III SA/Gl 1890/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania) oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 749 – dalej jako O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] , orzekającej o odpowiedzialności solidarnej J. K. za zaległości podatkowe Spółki "A" , powstałe w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] zł obejmującej zaległości za luty 2006 r. w kwocie [...] zł oraz za marzec 2006 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. W jego uzasadnieniu przywołano następujący stan faktyczny sprawy. Dnia [...] r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynęło odwołanie od wskazanej wyżej decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. sygn. [...] orzekającej o odpowiedzialności solidarnej J. K. za zaległości podatkowe Spółki "A" , powstałe w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] zł obejmującej zaległości za luty 2006 r. w kwocie [...] zł oraz za marzec 2006 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Do powyższego dołączony był wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który został rozpatrzony odmownie odrębnym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ([...] ). Ze złożonego odwołania wynikało, że pełnomocnik strony zaskarżył ww. decyzję organu pierwszej instancji w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie, zarzucił jej naruszenie: - art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez uznanie, że podatnik ponosi odpowiedzialność za wskazane zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o., pomimo iż wystąpiły przesłanki do wyłączenia tego typu odpowiedzialności, - art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie decyzji o odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o., która nie została skutecznie doręczona przed upływem 5 lat od końca roku, w którym powstała podnoszona przez organ podatkowy zaległość podatkowa w Spółce "A" , - art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich koniecznych dowodów, zwłaszcza zaś dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia sytuacji finansowej i wypłacalności Spółki "A" w okresie styczeń 2006 oraz okresach poprzedzających, jak również nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, która pozwoliłaby w sposób obiektywny zweryfikować wartość nieruchomości znajdującej się w dyspozycji Spółki, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] . Przystępując do rozpoznania sprawy w oparciu o ustalony wyżej stan faktyczny, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że jako organ odwoławczy zobowiązany jest w pierwszej kolejności podjąć czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W myśl bowiem tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Ponieważ termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, jego uchybienie powoduje - niezależnie od rozmiarów i przyczyn - że czynność ta, jako spóźniona - jest bezskuteczna z mocy prawa, czego następstwem jest ostateczność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. A zatem w razie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ drugiej instancji nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz - co do zasady - ma obowiązek zastosować się do dyspozycji zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., która przewiduje wydanie stosownego postanowienia w tym przedmiocie. Ponieważ z akt rozpoznawanej sprawy wynikało, że zaskarżoną decyzję Naczelnika [...] o Urzędu Skarbowego w B. z dnia [... ] r. nr [... ] przesłano na adres ujawniony w Systemie Rejestracji Centralnej KEP, który stanowi kompletną, zintegrowaną w skali kraju ewidencję podatników. Natomiast jej doręczenie nastąpiło według norm postępowania zawartych w art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. w dniu 12 sierpnia 2011 r., dlatego też w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej brak było podstaw do kwestionowania skuteczności jej doręczenia w tym trybie. Z potwierdzenia odbioru oraz informacji trwale naniesionych na kopercie wynikało bowiem, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w trybie art. 148 § 1 i art. 149 O.p. pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, o czym stosowne zawiadomienia w postaci awiza umieszczono w skrzynce na korespondencję, a po bezskutecznym upływie wskazanego wyżej terminu zwrócono nadawcy z adnotacją o niepodjęciu w terminie. To z kolei oznaczało, że od podanej wyżej daty należało, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, liczyć czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. termin, w którym strona winna była złożyć odwołanie, a ponieważ nie został on dotrzymany, albowiem stosowne odwołanie złożono dopiero 21.05.2012 r., dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że J. K. uchybił terminowi procesowemu określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił mu naruszenie art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 i § 2 ustawy O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że podatnik uchybił terminowi do wniesienia odwołania, albowiem nie spełniał przesłanek do przywrócenia terminu. W uzasadnieniu powyższego wskazał, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie o wszczęciu postępowania zakończonego ww. decyzją zostały doręczone na nieaktualny adres podatnika, tj. [...] w W. Tymczasem z informacji przekazanych przez J. K. wynikało, że w związku ze zmianą adresu zamieszkania podjął on stosowne czynności zmierzające do aktualizacji adresu w [...] Urzędzie Skarbowym [...], wskazując przy tym adres ul. [...] w W. . W tej sytuacji doręczenie wskazanych wyżej aktów administracyjnych było w jego ocenie nieskuteczne. A ponieważ doręczono je pod niewłaściwy adres, wniesienie odwołania w terminie było de facto niemożliwe. Faktyczna i prawna możliwość wniesienia odwołania nastąpiła jego zdaniem dopiero po 14 maja 2012 r., tj. po dniu, w którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego doręczył pełnomocnikowi odpis decyzji. Do tego czasu ustosunkowanie się do wydanej decyzji w drodze odwołania nie było możliwe, a to oznacza, że wbrew twierdzeniom organu w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku o przywrócenie terminu. Tym bardziej, że jego uchybienie było niezawinione przez podatnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd podziela ustalenia organu podatkowego dotyczące doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika [...] o Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] . Decyzja ta została wysłana na adres wynikający z Systemu Rejestracji Centralnej KEP, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jednolity w Dz.U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.), a jej doręczenie zostało dokonane zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 O.p. Z art. 9 ust. 1 tej ustawy wynika obowiązek podatnika aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym. Obowiązku tego skarżący nie dotrzymał, co wynika z ustaleń organu podatkowego. W tej sytuacji "Skierowanie przesyłki na adres podatnika znajdujący się w prowadzonej przez urząd skarbowy ewidencji podatników i płatników nie narusza art. 148 i art. 150 § 2 o.p." Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z 27 kwietnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 2152/08 (publikowany w Wydawnictwo Komputerowe LEX nr 653879). Podobny pogląd znajduje się w wyroku NSA z 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 123/11 (opublikowany w Gazecie Prawnej z 2012 r. nr 161, strona 2). Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę poglądy te podziela i uznaje, że znajdują one tu zastosowanie. Z ustaleń organu podatkowego, znajdujących poparcie w dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że decyzję wysłano na adres wynikający z Systemu Rejestracji Centralnej KEP. Uzasadnione jest również twierdzenie, że skarżący nie dokonał skutecznie aktualizacji danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, co powinien był zrobić zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Sam zresztą napisał, że podjął czynności zmierzające do aktualizacji adresu zamieszkania, z ustaleń dokonanych w postępowaniu, pism Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] , wynika, że nie doszło do skutecznego uaktualnienia danych podatnika. Decyzję wysłano zatem na prawidłowy adres, a jej doręczenie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Przesyłkę zawierającą decyzję awizowano dwukrotnie, po raz pierwszy 29 lipca 2011 r. i po raz drugi 9 sierpnia 2011 r., o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce pocztowej. Trafnie zatem organ podatkowy przyjął, że doręczenie decyzji miało miejsce 12 sierpnia 2011 r., a zatem odwołanie wniesione 21 maja 2012 r. należało uznać za wniesione z uchybieniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zarzut skargi o naruszeniu w zaskarżonym postanowieniu art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony i dlatego oddalił skargę J. K. z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz.U. z 2012 r., poz. 270).