I OSK 2383/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 584/13 w sprawie ze skargi A.Z. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podwyższenia dodatku służbowego we wskazanym okresie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz A. Z. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 584/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A.Z., uchylił rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] oraz utrzymany przezeń rozkaz personalny tego samego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podwyższenia dodatku służbowego. W motywach wyroku Sąd wskazał, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2012 r. – działając na podstawie art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, § 3 ust. 1-2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW oraz § 1 ust. 1 pkt 3 zarządzenia nr [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych - podwyższył A.Z. z dniem [...] października 2012 r. dodatek służbowy do kwoty [...] zł na okres do dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu rozkazu organ podał, że funkcjonariusz wykorzystuje biegłą znajomość języka [...] do opracowywania stenogramów i notatek służbowych, zaś sposób wykonywania zadań oraz wiedza merytoryczna uzasadniają podwyższenie dodatku służbowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.Z. zakwestionował tę część rozkazu, która ograniczała okres, na który dodatek został przyznany. Rozpatrując sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a., Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Zdaniem Szefa ABW, zarzut strony, że przyznany dodatek należało traktować jako przyznany na czas nieokreślony był niezasadny, bowiem wskazane w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu przepisy § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW, określały jedynie okoliczności, które należy brać pod uwagę przyznając dodatek służbowy, natomiast nie wskazano w rozkazie przepisów, które stanowiłyby o jego przyznaniu na czas nieokreślony. Organ podniósł ponadto, że w przedmiotowym rozkazie określono jedynie, o jaką kwotę dodatek został podwyższony i z jakiego powodu przełożony funkcjonariusza postanowił dodatkowo go wynagrodzić. Opisany stan faktyczny mieścił się zatem w hipotezie, wynikającej z § 3 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Na wyżej przedstawiony rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] stycznia 2013 r. - w części odnoszącej się do okresu, na jaki został przyznany dodatek służbowy – A.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpowiadając na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne. Podał ponadto, że podwyższenie dodatku na czas określony miało zrekompensować skarżącemu zwiększony nakład pracy, związany z opracowywaniem notatek i stenogramów przy wykorzystaniu biegłej znajomości języka [...]. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." – zaskarżony rozkaz oraz rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] listopada 2012 nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była uzasadniona. Sąd przytoczył treść art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i stwierdził, że wynika z nich, iż dodatek służbowy przyznaje się funkcjonariuszowi ABW na czas nieokreślony obligatoryjnie, a jedynie na określenie jego wysokości wpływają w szczególności: sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków, zajmowane stanowisko oraz posiadane kwalifikacje zawodowe. Natomiast fakultatywna możliwość podwyższenia dodatku służbowego na czas określony musi być związana z powierzeniem funkcjonariuszowi na ten czas nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych na innym stanowisku. W rozpoznawanym zaś stanie faktycznym – jak wywodził Sąd - bezsporna była okoliczność, że organ podwyższenie skarżącemu dodatku służbowego uzasadnił sposobem wykonywania zadań oraz wiedzą merytoryczną przy wykonywaniu obowiązków służbowych, polegających na opracowywaniu stenogramów i notatek służbowych z wykorzystaniem biegłej znajomości języka [...]. Powyższe przesłanki odnosiły się zatem do ustalenia wysokości dodatku służbowego przyznawanego na czas nieokreślony. Nie mogły one więc, same w sobie, stanowić podstawy do podwyższenia dodatku służbowego na czas określony w sytuacji, kiedy skarżącemu nie powierzono na ten czas nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych na innym stanowisku. Sąd podkreślił, że zarówno z zakresu obowiązków skarżącego, jak i z opisu zajmowanego przez niego stanowiska służbowego wynikało, że wykorzystywanie języka [...] w bieżącej służbie należało do jego podstawowych obowiązków. Ponadto, brak było też jakichkolwiek podstaw do uznania, że skarżącemu w okresie od dnia [...] października do dnia [...] grudnia 2012 r. powierzono nowe lub dodatkowe zadania albo obowiązki służbowe na innym stanowisku. W ocenie Sądu, ponieważ przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia nie mógł być stosowany do nagradzania funkcjonariusza za sumienne wykonywanie obowiązków służbowych, co organ nazywał rekompensatą pieniężną za zwiększony nakład pracy, to tym samym, w zaistniałej sytuacji Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dopuścił się naruszenia przepisu § 3 ust. 4 omawianego rozporządzenia, ograniczając przyznanie podwyższonego dodatku służbowego do okresu od dnia [....] października do dnia [...] grudnia 2012 r., a naruszenie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie uwzględnił przy tym wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu jedynie w części, dotyczącej okresu przyznania podwyższonego dodatku służbowego, gdyż możliwość uchylenia decyzji w części istnieje tylko wówczas, gdy decyzja została wydana w sprawie podzielnej, a ta sprawa do takich nie należała. W odniesieniu do rozkazu personalnego, który rozstrzygał o podwyższeniu dodatku służbowego na czas określony, nie istniały bowiem – jak wyjaśnił Sąd - możliwości wydania oddzielnych rozstrzygnięć co do podwyższenia dodatku bez określenia czasookresu tego podwyższenia oraz samego czasookresu podwyższenia bez określenia wysokości dodatku. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. "art. 145 § 1 lit. c)" i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", polegające na tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera błędne ustalenia faktyczne dotyczące zakresu zadań zleconych skarżącemu w okresie od dnia [...] października do dnia [...] grudnia 2012 r., w oparciu o które to ustalenia Sąd uznał, iż brak było w przedmiotowym postępowaniu podstaw do podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego na czas określony; 2) prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. "art. 145 § 1 lit. a)" p.p.s.a. i w konsekwencji także niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 5 rozporządzenia, polegające na uznaniu, iż w sytuacji, gdy z opisu zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska ani z zakresu jego obowiązków nie wynika, że funkcjonariuszowi temu powierzono nowe lub dodatkowe zadania lub obowiązki, to brak jest możliwości czasowego podwyższenia temuż funkcjonariuszowi wysokości dodatku służbowego, podczas gdy przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia nie wymaga pisemnej formy powierzania dodatkowych zadań czy też konieczności ich odzwierciedlenia w zakresie obowiązków funkcjonariusza lub innym dokumencie, a tym samym dopuszcza by owe nowe lub dodatkowe zadania zostały zlecone również w formie ustnej; 3) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. "art. 145 § 1 lit. a)" p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 4 rozporządzenia polegające na przyjęciu, że organ ograniczając przyznanie skarżącemu dodatku służbowego do okresu od [...] października do [...] grudnia 2012 r. dopuścił się naruszenia tego przepisu, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu uwzględnić powinno brzmienie § 3 ust. 5 rozporządzenia, wprowadzające wyjątek od zasady przyznawania funkcjonariuszom dodatków służbowych na czas nieokreślony, w szczególności w sytuacji gdy funkcjonariuszom powierza się nowe lub dodatkowe zadania, jak to miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie, na wypadek uznania zasadności jedynie zarzutów naruszenia prawa materialnego, wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie – wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżone rozkazy Szefa ABW, poczynił błędne ustalenia faktyczne, dotyczące zakresu zadań zleconych skarżącemu w okresie od dnia [...] października do dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd uznał bowiem, iż skoro zarówno z zakresu obowiązków A.Z., jak i z opisu zajmowanego przez niego stanowiska służbowego wynikało, że wykorzystywanie języka [...] w bieżącej służbie należało do jego podstawowych obowiązków, to nie można było uznać, iż w w/w okresie powierzono funkcjonariuszowi nowe lub dodatkowe zadania. Tymczasem, zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt, iż w zakresie obowiązków uczestnika postępowania wskazano, iż wykorzystywanie przez niego języka [...] w bieżącej służbie należało do jego podstawowych zadań służbowych, nie wykluczało możliwości uznania, iż zlecenie funkcjonariuszowi dodatkowej pracy w tym zakresie przez określony czas wykluczało możliwość przyznania mu z tego tytułu podwyższonego dodatku służbowego. Ponadto autor skargi kasacyjnej akcentował, iż przepis § 3 ust. 4 rozporządzenia, wyraźnie stanowi, iż funkcjonariuszowi przyznaje się dodatek na czas nieokreślony z zastrzeżeniem ust. 5 tegoż samego paragrafu, wprowadzającego wyjątek od ogólnej zasady w sytuacji, gdy funkcjonariuszowi powierza się na określony czas nowe lub dodatkowe zadania albo obowiązki służbowe na innym stanowisku. Przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia nie wprowadza zaś wymogu aby powierzenie dodatkowych czy nowych obowiązków nastąpiło w formie pisemnej, jak również nie wymaga aby miało swoje odzwierciedlenie w zakresie obowiązków funkcjonariusza czy też w opisie jego stanowiska lub ewentualnie w innym dokumencie. Tym samym, na gruncie tego przepisu, wbrew stanowisku Sądu, możliwą jest sytuacja, że zlecenie dodatkowych zadań nie znajdzie odzwierciedlenia ani w opisie stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza, ani tym bardziej w zakresie jego obowiązków, albowiem nastąpi w formie ustnej, jak to miało miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący kasacyjnie zwracał w szczególności uwagę na fakt, że z sytuacją wykonywania dodatkowych zadań tego samego rodzaju, ale w zwiększonej ilości mamy do czynienia w przypadku np. zastępstwa spowodowanego chorobą innego funkcjonariusza. Trudno w takiej sytuacji zmieniać zakres obowiązków jednego z funkcjonariuszy bowiem jego zadania pozostały takie same, choć zmieniła się jednak znacząco ich liczba. W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w piśmie procesowym uzupełniającym ją ,uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej. Do pisma dołączył dodatkowe dokumenty, które jego zdaniem potwierdzały prawidłowość zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych. Podstawy te zostały w rozpoznawanej sprawie oparte na zarzutach naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), przy czym zarzuty procesowe określono częściowo zupełnie wadliwie. Skarżący organ zarzucił bowiem Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. "145 § 1 lit. c)" p.p.s.a. oraz "art. 145 § 1 lit. a)" p.p.s.a. podczas, gdy art. 145 § 1 p.p.s.a. dzieli się na 3 punkty, spośród których tylko punkt 1 dzieli się na trzy podpunkty, oznaczone literami: a,b,c. Powyższe oznacza, że brak było możliwości odniesienia się do zarzutu naruszenia w/w przepisów, bowiem przepisy takie nie istnieją. Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 141§ 4 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408, z późn. zm.) nie był zasadny. Ustalenia faktyczne, które poczynił Sąd Wojewódzki były bowiem zasadniczo prawidłowe. Zgodzić się wprawdzie należy ze skarżącym kasacyjnie, iż obowiązki dodatkowe funkcjonariusza ABW mogą być takiego samego rodzaju, jak jego obowiązki podstawowe, ale występować w zwiększonym zakresie i przez to będą one bardziej pracochłonne (np. z tytułu zastępstwa innego funkcjonariusza wykonującego obowiązki analogiczne) a ponadto, iż zlecenie wykonywania takich obowiązków może – z uwagi na specyfikę służby - nastąpić także w formie ustnej, tym niemniej w takim przypadku fakt wykonywania przez funkcjonariusza ABW dodatkowych obowiązków winien jednak znaleźć odzwierciedlenie w podstawie prawnej rozkazu personalnego. W tym przypadku zwiększenie wynagrodzenia funkcjonariusza następuje bowiem z określonego ściśle powodu, a jest nim wykonywanie przez niego w danym okresie czasu owych dodatkowych obowiązków. Taka sytuacja w analizowanym przypadku jednak nie zachodziła. Z tego powodu, chociaż Sąd Wojewódzki oceniał zaistniały w sprawie stan faktyczny jedynie w kontekście, istniejących w aktach personalnych funkcjonariusza dokumentów, nie biorąc pod uwagę możliwości dokonania powierzenia mu dodatkowych zadań w formie ustnej, to jednak uchybienie to – w analizowanej sytuacji -pozostawało bez istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia bo wniosek, do którego Sąd doszedł, wydając zaskarżony wyrok, był trafny. Przedmiotowa sprawa dotyczyła rozkazu personalnego Szefa ABW z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującego w mocy rozkaz personalny tego samego organu z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie którego podwyższono A.Z. z dniem [...] października 2012 r. dodatek służbowy do kwoty [...] zł na okres do dnia [...] grudnia 2012 r. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w myśl art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), funkcjonariusze ABW otrzymują do uposażenia dodatki, wśród których w art. 119 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy wymieniono dodatek służbowy. Zgodnie zaś z art. 119 ust. 3 cytowanej ustawy, wysokość dodatków do uposażenia, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby reguluje Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu. Z kolei zgodnie z § 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.), funkcjonariuszowi przyznaje się dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień (ust. 1) a przy ustalaniu wysokości dodatku, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakres tych obowiązków, zajmowane stanowisko oraz posiadane kwalifikacje zawodowe (ust. 2). Jednocześnie prawodawca przyjął, iż funkcjonariuszowi przyznaje się dodatek na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4), który to przepis przewiduje, że funkcjonariuszowi może być przyznany na czas określony dodatek służbowy, w związku z powierzeniem mu na ten czas nowych lub dodatkowych zadań, albo obowiązków na innym stanowisku. Dokonując wykładni powyższej regulacji prawnej należy zatem zauważyć, że z całą pewnością regułą jest przyznawanie funkcjonariuszowi ABW dodatku służbowego na czas nieokreślony a jedynie w sytuacji opisanej w ust. 5 powyższego paragrafu, jest możliwe przyznanie dodatku na czas określony. Przyznanie funkcjonariuszowi ABW tego rodzaju dodatku na czas określony stanowi więc wyjątek od zasady. Taka sytuacja oznacza zaś, iż fakt powierzenia czasowo funkcjonariuszowi wykonywania nowych lub dodatkowych zadań albo pełnienia obowiązków na nowym stanowisku musi wynikać albo z dokumentacji, którą zawierają akta personalne funkcjonariusza (powierzenie dodatkowych obowiązków na piśmie), albo z treści rozkazu personalnego przyznającego taki dodatek na określony czas (powierzenie dodatkowych obowiązków ustnie). W przeciwnym bowiem wypadku, to jest w sytuacji, gdy dochodzi do polecenia funkcjonariuszowi wykonywania nowych lub dodatkowych obowiązków jedynie w formie polecenia ustnego i jednocześnie okoliczność ta nie znajduje odzwierciedlenia w jakimkolwiek dokumencie, w tym nawet w treści samego rozkazu personalnego ( w jego podstawie prawnej lub w jego uzasadnieniu) cała regulacja prawna zawarta w § 3 ust. 4 i 5 omawianego rozporządzenia traci jakąkolwiek racje bytu. O tym bowiem, czy przyznany funkcjonariuszowi dodatek do wynagrodzenia miałby postać dodatku przyznawanego na czas nieokreślony czy określony decydowałby w istocie rzeczy organ a nie przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, podkreślić należy, że w podstawie prawnej kwestionowanego rozkazu personalnego, Szef ABW wskazał na przepisy art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW. W uzasadnieniu rozkazu podniesiono zaś, że funkcjonariusz wykorzystuje biegłą znajomość języka [....] do opracowywania stenogramów i notatek służbowych, a ponadto sposób wykonywania zadań oraz wiedza merytoryczna funkcjonariusza uzasadniają podwyższenie dodatku służbowego. Zatem ani treści akt personalnych A.Z., ani z treści uzasadnienia w/w rozkazu personalnego, ani też z jego podstawy prawnej, na jakiej został on wydany nie wynikało, iż funkcjonariuszowi ABW dodatek służbowy do wynagrodzenia został przyznany z powodu powierzenie mu nowych lub dodatkowych zadań oraz § 3 ust. 5 rozporządzenia). Taka zaś sytuacja obligowała organ do przyznania funkcjonariuszowi kwestionowanego dodatku do wynagrodzenia na czas nieokreślony, gdyż – przy braku zaznaczenia, iż w rozpoznawanym przypadku zachodziła sytuacja wyjątkowa – taki wniosek należało wysnuć. Z tej przyczyny zarzut naruszenia § 3 ust. 4 i 5 cytowanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. nie był uzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.