulatu, system próżniowy do transportu granulatu SBS, sterownia, system sterowania ESP/CCS, zawory kontrolne, sterowanie komputerem oraz system nadzoru (str. 3 karty), co jak wynika z analizy informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz załączonej dodatkowo do akt sprawy opinii (dowód); przy przestrzeganiu procedur i wymagań procesu technologicznego (w tym m.in. utrzymywania odpowiedniej temp. - zapobieganie przegrzaniu), nie spowoduje zwiększenia emisji szkodliwych związków do atmosfery. W końcowej części uzasadnienia Kolegium podkreśliło, że Burmistrz zaskarżone orzeczenie wydał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i procesowego, w oparciu o zgromadzony i znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie prawa procesowego: – art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, mimo ze decyzja została wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania, – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez naruszenie wskazanych przepisów w toku postępowania przed organami I i II instancji na skutek braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, zaniechania przeprowadzenia niezbędnych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego, uznania okoliczności sprawy za udowodnione, mimo że nie wynikają one z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydania decyzji wyłącznie w oparciu o nieprawidłowy i zawierający liczne braki wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i kartę informacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podkreśliło, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy, wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 k.p.a. oraz przepisów art. 7 i art.8, art. 77 §1 i art. 138 k.p.a, nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, lecz ograniczył się jedynie do przywołania treści opinii i karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz do zdawkowego zsumowania ustaleń zawartych w dokumentacji inwestora. Organ w żaden sposób nie pokusił się przeanalizować i ocenić opracowania w kontekście argumentów popartych stosownymi dowodami zawartymi w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] października 2012 r., które Stowarzyszenie skierowało do organu. Z przeprowadzonych przez organy postępowań w żaden sposób nie można ustalić, z jakich powodów organy uznały przedstawione fakty przez inwestora i jego współpracownika za wiarygodne i pełne obiektywizmu, a tym samym odrzuciły w całości argumentację strony, podważającą wiarygodność informacji zawartych w charakterystyce przedsięwzięcia sporządzonej przez inwestora. W ocenie strony skarżącej trudno jest wymagać od wnioskodawcy, czy też działającego na jego zlecenie autora opinii, aby poza pozytywnymi stronami przedsięwzięcia wskazywał również jego strony negatywne (lub potencjalnie negatywne). Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że autora sporządzonej opinii wiążą relacje koleżeńskie z wnioskodawcą, co powinien mieć organ na względzie rozpatrując niniejszą sprawę. Skarżąca podniosła również, że na karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie określono wskaźników i wielkości emisji zanieczyszczeń podczas składowania surowców do produkcji i modyfikowanego asfaltu, procesu sieciowania i dojrzewania oraz magazynowania gotowego produktu. Brak jest także informacji dotyczących bilansu masowego wszystkich surowców wykorzystywanych do produkcji modyfikowanego asfaltu, a mających wpływ na ilość emitowanych szkodliwych substancji do środowiska. Zdaniem skarżącego, należy stwierdzić, że podczas eksploatacji inwestycji będzie występowała emisja negatywnych substancji jak i złowonnych gazów, w szczególności podczas procesu składowania surowców, gotowego produktu oraz sieciowania i dojrzewania asfaltu. Strona skarżąca podkreśliła, że w rozpatrywanej sprawie organy zapomniały wskazać, że zmodyfikowany asfalt będzie wykorzystany do produkcji mas bitumicznych, co wiąże się bezpośrednio z inną niż dotychczas emisją zanieczyszczeń podczas produkcji mas bitumicznych. Porównując natomiast wskaźniki emisji hałasu dla poszczególnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej instalacji z wskaźnikami emisji hałasu zawartymi w opracowaniu sporządzonym na zlecenie tego samego inwestora dla identycznej inwestycji w miejscowości Stryków stwierdzając, że zostały one zaniżone w następującym zakresie: dla młyna pmb o 25 dB, dla pompy próżniowej o 48 dB, dla pompy do bitumu asfaltu o 45 dB, dla pompy dozującej o 15 dB oraz dla pompy odprowadzającej o 50 dB. Strona podkreśliła jednocześnie, że dla inwestycji będącej przedmiotem sprawy realizowanej przez tego samego inwestora w miejscowości Stryków, stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Reasumując strona skarżąca wskazała, że lakoniczne informacje zawarte w karcie przedsięwzięcia nie pozwalają w żaden sposób na dokonanie ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz wskazują na konieczność przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach, której sporządza się raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Ponadto przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana w sąsiedztwie osiedla domków jednorodzinnych i wielorodzinnych na terenie o funkcji bytowo-mieszkaniowej, rekreacyjno-sportowej oraz usługowej, a planowane przedsięwzięcie będzie związane z emisją złowonnych gazów. Brak unormowań prawnych w niniejszym zakresie nie zwalnia natomiast z obowiązku przeprowadzenia stosownych analiz przez organ prowadzący postępowanie oraz nałożenia na inwestora obowiązku ograniczenia tych emisji. Zaś z całokształtu materiału dowodowego wynika, że lokalizacja planowanej inwestycji naraża osiedle domków jednorodzinnych na uciążliwości zapachowe (odory), ze względu na przeważające kierunki wiatrów tj. zachodni i południowo-zachodni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszej części "p.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dodatkowo w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą orzekania dla Sądu są akta sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydaną przez Burmistrza, którą organ ten orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie instalacji modyfikacji asfaltów PMB na terenie Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr [...]". Na wstępie wskazać należy, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. Zm.), zwanej dalej jako "ustawa" wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Zgodnie z treścią art. 84 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z przepisu natomiast art. 59 ustawy wynika, kiedy i w odniesieniu do jakiego rodzaju przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Z art. 59 ust. 1 ustawy wynika także, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku zaś przedsięwzięć określonych w ustawie jako "mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" regulacja ta wymaga przeprowadzenia takiej oceny tylko wówczas, gdy obowiązek jej przeprowadzenia został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Jak wynika zatem z powyższej regulacji prawnej rozstrzygnięcie kwestii, czy należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko zależało będzie przede wszystkim od prawidłowej kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do jednej z dwóch wymienionych w art. 59 ust. 1 kategorii planowanych przedsięwzięć. W art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawarte zostało upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania (przy uwzględnieniu możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 rozporządzenia określającego: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, i przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Kwalifikując zatem objęte wnioskiem planowane przedsięwzięcie organy orzekające w sprawie zasadnie oparły się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i bezbłędnie ustaliły, że wniosek inwestora dotyczący budowy wskazanej w nim instalacji modyfikacji asfaltów PMB na terenie Zakładu [...] mieści się w § 3 tego rozporządzenia. Oznacza to, jak trafnie przyjął organ odwoławczy, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W takiej zaś sytuacji, jak to prawidłowo uznały organy orzekające, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zaistniałyby wyłącznie wówczas, gdyby obowiązek taki stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie postanowienia w tym przedmiocie ma charakter wpadkowy i stanowi zwieńczenie istotnego etapu postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, po uwzględnieniu łącznym uwarunkowań wymaganych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 wydaje postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub wydaje postanowienie (art. 63 ust. 2) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Treść postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1-2 omawianej ustawy ma istotny wpływ na to jak będzie przebiegała dalsza procedura pod względem udziału w niej społeczeństwa. Skoro bowiem z art. 3 pkt 8 ustawy wynika, że postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko obejmuje w szczególności weryfikację raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, to znaczy, że w razie stwierdzenia omawianym postanowieniem braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – procedura wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wymaga weryfikacji raportu, uzyskania określonych opinii i uzgodnień oraz zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W niniejszej sprawie Burmistrz, po złożeniu w dniu [...] maja 2011 r. wniosku Spółki Akcyjnej E w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie instalacji modyfikacji asfaltów PMB na terenie Zakładu [...] zlokalizowanego na działkach nr [...], prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (pismo z dnia [...] lipca 2011 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (pismo z dnia [...] lipca 2011 r.) o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowisko zajęte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 1011 r. oraz w piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., obligowało Burmistrza do wydania w dniu [...] września 2011 r. postanowienia, w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Brak możliwości odrębnego zaskarżenia powyższego postanowienia oznacza, że z woli ustawodawcy badanie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przesunięte zostało na etap kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Konsekwencją wydania wskazanego wyżej postanowienia, opartego o przepis art. 63 ust. 2 ustawy – jak już zostało to zasygnalizowane na wstępie – jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 71 powołanej ustawy). W ocenie Sądu nie ma podstaw do uznania, że organ nieprawidłowo zakwalifikował przedsięwzięcie do takich, które nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy, charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wskazuje, że odwołując się do charakterystyki przedsięwzięcia i do karty informacyjnej, stanowiących załącznik do decyzji, powyższy przepis organy obu instancji stosowały prawidłowo. Dla dokonania pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż organ odwoławczy, podobnie jak uprzednio organ I instancji, stwierdzając w ramach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeanalizował w niezbędnym zakresie informacje wynikające z przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów określonych w art. 74 ust. 1 ustawy, a w szczególności z charakterystyki przedsięwzięcia, karty informacyjnej przedsięwzięcia kopii mapy ewidencyjnej, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z akt sprawy wynika również, że organ odwoławczy oceniając prawidłowość postępowania wziął pod uwagę przedłożoną przez wnioskodawcę "Opinię na temat procesu technologicznego produkcji asfaltów modyfikowanych w instalacji typu PMB [...]" sporządzoną przez dr. Art. S.M. która, jak podkreślił organ, nie stanowiła opinii biegłego, jednakże została sporządzona przez osobę posiadającą wiedzę specjalną i Kolegium uznało ją za wiarygodną i korespondującą z danymi zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ administracji może dopuścić jako dowód w prowadzonej sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności takimi dowodami mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. A zatem przedłożona do akt sprawy ww. opinia stanowi dowód z dokumentu i jak każdy inny dowód składany przez stronę podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów oraz weryfikacji i konfrontacji z innymi dowodami przedkładanymi przez uczestników postępowania (art. 80 k.p.a.). Jednocześnie kodeks nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dowodu urzędowego, czego strona w niniejszej sprawie nie uczyniła. (art. 76 § 3 k.p.a.). W skardze Stowarzyszenie kwestionuje zarówno ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak i przedłożoną przez wnioskodawcę opinię. Należy w tym miejscu podnieść, że obydwa dokumenty zostały sporządzone przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Skoro zaś w toku niniejszego postępowania nie został opracowany – w szczególności na zlecenie strony skarżącej – dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać należy ten dokument, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontropinii we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. Akt IV SA/Wa 2383/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. Akt II SA/Łd 1004/09, niepubl.,http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera uchybień ani braków i spełnia wymagania określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy. Kartę informacyjną, zawierającą informacje określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy, inwestor dołącza do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i organ rozpatrując ten wniosek opiera się na danych wynikających z tego dokumentu (jeżeli stwierdzi, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest konieczne). Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazuje braków, a jego ocena dokonana przez organy administracji jest wszechstronna. Tym samym działania organów administracji w tym zakresie czynią zadość uregulowaniom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zarzutów skargi i rozważanego na tle stanu faktycznego ustalonego w tym uzasadnieniu, a znajdującego oparcie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych pozwala po pierwsze, na stwierdzenie, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), co znalazło swój wyraz w prawidłowo sporządzonych motywach decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), po drugie, ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania i po trzecie, zajmując określone w decyzji stanowisko prawne, nie naruszył ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W szczególności organ odwoławczy, wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia, dokonał ponownej pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego weryfikując decyzję organu I instancji, tak pod względem merytorycznym, jak i formalnym. Nadto Kolegium zleciło, w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu, organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie i szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dot. Art. możliwości wystąpienia wzmożonej emisji substancji kancerogennych i mutagennych, takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, fenol, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, naftale w następstwie realizacji planowanej inwestycji oraz argumentacji dot. Wykorzystywania obecnie innych metod ulepszania asfaltów, bardziej nowoczesnych art. metoda na zimno, mniej ingerująca w środowisko. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż dla spornego obszaru nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a z karty informacyjnej przedsięwzięcia nie można wywodzić zakazu lokowania na tym obszarze inwestycji o charakterze produkcyjnym. Zważyć także należy, że planowana inwestycja jest inwestycją niewielką (obejmującą powierzchnię 360 m 2 ) i dotyczy części istniejącego już Zakładu [...]. Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące obawy emisji negatywnych substancji jak i złowonnych gazów, w szczególności podczas procesu składowania surowców, gotowego produktu oraz sieciowania i dojrzewania asfaltu. Z opisu przedsięwzięcia wynika, że projektowana instalacja będzie wytwarzała asfalt modyfikowany polimerami SBS w systemie produkcji ciągłej w obiegu zamkniętym, bez dostępu powietrza. Z danych zawartych w karcie informacyjnej wynika, że po uruchomieniu planowanego przedsięwzięcia, stan zanieczyszczenia powietrza w otoczeniu inwestycji nie ulegnie pogorszeniu. Również poziom i zasięg hałasu nie ulegnie zmianie, albowiem głównym źródłem emisji hałasu jest hałas pochodzący ze źródeł komunikacyjnych, zaś projektowana instalacja PMB zlokalizowana zostanie pomiędzy istniejącymi zabudowaniami a istniejącym ogrodzeniem z prefabrykowanych płyt betonowych o wys. 3,0 m, co stanowić będzie barierę akustyczną obiektu. Podkreślenia wymaga, iż zgromadzony materiał dowodowy zawiera wyniki badań poziomu hałasu emitowanego przez maszyny wykorzystywane w zakładzie inwestora, z których wynika, iż nie dochodzi do przekroczenia maksymalnych dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dnia. W opisie planowanego przedsięwzięcia podano, że działalność produkcyjna prowadzona będzie tylko w porze dziennej. Również karta infromacyjna zawiera informacje, że planowane przedsięwzięcie usytuowane jest w sąsiedztwie terenów przemysłowych i magazynowych, ponad 200 m od najbliższego budynku mieszkalnego. Zasadnie wskazano też, że z karty informacyjnej wynika, że w rejonie inwestycji nie występują obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Przedmiotowe przedsięwzięcie umiejscowione jest poza obszarami wybrzeży, obszarami górskimi i leśnymi. Inwestycja nie będzie się również znajdować na terenach ani w sąsiedztwie obszarów Natura 2000 oraz że nie zachodzi prawdopodobieństwo wpływu na te obszary. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto zważył, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 k.p.a. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.