I OSK 2422/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia WSA del. Olga Żurawska-Matusiak Protokolant st. asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D., D. K. i W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2817/12 w sprawie ze skargi E. D., D. K. i W. O. na uchwałę Rady Miasta Warszawy z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania kategorii drodze 1. prostuje w zaskarżonym wyroku oczywistą omyłkę w ten sposób, że w miejsce daty uchwały "4 września 2012 r." wpisuje datę "4 września 2003 r.", 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 3. zasądza od Miasta st. Warszawy na rzecz E. D., D. K. i W. O. solidarnie kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła w dniu [...] września 2003 r. uchwałę Nr [...] w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m.st. Warszawy do kategorii dróg gminnych oraz pozbawienia niektórych dróg na terenie m.st. Warszawy kategorii dróg gminnych. Uchwała ta została oparta na art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). W dniu 29 października 2009 r. E. D., D. K., W. O. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę uchwałę, z powołaniem się na przepisy art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.). Zaskarżonej uchwale skarżące zarzuciły naruszenie: – art. 7 ust. 3 w związku z art. 2a ustawy o drogach publicznych poprzez zaliczenie do kategorii gminnych dróg publicznych drogi, której własność nie należy w całości do m.st. Warszawy; – art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie w jakim m.st. Warszawa zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogę niestanowiącą w całości własności m.st. Warszawy. W petitum skargi skarżące domagały się stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części, tj. w zakresie w jakim zaliczono do dróg gminnych ulicę F. (pozycja [...] Załącznika Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] września 2003 r.). Na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosły o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci m.in.: – postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa z [...] marca 2008 r. na okoliczność następstwa prawnego po T. O.; – zawiadomień o zmianie w rejestrze gruntów z [...] stycznia 2012 r. na okoliczność prawa własności (współwłasności) skarżących działki o numerze [...] o powierzchni 244 m2 stanowiącej fragment ulicy F. oraz na okoliczność władania ww. nieruchomością przez Prezydenta m.st. Warszawy i przeznaczenia nieruchomości pod drogę. Uzasadniając skarżące podniosły, że uchwałą z [...] września 2003 r. Nr [...] – pod pozycją [...] Załącznika Nr [...] do uchwały Nr [...] z [...] września 2003 r. – Rada Miasta Stołecznego Warszawy zaliczyła ulicę F. w Warszawie do kategorii dróg publicznych, co w ich ocenie jest rażąco sprzeczne z prawem. Wyjaśniły, iż fragment ulicy F. w Warszawie stanowi działka nr [...] o powierzchni 244 m2. Działka ta stanowiła własność T. O., a obecnie stanowi własność skarżących w udziałach po 1/3. Nadto działka ta nigdy nie była przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego, nie została również nabyta przez m.st. Warszawa w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). T. O. nigdy nie utracił prawa własności tej nieruchomości, co potwierdzają również dane w rejestrze gruntów (nieruchomość nie ma urządzonej księgi wieczystej). Tymczasem działka została w ramach zaskarżanej uchwały zaliczona do kategorii dróg publicznych. Skarżące podniosły, iż w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych w sposób jednolity przyjmuje się, że nie istnieje możliwość zaliczenia do kategorii dróg gminnych dróg położonych na działkach niestanowiących własności gminy. Do spełnienia wymogu z przepisu art. 2a ustawy o drogach publicznych koniecznym jest bowiem (w przypadku, gdy teren zajęty pod drogę nie należy do gminy) uzyskanie prawa własności do takiego terenu, czy to w drodze umowy lub poprzez wywłaszczenie, czy też komunalizację. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazały, iż konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Powyższe wynika wprost z przepisu art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w świetle którego drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Skoro zatem żaden przepis nie przewiduje automatycznego przejścia prawa własności gruntu zajętego pod drogę na rzecz jednostki samorządu gminnego z chwilą wejścia w życie uchwały o zaliczeniu ulicy do kategorii dróg gminnych to oczywistym jest, że już przed podjęciem uchwały, o której mowa, działki, przez które droga gminna ma przebiegać muszą stanowić własność gminy. Odnosząc się do kwestii posiadania przez skarżące, stosownie do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, interesu prawnego wskazały, że wynika on z przysługującego im prawa własności przedmiotowej nieruchomości oraz treści art. 140 k.c., kreujących granice prawa własności. Wskazały, iż bezpodstawne zaliczenie przedmiotowej nieruchomości do kategorii dróg publicznych, nie tylko powoduje uprawnienie osób trzecich do bezprawnego korzystania z własności skarżących, ale pozbawia je również możliwości korzystania z rzeczy i pobierania pożytków. W tej sytuacji należy uznać, że skarżące jako współwłaścicielki nieruchomości mają interes prawny w kwestionowaniu uchwały Rady m.st. Warszawy, w zakresie w jakim uchwała zalicza ich nieruchomość do kategorii dróg publicznych. Konkludując wskazały, iż fragment ulicy F., która została zaliczona do dróg gminnych, stanowi działka o powierzchni 244 m2 o numerze [...] w obrębie [...], której właścicielem był T. O. Obecnie współwłaścicielkami nieruchomości są skarżące. Nigdy nie doszło do wywłaszczenia bądź utraty prawa własności przez T. O. czy skarżące. Oznacza to, że Rada m.st. Warszawy w sposób bezprawny zaliczyła ulicę F. do kategorii dróg gminnych. Bowiem – w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych – według przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do dróg gminnych nie może być zaliczona droga, która nie jest własnością gminy. Wobec powyższego, uchwała, którą zalicza się do dróg gminnych drogę, która nie jest własnością gminy, narusza w istotny sposób art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, z którego wynika, że tylko droga gminna może być zaliczona do dróg gminnych. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż nadanie ulicy F. kategorii drogi gminnej było rezultatem porządkowania stanu prawnego nieruchomości drogowych znajdujących się na terenie m.st. Warszawy zainicjowanego ustawą z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z dnia 29 października 1998 r.). Zauważył także, iż w przypadku spornej działki nie został dopełniony wymóg zawarty w ust. 3 art. 73 ww. ustawy stanowiący, że "podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody". Według obecnego stanu nie został spełniony powyższy wymóg. Zbadania wymaga również kwestia ewentualnego zasiedzenia spornej działki przez m.st. Warszawę. Bez względu na powyższe, organ wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżące nie wykazały należycie tytułu własności do działki nr ew. [...], ani tym samym interesu prawnego uzasadniającego wystąpienie ze skargą o stwierdzenie nieważności uchwały Rady m.st. Warszawy. Wypis z ewidencji gruntów stanowi jedynie zbiór informacji i nie posiada waloru przypisanego księgom wieczystym, tj. rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Jednocześnie organ wskazał, iż działka będąca przedmiotem skargi z jednej strony przylega do rowu melioracyjnego, a z drugiej do działki o nr ew. [...] (KW [...]) należącej do E. D. Działka [...], jest ogrodzona i stoi na niej budynek mieszkalny. Z powyższego wynika, że działkę [...] odłączono w przeszłości od działki [...], właśnie na cele drogowe, ale do tej pory nie utworzono dla niej księgi wieczystej. Organ zauważył także, iż nigdy wcześniej skarżące, ani też ich poprzednicy prawni, nie zgłaszali roszczeń do gruntu użytkowanego obecnie, jako droga gminna, jak i nie opłacali podatku gruntowego od tej działki. Reasumując organ wskazał, iż brak odpowiedniego udokumentowania przez skarżące tytułu własności do spornej działki, daje podstawę do uzasadnionych wątpliwości, co do wykazania w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżących. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. działający w imieniu skarżących pełnomocnik złożył do akt sprawy pismo z 19 czerwca 2013 r., celem wykazania interesu prawnego skarżących wraz z kserokopią zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów z [...] stycznia 2012 r., kserokopią księgi wieczystej nr [...] oraz mapą. W piśmie został zawarty wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z wniesionym przez skarżących powództwem o ustalenie prawa własności działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2817/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. D., D. K. i W. O. na uchwałę m.st. Warszawy z [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nadania kategorii drodze, skargę oddalił. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem rozpoznania jest uchwała Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy podjęta w dniu [...] września 2003 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie m.st. Warszawy do kategorii dróg gminnych oraz pozbawienia niektórych dróg na terenie m.st. Warszawy kategorii dróg gminnych, w zakresie w jakim zaliczono do dróg gminnych ulicę F. (pozycja [...] Załącznika Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] września 2003 r.). Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż uchwała organu stanowiącego samorządu terytorialnego w przedmiocie ustalenia kategorii drogi publicznej podejmowana w trybie odpowiednich przepisów ustawy o drogach publicznych (art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2 i art. 7 ust. 2) stanowi akt prawa miejscowego. Nie ulega też wątpliwości, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych droga gminna stanowi drogę publiczną. W myśl art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. W tych okolicznościach zaliczenie do dróg gminnych, drogi która nie jest własnością gminy narusza art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wskazana w skardze uchwała, jako akt prawa miejscowego podlega zaskarżeniu na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym. W sprawie skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z przywołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Ustalenie, czy wnoszące skargę mają interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, stanowi podstawę do dalszej kontroli sądu. Jednocześnie jednak musi zostać poprzedzone ustaleniem, czy złożona skarga spełnia wymogi formalne stawiane w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym Analiza przedmiotowej skargi w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie, iż spełnione zostały wszystkie wymogi formalne. Niewątpliwie bowiem, dotyczy aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej, została wniesiona w terminie i po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego, dający prawo wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie. Interes prawny jest więc kategorią prawnomaterialną obejmującą uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. O powodzeniu skargi przesądza zatem wykazanie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację strony. Interes prawny strony – skarżących powinien mieć podstawę w konkretnym przepisie prawa i dopiero jego naruszenie otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, czyli oceny czy naruszenie interesu prawnego strony nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, w tym prawnie wymaganą procedurą. Nadto, dla stwierdzenia dopuszczalności skargi konkretnego, indywidualnego, podmiotu wymagane jest, aby ten interes był realny i aktualny. Wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości na skutek wejścia w życie postanowień uchwały nie czyni skargi dopuszczalnej. W dacie złożenia skargi musi więc istnieć związek między sytuacją prawną wnoszących skargę, a zaskarżoną uchwałą, powodujący ograniczenie lub pozbawienie ich konkretnych uprawnień lub nałożenie obowiązków. Skarżące swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z [...] września 2003 r. wywodzą z przysługującego im prawa własności do działki nr [...] o powierzchni 244 m2 stanowiącej fragment ulicy F. w Warszawie oraz z treści art. 140 k.c. W ocenie Sądu skarżące nie wykazały w sposób należyty interesu prawnego uzasadniającego wystąpienie ze skargą o stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady m.st. Warszawy. Nie można bowiem uznać, że informacje zawarte w kserokopiach wypisów z Rejestru Gruntów z [...] stycznia 2012 r. dotyczących działki nr [...] oraz wskazującego jako współwłaścicieli działki nr [...] skarżące, jak i przedstawionej Sądowi kserokopii księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości będącej własnością T. O. (poprzednika prawnego skarżących), a z której to nieruchomości, jak wynika z przywołanego wyżej wypisu, pochodzi działka o nr [...], w sposób niewątpliwy, potwierdzają istnienie prawa własności skarżących do działki nr [...], a w konsekwencji istnienie ich interesu prawnego w zaskarżeniu wskazanej w skardze uchwały. Skarżące nie przedstawiły bowiem dokumentu potwierdzającego istnienie tytułu własności działki nr [...] przysługującego im samym lub też T. O. (zmarłemu w dniu [...] września 2007 r.) w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Ze złożonej kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] marca 2008 r. wydanego w sprawie [...] wynika następstwo prawne skarżących po T. O. Brak jest jednak dowodu, na podstawie którego stwierdza się istnienie prawa własności nieruchomości. Treści zawarte w ewidencji gruntów mają charakter informacyjny. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości, przy czym zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Tym samym istnienie prawa własności nie wynika z ewidencji, ale z dokumentów wymienionych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, które stanowią podstawę wpisów. Zauważyć jednocześnie wypada, iż Rada Miasta Stołecznego Warszawy nie wykazała istnienia po jej stronie prawa własności do spornej działki. Nie można bowiem podzielić poglądu, iż gmina nabyła prawo własności do tej nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 1 tej ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten dotyczy bowiem nieruchomości zajętych pod drogi przed 31 grudnia 1998 r., podczas gdy zajęcie spornej nieruchomości pod drogę gminną nastąpiło na mocy uchwały z [...] września 2003 r. Wobec powyższych okoliczności, mimo braku wykazania przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy przysługującego gminie prawa własności do działki nr [...], brak jest też podstaw do stwierdzenia, iż prawo własności do tej działki przysługuje skarżącym. Zgodnie z wnioskiem skarżących zawartym w skardze Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeprowadził dowód z dołączonych do skargi dokumentów. Zapadłym na rozprawie postanowieniem Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania, albowiem zawieszenie postępowania na tej podstawie jest możliwe w przypadku gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministarcyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Tymczasem jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżących pozew o ustalenie prawa własności spornej nieruchomości został nadany w dniu poprzedzającym rozprawę przed tutejszym Sądem. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż postępowanie sądowe z powodu którego postępowanie w niniejszej sprawie miałoby być zawieszone toczy się. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd oddalił skargę. E. D., D. K., W. O. wniosły od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparły na: – naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie w całości istoty sprawy polegające na częściowej analizie przez Sąd zarzutów skarżących w zakresie posiadania przez nich interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały m.st. Warszawy oraz ograniczenie się w dużym stopniu przez Sąd do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji, 2) art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia, które: a) w zakresie w jakim odnosi się do zarzutów skargi – odnosi się do nich pozornie i powierzchownie; b) zawiera sprzeczności w rozumowaniu; c) zawiera błędne rozumowanie; a tym samym nie wyjaśnia w sposób dostateczny podstawy rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, stwarza wrażenie arbitralności działania Sądu i w konsekwencji powoduje, iż wyrok poddaje się kontroli kasacyjnej, 3) art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stwierdzenia nieważności uchwały lub naruszenia prawa przy jej wydaniu w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 w związku z art. 2a ustawy o drogach publicznych, poprzez zaliczenie do kategorii dróg gminnych (ulicę F.), działkę [...] nie należącą do m.st. Warszawy, a stanowiącą własność skarżących. Drugi zarzut naruszenia prawa materialnego, tj: 1) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) poprzez odmówienie skarżącym interesu prawnego, w sytuacji, w której niewątpliwym jest (również dla organów administracji), iż skarżącym przysługuje prawo własności przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji, iż mają one interes prawny w rozumieniu ww. przepisów; 2) art. 7 ust. 3 w związku z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2013 r., poz. 260) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie za zgodne z prawem zaliczenie do kategorii gminnych dróg publicznych działki nr [...], której własność nie należy do m.st. Warszawy; 3) art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez jego niezastosowanie w zakresie, w jakim m.st. Warszawa zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogę nie stanowiącą w całości własności m.st. Warszawy. Na tych podstawach wnosiły o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi który wydał zaskarżony wyrok, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) w związku z art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Treść brzmienia tych przepisów w chwili podjęcia uchwały i aktualnie pozostaje bez zmian. Według art.101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym legitymację do zaskarżenia uchwały ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych "Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy". Z regulacji art. 2a ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie wynika wprost interes prawny skarżących. W przepisach prawa materialnego konstrukcja prawna przyznania wprost interesu prawnego jednostki nie jest powszechnie przyjęta. Wyprowadzenie interesu prawnego wymaga wyprowadzenia z szeregu regulacji prawnych, a interpretowanych przy uwzględnieniu wartości poddanych szczególnej ochronie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Każdy ma prawo do własności i innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia". Przyjęta ocena naruszenia interesu prawnego skarżących nie została przeprowadzona prawidłowo. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na ustalenia faktyczne wykluczające interes prawny skarżących objęcia zaskarżoną uchwałą działki nr [...]. Przedstawione wypisy mają moc dokumentów urzędowych. Przy stwierdzeniu Sądu, że została przedstawiona kserokopia księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości będącej własnością T. O. (poprzednika skarżących), a z której to nieruchomości, jak wynika z powołanych wypisów, pochodzi działka o nr [...], przy bezspornym ustaleniu, że Miasto Stołeczne Warszawa nie ma tytułu prawnego do działki nr [...], kwestionowanie interesu prawnego skarżących nie jest zadane. Nie jest zasadny wywód kwestionujący moc kserokopii wypisów z Rejestru Gruntów na podstawie regulacji rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), jeżeli wpis dotyczył T. O., którego następcami prawnymi są skarżące. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.